Από το craigmurray.org.uk/archives

Μετάφραση Talos

Ο Craig Murray είναι βρετανός πρώην διπλωμάτης, ο οποίος είχε καταγγείλει κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ουζμπεκιστάν την κτηνώδη δικτατορία του Καρίμοφ και την αναξιοπιστία των πληροφοριών που έπαιρνε από εκεί η Βρετανία, καθώς οι περισσότερες είχαν αντληθεί μέσω βασανιστηρίων.

Απολύθηκε για αυτή του την στάση (και κυνηγήθηκε) και στην συνέχεια παρέμεινε ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συγγραφέας και δημοσιογράφος - (https://en.wikipedia.org/wiki/Craig_Murray )

Ο Μάρεϊ λοιπόν, πήγε στο Καράκας να δει επί τόπου ποια είναι η κατάσταση στην υπό έμμεση κατοχή χώρα και να αξιολογήσει την περιγραφή που διαρρέεται στα Δυτικά ΜΜΕ. Θα παραμείνει εκεί, παράγοντας ντοκιμαντέρ και ανταποκρίσεις επί του πεδίου. Εδώ μεταφράζω ένα τμήμα από την πρώτη του ανταπόκριση. Υπενθυμίζω πως, παρότι έχουν μεσολαβήσει άλλα τέρατα και το έχουμε παραμερίσει, αυτή η ωμή επιβολή και η ληστεία του Τραμπ των πόρων της Βενεζουέλας παραμένει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το οποίο (θεωρητικά μιλώντας) είναι για Χάγη (μην σας πω Νυρεμβέργη) από μόνο του...

Ακολουθεί το λινκ και το απόσπασμα (φωτογραφίες στο πρωτότυπο, όπως και λινκ για συνεισφορά στη χρηματοδότηση της προσπάθειάς του): (https://www.craigmurray.org.uk/.../being-there-in-venezuela/ )

---------------------------------------------------------------------------------------------

«... Είμαι στο Καράκας εδώ και 48 ώρες και η αντίθεση μεταξύ αυτού που έχω δει και αυτού που είχα διαβάσει στα mainstream μέσα ενημέρωσης δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη.

Διέσχισα το Καράκας με το αυτοκίνητο, από το αεροδρόμιο μέσω του κέντρου της πόλης μέχρι την αριστοκρατική συνοικία Las Mercedes. Την επόμενη μέρα περπάτησα σε όλη την πόλη και περιπλανήθηκα στη εργατική συνοικία του San Agustin. Συμμετείχα στο “Φεστιβάλ Αφροαπογόνων” και πέρασα ώρες μαζί με τους ντόπιους. Με υποδέχτηκαν θερμά και με προσκάλεσαν σε πολλά σπίτια – και αυτό σε μια συνοικία που σου λένε πως είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Μετά από αυτό, συνέχισα να περπατώ για χιλιόμετρα μέσα από την τις κατοικημένες περιοχές και το κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας Bolivar και της Εθνοσυνέλευσης.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν είδα ούτε ένα σημείο ελέγχου, είτε αστυνομικό είτε στρατιωτικό. Δεν είδα σχεδόν καθόλου όπλα, λιγότερα από όσα θα έβλεπες σε μια παρόμοια περιήγηση στο Whitehall. Δεν με σταμάτησαν ούτε μία φορά, είτε περπατούσα είτε οδηγούσα. Δεν είδα απολύτως κανένα σημάδι “Tσαβιστικών πολιτοφυλακών”, ούτε στις φτωχές, ούτε στις πλούσιες, ούτε στις κεντρικές περιοχές. Οδήγησα πολύ γύρω από τα προπύργια της αντιπολίτευσης, Las Mercedes και Altamira, και κυριολεκτικά δεν είδα ούτε έναν οπλισμένο αστυνομικό, ούτε έναν πολιτοφύλακα, ούτε έναν στρατιώτη. Οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν ελεύθερα και χαρούμενα, όπως συνήθως. Δεν υπήρχε καμία αίσθηση καταπίεσης.

Και πάλι, κανείς δεν με σταμάτησε ούτε με ρώτησε ποιος είμαι ή γιατί τραβούσα φωτογραφίες. Ρώτησα τις αρχές της Βενεζουέλας αν χρειαζόμουν άδεια για να τραβήξω φωτογραφίες και να δημοσιεύσω άρθρα, και η απάντησή τους ήταν ένα απορημένο “γιατί να χρειάζεσαι;”

Στρατιωτικά σημεία ελέγχου για τη διατήρηση του ελέγχου, περιπλανώμενες συμμορίες των ένοπλων ομάδων των οπαδών του Τσάβες, όλες οι περιγραφές των μέσων ενημέρωσης για το Καράκας σήμερα είναι εξ ολοκλήρου προϊόν της προπαγάνδας της CIA και της Ματσάδο, που απλώς τις αναμασούν ένας εμπλεκόμενος δισεκατομμυριούχος και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ξέρετε τι άλλο δεν υπάρχει; Οι περίφημες “ελλείψεις”. Το μόνο πράγμα που υπάρχει σε έλλειψη είναι η έλλειψη. Υπάρχει έλλειψη ελλείψεων. Δεν υπάρχει έλλειψη σε τίποτα στη Βενεζουέλα.

Πριν από μερικές εβδομάδες είδα στο Twitter μια φωτογραφία ενός σούπερ μάρκετ στο Καράκας που είχε αναρτήσει κάποιος για να δείξει ότι τα ράφια είναι εξαιρετικά καλά εφοδιασμένα. Έλαβε εκατοντάδες απαντήσεις, είτε ισχυριζόμενες ότι ήταν ψεύτικη, είτε ότι ήταν ένα σούπερ μάρκετ για τους πλούσιους και ότι τα καταστήματα για την πλειοψηφία ήταν άδεια.

Έτσι, έκανα ένα πείραμα στις εργατικές συνοικίες, πηγαίνοντας στα καταστήματα της γειτονιάς, όπου οι απλοί άνθρωποι κάνουν τα ψώνια τους. Όλα ήταν πολύ καλά εφοδιασμένα. Δεν υπήρχαν κενά στα ράφια. Πήγα επίσης σε υπαίθριες και υπόστεγες αγορές, συμπεριλαμβανομένης μιας εντυπωσιακά τεράστιας με πάνω από εκατό πάγκους που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά παιδικά πάρτι γενεθλίων!

Όλοι ήταν απόλυτα άνετοι και με άφηναν να φωτογραφίζω ό,τι ήθελα. Δεν είναι μόνο τα είδη διατροφής. Υπάρχουν επίσης χρωματοπωλεία, καταστήματα οπτικών, ρούχων και υποδημάτων, ηλεκτρονικών ειδών, ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Όλα είναι ελεύθερα διαθέσιμα.

Υπάρχει έλλειψη φυσικού νομίσματος. Οι κυρώσεις έχουν περιορίσει την πρόσβαση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας σε ασφαλή εκτύπωση. Για να το παρακάμψουν αυτό, όλοι πραγματοποιούν ασφαλείς πληρωμές με τα τηλέφωνά τους μέσω QR code, χρησιμοποιώντας την έξυπνη εφαρμογή της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας. Αυτό είναι εξαιρετικά καλά εδραιωμένο – ακόμη και οι πιο απλοί πλανόδιοι πωλητές έχουν το QR code τους αναρτημένο και λαμβάνουν τις πληρωμές τους με αυτόν τον τρόπο...

Για να αγοράσω ένα τηλέφωνο και μια κάρτα SIM στη Βενεζουέλα για να έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο, πήγα σε ένα εμπορικό κέντρο που ειδικεύεται στα τηλέφωνα. Ήταν εκπληκτικό. Τέσσερις όροφοι με μικρά καταστήματα τηλεφώνων και υπολογιστών, όλα γεμάτα με προϊόντα, οργανωμένα σε τρεις ομόκεντρους κύκλους με μπαλκόνια σε επίπεδα.... Αγόρασα ένα τηλέφωνο, μια κάρτα SIM, μικρόφωνα για πέτο, power bank, πολύπριζο για πολλαπλά συστήματα και προσαρμογέα Ethernet σε USB, όλα στο πρώτο μικρό κατάστημα που μπήκα.

Η καταχώρηση της κάρτας SIM ήταν γρήγορη και απλή. Υπάρχει καλή κάλυψη 4G παντού στο Καράκας, όπου έχω πάει, και σε μερικά σημεία υπάρχει και 5G.

Η λέξη “χαλαροί” είναι αυτή που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τους Βενεζουελάνους. Θα μπορούσες να συγχωρήσεις την παράνοια, δεδομένου ότι η χώρα βομβαρδίστηκε από τους Αμερικανούς μόλις πριν από τρεις εβδομάδες και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Θα περίμενες να συναντήσεις εχθρότητα προς έναν παράξενο γέρο γκρίνγκο που περιφέρεται χωρίς λόγο και φωτογραφίζει τυχαία πράγματα. Ωστόσο, δεν ένιωσα καμία εχθρότητα, ούτε από το λαό ούτε από τους αξιωματούχους.

Το αφρικανικό φεστιβάλ ήταν διδακτικό. Αν και ήταν μια κοινοτική εκδήλωση και όχι πολιτική συγκέντρωση, υπήρξαν ωστόσο πολλές αυθόρμητες φωνές και συνθήματα υπέρ του Μαδούρο. Ο καθολικός ιερέας που έδωσε την ευλογία στις εορταστικές εκδηλώσεις ξαφνικά άρχισε να μιλάει για τη γενοκτονία στη Γάζα και όλοι προσευχήθηκαν για την Παλαιστίνη. Κοινοτικοί και πολιτιστικοί παράγοντες αναφέρονταν συνεχώς στον σοσιαλισμό.

Αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον εδώ. Τίποτα από αυτά δεν είναι επιβεβλημένο. Ο Τσάβες έδωσε δύναμη στους καταπιεσμένους και βελτίωσε τη ζωή τους με θεαματικό τρόπο, που δεν έχει πολλά παράλληλα. Το αποτέλεσμα είναι ένας γνήσιος ενθουσιασμός του λαού και ένα επίπεδο εμπλοκής της εργατικής τάξης με την πολιτική σκέψη που είναι αδύνατο να συγκριθεί με το σημερινό Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η αντίθεση της κούφιας κουλτούρας που γέννησε το [ακροδεξιό βρετανικό] Reform.

Είμαι πολύ επιφυλακτικός απέναντι στους δυτικούς δημοσιογράφους που προσγειώνονται σε μια χώρα και γίνονται αμέσως ειδικοί. Αν και η έντονη αντίφαση μεταξύ του πραγματικού Καράκας και του Καράκας των δυτικών μέσων ενημέρωσης είναι τόσο ακραία που μπορώ να σας την μεταφέρω αμέσως.

Σχεδόν όλα όσα έχω διαβάσει από δυτικούς δημοσιογράφους και μπορούν να ελεγχθούν αμέσως – σημεία ελέγχου, ένοπλες πολιτικές συμμορίες, κλίμα φόβου, έλλειψη τροφίμων και αγαθών – αποδεικνύονται απολύτως ψευδή. Δεν το ήξερα αυτό πριν έρθω. Πιθανώς ούτε και εσείς. Τώρα το ξέρουμε όλοι.

Έζησα για χρόνια στη Νιγηρία και το Ουζμπεκιστάν υπό πραγματικές δικτατορίες και ξέρω πώς είναι. Μπορώ να ξεχωρίσω τη θλιμμένη υποταγή από την πραγματική συμμετοχή. Μπορώ να ξεχωρίσω την αυθόρμητη από την προγραμματισμένη πολιτική έκφραση. Εδώ δεν υπάρχει δικτατορία.

Από όσο μπορώ να κρίνω, είμαι ο μόνος δυτικός δημοσιογράφος που βρίσκεται τώρα στη Βενεζουέλα. Η ιδέα ότι πρέπει να δεις με τα μάτια σου τι συμβαίνει, αντί να αναπαράγεις αυτό που σου λένε οι δυτικές κυβερνήσεις και οι πράκτορές τους, φαίνεται εντελώς ξεπερασμένη από τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι σκόπιμο.

Όταν ήμουν στο Λίβανο πριν από ένα χρόνο, τα mainstream μέσα ενημέρωσης απουσίαζαν εντελώς, ενώ το Ισραήλ κατέστρεφε τη Νταχίγια, την κοιλάδα της Μπεκάα και το νότιο Λίβανο, επειδή ήταν μια αφήγηση που δεν ήθελαν να μεταδώσουν.

Είναι ντροπή ότι η μόνη φορά που η BBC μπήκε στο Νότιο Λίβανο ήταν από την ισραηλινή πλευρά, ενσωματωμένο στον IDF.

Το BBC, η Guardian ή οι New York Times απλά δεν θα στείλουν ανταποκριτή στο Καράκας, επειδή η πραγματικότητα είναι τόσο διαφορετική από το επίσημο αφήγημα.

Ένα αφήγημα που οι δυτικές δυνάμεις θέλουν απεγνωσμένα να σας κάνουν να πιστέψετε είναι ότι η αναπληρώτρια πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ πρόδωσε τον Μαδούρο και διευκόλυνε τη σύλληψή του. Αυτό δεν είναι κάτι που πιστεύει ο Μαδούρο. Δεν είναι κάτι που πιστεύει το κόμμα του και δεν κατάφερα να βρω την παραμικρή ένδειξη ότι κάποιος το πιστεύει αυτό στη Βενεζουέλα.

Η εφημερίδα των υπηρεσιών ασφαλείας, η Guardian, δημοσίευσε το πέμπτο άρθρο της με αυτό τον ισχυρισμό και το ανέδειξε ως πρωτοσέλιδο και μεγάλη αποκάλυψη. Ωστόσο, όλες οι πηγές για το άρθρο της Guardian εξακολουθούν να είναι οι ίδιες πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης ή υποστηρικτές της Ματσάδο από την πλούσια κοινότητα των εξόριστων καπιταλιστών παρασίτων του Μαϊάμι.

Το ενδιαφέρον είναι το γιατί οι υπηρεσίες ασφαλείας θέλουν να πιστέψετε ότι η Ντέλσι Ροντρίγκες και ο αδελφός της Χόρχε, πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, είναι πράκτορες των ΗΠΑ. Η αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό έχει καθορίσει ολόκληρη τη ζωή τους από τότε που ο πατέρας τους βασανίστηκε μέχρι θανάτου κατόπιν εντολής της CIA, όταν ήταν μωρά. Και οι δύο εκφράζουν ανοιχτά τη συνεχή υποστήριξή τους προς τη Μπολιβαριανή Επανάσταση και προσωπικά προς τον Μαδούρο.

Το προφανές κίνητρο των Αμερικανών είναι να διαιρέσουν και να αποδυναμώσουν το κυβερνών κόμμα στο Καράκας και να υπονομεύσουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Αυτή ήταν η δική μου ερμηνεία. Ωστόσο, μου έχει επίσης υποδειχθεί ότι ο Τραμπ προωθεί έντονα την άποψη ότι η Ροντρίγκεζ είναι φιλοαμερικανή, τόσο για να διατρανώσει τη νίκη του, όσο και για να δικαιολογήσει την έλλειψη υποστήριξής του προς τη Ματσάδο. Ο Ρούμπιο και πολλοί άλλοι σαν αυτόν επιθυμούν έντονα να δουν τη Ματσάδο στην εξουσία, αλλά η εκτίμηση του Τραμπ ότι δεν έχει την υποστήριξη για να κυβερνήσει τη χώρα φαίνεται από εδώ απολύτως σωστή.

Μια παραλλαγή αυτού που μου έχει επίσης υποδειχθεί είναι ότι ο Τραμπ θέλει να παρουσιάσει την Ροντρίγκεζ ως φιλοαμερικανή για να διαβεβαιώσει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ότι είναι ασφαλές να επενδύσουν (αν και το γιατί ακριβώς το θέλει αυτό είναι μυστήριο).

Εν τω μεταξύ, φυσικά, οι ΗΠΑ κατάσχουν, κλέβουν και πωλούν πετρέλαιο της Βενεζουέλας χωρίς κανένα δικαίωμα με βάση το διεθνές δίκαιο. Τα έσοδα φυλάσσονται στο Κατάρ υπό τον προσωπικό έλεγχο του Τραμπ και δημιουργούν ένα τεράστιο ταμείο που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να παρακάμψει το Κογκρέσο. Για όσους έχουν καλή μνήμη, είναι σαν το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη (6/1/2026)

Σε μπούμερανγκ εξελίσσεται για τον αμερικανικό ληστρικό ιμπεριαλισμό η παράνομη εισβολή στη Βενεζουέλα και η σύλληψη και απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, στις 3 Ιανουαρίου.

Πλήγμα στους αμερικανικούς σχεδιασμούς ήταν η αναθεώρηση των πιο επιθετικών σχεδίων. Ο Τραμπ και οι στρατηγοί του δεν συγκέντρωσαν τόση δύναμη πυρός στα ανοιχτά της Βενεζουέλας για να εκφοβίσουν την πολιτική ηγεσία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας ή να βυθίζουν ψαρόβαρκες από το γειτονικό Τρινιδάδ και Τομπάγκο. Συγκέντρωσαν το πιο ετοιμοπόλεμο αεροπλανοφόρο, το Τζέραλντ Φορντ, 11 πολεμικά, 5 κανονιοφόρους, υποβρύχια, 2 τορπιλακάτους, 3 αμφίβια επιθετικά πλοία, βομβαρδιστικά αεροσκάφη, πλήθος ελικοπτέρων μεταφοράς προσωπικού και 15.000 πεζοναύτες για έναν λόγο: να πραγματοποιήσουν χερσαία επέμβαση. Ο στόχος ήταν η αλλαγή καθεστώτος, όπως τον είχε εξαγγείλει ο ίδιος ο Τραμπ και όπως λίγο – πολύ πραγματοποιήθηκε πριν 23 χρόνια στο Ιράκ.

Κι αυτή η επέμβαση αποτράπηκε. Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έβαλαν τα πολεμικά σχέδια στο αρχείο, όταν διαπίστωσαν την πολεμική ετοιμότητα των Βενεζολάνων και την πολιτική συνοχή του καθεστώτος. Όλα αυτά συσκοτίστηκαν από ένα πέπλο παραπληροφόρησης που έριξαν οι ίδιες οι ΗΠΑ με σκοπό να υπερτονίσουν τις επιτυχίες τους και να παραλύσουν την πολιτική ζωή στη Βενεζουέλα.

Οι πραγματικοί εντολοδόχοι πίσω από την παράνομη απαγωγή του βενεζολάνου προέδρου αποκαλύφθηκαν την Δευτέρα, με τοι κλείσιμο των αγορών κι ήταν οι πετρελαιάδες, που χρηματοδότησαν την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ και τώρα ανταμείβονται για τις υπηρεσίες τους. Η τιμή της μετοχής της πετρελαϊκής Chevron, που είναι η μόνη αμερικανική η οποία συνεχίζει να λειτουργεί στην Βενεζουέλα, αυξήθηκε κατά 8%. Το ίδιο αυξήθηκαν και οι τιμές των μετοχών SLB και Haliburton που παρέχουν υπηρεσίες σε πετρελαϊκές. Οι τιμές των μετοχών των πετρελαϊκών Conoco Philips και Exxon Mobil (που διεκδικούν αποζημιώσεις από την Βενεζουέλα λόγω των αλλαγών στο καθεστώς δικαιωμάτων και ιδιοκτησίας επί Τσάβες) αυξήθηκαν 6% και 2%, αντίστοιχα.

Κατά την επέμβαση των Αμερικανών διεξήχθησαν μάχες, δεν ήταν αναίμακτη όπως διέδιδαν αρχικά τα Δυτικά Μέσα. Σκοτώθηκαν όχι μόνο Βενεζολάνοι αλλά και Κουβανοί στρατιώτες, όπως βεβαίωσε η Κουβανική προεδρία που ανακοίνωσε πένθος δύο ημερών για τους Κουβανούς οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στην μάχη στο Προεδρικό. Κατά συνέπεια, η εικόνα που εξ αρχής μεταφέρθηκε από τον Αμερικανικό Τύπο για ακόμη και οικειοθελή παράδοση του Μαδούρο δεν ισχύει, χωρίς να αυτό να σημαίνει ότι και οι ίδιοι οι Βενεζολάνοι δεν πιάστηκαν στον …ύπνο, αποδεικνυόμενοι απροετοίμαστοι και χάνοντας μια μάχη που καθένας μπορούσε να προβλέψει.

Ομαλή μετάβαση στην νέα εποχή

Μεγαλύτερη εντύπωση ωστόσο προκάλεσε η ώριμη και πολιτική αντίδραση του Τσαβισμού. Λέγοντας Τσαβισμό εννοούμε από την μια την κυβέρνηση και τους κρατικούς θεσμούς της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας κι από την άλλη τις αυτοοργανωμένες κοινότητες στις πόλεις και την ύπαιθρο, τις λεγόμενες κομμούνες, που από την αρχή της πρόσφατης κρίσης έχουν οπλιστεί κι έχουν αναλάβει παραπάνω εξουσίες στις κοινές υποθέσεις. Η κινητοποίηση και των δύο αυτών αρμών -μόλις λίγες ώρες μετά την απαγωγή του Μαδούρο- έδειξε πώς ούτε κενό εξουσίας ή πολιτική παράλυση επήλθε, ούτε σύγκρουση εξουσιών με κέντρα ανταγωνιστικά στον Τσαβισμό να διεκδικούν την κάλυψη του κενού. Οι μαζικές διαδηλώσεις και η ανασυγκρότηση της εκτελεστικής εξουσίας απέδειξαν ότι ο Τσαβισμός διαθέτει τόσο λαϊκή βάση και νομιμοποίηση στην κοινωνία όσο και συνοχή στην πολιτική του έκφραση.

Σε πολιτικό επίπεδο, το Ανώτατο Δικαστήριο παραχώρησε στην εκτελεστική αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας, Ντέλτσι Ροντρίγκες, όλες τις αρμοδιότητες για να κυβερνήσει. Στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, τόσο η ίδια όσο και τα τρία σημαντικότερα πρόσωπα που πλαισιώνουν την κυβέρνηση (Βλαδιμίρ Παδρίνο Λόπες – επικεφαλής του στρατού, Διοσδάδο Καμπέγιο – υπουργός Εσωτερικών και επικεφαλής των ένοπλων κολεκτίβος και Ιβάν Γκιλ  υπουργός Εξωτερικών) δήλωσαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ότι «υπάρχει μόνο ένας πρόεδρος σε αυτή τη χώρα και το όνομά του είναι Νικολάς Μαδούρο».

Η ομαλή και συντεταγμένη μετάβαση στην νέα εποχή, με τον Μαδούρο απών, ήταν μάλλον η μεγαλύτερη νίκη του Τσαβισμού, μέχρι στιγμής. Οι Αμερικάνοι περίμεναν πώς η κυβέρνηση θα καταρρεύσει. Πιθανά έκριναν εξ ιδίων μιας και το Τραμπικό καθεστώς των ΗΠΑ έχει οδηγήσει τον προεδροκεντρικό συγκεντρωτισμό σε πρωτοφανή επίπεδα. Τον πρώτο χρόνο της δεύτερης προεδρίας του ο Τραμπ έχει εκδώσει 225 εκτελεστικά διατάγματα, ξεπερνώντας ακόμη και τον αριθμό των 220 διαταγμάτων που εξέδωσε στην διάρκεια της τετραετούς πρώτης του θητείας. Στις πρώτες 100 ημέρες της θητείας του ο Τραμπ υπέγραψε 143 διατάγματα, δηλαδή περισσότερα από 1 την ημέρα, ενώ μόνο την πρώτη ημέρα υπέγραψε 26 διατάγματα. Το Κογκρέσο έχει τεθεί σε αργία, δεν ερωτάται καν ακόμη και για την εξαπόλυση πολέμων όπως έγινε στο Ιράν, στη Νιγηρία και τώρα στην Βενεζουέλα. Εν ολίγοις ο Τραμπ ολοκλήρωσε από το Οβάλ γραφείο ό,τι απέτυχε να κάνει το ντου των γραφικών μεν, επικίνδυνων δε, οπαδών στο Καπιτώλιο ακριβώς πριν 5 χρόνια, στις 6 Ιανουαρίου 2021. Στην Βενεζουέλα, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, οι θεσμοί αποδείχτηκε ότι λειτούργησαν αποτελεσματικά, ακυρώνοντας τη φημολογία περί «δικτάτορα Μαδούρο».

Πρόσωπο κλειδί και πιθανά αδύναμος κρίκος σε αυτή τη νέα περίοδο που ξεκινάει θα αποδειχθεί η αντιπρόεδρος Ντέλτσι Ροντρίγκες. Η νέα ηγέτης της Βενεζουέλας είναι κόρη του ιδρυτή της Σοσιαλιστικής Ένωσης που στη συνέχεια εκτελέστηκε (και μάλιστα με φρικτό τρόπο) στο κελί του από την CIA το 1976. Ο αδερφός της Χόρχε υπηρέτησε πολιτικός σύμβουλος τόσο του Τσάβες όσο και του Μαδούρο και είναι αυτός που την όρκισε, ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, διαδεχόμενη τον απαχθέντα πρόεδρο. Η Ντέλτσι διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών το 2014 και Οικονομίας και Ενέργειας το 2020. Υπό την ηγεσία της βρέθηκε η χρυσή τομή για την επιστροφή της Chevron στην Βενεζουέλα κι έκτοτε εξαιρέθηκε των κυρώσεων από ΗΠΑ, ΕΕ και Καναδά. Διατηρεί ανοικτούς διαύλους όχι μόνο με τους Αμερικανούς πετρελαιάδες αλλά και κατ’ ευθείαν με τον Λευκό Οίκο – ανεξαρτήτως ενοίκου. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει κατ’ επανάληψη εκφράσει την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό της, ενώ χαρακτήρισε την δήλωση πίστης της στον Μαδούρο ως προϊόν εσωτερικής κατανάλωσης. Η ίδια στις δηλώσεις το απόγευμα του Σαββάτου 3/1, ενώ διαβεβαίωσε ότι η Βενεζουέλα «δεν θα γίνει αποικία κανενός» ταυτόχρονα κάλεσε τις ΗΠΑ να συνεργαστούν – όπως είχε κάνει όμως και ο ίδιος ο Μαδούρο λίγες ημέρες πριν την παράνομη σύλληψή του. Από την άλλη ο Τραμπ δεν δίστασε να δηλώσει απευθυνόμενος στην αντιπρόεδρο ότι αν δεν συνεργασθεί με τις ΗΠΑ «θα βρεθεί σε χειρότερη θέση από τον Μαδούρο». Δηλαδή θα την σκοτώσουν;

Οι αποκλίνουσες προσδοκίες γύρω από το πρόσωπό της κορυφώθηκαν, με αφορμή όσα δήλωσε η Ματσάδο στο Fox News την Δευτέρα 5/1 το βράδυ. «Η Ντέλτσι Ροντρίγκες είναι από τους κύριους αρχιτέκτονες των βασανιστηρίων, των διώξεων, της διαφθοράς και του εμπορίου ναρκωτικών. Είναι ο κύριος σύμμαχος της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Είναι ένα άτομο που δεν μπορούν να εμπιστευτούν οι ξένοι επενδυτές και ο λαός της Βενεζουέλας το απορρίπτει».

Οι δηλώσεις της Ματσάδο παραμένουν άγνωστο αν είναι ακριβείς ή είναι αποτέλεσμα της προσωπικής της πικρίας επειδή δεν πήρε το δαχτυλίδι της διαδοχής από τον Τραμπ, ο οποίος την πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα και την άφησε με το Νόμπελ Ειρήνης στο χέρι. Εξ ίσου άγνωστο παραμένει αν η απόφαση του Τραμπ να αφήσει την Ματσάδο εκτός νυμφώνος ήταν αποτέλεσμα της δικής του πικρίας επειδή εξ αιτίας της έχασε το Νόμπελ Ειρήνης ή αποτέλεσμα άλλων υπολογισμών…

Ταυτόχρονα, κύκλοι της κυβέρνησης της Βενεζουέλας την χαρακτηρίζουν ως ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της κυβέρνησης. Και σε ό,τι αφορά τον «πραγματισμό» της απαντούν ότι ανέκαθεν δρούσε κατ’ εντολήν της πολιτικής ηγεσίας της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, με τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων της να είναι πάντα προς το συμφέρον της χώρας της.

Ο λαός στους δρόμους

Παράλληλα, από την Κυριακή 4 Ιανουαρίου μαζικές διαδηλώσεις πολιτών και περιπολίες ένοπλων ομάδων σε όλη την Βενεζουέλα έδειχναν ότι ο λαός κινητοποιήθηκε, βγήκε μαζικά στους δρόμους.

Το ρεπορτάζ των Financial Times απέδιδε ανάγλυφα την πραγματικότητα στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας λίγες ώρες μετά την απαγωγή του Μαδούρο: «Μια απόκοσμη σιωπή κυριαρχούσε στο Καράκας, με πολλά καταστήματα κλειστά και τους περισσότερους δρόμους έρημους. Τότε, λίγο – λίγο το ακέφαλο καθεστώς επεδίωκε την ανάκτηση του ελέγχου. Η αστυνομία και συμμαχικές προς τη κυβέρνηση παραστρατιωτικές οργανώσεις, γνωστές ως κολεκτίβος, έπιασαν τους δρόμους. Κοντά στο προεδρικό μέγαρο Μιραφλόρες στο κέντρο του Καράκας, αναγέρθηκαν μεγάλες οθόνες με μηνύματα προ υποστήριξη του Μαδούρο. Εμφανίστηκαν διαδηλώσεις που υποστήριζαν τον απαχθέντα ισχυρό άνδρα: Κοντά στο Μιραφλόρες διαδηλωτές τραγουδούσαν “Δώστε τον Μαδούρο πίσω” και φώναζαν συνθήματα με τα οποία προειδοποιούσαν την κυβέρνηση να μην κάνει καμιά συμφωνία με την Ουάσιγκτον. “Ούτε μια σταγόνα βενεζολάνικου πετρελαίου στις ΗΠΑ μέχρι να πάρουμε πίσω τον Μαδούρο” έγραφε ένα βιαστικά γραμμένο πλακάτ. Άνδρες με πολιτικά ρούχα που κρατούσαν αυτόματα όπλα εμφανίστηκαν».

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, και σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε πριν 2 ημέρες, το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από βίντεο που δείχνουν εκατομμύρια Βενεζολάνους να διαδηλώνουν εναντίον των Αμερικάνων.

?|| Manifestaciones hoy en Caracas, capital de #Venezuela??, como muestra de rechazo a la agresión perpretada este sábado por #EstadosUnidos?? contra esa nación suramericana, que derivó en el secuestro del presidente @NicolasMaduro. pic.twitter.com/LqFLdWdINQ

— Prensa Latina (@PrensaLatina_cu) January 4, 2026

Την ίδια μέρα που απήχθη ο Μαδούρο η κυβέρνηση αποφάσισε την άμεση σύλληψη κάθε ατόμου που συμμετέχει στην προώθηση ή την υποστήριξη της ένοπλης επίθεσης των ΗΠΑ ενάντια στη Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν οι συνεργάτες των Αμερικανών να κρυφτούν σαν …ποντίκια. «Οι δρόμοι στο ανατολικό Καράκας – προπύργιο της αντιπολίτευσης – παρέμεναν κατά μεγάλο μέρος έρημοι τις ημέρες που ακολούθησαν την σύλληψη του Μαδούρο, υπό το βλέμμα των ένοπλων κολεκτίβος», έγραφαν οιFinancial Times. «Δεν μπορούμε να γιορτάσουμε τίποτε, δήλωνε το απόγευμα της Κυριακής μια γυναίκα που προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, στην ανταποκρίτρια της αγγλικής εφημερίδας. «Αν γιορτάσουμε οι κολεκτίβος θα μας σκοτώσουν»…

Η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα δυσκολεύει αφάνταστα οποιαδήποτε πιθανή σκέψη της πολιτικής ηγεσίας της Βενεζουέλας να επιδιώξει συμφιλίωση με τον ιμπεριαλισμό.

Μεταβατική κατάσταση

Οι επόμενες ημέρες θα αποδειχθούν κρίσιμες και νέα κύματα έντασης είναι προ των πυλών. Η σημερινή κατάσταση είναι μεταβατική και θα αποδειχθεί ως η ηρεμία πριν τη θύελλα. Η αμερικανική ηγεσία, απέκλεισε το ενδεχόμενο των εκλογών επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο ότι δεν έχει τη συναίνεση των Βενεζολάνων. Το χειρότερο για τους Αμερικάνους είναι ότι οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις έγειραν τις πολιτικές ισορροπίες συντριπτικά υπέρ της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, όπως έδειξε η συμπόρευση ακόμη και της αντιπολίτευσης στο αίτημα για άμεση απελευθέρωση του εκλεγμένου προέδρου, Νικολάς Μαδούρο. Και ο ορισμός ως συνηγόρου υπεράσπισής του Μαδούρο, του αμερικανού νομικού Μπάρι Πόλακ που υπερασπίστηκε τον Τζουλιάν Ασάντζ, μόνο χαρά δεν προσέφερε στον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ δηλώνοντας δημόσια ότι θα διοικήσει τη χώρα, έχει κάνει σαφείς τις προθέσεις του: Να δίνει διαταγές στο Καράκας και στη συνέχεια να περιμένει την εκτέλεσή τους, αρχής γενομένης προφανώς από τον ορισμό πρακτόρων του σε νευραλγικές θέσεις ή από διατάγματα σχετικά με την βιομηχανία πετρελαίου. Ο Τραμπ, που χρηματοδοτήθηκε αδρά από την πετρελαϊκή βιομηχανία στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το 2024, θα επιχειρήσει να ακυρώσει την αναθεώρηση των συμβολαίων εκμετάλλευσης που επέβαλε ο Τσάβες και οδήγησε αμερικανικές πετρελαϊκές να αποχωρήσουν, αρνούμενες τους νέους όρους και καταγγέλλοντας την Βενεζουέλα για μονομερείς ενέργειες.

Αν η αντιπρόεδρος Ντέλτσι Ροντρίγκες υποχωρήσει στις αμερικανικές αξιώσεις και υλοποιήσει τις εντολές του Τραμπ θα βρει απέναντί της τον λαό της Βενεζουέλας και θα οδηγήσει τη χώρα στον εμφύλιο. Ακόμη και η πιο μικρή και ασήμαντη υποχώρηση της Βενεζουέλας θα φέρει νέες, μεγαλύτερες αξιώσεις από τις ΗΠΑ μέχρι την πλήρη υποδούλωση της χώρας και την ολοκληρωτική παράδοση των πλουτοπαραγωγικών της πόρων.

Αν τις απορρίψει, θέτοντας ακόμη και την απελευθέρωση του Μαδούρο ως όρο για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση ή συμφωνία, θα έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού και θα έχει θέσει τις ΗΠΑ μπροστά στην πρόκληση να ενεργοποιήσουν τις απειλές τους για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα ανοίγοντας έτσι τον ασκό του Αιόλου… Η δυσκολία της απόφασης δεν προέρχεται μόνο από το γεγονός ότι απέναντι τους οι Αμερικάνοι θα βρουν εκατομμύρια καλά οπλισμένους Βενεζολάνους. Προέρχεται επίσης από τις αντιξοότητες του πεδίου. Η προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί στην στρατιωτική κατάληψη των ορυχείων, των πετρελαιοπηγών και των διυλιστηρίων ανεβάζει τον αριθμό των αναγκαίων στρατιωτών εκ μέρους των δυνάμεων κατοχής σε 200.000! Ακόμη κι αν ο αριθμός τους δεν δοκιμάζει τις αντοχές του αμερικανικού στρατού, οι μεγάλες απώλειες ενός παρατεταμένου πολέμου θα υπερβούν μετά βεβαιότητας τις αντοχές του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Ήδη, και υπό τις ιαχές της αναίμακτης -για τους επιτιθέμενους- εισβολής, μόλις 1 στους 3 Αμερικανούς εγκρίνει τη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και το 72% ανησυχεί ότι οι ΗΠΑ θα εμπλακούν υπερβολικά στα εσωτερικά της χώρας, σύμφωνα με δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos. Άραγε θα το επιχειρήσουν, ξέροντας ότι έτσι θα βρεθούν αντιμέτωπες όχι μόνο με τον ένοπλο λαό της Βενεζουέλας, την Κούβα, το Μεξικό, την Ονδούρα, τη Χιλή και την Κολομβία, αλλά ακόμη και με την Ισπανία που υπέγραψε κοινό κείμενο καταγγελίας της απαγωγής του βενεζολάνου προέδρου, όταν συνειδητοποίησε τι σημαίνει στην πράξη η επαναφορά του Δόγματος Μονρόε από τις ΗΠΑ;

Πέραν της Λατινικής Αμερικής ας μη υποτιμάμε και τις ευρύτερες αντιδράσεις απέναντι στον νέο αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Η δήλωση της δανής πρωθυπουργού, πώς αν οι ΗΠΑ καταλάβουν την Γροιλανδία τότε το ΝΑΤΟ τελειώνει(!), φέρνει στην επιφάνεια ισχυρότατες αντιδράσεις που εκκολάπτονται στο κυρίαρχο στρατόπεδο.

Επιστρέφοντας στη Βενεζουέλα, επειδή οι επιλογές των Αμερικανών δεν είναι εύκολες, πιθανά να ενεργοποιηθεί το σενάριο Συρίας και Λιβύης, δηλαδή «χωροποίηση» της χώρας, με την βοήθεια μισθοφόρων που θα διεισδύσουν στην Βενεζουέλα και θα επιδοθούν σε αποσταθεροποιητικές ενέργειες. Η άμεση δραστηριοποίηση του μεγάλου αφεντικού της ανώνυμης εταιρείας δολοφόνων Blackwater, Έρικ Πρινς, στον γειτονικό Ισημερινό ενδέχεται να αποδειχθεί πολλαπλά χρήσιμη για τον Τραμπ…

Σε κάθε περίπτωση αποδεικνύεται ότι η επίσημα διακηρυχθείσα επαναφορά του Δόγματος Μονρόε στη Λατινική Αμερική, που θέλει όλη την ήπειρο αυλή των ΗΠΑ, δεν στρέφεται μόνο εναντίον ξένων δυνάμεων αλλά και των λαών της Λατινικής Αμερικής. Ισοδυναμεί με πολέμους και τον πιο βάρβαρο ιμπεριαλισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα…

της Μαρίας Νάτση

Πώς οι πολιτικές επιβολής στο εξωτερικό συνδέονται με το δημοκρατικό έλλειμμα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών.

«Έχουμε περίπου το 50% του παγκόσμιου πλούτου, αλλά μόνο το 6,3% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το αληθινό μας καθήκον στο εγγύς μέλλον θα είναι να επινοήσουμε ένα μοντέλο σχέσεων το οποίο θα μας επιτρέπει να διατηρήσουμε αυτή την πλεονεκτική θέση χωρίς να πληγεί η εθνική μας ασφάλεια. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να απαλλαγούμε από κάθε συναισθηματισμό και ονειροπόληση. Δεν πρέπει να αυταπατώμεθα ότι μπορούμε να διαθέτουμε την πολυτέλεια του αλτρουισμού και της ευεργεσίας προς τον κόσμο. Πρέπει να πάψουμε να μιλάμε για αφηρημένους και εξωπραγματικούς στόχους όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και ο εκδημοκρατισμός. Δεν είναι μακριά η μέρα που θα ενεργούμε βάσει καθαρών όρων εξουσίας. Όσο λιγότερο μας εμποδίζουν τα ιδεαλιστικά συνθήματα, τόσο καλύτερα» — Τζωρτζ Κέναν, Σχεδιασμός Πολιτικής, Στέιτ Ντιπάρτμεντ ΗΠΑ, 1948

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν εξαναγκασμό και βία για να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε πρώτες ύλες.

Ούτε ότι οι αυτόχθονες πληθυσμοί στερούνται το δικαίωμα να αξιοποιήσουν αυτούς τους πόρους προς όφελος της δικής τους κοινωνικής ευημερίας. Όταν μάλιστα επιχειρούν να το κάνουν —ιδίως όταν το εγχείρημα αποδεικνύεται επιτυχές— το τίμημα είναι βαρύ: το «κακό παράδειγμα» πρέπει να διορθωθεί.

Όσο μικρότερη η χώρα, τόσο πιο επικίνδυνο το παράδειγμα που δίνει στις μεγαλύτερες και τόσο πιο βίαιες οι παρεμβάσεις που κρίνονται αναγκαίες.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η εισβολή στο μικρό νησιωτικό κράτος της Γρενάδας με μόλις 100.000 κατοίκους ή οι μαζικοί βομβαρδισμοί των απομονωμένων χωριών του Λάος, που δέχθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια τόνους βομβών;

Και φυσικά, η λίστα των παρεμβάσεων σε «νεοαποικίες» που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι είναι μακρά: Παναμάς, Χιλή, Νικαράγουα και πολλές ακόμη.

Αυτές οι πρακτικές δεν είναι τυχαίες ούτε αποσπασματικές. Πρόκειται για πολιτικές δοκιμασμένες επί δεκαετίες και σχεδόν τελειοποιημένες.

Το πρώτο στάδιο είναι συνήθως το εμπάργκο: ένας οικονομικός πόλεμος που στοχεύει στην εσωτερική αποδυνάμωση, στην κοινωνική αναταραχή και στην πολιτική αποσταθεροποίηση. Συχνά, το αποτέλεσμα είναι η αναζήτηση - από πλευράς της χώρας που δέχεται τον οικονομικό πόλεμο -  εναλλακτικών συμμαχιών (Ρωσία, Κίνα ή άλλες δυνάμεις)— γεγονός που λειτουργεί ως πρόσχημα από πλευράς ΗΠΑ για περαιτέρω κλιμάκωση  

Εναλλακτικά, ενεργοποιούνται εσωτερικοί μηχανισμοί αποσταθεροποίησης. Αδιάφορο αν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις, εξτρεμιστικά δίκτυα ή ένοπλες ομάδες: ο στόχος παραμένει ο ίδιος — ο έλεγχος, η ανατροπή ή ακόμη και η φυσική εξόντωση της ανυπάκουης, άρα και ανεπιθύμητης κυβέρνησης.

Όταν ούτε αυτό αποδίδει, η άμεση στρατιωτική επέμβαση παραμένει η τελική λύση, πάντοτε συνοδευόμενη από ένα προσεκτικά κατασκευασμένο αφήγημα «εχθρού».

Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά αυτό το μοντέλο, απαιτείται η πειθάρχηση των κοινωνιών που επιτυγχάνεται μέσω της "κατήχησης" από τα μέσα ενημέρωσης αλλά και του ελέγχου του δημόσιου λόγου.

Αν θεωρούμε ότι αυτές οι πρακτικές περιορίζονται αποκλειστικά στις μεγάλες υπερδυνάμεις, αρκεί να αλλάξουμε την κλίμακα του χάρτη. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται αναλλοίωτο κοντά μας, δίπλα μας, μέσα στις ίδιες μας τις κοινωνίες.

Γιατί να μας απασχολεί, λοιπόν, η Βενεζουέλα; Όχι επειδή αποτελεί εξαίρεση, αλλά επειδή τείνει να καθιερωθεί ως κανόνας. Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα μακριά από την ειρήνη, τη διεθνή νομιμότητα και την αυτοδιάθεση των λαών. Ένα βήμα προς έναν κόσμο όπου η ισχύς δεν χρειάζεται πλέον προσχήματα και οι «όροι εξουσίας» διατυπώνονται ανοιχτά.

Η ουσιαστική απειλή για αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης δεν προέρχεται από κάποια εξωτερική δύναμη, αλλά από την πολιτική αφύπνιση και την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση της δημόσιας πολιτικής.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε γιατί οι ισχυροί μπορούν να δρουν χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς, οφείλουμε να αναρωτηθούμε πόσο δημοκρατικές είναι στην πράξη οι ίδιες οι δημοκρατίες μας. Με υψηλά ποσοστά αποχής, αντιπολιτεύσεις ανίκανες να ανατρέψουν κρίσιμες κυβερνητικές επιλογές, τοπικές κοινωνίες αποκομμένες από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, και κυβερνήσεις που συγκεντρώνουν στα χέρια τους νομοθετική και εκτελεστική ισχύ, μηχανισμούς ασφαλείας, μέσα ενημέρωσης και συχνά τη δικαστική εξουσία, η δημοκρατική συμμετοχή καταντά τυπική διαδικασία και όχι ουσιαστικό δικαίωμα.

Σε τέτοιες συνθήκες, τα οικονομικά συμφέροντα δεν χρειάζεται να επιβάλουν την ισχύ τους με πραξικοπήματα· αρκεί να λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα ήδη απονευρωμένο πολιτικά. Έτσι, η νεοαποικιοκρατία δεν ασκείται μόνο προς τα έξω, αλλά αναπαράγεται και στο εσωτερικό των ίδιων των δυτικών κοινωνιών.

Μήπως, λοιπόν, έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά για τον εκδημοκρατισμό των ίδιων των δημοκρατιών μας; Όχι ως αφηρημένο ιδανικό, αλλά ως πρακτική ανάγκη: με ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών, πραγματική αποκέντρωση της εξουσίας και θεσμούς που να μπορούν να ανατρέπουν αποφάσεις όταν η κοινωνική πλειοψηφία το απαιτεί.

Γιατί χωρίς ενεργούς πολίτες, χωρίς τοπική ισχύ και μηχανισμούς λαϊκής παρέμβασης, η "δημοκρατία" δεν αποτελεί ανάχωμα στην αυθαιρεσία· αποτελεί απλώς το πιο αποτελεσματικό της άλλοθι

Σχόλιο για την αισχρή απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ.

Σχολιάζει ο Ν.Σ. -Μαθηματικός - 3/1/2026

Η απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α να διατάξει και την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του μέσα από την προεδρική κατοικία στο Καράκας, όπου εισέβαλαν Αμερικάνοι κομάντος, είναι μία πράξη εξοργιστική που μας υπενθυμίζει ότι τα πολιτικά ήθη στον δυτικό κόσμο, τον κόσμο της "δημοκρατίας", της "ελευθερίας" και της "διεθνούς νομιμότητας" όπως θέλει να αυτοπαρουσιάζεται, μπορούν κάλλιστα, από την μία στιγμή στην άλλη, να δώσουν την θέση τους σε εκείνα που έχουμε ταυτίσει με τις εποχές της πιο σκληρής και εγκληματικής αποικιοκρατίας ! Η ενέργεια αυτή των Η.Π.Α, δείχνει περίτρανα το γεγονός ότι το "αστικό δημοκρατικό κράτος" ενώπιον των διεθνών ανταγωνισμών του δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να παραβιάσει ολόκληρο τον αξιακό κώδικα που επικαλείται ώστε να τεκμηριώσει την "ηθική του υπεροχή" ως μορφή εξουσίας. Είναι σίγουρα ότι το ίδιο είναι διατεθειμένο να κάνει και σε κάθε εκδήλωση απειλητικού κοινωνικού ανταγωνισμού εντός των συνόρων του.

Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που διαπιστώνουμε κάτι τέτοιο. Οι Η.Π.Α στην πρόσφατη ιστορία τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πολλές φορές έχουν δώσει ανάλογα δείγματα γραφής. Στον βαθμό που το απαιτούν τα συμφέροντα των αστικών τάξεων τους και που μπορούν, ακολουθούν και οι λοιπές μεγάλες "δυτικές αστικές δημοκρατίες". Εντούτοις μία τέτοια διαπίστωση δεν θα πρέπει να συνεπάγεται ότι θα πρέπει να στοιχίζεται κάποιος πίσω από εκείνες τις "μη δυτικές δυνάμεις" οι οποίες καταγγέλλουν τα "εγκλήματα και τον κυνισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού", απλά για να προωθήσουν την δική τους ανάλογη ατζέντα στον διεθνή ανταγωνισμό τους με αυτόν. Έτσι, για παράδειγμα, η καταγγελία εκ μέρους της Ρωσίας αυτής της ενέργειας των Η.Π.Α ως παραβίασης της "εθνικής κυριαρχίας" της Βενεζουέλας μόνο μειδίαμα μπορεί να προκαλέσει.

Η τελευταία αυτή αισχρή ενέργεια των Η.Π.Α έχει προκαλέσει οργή στον κόσμο της αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς. Πολιτικά, Υγειές! Όμως, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχει μεγάλη σημασία να παρατηρήσουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει από δω και εμπρός. Ήδη από το 1991 με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ και του ανατολικού μπλοκ παρατηρήθηκε το φαινόμενο η όποια παρέμβαση των Η.Π.Α και λοιπών δυτικών δυνάμεων στην περιοχή υπέρ της προώθησης των συμφερόντων τους να γίνεται προσεκτικά και, όπως φαίνεται, σε συνεργασία με σημαντικά τμήματα της προηγούμενης πολιτκής ελίτ και τοπικών ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία εν μία νυκτί άλλαζαν ιδεολογική λεοντή και αναλάμβαναν νέους ρόλους.... Αυτό έγινε παντού, ακόμη και εκεί που εισέβαλαν και ακολούθησε η κατάρευση του κράτους. Αυτός είναι και ο λόγος που πουθενά οι δυνάμεις του καθεστώτος που έπεσε δεν ανέλαβαν την αντίσταση οι ίδιες. Ακόμη και εκεί όπου αξιωματούχοι του αντιστάθηκαν στην κατοχή, αυτό έγινε κάτω από άλλες σημαίες (π.χ στο Ιράκ, πλήθος αξιωματικών του Σαντάμ πολέμησαν τους Αμερικάνους εντασσόμενοι στο Ισλαμικό Κράτος ενώ το Μπααθ εκμηδενίστηκε.)

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, έχει αποδειχθεί ότι η φιλοαμερικανική αστική αντιπολίτευση δεν έχει από μόνη της την δύναμη να κυβερνήσει την χώρα. Συνεπώς το τι έχει υπόψη της η κυβέρνηση Τραμπ για την επόμενη ημέρα μετά την απαγωγή του Μαδούρο, για την χώρα, μένει να φανεί! Ομοίως μένει να φανεί αν οι διάδοχοι του Μαδούρο όντως θα αντιπαρατεθούν σοβαρά ή θα αρκεστούν σε συμβολικές κινήσεις με στόχο είτε την παράδοση εξουσίας είτε τον συμβιβασμό. Όπως και να έχει, ότι εξελίξεις και αν ακολουθήσουν, οφείλουμε να τις παρακολουθούμε στενά, να τις μελετήσουμε και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Την εποχή όπου τα συνθήματα του συχωρεμένου του Τσάβες περί "Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα" μεγάλο μέρος της δυτικοευρωπαΪκής και ελληνικής αριστεράς τα υιοθετούσε αμάσητα, οφείλουμε να την αφήσουμε πίσω.

 «Ο Μαδούρο της Ελλάδας αγωνιά για τη Βενεζουέλα. Ο κ. Τσίπρας είναι ο μοναδικός ηγέτης της Ευρώπης που εξακολουθεί να στηρίζει το καθεστώς Μαδούρο.»

Βασίλης Κικίλιας, πρώην μπασκετμπολίστας, νυν τομεάρχης Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας και μέλλων σύζυγος της Τζένης Μπαλατσινού

Η ιστορία με τη Βενεζουέλα δεν μπορεί να μην προξενεί οργή και πίκρα σε όσους ακόμη πιστεύουν πως κάποια χώρα μπορεί να λειτουργεί χωρίς να είναι δουλικός υπάλληλος των ΗΠΑ και των διεθνών οικονομικών κολοσσών.

Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης στη χώρα μας και στις λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες έχουν βαλθεί να μας πείσουν πως ο Νικολάς Μαδούρο είναι δικτάτορας. Δηλαδή είναι πιο δημοκράτης ο Ντόναλντ Τραμπ που έχει εκλεγεί με τρία εκατομμύρια ψήφους λιγότερους από την αντίπαλό του Χίλαρυ Κλίντον στις τελευταίες εκλογές; (Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθείτε πώς έγινε αυτό. Στις «δημοκρατίες» αυτές όλα γίνονται. «Νόμιμα», άρα και ηθικά). Είναι πιο δημοκρατικό το Ισραήλ, που έχει κάτω από την μπότα της φτώχειας και της τρομοκρατίας μερικά εκατομμύρια Παλαιστινίων; Είναι πιο δημοκράτης ο Μακρόν της Γαλλίας που κάθε Σάββατο δέρνει τα διαμαρτυρόμενα Κίτρινα Γιλέκα; Είναι πιο δημοκράτης ο Τσίπρας που πήρε ένα ΟΧΙ του 65% και το έκανε ΝΑΙ, έτσι απλά, σα να μην έγινε ποτέ το δημοψήφισμα;