Η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση συμπαράστασης των εργαζομένων της "Βιολάντα" στο αφεντικό τους και τη διατράνωση της πιστής αφοσίωσής τους σε αυτόν μέχρι θανάτου, όπως φαίνεται

''Την ηθική των αφεντικών την αντιπάθησα όσο και την ηθική των δούλων. Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται!'' ( Μαξίμ Γκόρκι)

Στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Ο πιστός άνθρωπος", ο μεγαλοαστός (ο Σπυρίδων ) συνομιλεί με την καθαρίστρια του σπιτιού του (τη Στέλλα).

ΣΤΕΛΛΑ:  Όλα θα σας τα πάρουν, όλα!

ΣΠΥΡΙΔΩΝ:  Όλα οι κομπλεξικοί, όλα!

ΣΤΕΛΛΑ:  Και πού θα βρίσκουμε εμείς μεροκάματο, πώς θα ζήσει ο φτωχός;

ΣΠΥΡΙΔΩΝ: Είμαστε καταδικασμένοι αμφότεροι.

ΣΤΕΛΛΑ: Λένε πως το κάνουνε για το φτωχό! Μα άμα φτωχύνει ο πλούσιος, ποιος θα δίνει του φτωχού ένα κομμάτι ψωμί;

ΣΠΥΡΙΔΩΝ: Το φτωχό εμείς τον σκεφτόμαστε, όχι αυτοί! Ουδείς φτωχός έχει τη δυνατότητα να σκεφτεί τον άλλο φτωχό.

ΣΤΕΛΛΑ: Από πού τρώμε τόσα χρόνια, από σας δεν τρώμε; Άμα δεν είστε εσείς, χαθήκαμε.

Εκεί που έλεγες ότι ως κοινωνία έχουμε πιάσει τόπο, έρχονται και άλλες οδυνηρές ειδήσεις για να σου δείξουν ότι ο κοινωνικός κατήφορος δεν έχει πάτο. Έρχονται για να σου εξηγήσουν  γιατί ο Καραμανλής εκλέχθηκε ξανά βουλευτής στις Σέρρες, γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κόψει αλυσίδα και δεν υπολογίζει τίποτα, γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ακόμη πρωθυπουργός

Χθες λοιπόν, οι εργάτες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ μαζεύτηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου μεταφέρθηκε το πρώην αφεντικό τους – όχι για να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες και δολοφονικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν, όχι για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τον άδικο τρόπο με τον οποίο χάθηκαν οι συνάδελφοί τους, αλλά για να τον υποστηρίξουν

Αντί να αναλογιστούν ότι θα μπορούσαν αυτοί οι ίδιοι να ήταν στη θέση των νεκρών συναδέλφων τους, αντί να σκεφτούν με τι μούτρα θα αντικρίσουν τους συγγενείς των νεκρών, αυτοί προτίμησαν να δείξουν την υποταγή και την αφοσίωση στο αφεντικό τους

Καταλαβαίνουμε το άγχος τους για την επερχόμενη ανεργία, όμως κάπου έπρεπε να υπάρχει και λίγη ντροπή, λίγη τσίπα, λίγο φιλότιμο απέναντι στους πέντε συναδέλφους τους που ανατινάχθηκαν

Ντράπηκε και η ντροπή

Όλη αυτή η ιστορία μας θύμισε το “Working class hero”, το περίφημο τραγούδι του John Lennon. Αντί λοιπόν να πούμε και άλλα εμείς, θα αφήσουμε τον Lennon να μιλήσει.

Το κομμάτι γράφτηκε από τον ίδιο τον Lennon, ηχογραφήθηκε από τις 26 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου του 1970 και εμπεριέχεται στο δίσκο “John Lennon/Plastic Ono Band”, που κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Οι στίχοι του είναι επηρεασμένοι από την έντονη πολιτικοποίηση του πρώην μέλους των Beatles.

“Nομίζω πως είναι ένα επαναστατικό τραγούδι. Βασικά, η σημασία του είναι επαναστατική. Ελπίζω να μιλήσει πραγματικά στην καρδιά των εργαζομένων και να μη λάβει άλλο νόημα. Ελπίζω να δημιουργήσει τέτοια ταύτιση όπως το Give Peace a Chance. Αλλά δεν ξέρω. Από την άλλη, ίσως και να αγνοηθεί. Νομίζω πως απευθύνεται στους ανθρώπους σαν εμένα, τους ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Είναι η εμπειρία μου και ελπίζω να λειτουργήσει ως προειδοποίηση στους ανθρώπους, τους ήρωες της εργατικής τάξης.” 

Αν μας προκαλεί εντύπωση τo ότι ο Lennon κατατάσσει τον εαυτό του στην εργατική και στη μεσαία τάξη, ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος μεγάλωσε σε μια εργατική συνοικία του Liverpool

Οι στίχοι του τραγουδιού επιτίθενται στην ταξική ανισότητα και στους μηχανισμούς ελέγχου και αποχαύνωσης της εργατικής τάξης … “Keep you doped with religion and sex and TV … And you think you're so clever and classless and free … But you're still fucking peasants as far as I can see”

Σε πολλά σημεία οι στίχοι του τραγουδιού είναι ειρωνικοί και σαρκαστικοί. Στίχοι όπως  “A working class hero is something to be” ή  “If you want to be a hero well just follow me”,  στην πραγματικότητα έχουν το ακριβώς αντίθετο νόημα από ότι αν κανείς τους εκλάβει ρεαλιστικά.

Ας ακούσουμε όμως το τραγούδι του Lennon, όχι όμως από τον ίδιο, αλλά από την  Marian Faithfull που με τη δραματικότητα της φωνής της απογείωσε πραγματικά το αίσθημα που θέλει να αποδώσει το τραγούδι

As soon as you're born they make you feel small

By giving you no time instead of it all

'Til the pain is so big you feel nothing at all

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school

They hate you if you're clever and they despise a fool

'Til you're so fucking crazy you can't follow their rules

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

When they've tortured and scared you for twenty odd years

Then they expect you to pick a career

When you can't really function you're so full of fear

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV

And you think you're so clever and classless and free

But you're still fucking peasants as far as I can see

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

There's room at the top they are telling you still

But first you must learn how to smile as you kill

If you want to be like the folks on the hill

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

If you want to be a hero, well, just follow me

If you want to be a hero, well, just follow me

του Δημήτρη Βελαώρα

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντα ένα απόλυτα τραγικό γεγονός. Δεν είναι όμως είδηση per se.

Για να αποτελεί είδηση πρέπει να συντρέχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι. Είτε να πρόκειται για άτομα με κάποια αναγνωρισιμότητα (άλλες φορές θετική, άλλες αρνητική), είτε ο θάνατος να έχει κοινωνικές προεκτάσεις ή κάποιας μορφής κοινωνικό ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ίδια η μεταφορά της είδησης ενός θανάτου πρέπει να υπακούει σε κανόνες ειδησεογραφικής ιεράρχησης, που και αυτή με τη σειρά της έχει (ή πρέπει να έχει) τους δικούς της, συγκεκριμένους, κανόνες.

Προχθές, σκοτώθηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο 5 γυναίκες εργάτριες σε μια «υπερσύγχρονη» βιομηχανία τροφίμων. 5 γυναίκες εργάτριες που δούλευαν νυχτέρι για το μεροκάματο γιατί δεν είχαν προφανώς άλλη επιλογή βιοπορισμού. Σκοτώθηκαν γιατί -όπως σήμερα ανακοίνωσε η Πυροσβεστική- υπήρξε πολύμηνη διαρροή προπανίου σε υπόγειο αγωγό που παρά τις καταγγελίες η εργοδοσία αδιαφόρησε να διορθώσει. Με απλά λόγια, σκοτώθηκαν (δολοφονήθηκαν για να ακριβολογούμε) 5 γυναίκες εργάτριες γιατί κάποιοι εργοδότες δεν θέλησαν να πληρώσουν για να επισκευαστούν οι ζημιές στον αγωγό, πιθανότατα γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο θα εξοικονομούσαν κάποια χρήματα για να αγοράσουν μερικές Lamborghini ακόμα ή μία νέα βίλλα στη Μύκονο.

Χθες, σκοτώθηκαν σε τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, 7 νέοι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πήγαιναν στη Γαλλία να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Με ακόμα πιο απλά λόγια, σκοτώθηκαν σε ένα τροχαίο 7 νέοι άνθρωποι που πήγαιναν ταξίδι για να διασκεδάσουν, στηρίζοντας παράλληλα την αθλητική δραστηριότητα μιας κερδοσκοπικής ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρίας.

Οι θάνατοι είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση είναι αναμφισβήτητα τραγικά γεγονότα. Και σωστά αποτελούν είδηση για τα ΜΜΕ.

Από κει και πέρα, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ τα τελευταία 24ωρα ξεπερνά κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο ακόμα). Και καταδεικνύει ξεκάθαρα γιατί η χώρα έχει εξελιχθεί σε χώρο παραπλάνησης, μαζικής παράκρουσης, αποβλάκωσης και τελικά καλά θεμελιωμένης ηλιθιότητας.

Σε όλα τα ΜΜΕ από το πρωί μέχρι το βράδυ προβάλλεται η είδηση για το τροχαίο όχι μόνο σαν το πρώτο θέμα αλλά και για πολλαπλάσιο χρόνο σε σχέση με το εργατικό δυστύχημα. Τρέχουν όλοι –Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πολιτικές ελίτ, δημοσιολογούντες- να δηλώσουν την απέραντη συντριβή τους για το τροχαίο, να στηρίξουν την ποδοσφαιρική ομάδα και προσθέτως (άκουσον! άκουσον!) το Κράτος ανακοίνωσε ότι με ειδική πτήση της Πολεμικής Αεροπορίας θα επιστρέψουν αύριο στη Θεσσαλονίκη οι 7 σοροί των θυμάτων του τροχαίου!!!

ΟΚ καταλαβαίνω. Δε βαριέσαι αδερφέ..... Ποιός τώρα θα τα βάλει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες και τους οπαδούς τους, ποιός θα τα βάλει με την μεγάλη εργοδοσία και ποιός τελικά χέστηκε για την όποια άσημη εργάτρια.

Ρίξε και λίγο αίμα εκεί στα πρωινάδικα και άσε τα κορόιδα να αποβλακώνονται. Σιγά μη τους πούνε πως αύριο ίσως να είναι η σειρά τους στη δικιά τους φάμπρικα, εργοτάξιο, εργαστήριο.

Καληνύχτα Κεμάλ.

«Όταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Όταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία.

Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτίθενται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου.

Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη.

Αλλά ο φόνος παραμένει»

Φρ. Ένγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845