Χθες, Παρασκευή 29/5, διεξήχθη το συνέδριο “Επενδύοντας στην Αλλαγή: Πώς μεταμορφώνεται η Κρήτη” που διοργανώνουν από κοινού το Powergame.gr και ο Economist. Το συνέδριο, όπως μας ενημερώνει το εν λόγω site, συγκέντρωσε κυβερνητικούς αξιωματούχους, ευρωπαϊκούς θεσμούς, επιχειρηματικούς ομίλους, τραπεζικά στελέχη και εκπροσώπους της αυτοδιοίκησης σε μια συζήτηση για το νέο "αναπτυξιακό αποτύπωμα" του νησιού. Και, βέβαια, πάνω από όλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η γλώσσα η δική τους είναι όμορφη, έχει ωραίες λέξεις και δυναμικές περιφραστικές εκφράσεις που δε γίνεται να μη σε πείσουν πως όλοι αυτοί γνωρίζουν καλά το αντικείμενο και πως -πάνω από όλα- το κάνουν για το καλό μας. Μας μιλούν για “μεγάλα έργα”, για “ανάπτυξη”, για “μεταμόρφωση”, για “μετατροπή της Κρήτης σε στρατηγικό κόμβο”, για “υποδομές”, για “επενδύσεις”, για “μετάβαση της χώρας σε ένα μοντέλο τουρισμού υψηλής προστιθέμενης αξίας”, για “σύνδεση της πολιτιστικής κληρονομιάς με το νέο παραγωγικό και επενδυτικό μοντέλο του νησιού”, για "αναπτυξιακό αποτύπωμα"

Δυστυχώς, η γλώσσα η δική μας είναι πιο σκληρή, πιο λιτή και λιγότερο γοητευτική. Δεν έχει όμορφες λέξεις και δεν χαϊδεύει αυτιά. Εμείς απλά θα πούμε ότι στην Κρήτη μαζεύτηκαν όρνια και κοράκια για να κανονίσουν πώς θα μοιραστούν τη λεία τους, ρημάζοντας ακόμη περισσότερο αυτό τον ευλογημένο από τους Θεούς τόπο που έχει την ατυχία να τον λυμαίνονται αχόρταγα αρπακτικά

Για το θέμα αυτό επιλέξαμε δύο κείμενα. Το ένα είναι από ανάρτηση στο fb του δημοσιογράφου Μάριου Διονέλλη, επί δεκατρία χρόνια ανταποκριτή της “Εφημερίδας των Συντακτών” στο νησί της Κρήτης και προσφάτως απολυθείς από αυτήν – στα πλαίσια πολιτικών εκκαθαρίσεων μετά το πέρασμα της εφημερίδας στην εποχή Μελισσανίδη

Το άλλο κείμενο είναι του δημοσιογράφου Δημήτρη Πολιτάκη από τη lifo.gr.

Μπορεί να είναι διαφορετικού ύφους τα δύο κείμενα. είναι όμως αλληλοσυμπληρούμενα και αναδεικνύουν την πραγματικότητα. Αυτήν ακριβώς  που προσπαθούν να κουκουλώσουν και να ωραιοποιήσουν τα συστημικά ΜΜΕ, που είναι ιδιοκτησία αυτών ακριβώς των αρπακτικών

Γράφει ο Μάριος Διονέλλης:

Κοίτα λίγο αυτές τις εικόνες. Είναι η Κρήτη όπως διαφημίζεται στο συνέδριο του Economist που ξεκινά αύριο στα Χανιά. Θα έρθουν ο Τασούλας, ο Μητσοτάκης, ο Στουρνάρας, ο Περιστέρης (ΤΕΡΝΑ), ο Εξάρχου (AKTOR), οι τραπεζίτες, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι εταιρείες εξορύξεων και ενέργειας να μας πουν πως θα… «μεταμορφωθεί η Κρήτη».

Βλέπεις με τι έχουν περικυκλώσει το νησί; Διαφημίζουν πυλώνες, ΒΑΠΕ, φαραωνικά αεροδρόμια, διόδια και τσιμέντο, πολύ τσιμέντο. Και ξενοδοχεία 6.246 κλινών στην… Τριόπετρα (Ψάξε να δεις πού είναι αν δεν ξέρεις και δες και τη δεύτερη φωτογραφία με την εικόνα του project).

Τις εικόνες αυτές όλο και περισσότερο, όλο και συχνότερα θα τις βλέπεις να παρουσιάζονται ως ευλογία. Επειδή οι ίδιοι που τις σχεδιάζουν, οι ίδιοι ελέγχουν ήδη σχεδόν και το σύνολο των ΜΜΕ. Όλο και περισσότερο θα χρειάζεται να ψάχνεις μόνος και μόνη σου την αλήθεια και τις διαφορετικές φωνές.

Περίπου 150 φορείς καλούν σε συγκέντρωση έξω από την αίθουσα στα Χανιά όπου θα παρουσιαστεί και θα διαφημιστεί αυτή η «μεταμόρφωση». Ζήτησαν να συμμετάσχουν μάλιστα για να πουν τη γνώμη τους και δεν πήραν ούτε απάντηση,

Αύριο Παρασκευή, στις 9 το πρωί θα είναι εκεί να διαδηλώνουν.

Γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης

Η «μεταμόρφωση» της Κρήτης

Στον αστερισμό των «mega projects» και της «υψηλής προστιθέμενης αξίας» το νησί.

Από την εποχή ομώνυμης νουβέλας του Κάφκα κι ακόμα πιο παλιά (από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους), πολύ σπάνια η «μεταμόρφωση» είναι για καλό. Συχνά δε, είναι συνώνυμο της «παραμόρφωσης». Στις μέρες μας όμως τείνει να χρησιμοποιείται ως μια πιο φαντασμαγορική βερσιόν της (ραγδαίας και ριζικής) «εξέλιξης», σύμφωνα με την ορολογία τόσο της πλαστικής χειρουργικής όσο και της επιχειρηματικής / επενδυτικής / «αναπτυξιακής» αργκό. Ακόμα κι έτσι πάντως δεν παύει να προκαλεί ένα δυσοίωνο προαίσθημα η λέξη, ειδικά όταν δεσπόζει στον τίτλο συνεδρίων υψηλού βεληνεκούς και μεγάλης κλίμακας σαν αυτό που διεξάγεται σήμερα στα Χανιά «με τη συμμετοχή του ΠτΔ, του πρωθυπουργού και μελών της κυβέρνησης, του επικεφαλής της ΤτΕ, άλλων εκπροσώπων της ΕΚΤ καθώς και των εκπροσώπων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων».

 «Επενδύοντας στην Αλλαγή: Πώς μεταμορφώνεται η Κρήτη» είναι ο πλήρης τίτλος του συνεδρίου, το οποίο διοργανώνεται από τον Economist – για την ακρίβεια, από τον «περιφερειακό βραχίονα» που φέρει την ονομασία The Economist Events for Greece, Cyprus, Malta and south-eastern Europe – και το οικονομικό site powergame.gr. Και βλέποντας την εικονογράφηση που συνοδεύει την αναγγελία της εκδήλωσης είναι σα να βλέπεις την «μεταμόρφωση» να έχει συμβεί ήδη (ήταν τόσο κραυγαλέα η «σήμανση» των στοιχείων που στην αρχή νόμισα ότι ήταν αφίσα κάποιας συλλογικότητας ή κάποιου φορέα που αντιτίθεται στην μετατροπή του νησιού σε ατέλειωτο εργοτάξιο).

Το νησί απεικονίζεται στον χάρτη περικυκλωμένο από μπουλντόζες, εκσκαφείς, ανεμογεννήτριες, γερανούς, μπετονιέρες και πλατφόρμες εξόρυξης έτοιμο να μεταμορφωθεί σε ένα αχανές εργαστήριο ανάπτυξης με «ενεργειακές» προοπτικές, mega projects, κολοσσιαίες επενδύσεις και πλήρη ανάπτυξη και κυριαρχία του μοντέλου της «υψηλής προστιθέμενης αξίας» ή της «πολυτελούς φιλοξενίας» όπως γλαφυρά αποκαλείται ο τουρισμός των πεντάστερων πολυτελών resorts που καταπίνουν στο πέρασμά τους.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαιτέρως ευαίσθητος ή ιδιαιτέρως «αριστερός» για να πικρίζει η γεύση του ή για να ξινίζει τα μούτρα του όταν ακούει για «κύματα επενδύσεων» (που σαρώνουν το νησί), για διεθνή brands, για μεγάλα funds, για κέντρα «wellness», για «yachting υποδομές» και για ισχυρούς «hospitality operators» του εξωτερικού (που στρέφουν πλέον το ενδιαφέρον τους στην Κρήτη). Αρκεί η πικρή εμπειρία που έχει ένας μέσος πολίτης από την εφαρμογή τέτοιων μεγαλεπήβολων projects που σπανίως τον  συμπεριλαμβάνουν, ακόμα και όταν φέρουν τον μανδύα του «κοινωφελούς». Κάπως έτσι – ως μέγα όφελος, έστω και μακροπρόθεσμα, και ως υψηλό προνόμιο για όλους  – παρουσιάζεται στο κοινό η «μεταμόρφωση της Κρήτης», για τους περισσότερους κατοίκους της οποίας μπορεί να υποθέσει κανείς, με σχετική ασφάλεια, ότι άλλα είναι τα ζητήματα που τους καίνε, σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής.

Η φωτό προέρχεται από το εν λόγω άρθρο του powergame.gr

Αφορμή για αυτό το άρθρο, αποτέλεσε ένα άλλο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο powergame.gr και το οποίο χαρακτηρίζει ως «κακές συνήθειες» τις αντιστάσεις των τοπικών κοινωνιών, όταν βλέπουν ότι άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς. Όταν οι κοινωνίες ούτε ερωτούνται, ούτε ενημερώνονται, ούτε εισακούγονται. Ο συντάκτης μιλάει δε για «αντάρτικο» που χτυπάει «έργα δημοσίου συμφέροντος και αξιοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων». Και εμείς αναρωτιόμαστε: Ποιο άραγε είναι το δημόσιο συμφέρον, αν δεν είναι το συμφέρον των ανθρώπων ενός τόπου;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το powergame.gr δεν είναι κάποιο τυχαίο site. Είναι το οικονομικό site του Ομίλου των Παραπολιτικών, ιδιοκτησίας του γνωστού και μη εξαιρετέου Γιάννη Κουρτάκη. Του ανθρώπου που, αν γκουγκλάρεις το όνομά του, θα διαπιστώσεις ότι έχει βρεθεί πολλάκις στα δικαστήρια ως κατηγορούμενος για διασπορά ψευδών και συκοφαντικών ειδήσεων. Και σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, καταδικάστηκε  , όπως μπορούμε να δούμε  εδώ , εδώ και εδώ

Σε ένα άρθρο λοιπόν του powergame.gr που υπογράφει ο Βαγγέλης Μανδραβέλης, καταγγέλλεται  πως,  ενώ η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης (sic!),  η τοπική κοινωνία επιστρέφει στις κακές της συνήθειες. Και ποιες είναι αυτές οι κακές συνήθειες, σύμφωνα με τον Μανδραβέλη; Μα, η αντίσταση της κοινωνίας σε ό,τι σχεδιάζεται γι’ αυτήν, χωρίς αυτήν.

Ο συντάκτης του άρθρου, αφού καταγγέλλει ως ουτοπική (sic!) την, απολύτως λογική και συμβαδίζουσα με τις σύγχρονες αντιλήψεις, απαίτηση του δημάρχου της Πάτρας να γίνει υπογειοποίηση του σιδηρόδρομου από τον ΟΣΕ μέχρι το λιμάνι που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, έρχεται στο θέμα του λιμανιού της Ραφήνας για να καυτηριάσει τις αντιδράσεις των κατοίκων και των τοπικών φορέων ενάντια στα σχέδια αλόγιστης επέκτασης του λιμανιού, για να αποδείξει για μια ακόμη φορά αυτό που όλοι υποπτευόμαστε. Πως υπάρχουν δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει να χλευάζουν, να συκοφαντούν και να νουθετούν τις απείθαρχες κοινωνίες, μεταφέροντας αφενός μια στρεβλή αποτύπωση της πραγματικότητας και αφετέρου μια στρεβλή αντίληψη περί του δημοσίου συμφέροντος. Γιατί, όπως προαναφέραμε, ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον αν δεν είναι το συμφέρον των ανθρώπων αυτού του τόπου;

Ας παρακολουθήσουμε όμως παράγραφο-παράγραφο το εν λόγω άρθρο, προκειμένου να διαπιστώσουμε τις ανακρίβειες που περιέχει. Γράφει λοιπόν το άρθρο:

«Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τώρα με το λιμάνι της Ραφήνας. Εκεί το ΤΑΙΠΕΔ θέλει ν’ αξιοποιήσει τον τοπικό λιμένα ως επιβατικό λιμένα, να δημιουργήσει επιβατικό σταθμό και βασικές υποδομές υποστήριξης της ακτοπλοΐας. Ωστόσο, η τοπική κοινωνία αντιδρά, καθώς ο εκσυγχρονισμός του λιμένα θα φέρει νέους πελάτες (επιβάτες), ειδικά με την προοπτική της δημιουργίας των επεκτάσεων της Αττικής Οδού ή/και του προαστιακού»

Η πρόταση ξεκινά με τη βασικό νεοφιλελεύθερο αξίωμα πως το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες αποτελεί αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου. Ας το προσπεράσουμε όμως αυτό. Άλλωστε, τα αξιώματα είναι σαν τα δόγματα. Ούτε χρειάζονται, αλλά και ούτε απαιτούν απόδειξη. Ή τα δέχεσαι ή δεν τα δέχεσαι. Στη συνέχεια όμως του άρθρου, ο συντάκτης, από άγνοια (;), διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και το σχέδιο γιγάντωσης του λιμανιού της Ραφήνας που θα ξεπεράσει σε έκταση το λιμάνι του Πειραιά, το ονομάζει «εκσυγχρονισμό» του λιμανιού και «δημιουργία επιβατικού σταθμού και βασικών υποδομών υποστήριξης της ακτοπλοΐας». Και ποιος καλοπροαίρετος και συνετός πολίτης δε θα ήθελε εκσυγχρονισμό του λιμανιού και βελτίωση των υποδομών του; Όμως δεν πρόκειται καθόλου περί αυτού, αλλά για ένα τεράστιο έργο που θα μετατρέψει τη μικρή πόλη της Ραφήνας σε δεύτερο Πειραιά, αλλοιώνοντας οριστικά και αμετάκλητα τη φυσιογνωμία της πόλης και επιβαρύνοντας κατά πολύ την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Τι κάνει λοιπόν ο συντάκτης του άρθρου; Βαφτίζει το κρέας ψάρι, για να χάψουν οι πολλοί το παραμύθι και να το φάνε. Γνωρίζοντας  ότι όταν θα έχουν αντιληφθεί την πραγματικότητα, θα είναι πλέον αργά

Συνεχίζουμε την ανάγνωση του εν λόγω άρθρου

«Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η τοπική δημοτική αρχή, για να δώσει το “πράσινο φως” στα σχέδια του ΤΑΙΠΕΔ, απαιτεί πρώτα η Πολιτεία να δεσμευτεί ότι όταν η Αττική Οδός και ο προαστιακός φτάσουν στην πόλη, τουλάχιστον για τα τελευταία δύο-τρία χιλιόμετρα θα υπογειοποιηθούν. Πρόκειται δηλαδή για ανεδαφικές αξιώσεις, καθώς, όπως και στην περίπτωση της Πάτρας, τα μεγέθη της κίνησης δεν δικαιολογούν μια τέτοια επένδυση»

Και εδώ συλλαμβάνεται ελλιπώς ενημερωμένος ο Βαγγέλης Μανδραβέλης, ισχυριζόμενος ότι «η τοπική δημοτική αρχή, για να δώσει το “πράσινο φως” στα σχέδια του ΤΑΙΠΕΔ, απαιτεί πρώτα η Πολιτεία να δεσμευτεί ότι όταν η Αττική Οδός και ο προαστιακός φτάσουν στην πόλη, τουλάχιστον για τα τελευταία δύο-τρία χιλιόμετρα θα υπογειοποιηθούν». Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από αυτό. Πρώτα από όλα, δεν είναι μόνο η τοπική δημοτική αρχή που αντιδρά, αλλά το σύνολο όλων των δημοτικών παρατάξεων. Δεύτερον, οι αντιδράσεις ενάντια στη γιγάντια επέκταση του λιμανιού είναι αποσυνδεμένες από την πιθανή έλευση της Αττικής Οδού και του Προαστιακού σιδηροδρόμου. Και τέλος, ας μάθει ο συντάκτης  του άρθρου πως  αν είναι να έρθουν στην πόλη της Ραφήνας ο Προαστιακός σιδηρόδρομος ή η Αττική Οδός, το αίτημα της τοπικής κοινωνίας για υπογειοποίησή τους προκειμένου να μην κοπεί η πόλη στα δύο, είναι ώριμο και αδιαπραγμάτευτο

Στη συνέχεια, ο αρθρογράφος κάνει ένα νοητικό άλμα μέχρι την Καλαμαριά για να καταδικάσει και εκεί τις αντιδράσεις του τοπικού δήμου σε σχέδια που θέλουν να πουλήσουν τη μαρίνα της πόλης σε ιδιώτες και σε ένα master plan που όπως καταγγέλλει η δήμαρχος Καλαμαριάς, Χρ. Αράπογλου,  θέλουν «να μετατρέψουν τον πνεύμονα της Καλαμαριάς και ολόκληρης της Θεσσαλονίκης σε μία περίκλειστη περιοχή, με υπερδόμηση κυριολεκτικά στη θάλασσα, περίφραξη 2 μ. ύψους από σκυρόδεμα, στερώντας από κατοίκους και επισκέπτες τον δημόσιο χώρο και καταργώντας τη μοναδική οπτική διαφυγή στη θάλασσα».

Αφήνοντας την Καλαμαριά, ο συντάκτης του άρθρου θυμάται υποθέσεις όπου “αθώοι” επενδυτές  ταλαιπωρούνται, είτε από τη δικαιοσύνη, είτε από τις τοπικές κοινωνίες. Αναφέρει  χαρακτηριστικά την υπόθεση “αξιοποίησης” του παλιού κτιρίου του ΕΟΜΜΕΧ στον Ταύρο, όπου ο ενδιαφερόμενος επενδυτής τα «βρόντηξε κι έφυγε», αλλά και την υπόθεση της Κασσιόπης στην Κέρκυρα , όπου ο τάλας επενδυτής μπορεί να μην έχει φύγει ακόμη, αλλά ταλαιπωρείται πολύ «αφού έχει αγοράσει και μισθώσει μια έκταση στην Κέρκυρα εδώ και σχεδόν 10 χρόνια και δεν έχει καταφέρει να βάλει ούτε έναν  πάσσαλο στο ακίνητό της»

Συμπάσχουμε κι εμείς με τον πόνο του Βαγγέλη Μανδραβέλη που συμπάσχει με τη σειρά του με τον πόνο των αθώων και ταλαίπωρων επενδυτών, οι οποίοι σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο και τα τίμια χρήματά τους, προσπαθώντας αδίκως να αναπτύξουν μια υπανάπτυκτη κοινωνία που αρνείται να αναπτυχθεί. Κατανοούμε επίσης την ανησυχία, τόσο του συντάκτη του άρθρου όσο και των επενδυτών, μια ανησυχία που διαφαίνεται ξεκάθαρα στο άρθρο: «Οι αντιδράσεις φαίνεται να πληθαίνουν, καθώς -σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, όταν ήταν βαριά η σκιά της Τρόικας και των πιστωτών- οι αντιδράσεις πιάνουν τόπο»

Αφού λοιπόν το άρθρο μας κάνει κοινωνούς στα μύρια όσα βάσανα που τραβούν οι ευεργέτες-επενδυτές ανά την Ελλάδα και αφού μας ανάγκασε να σκουπίσουμε τα δάκρυά μας, επιστρέφει ξανά στη Ραφήνα:

«Οι αντιδράσεις έχουν πολλές αιτίες. Στη Ραφήνα οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις προέρχονται από το γεγονός ότι οι κάτοικοι δεν θέλουν την ανάπτυξη του λιμένα. Εξάλλου, η απαίτησή τους μπορεί να καρποφορήσει, αφού πλειστάκις το τοπικό συμφέρον κυριάρχησε του δημοσίου συμφέροντος. Αυτό συνέβη π.χ. στην κατασκευή της Αττικής Οδού, όπου στην περιοχή Χαλανδρίου-Βριλησσίων ο άξονας υπογειοποιήθηκε, ενώ δεν συνέβη το ίδιο π.χ. στην περιοχή του Ηρακλείου»

Την απαίτηση δηλαδή της τοπικής κοινωνίας της Ραφήνας να μην κοπεί η πόλη στα δύο από την Αττική Οδό, όπως συνέβη για παράδειγμα στο Ηράκλειο, ο συντάκτης του άρθρου τη θεωρεί μαξιμαλιστική. Και θέλοντας να μην έχουμε καμιά αμφιβολία για τις θέσεις του, ο Μανδραβέλης συγκρίνει τις περιπτώσεις Χαλανδρίου- Βριλησίων όπου εκεί η Αττική Οδός υπογειοποιήθηκε και Ηρακλείου, που δεν υπογειοποιήθηκε και έτσι η πόλη κόπηκε στα δύο. Ειλικρινά, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι θέλει να πει ο αρθρογράφος. Ότι η Αττική Οδός δεν έπρεπε να υπογειοποιηθεί ούτε στην πρώτη περίπτωση; Και να αποκοπούν για παράδειγμα τα Βριλήσσια από τα Μελίσσια; Μάλλον αυτό εννοεί και μας κάνει  να καταλάβουμε για μια ακόμη φορά πώς αντιλαμβάνονται οι νεοφιλελελεύθεροι το δημόσιο συμφέρον. Γι αυτούς, δημόσιο συμφέρον δεν είναι η ποιότητα ζωής των κατοίκων, αλλά το λογιστικό κέρδος. Ένα λογιστικό κέρδος, που γνωρίζουμε όλοι στις τσέπες ποιων καταλήγει.

Κάποιος βέβαια καλοπροαίρετος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι χάριν ενός ευρύτερου εθνικού συμφέροντος, μπορούν κάποιες φορές οι τοπικές αντιδράσεις να αγνοούνται και να παρακάμπτονται. Και δε θα είχε και άδικο.  Μα ποιο  είναι όμως αυτό το ευρύτερο εθνικό συμφέρον που επιβάλλει τη μεταφορά των γραμμών της ακτοπλοΐας του Αιγαίου από το λιμάνι του Πειραιά στο λιμάνι της Ραφήνας; Σε ένα λιμάνι μάλιστα που βάλλεται συνεχώς από το βοριά και δεν έχει καμία φυσική προστασία. Σε ένα λιμάνι που είναι το πιο ακατάλληλο από τα υπόλοιπα λιμάνια της Ανατολικής Αττικής (Πόρτο Ράφτη και Λαύριο) για το σκοπό αυτό. Το συμφέρον που κινεί αυτή τη μεταφορά δεν είναι κάποιο εθνικό και ευρύτερο συμφέρον, αλλά τα συμφέροντα των εφοπλιστών από τη μία μεριά (καθώς τα καράβια τους θα κάνουν λιγότερα μίλια σε σχέση με τον Πειραιά και τα αυτοκίνητα λιγότερα χιλιόμετρα σε σχέση με το Λαύριο) και της κρατικής κινέζικης εταιρείας COSCO από την άλλη, που θέλει να απελευθερώσει χώρο από το λιμάνι  του Πειραιά για τις δικές της δραστηριότητες

Εκτός, αν ο συντάκτης του άρθρου θέλει να μας πείσει ότι δημόσιο συμφέρον είναι τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών και των Κινέζων της COSCO

Εντύπωση προκαλεί το τέλος του άρθρου, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν ο Μανδραβέλης μιλάει σοβαρά ή αστειεύεται . Ή μήπως, ψάχνοντας οπωσδήποτε να βρει έναν εντυπωσιακό επίλογο, όπως πιθανότατα τον συμβούλευε η φιλόλογος της έκθεσης στο σχολείο, τελικά αναγκάζεται να καταφύγει σε φαιδρότητες;

Κλείνει λοιπόν το άρθρο,  αποκαλύπτοντας ποια είναι τα μεγάλα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από όλο αυτό. Όχι πίσω από τα μεγάλα έργα. Εκεί, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, είναι όλα καθαρά και ξάστερα. Πίσω από τις αντιδράσεις  των κατοίκων, κρύβονται τα συμφέροντα. Και, ενώ στην Κασσιόπη, ο αρθρογράφος βλέπει πίσω από την ταλαιπωρία του επενδυτή τους «μεγαλόσχημους που είχαν χτίσει τις προηγούμενες δεκαετίες τεράστιες βίλες στην περιοχή και δεν ήθελαν να διαταραχτεί η ησυχία τους», ενεργοποιώντας και λίγο κοινωνικό αυτοματισμό που πάντα είναι χρήσιμος, στη Ραφήνα, ποιους νομίζετε ότι ανακάλυψε ότι κωλυσιεργούν το έργο; Μα, τις καφετέριες της πόλης (!), που αν τα έργα στο λιμάνι προχωρήσουν , θα χάσουν τους πελάτες τους.

Διαβάζουμε και υποκλινόμαστε στον νέο Κλουζώ:

«Πολλές φορές οι αιτίες έχουν πολύ πιο… ταπεινά κίνητρα και ελατήρια. Στην Κασσιόπη, για παράδειγμα, εκτός από τους ιδεολογικά πολέμιους της ανάπτυξης, υπήρξαν κατ’ εξοχήν ιδιωτικά συμφέροντα κατά της αξιοποίησης. Οι μεγαλόσχημοι που είχαν χτίσει τις προηγούμενες δεκαετίες τεράστιες βίλες στην περιοχή δεν ήθελαν να διαταραχτεί η ησυχία τους.

Στο λιμάνι της Ραφήνας, πέρα απ’ όσους έχουν το εξοχικό τους, υπάρχουν και συμφέροντα που αντιτίθενται στην αξιοποίηση του λιμένα. Για παράδειγμα, καθώς δεν υπάρχει επιβατικός σταθμός, η αναμονή για τα πλοία γίνεται στις παρακείμενες καφετερίες, οι οποίες θησαυρίζουν από την αναμονή αυτήν. Αν υπάρξει παραχωρησιούχος στο λιμάνι, ενδεχομένως κάποιοι να χάσουν τις δουλειές τους. Το ίδιο συνέβη και το 2017 στα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας, όταν τα ανέλαβε η Fraport»

Βλέπουμε λοιπόν ότι ένας οπαδός του νεοφιλελευθερισμού και της “ανάπτυξης” μπορεί να γίνει τελικά, όλα όσα καταγγέλλει. Και οπισθοδρομικός, επιμένοντας σε λύσεις του προηγούμενου αιώνα που δε λαμβάνουν υπόψη τον άνθρωπο και το περιβάλλον αλλά και λαϊκιστής, που επιστρατεύει απλουστευτικά έως γελοία σχήματα, όπως ότι πίσω από την αντίθεση στο Master Plan της Ραφήνας είναι τα συμφέροντα των καφετεριών της πόλης

Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην πραγματικότητα, είναι βαθιά υποκριτικός και δεν έχει να κάνει ούτε με πρόοδο ούτε με ανάπτυξη, όπως επαγγέλλεται. Ο νεοφιλελευθερισμός , όπως γράφει και η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Δόγμα του Σοκ», είναι ο εναγκαλισμός μιας δράκας πανίσχυρων εταιριών και μιας τάξης πλούσιων πολιτικών - με τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις δύο ομάδες να είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτες και διαρκώς μετακινούμενες

Τρία είναι δε τα κύρια χαρακτηριστικά του: η μεταβίβαση του δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά χέρια, το διαρκώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στους ζάμπλουτους και στους αναλώσιμους φτωχούς και ένας εθνικισμός, που δικαιολογεί στον πληθυσμό του απεριόριστες δαπάνες για την ασφάλεια.

Είναι σίγουρο πως αν ζούσε σήμερα ο Μίλτον Φρίντμαν, ο γκουρού του αχαλίνωτου καπιταλισμού, θα ήταν υπερήφανος. Όχι μόνο  για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και για όσα γράφονται από την "αμερόληπτη " επαγγελματική δημοσιογραφία, η οποία επάξια κατέχει την τελευταία θέση στην ΕΕ στο θέμα της ελευθερίας του Τύπου