H RAF WEST Journal έχει την τιμή να σας παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη μετάδοση τον ύμνο της Ραφήνας, της παγκόσμια γνωστής Ραφ Τάουν, που θα παίζεται σε κάθε μεγάλο γεγονός της πόλης, αρχής γενομένης από την άφιξη του πρώτου αστικού - διαστημικού λεωφορείου και την είσοδο της πόλης στη διαστημική εποχή Ο ύμνος είναι μια δημιουργία του Τμήματος Πολιτισμού της RAF WEST Journal και έγινε με σεβασμό στην παράδοση και στις αξίες της ευνομούμενης και θεοσεβούς πόλης, της οποίας οι άξιοι ποιμενάρχες της φροντίζουν να μεταλαμπαδεύουν από γενιά σε γενιά

ΥΓ: Ήταν λαϊκή απαίτηση κι έγινε πράξη. Όχι σαν κάτι έκπτωτους που 10 χρόνια λένε πως γράφουν τον ....ύμνο

Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #126 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Η Ραφ Τάουν γίνεται η πρώτη πόλη της Άγριας Δύσης που αποκτά αστική συγκοινωνία και εισέρχεται στη διαστημική εποχή. Το πρώτο αστικό λεωφορείο που θα φτάσει στην πόλη θα υποδεχθεί σύσσωμη η πολιτειακή, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του τόπου. Τον πανηγυρικό θα εκφωνήσει η Οσία Αθετούσα, ενώ δρακόντεια θα είναι τα μέτρα ασφαλείας, καθώς υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι ο πρώην Σερίφης σχεδιάζει απαγωγή του λεωφορείου. «Είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, μα ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα. Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» δήλωσε στο irafina, εμφανώς συγκινημένη, η πολιούχος της πόλης. Τόνισε δε πως για πρώτη φορά θα παιχτεί ο ύμνος της Ραφ Τάουν από τη Φιλαρμονική της πόλης, ένας ύμνος που έχει συνθέσει η RAF WEST Journal

ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, μπορείτε να δείτε τον Άδωνι Γεωργιάδη να δίνει συνέντευξη Τύπου από κοινού με τον Fileleftheros23, τον bouboukos12, τον kolotoumbas24, τον malakopitouras67 και τον papari400, απαιτώντας την κατάργηση των ανώνυμων προφίλ του Διαδικτύου εδώ και τώρα

TA COMICS ΤΗΣ RAF TOWN: Ο Άδωνις δεν είναι Νεοφιλελεύθερος – ή μήπως είναι;

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ: «Τα tweets του Αδώνιδος είναι Μέγα Όνειδος». Μια επιλογή από τα καλύτερα tweets της εβδομάδας.

Διαβάστε σήμερα, 10/1/2025, τη RAF WEST Journal

Οι trappers της Raf Town τραγουδούν για την πόλη τους. Η RAF WEST JOURNAL, αφουγκραζόμενη το σφυγμό της νέας γενιάς, παρουσιάζει το απόλυτο trap κομμάτι και μετατρέπει τη Raf Town σε Trap Town

Στις 4 Ιανουαρίου, μικρή παρέα κολυμβητών στην παραλία «του Φίλιππα», ανάμεσα στους δήμους Σπάτων -Αρτέμιδας και Ραφήνας -Πικερμίου, εντόπισε νεκρή, εκβρασμένη στην παραλία, θαλάσσια χελώνα πιθανότατα Caretta caretta. Αμέσως ειδοποιήθηκε το λιμεναρχείο για την καταγραφή του συμβάντος και την τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας η οποία προβλέπει:

Για το λιμενικό σώμα: την επιχειρησιακής καταγραφή και ενημέρωσηη των αρμόδιων φορέων (ΟΦΥΠΕΚΑ, ΑΡΧΕΛΩΝ, ΕΛΚΕΘΕ, ΥΠΕΝ)

Για τους δήμους: την απομάκρυνση του νεκρού ζώου, χωρίς αρμοδιότητα επιστημονικής καταγραφής. Την επιστημονική καταγραφή (συμπλήρωση του δελτίου εκβιασμού) την κάνουν η ΑΡΧΕΛΩΝ, ο ΟΦΥΠΕΚΑ, το ΕΛΚΕΘΕ και το ΥΠΕΝ αντίστοιχα ο κάθε φορέας ως προς την επιμέρους αρμοδιότητα του.

Όπως μάθαμε από τις κολυμβήτριες που εντόπισαν το ζώο, μεταξύ των οποίων είναι και η πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου Πικερμίου, Αγγέλα Ξηντάρα,  δεν υπάρχει καμία ενημέρωση από το λιμενικό ή τους όμορους δήμους για τις σχετικές εξελίξεις, όσον αφορά τις αιτίες του θανάτου του ζώου καθώς και το τι απέγινε με το λείψανο του ζώου.

Από τα χαρακτηριστικά της χελώνας (μεγάλο, ογκώδες κεφάλι με ισχυρό ράμφος) ενισχύεται η άποψη πως πρόκειταi για Caretta caretta, είδος υπό ειδικό καθεστώς προστασίας. Από το πάχος και την υφή του κελύφους, μάλλον πρόκειται για θηλυκό άτομο.

Οι φωτογραφίες μας παραχωρήθηκαν από τις κολυμβήτριες που εντόπισαν τη νεκρή χελώνα τις οποίες και ευχαριστούμε

O ομότιμος καθηγητής νεώτερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος, δημοσίευσε στη σελίδα του στο facebook ένα μικρό κείμενο με τις σκέψεις που του δημιούργησε η ταινία ¨Καποδίστριας¨ του Γ. Σμαραγδή. Μιας και η ταινία αυτή έφτασε να θεωρείται (αδικαιολόγητα για κινηματογραφική ταινία) του hype της περιόδου, αναδημοσιεύουμε το κείμενο του ομότιμου καθηγητή, όχι γιατί ασχολείται με την "ιστορικότητα" της ταινίας αλλά γιατί μας θέτει σημαντικά ερωτήματα που χρειάζονται βαθιά έρευνα. Έρευνα επιστημονική, κοινωνιολογική αλλά και βαθιά ενδοσκοπική για τον καθένα μας ως άτομο και ως πολίτη.

Γράφει ο Αντ. Λιάκος:

Είδα κι εγώ χτες τον Καποδίστρια του Σμαραγδή με δυο συναδέλφους ιστορικούς. Εντάξει δεν έχει σχέση με τον ιστορικό Καποδίστρια, έχει πάρει απλώς τα βασικά του σεναρίου. Δεν είναι βέβαια ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος σκηνοθέτης που κάνει μια ταινία μυθοπλασίας με βάση ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Το ζήτημα είναι τι θέλεις να πεις. Ποιες εικόνες θέλεις να δημιουργήσεις στο μυαλό των θεατών, ποιες σκέψεις.

Από τα οράματα της Παναγίας έως την επίσκεψη του Καποδίστρια σε μάγο για να του μαντέψει το μέλλον, από την παρουσίαση των κατοίκων της Ελλάδας ως κατσαπλιάδων, και της διεθνούς συνωμοσίας εναντίον τους, το ζήτημα είναι τι κοινό ήθελε να ψαρέψει ο Σμαραγδής. Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Ο Σμαραγδής συμπεριφέρεται σαν ένας επιτήδειος. Σαν πονηρός πολιτευτής. Βέβαια το ζήτημα είναι σαν την κότα με τ’ αυγό. Υπάρχει αυτό το κοινό που απευθύνεται ή το κοινό αυτό δημιουργείται; Τα εισιτήρια που έκοψε η ταινία και ο ντόρος που έκανε κάτι δείχνει. Κάτι που θέλει έρευνα. Ποια ιστορία θέλει το κοινό αυτό, τι πράγμα νομίζει ότι είναι η ιστορία; Προφανώς δεν είναι η ιστορία αλλά το έθνος και ο συλλογικός αυτοπροσδιορισμός, αυτά που έχουν σημασία, που λειτουργούν ως μεταφορές το ένα του άλλου. Πάντως αντί να κοροϊδεύουμε το κοινό αυτό και να καγχάζουμε για το επίπεδό του, το ζήτημα είναι πώς το ακουμπάμε; Πώς συναντάμε τα άγχη του που βγάζει με το χειροκρότημα της ταινίας, τι του λέμε για την ιστορία; Όχι για τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες, αλλά για τα βασικά ερμηνευτικά σχήματα που θέλει να ακούσει;

Βρέθηκα στις γιορτές σε καφενεία ορεινών χωριών και άκουσα τρικούβερτες συζητήσεις. Τι είναι αυτό που τις προκαλεί, και τι καταλαβαίνουμε εμείς από αυτό, πέρα από τα δασκαλίστικα;

πηγή

Σχόλιο για την αισχρή απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ.

Σχολιάζει ο Ν.Σ. -Μαθηματικός - 3/1/2026

Η απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α να διατάξει και την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του μέσα από την προεδρική κατοικία στο Καράκας, όπου εισέβαλαν Αμερικάνοι κομάντος, είναι μία πράξη εξοργιστική που μας υπενθυμίζει ότι τα πολιτικά ήθη στον δυτικό κόσμο, τον κόσμο της "δημοκρατίας", της "ελευθερίας" και της "διεθνούς νομιμότητας" όπως θέλει να αυτοπαρουσιάζεται, μπορούν κάλλιστα, από την μία στιγμή στην άλλη, να δώσουν την θέση τους σε εκείνα που έχουμε ταυτίσει με τις εποχές της πιο σκληρής και εγκληματικής αποικιοκρατίας ! Η ενέργεια αυτή των Η.Π.Α, δείχνει περίτρανα το γεγονός ότι το "αστικό δημοκρατικό κράτος" ενώπιον των διεθνών ανταγωνισμών του δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να παραβιάσει ολόκληρο τον αξιακό κώδικα που επικαλείται ώστε να τεκμηριώσει την "ηθική του υπεροχή" ως μορφή εξουσίας. Είναι σίγουρα ότι το ίδιο είναι διατεθειμένο να κάνει και σε κάθε εκδήλωση απειλητικού κοινωνικού ανταγωνισμού εντός των συνόρων του.

Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που διαπιστώνουμε κάτι τέτοιο. Οι Η.Π.Α στην πρόσφατη ιστορία τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πολλές φορές έχουν δώσει ανάλογα δείγματα γραφής. Στον βαθμό που το απαιτούν τα συμφέροντα των αστικών τάξεων τους και που μπορούν, ακολουθούν και οι λοιπές μεγάλες "δυτικές αστικές δημοκρατίες". Εντούτοις μία τέτοια διαπίστωση δεν θα πρέπει να συνεπάγεται ότι θα πρέπει να στοιχίζεται κάποιος πίσω από εκείνες τις "μη δυτικές δυνάμεις" οι οποίες καταγγέλλουν τα "εγκλήματα και τον κυνισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού", απλά για να προωθήσουν την δική τους ανάλογη ατζέντα στον διεθνή ανταγωνισμό τους με αυτόν. Έτσι, για παράδειγμα, η καταγγελία εκ μέρους της Ρωσίας αυτής της ενέργειας των Η.Π.Α ως παραβίασης της "εθνικής κυριαρχίας" της Βενεζουέλας μόνο μειδίαμα μπορεί να προκαλέσει.

Η τελευταία αυτή αισχρή ενέργεια των Η.Π.Α έχει προκαλέσει οργή στον κόσμο της αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς. Πολιτικά, Υγειές! Όμως, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχει μεγάλη σημασία να παρατηρήσουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει από δω και εμπρός. Ήδη από το 1991 με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ και του ανατολικού μπλοκ παρατηρήθηκε το φαινόμενο η όποια παρέμβαση των Η.Π.Α και λοιπών δυτικών δυνάμεων στην περιοχή υπέρ της προώθησης των συμφερόντων τους να γίνεται προσεκτικά και, όπως φαίνεται, σε συνεργασία με σημαντικά τμήματα της προηγούμενης πολιτκής ελίτ και τοπικών ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία εν μία νυκτί άλλαζαν ιδεολογική λεοντή και αναλάμβαναν νέους ρόλους.... Αυτό έγινε παντού, ακόμη και εκεί που εισέβαλαν και ακολούθησε η κατάρευση του κράτους. Αυτός είναι και ο λόγος που πουθενά οι δυνάμεις του καθεστώτος που έπεσε δεν ανέλαβαν την αντίσταση οι ίδιες. Ακόμη και εκεί όπου αξιωματούχοι του αντιστάθηκαν στην κατοχή, αυτό έγινε κάτω από άλλες σημαίες (π.χ στο Ιράκ, πλήθος αξιωματικών του Σαντάμ πολέμησαν τους Αμερικάνους εντασσόμενοι στο Ισλαμικό Κράτος ενώ το Μπααθ εκμηδενίστηκε.)

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, έχει αποδειχθεί ότι η φιλοαμερικανική αστική αντιπολίτευση δεν έχει από μόνη της την δύναμη να κυβερνήσει την χώρα. Συνεπώς το τι έχει υπόψη της η κυβέρνηση Τραμπ για την επόμενη ημέρα μετά την απαγωγή του Μαδούρο, για την χώρα, μένει να φανεί! Ομοίως μένει να φανεί αν οι διάδοχοι του Μαδούρο όντως θα αντιπαρατεθούν σοβαρά ή θα αρκεστούν σε συμβολικές κινήσεις με στόχο είτε την παράδοση εξουσίας είτε τον συμβιβασμό. Όπως και να έχει, ότι εξελίξεις και αν ακολουθήσουν, οφείλουμε να τις παρακολουθούμε στενά, να τις μελετήσουμε και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Την εποχή όπου τα συνθήματα του συχωρεμένου του Τσάβες περί "Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα" μεγάλο μέρος της δυτικοευρωπαΪκής και ελληνικής αριστεράς τα υιοθετούσε αμάσητα, οφείλουμε να την αφήσουμε πίσω.

Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #125 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής- με δώρο αυθεντικούς κουραμπιέδες του Άδωνι (προσοχή μη λερωθείτε από την άχνη)

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚH: O Άδωνις Γεωργιάδης φωτογραφίζεται περιχαρής μαζί με τους περίφημους κουραμπιέδες του

ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας. Διαβάστε το και τραγουδήστε το

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, μπορείτε να δείτε τον Άδωνι Γεωργιάδη να σέρνει το έλκηθρο μόνος του – χωρίς τάρανδους – και να μοιράζει κουραμπιέδες και μελομακάρονα

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία της RAF WEST JOURNAL, η οποία ανακάλυψε στα αρχεία της RAF TOWN μια αδημοσίευτη φωτογραφία του Παύλου Μπελά από το μακρινό 1891. Ο θρυλικός αγωνιστής απεικονίζεται λίγο πριν ξεκινήσει από το λιμάνι της RAF TOWN για να απελευθερώσει το Μοναστήρι και τη Φιλιππούπολη

Διαβάστε σήμερα, 3/1/2025, τη RAF WEST Journal

Ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης τριγυρνάει από νοσοκομείο σε νοσοκομείο με ένα κουτί κουραμπιέδες και οι ακατάδεκτοι γιατροί και νοσηλευτές τον κάνουν να νιώθει σαν τον γερο-Σκρουτζ του Ντίκενς, τα ΜΑΤ αποφασίζουν να τραγουδήσουν αυτοί τα κάλαντα για τον αγαπημένο υπουργό της Υγείας τους

Ας ακούσουμε αυτά τα παιδιά που, μεταξύ δύο ξυλοδαρμών, βρίσκουν το κουράγιο και τη δύναμη να δείξουν την τρυφερότητα και την ευαισθησία τους

Πρωτοχρονιά του 2026 και μέσω των σύγχρονων τεχνολογιών -που όμως τα αιώνια μηνύματα είναι αυτά που τους προσδίδουν ουσία- έφτασε η ανάρτηση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη, που περιείχε την αναδημοσίευση του κειμένου της Ρόζας Λούξεμπουργκ, από την Πρωτοχρονιά του 1912, στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της εφημερίδας ΑΥΓΗ της 18ης Ιανουαρίου 2009, μεταφρασμένο από τη συγγραφέα και ιστορικό Έλενα Πατρικίου. Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση αυτούσια, με το εισαγωγικό κείμενο του Θ. Καμπαγιάννη αφού δεν πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κάτι περισσότερο εκτός από τις ευχές μας για καλή χρονιά, ακόμα και αν οι εποχές και αυτοί που έχουν τον τίτλο του ιδιοκτήτη της χώρας, όσο είναι στο χέρι τους, μόνο δυσοίωνους και δίσεκτους καιρούς ετοιμάζουν.

Θανάσης Καμπαγιάννης 1/1/2026 περί ώρα 8η εσπερινή (fb)

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έγραψε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο για την πρωτοχρονιά του 1912, απόδειξη του πόσο σύγχρονη υπήρξε η σκέψη της, εδώ αναμετρώμενη με τις - ήδη υπαρκτές στη γερμανική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα - διαφορές ανάμεσα στους φτωχούς των πόλεων και τη συνδικαλισμένη εργατική τάξη. Καλή χρονιά να έχουμε με την πάντα επίκαιρή κατάληξη του κειμένου: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

Στο νυχτερινό άσυλο

της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.

Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν επρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο.

Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των “συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου”, χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ’ τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον “παράνομο ιχθυοπώλη” ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.

Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; [...]

Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες –ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, που αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης– πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. [...] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικά προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής.

Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.

Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου — ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.

Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα — κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει — και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.

Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.

“Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες”, λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, “είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. [...] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης”.

Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.

Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και να τα μεταφέρουμε σ’ αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

(Ενθέματα Κυριακάτικης Αυγής, 18/01/2009, μετάφραση: Έλενα Πατρικίου)

Η ανεξάρτητη δημοτική κίνηση "Γη κι Ελευθερία" εξέδωσε δελτίο τύπου με αφορμή αίτημα πέντε συλλόγων οικιστών της περιοχής Περιβολάκια της Ραφήνας, προς τον δήμο, προκειμένου ο τελευταίος να υποστηρίξει την απόπειρα μεταβολής του κυρωμένου από 9/9/2025 δασικού χάρτη (ΦΕΚ Δ΄ 699/9-9-2025). Αν και το θέμα είναι πολύ σοβαρό, δεδομένου πως η περιοχή έχει πολλές κατοικίες, άλλες πρώτες και άλλες παραθεριστικές (ή πρώην παραθεριστικές και νυν πρώτες), η στάση του δημοτικού συμβουλίου Ραφήνας - Πικερμίου δεν ήταν αντίστοιχα σοβαρή. Με πρωτεύουσα την προσπάθεια άρνησης της υπάρχουσα κατάστασης και αποδοχής αόριστων επιχειρημάτων που δεν λύνουν το θέμα, όπως διηγήσεις παλοτέρων κατοίκων ή τις αόριστες προς τη χρήση καταχωρήσεις υποθηκοφυλάκων ή το τοπωνύμιο της περιοχής, αλλά όχι σοβαρότερων τεκμηρίων όπως η ύπαρξη ή όχι νόμιμων οικοδομικών αδειών, για παράδειγμα. Το ΔΣ του δήμου προτίμησε για άλλη μια φορά την πεπατημένη κυβερνητικών παραγόντων που υπόσχονται τα πάντα και μετά αφήνουν τα πράγματα στην ίδια κατάσταση. Ναι, η ομηρία στην οποία έχουν θέσει τους κατοίκους κυβερνήσεις και δήμος πρέπει να λυθεί εδώ και τώρα αλλά όχι προς την χειρότερη επιλογή η οποία είναι σαφώς η ακόμα μεγαλύτερη πολεοδόμηση της ανατολικής Αττικής. 

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της ανεξάρτητηε κίνησης αυτούσιο και χωρίς περαιτέρω σχολιασμό ή ερμηνείες (όπως δυστυχώς διαπστώσαμε πως έκαναν άλλοι ιστότοποι που το δημοσίευσαν

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΑΚΑΥΤΩΝ ΔΑΣΙΚΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ Δ.Σ. ΡΑΦΗΝΑΣ-ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ!

Προς άγραν ψήφων των κατοίκων από την περιοχή Περιβολάκια έσπευσε η συντριπτική πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, εκμεταλλευόμενη την χρόνια ομηρία των αυθαιρέτων της περιοχής και δοθείσης της ευκαιρίας… «απαλλαγής από τον δασικό βραχνά» μέσα από το «εργαλείο» των Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ΤΠΣ) που καταρτίζονται αυτό το διάστημα πανελλαδικά.

Με 19 ψήφους υπέρ, 2 παρόν (Μ.Αποστολάκη, Π.Ευαγγέλου) και 1 κατά (Εμμ.Τερζοπούλου), το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να εισηγηθεί στους μελετητές του ΤΠΣ του Δήμου μας  την αλλαγή χρήσης έκτασης 3.315 στρεμμάτων στα Περιβολάκια, από δασική σε οικιστική.

Το αίτημα ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο με υπογραφές 5 συλλόγων οικιστών σε μία τεχνική έκθεση τεκμηρίωσης του τοπογράφου-μηχανικού Πέτρου Σάντ. Η έκθεση,  ως κύριο όπλο αποχαρακτηρισμού της περιοχής χρησιμοποίησε το Αρ.102 του ν.4685/2020, του γνωστού ως «αντιπεριβαλλοντικού νόμου Χατζηδάκη», που άνοιξε το δρόμο για επενδύσεις μέχρι και μέσα στις περιοχές Natura 2000! Μεταξύ πολλών αντιπεριβαλλοντικών διατάξεων, ο νόμος αυτός με το Αρ. 102 αποχαρακτήρισε εν μία νυκτί τις καμένες δασικές εκτάσεις της πυρόπληκτης περιοχής στο Μάτι, ανοίγοντας το δρόμο για την πολεοδόμηση μέσω του Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΕΠΣ) του Ματιού, μίας από τις ομορφότερες εξοχικές περιοχές της Αν.Αττικής. Μάλιστα το συγκεκριμένο άρθρο του νόμου, δεν είχε βγει ποτέ σε διαβούλευση, αλλά μπήκε αιφνιδιαστικά στο νομοσχέδιο όταν πήγε προς ψήφιση στη βουλή! Επομένως γίνεται επίκληση ενός νόμου του οποίου η συνταγματικότητα αμφισβητείται και τον οποίο τότε είχαν καταδικάσει πολλές  επαγγελματικές ενώσεις (δασολόγοι, μηχανικοί δημοσίου, πολεοδόμοι-χωροτάκτες, αρχιτέκτονες κλπ) και όλες οι περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Η έκθεση καταλήγει στην «…άμεση ανάγκη αλλαγής Χρήσεων Γης της εν λόγω περιοχής, διότι η σημερινή χρήση (δασική) που έχει δοθεί με το Π.Δ. ΖΟΕ Μεσογείων  (ΦΕΚ 199/Δ’/2003) τελεί κατά παράβαση των διατάξεων και των Υπουργικών Αποφάσεων που έχουν αναφερθεί παραπάνω», ενώ είναι γνωστό ότι τα ΠΔ υπερισχύουν κάθε διάταξης και υπουργικής απόφασης!

Στην έκθεση, αλλά και στην τοποθέτηση του δημοτικού συμβούλου Π.Μπατάλη, έγιναν κάποιες ατυχείς συγκρίσεις με την πολεοδόμηση της περιοχής Μαρίκες που ήταν χαρακτηρισμένη δασική και μετατράπηκε σε οικιστική. Οι συντάκτες της έκθεσης και ο κ.Μπατάλης θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι Μαρίκες χτίστηκαν ΜΕΤΑ την ένταξή τους σε σχέδιο πόλης (το 1955 ο Νηρέας, το 1970 οι Ορειχαλκουργοί)  και δεν έχουν καμία σχέση με τα Περιβολάκια, όπου πρώτα οικοδομήθηκαν 1300 σπίτια και εκ των υστέρων διεκδικούν την ένταξή τους στο σχέδιο πόλης, βάσει τετελεσμένων. Η  ένταξη Νηρέα και Ορειχαλκουργών στο σχέδιο πόλης φυσικά και υποβάθμισε το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της περιοχής (παράκτιο έλος Μαρικών και αρχαιολογικό χώρο Ασκηταριό), αλλά οι οικισμοί αυτοί ΔΕΝ ΧΤΙΣΤΗΚΑΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ. Και εν τέλει, αν η ένταξή τους σε σχέδιο πόλης το 1955 ήταν μία φορά εγκληματική, η ένταξη σε σχέδιο πόλης της τελευταίας άκαυτης  δασικής έκτασης του Δήμου μας το 2025, είναι δέκα φορές πιο εγκληματική, γνωρίζοντας για την κλιματική κρίση και την ερημοποίηση της Αττικής. 

Είναι δεδομένο ότι πρέπει να βρεθεί μια λύση για τα Περιβολάκια ώστε να λήξει η ομηρία των κατοίκων, πολλοί από τους έχουν εκεί την A’ κατοικία τους. Η λύση πάντως σίγουρα δεν μπορεί να είναι η αλλαγή χρήσης γης της περιοχής από δασική σε οικιστική, γιατί αυτό θα ανοίξει τον δρόμο για την πλήρη εξαφάνιση των δασικών εκτάσεων, που είναι πιο πολύτιμες από ποτέ για την βιωσιμότητα της Αττικής. Η όποια λύση πρέπει να λάβει υπόψη τόσο τους κατοίκους όσο και το περιβάλλον, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για καμία περαιτέρω συρρίκνωση του φυσικού περιβάλλοντος.

               Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση «Γη & Ελευθερία», 22/12/2025

              https://gikieleftheria.blogspot.com, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.