του Δημήτρη Βελαώρα

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντα ένα απόλυτα τραγικό γεγονός. Δεν είναι όμως είδηση per se.

Για να αποτελεί είδηση πρέπει να συντρέχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι. Είτε να πρόκειται για άτομα με κάποια αναγνωρισιμότητα (άλλες φορές θετική, άλλες αρνητική), είτε ο θάνατος να έχει κοινωνικές προεκτάσεις ή κάποιας μορφής κοινωνικό ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ίδια η μεταφορά της είδησης ενός θανάτου πρέπει να υπακούει σε κανόνες ειδησεογραφικής ιεράρχησης, που και αυτή με τη σειρά της έχει (ή πρέπει να έχει) τους δικούς της, συγκεκριμένους, κανόνες.

Προχθές, σκοτώθηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο 5 γυναίκες εργάτριες σε μια «υπερσύγχρονη» βιομηχανία τροφίμων. 5 γυναίκες εργάτριες που δούλευαν νυχτέρι για το μεροκάματο γιατί δεν είχαν προφανώς άλλη επιλογή βιοπορισμού. Σκοτώθηκαν γιατί -όπως σήμερα ανακοίνωσε η Πυροσβεστική- υπήρξε πολύμηνη διαρροή προπανίου σε υπόγειο αγωγό που παρά τις καταγγελίες η εργοδοσία αδιαφόρησε να διορθώσει. Με απλά λόγια, σκοτώθηκαν (δολοφονήθηκαν για να ακριβολογούμε) 5 γυναίκες εργάτριες γιατί κάποιοι εργοδότες δεν θέλησαν να πληρώσουν για να επισκευαστούν οι ζημιές στον αγωγό, πιθανότατα γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο θα εξοικονομούσαν κάποια χρήματα για να αγοράσουν μερικές Lamborghini ακόμα ή μία νέα βίλλα στη Μύκονο.

Χθες, σκοτώθηκαν σε τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, 7 νέοι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πήγαιναν στη Γαλλία να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Με ακόμα πιο απλά λόγια, σκοτώθηκαν σε ένα τροχαίο 7 νέοι άνθρωποι που πήγαιναν ταξίδι για να διασκεδάσουν, στηρίζοντας παράλληλα την αθλητική δραστηριότητα μιας κερδοσκοπικής ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρίας.

Οι θάνατοι είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση είναι αναμφισβήτητα τραγικά γεγονότα. Και σωστά αποτελούν είδηση για τα ΜΜΕ.

Από κει και πέρα, αυτό που συμβαίνει στα ΜΜΕ τα τελευταία 24ωρα ξεπερνά κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο ακόμα). Και καταδεικνύει ξεκάθαρα γιατί η χώρα έχει εξελιχθεί σε χώρο παραπλάνησης, μαζικής παράκρουσης, αποβλάκωσης και τελικά καλά θεμελιωμένης ηλιθιότητας.

Σε όλα τα ΜΜΕ από το πρωί μέχρι το βράδυ προβάλλεται η είδηση για το τροχαίο όχι μόνο σαν το πρώτο θέμα αλλά και για πολλαπλάσιο χρόνο σε σχέση με το εργατικό δυστύχημα. Τρέχουν όλοι –Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πολιτικές ελίτ, δημοσιολογούντες- να δηλώσουν την απέραντη συντριβή τους για το τροχαίο, να στηρίξουν την ποδοσφαιρική ομάδα και προσθέτως (άκουσον! άκουσον!) το Κράτος ανακοίνωσε ότι με ειδική πτήση της Πολεμικής Αεροπορίας θα επιστρέψουν αύριο στη Θεσσαλονίκη οι 7 σοροί των θυμάτων του τροχαίου!!!

ΟΚ καταλαβαίνω. Δε βαριέσαι αδερφέ..... Ποιός τώρα θα τα βάλει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες και τους οπαδούς τους, ποιός θα τα βάλει με την μεγάλη εργοδοσία και ποιός τελικά χέστηκε για την όποια άσημη εργάτρια.

Ρίξε και λίγο αίμα εκεί στα πρωινάδικα και άσε τα κορόιδα να αποβλακώνονται. Σιγά μη τους πούνε πως αύριο ίσως να είναι η σειρά τους στη δικιά τους φάμπρικα, εργοτάξιο, εργαστήριο.

Καληνύχτα Κεμάλ.