του Πιτσιρίκου

Ο στίχος «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια» δεν είναι συμβουλή από κάποιον εργολάβο. Είναι το σύμπαν που σου φωνάζει «Μην είσαι αλαζόνας».

Ντουμπάι και όλο το “παρεάκι” του Κόλπου: Άμπου Ντάμπι, Ντόχα, Ριάντ. Πόλεις-μακέτες, φορολογικοί παράδεισοι που ξεφύτρωσαν στην έρημο σαν μνημεία μιας εποχής που πίστεψε ότι με την πιστωτική κάρτα αγοράζεις τα πάντα: το κλίμα, τη γεωγραφία, την Ιστορία, ακόμα και το φόβο.

Τι είχαν; Άμμο και πετρέλαιο

Τι έφτιαξαν; Disneyland για ενήλικα παιδιά με λογαριασμούς με πολλά μηδενικά στην τράπεζα.

Νερό δεν έχουν. Οπότε, αφαλάτωση.

Πρωτογενής τομέας; Εισάγουν μέχρι και το μαρούλι.

Εργάτες; Είχαν “εισαγόμενους” εργάτες και δούλους από την Ινδία και το Πακιστάν, που έχτιζαν 80ώροφα χρυσά κλουβιά κάτω από τον ήλιο που λιώνει μπετόν. Αυτοί, βέβαια, δεν υπάρχουν στις σέλφι των influencers. Άλλωστε, πολλοί σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηροι, ενώ έχτιζαν τη Ντίσνεϊλαντ.

Στη βιτρίνα, το πάρτι δεν σταματούσε ποτέ. Influencers, υπερπλούσιοι και συνοδοί πολυτελείας με duckface σε infinity pools, χρυσά brunch και μια βιομηχανία εικόνας που έλεγε «Εδώ δεν μας αγγίζει τίποτα. Έχουμε την “ομπρέλα” των ΗΠΑ. Επενδύστε, καταναλώστε, βγάλτε σέλφι· ο θείος Σαμ μας προστατεύει»

Ένα διαρκές πάρτι δίπλα στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτά συμβαίνουν στους “άλλους”. Στους “κατώτερους”.

Ώσπου οι πύραυλοι και τα drones από το αμυνόμενο Ιράν έσκισαν τον ουρανό και το αφήγημα διαλύθηκε αμέσως.

Εκεί αποκαλύφθηκε η μεγάλη αλήθεια: η γεωπολιτική δεν είναι υπηρεσία να την παραγγείλεις στο room service. Και η “ασφάλεια” από τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ ήταν κι αυτή διακοσμητική.

Μόλις έσκασε ο πρώτος πύραυλος, το lifestyle πήγε περίπατο.

Ο παράδεισος έγινε ξαφνικά μια πολύ ακριβή ποντικοπαγίδα.

Οι υπερπλούσιοι που είχαν επιλέξει το Ντουμπάι ως “ασφαλές καταφύγιο” άρχισαν να αναζητούν έξοδο, και ζητούσαν ανθρωπιά και συμπόνια για το δράμα που ζούσαν, αλλά κατάφεραν να γίνουν ανέκδοτα και μιμίδια στα social media.

Ιδιωτικά τζετ ναυλώθηκαν με αστρονομικά ποσά· σε ορισμένες περιπτώσεις εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για μία θέση διαφυγής. Η διαδρομή προς το Μουσκάτ έγινε δημοφιλής, με πολύωρες αναμονές στα σύνορα. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν λόγω έλλειψης διαθέσιμων αεροσκαφών και φόβων για την ασφάλεια πτήσεων.

Ξένες κυβερνήσεις οργάνωσαν απομακρύνσεις υπηκόων μέσω Ομάν. Όσοι είχαν χρήματα, βρήκαν εναλλακτικές: ιδιωτικά τζετ, οδηγοί, διαδρομές μέσω Σαουδικής Αραβίας. Όσοι δεν είχαν, έψαχναν απεγνωσμένα εμπορικές πτήσεις με εξωφρενικές τιμές και ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις.

Οι εργάτες και οι δούλοι έμειναν εκεί. Χωρίς τζετ, χωρίς βίζες, χωρίς διαφυγή. Το “θαύμα” είχε από την αρχή ταξική αρχιτεκτονική: οι πλούσιοι φεύγουν, οι φτωχοί μένουν να φυλάνε την άμμο.

Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά και η “ανάπτυξη”. Είναι η ύβρις. Η ιδέα ότι επειδή έχτισες τεχνητά νησιά σε σχήμα φοίνικα, έγινες και Θεός.

Στην άμμο μπορείς να χτίσεις παλάτια. Αλλά όταν πιστέψεις ότι το χρήμα σε έβγαλε από τη γεωγραφία και την Ιστορία και έγινες θεός της ερήμου, η έρημος βρίσκει τρόπο να σου θυμίσει πως είσαι απλά θνητός και περαστικός.

(Είναι πολύ διδακτικό αυτό που συνέβη στο Ντουμπάι και στους άλλους τεχνητούς παραδείσους του Κόλπου, μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Και είναι διδακτικό όχι μόνο για τους θαυμαστές του κάθε Ντουμπάι αλλά και για όλους μας. Βέβαια, νομίζω πως τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων έχουν καεί εντελώς και δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια και, βέβαια, “Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο”. Ή με πύραυλο)

(Ξέρετε και κάτι άλλο που είναι πολύ κακό και μεγάλη ντροπή; Να είσαι άνθρωπος, να είσαι Έλληνας, να μην έχεις πρόβλημα επιβίωσης, να είσαι πλούσιος, και να πηγαίνεις να δουλέψεις στο Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία εκεί δίπλα σου, για να πάρεις εκατομμύρια. Και μετά, μόλις σκάσει η πρώτη βόμβα -επειδή η κωλοχώρα ψυχοπαθών στην οποία πήγες και πούλησες την ψυχή σου θέλει να ξεπαστρέψει τους πάντες-, να κάνεις και το θύμα. Σιχαίνομαι)