Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει πράγματι πτυχίο ιστορικού, οπότε έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος. Ο τρόπος όμως που αντιλαμβάνεται και εισπράττει την Ιστορία είναι εξόχως προβληματικός – για την ακρίβεια είναι ο τρόπος με τον οποίο την αντιλαμβάνονται οι απανταχού ακροδεξιοί, οι τραμπικοί, οι νεοφασίστες ή οι νεοναζί

Ο Άδωνις Γεωργιάδης θαυμάζει τη δύναμη, την ισχύ, την επιβολή. Ηδονίζεται με τη συντριβή του αδυνάτου. Για τον Αδωνι Γεωργιάδη, δεν υπάρχει Ηθική, δεν υπάρχει Δίκαιο. Το μόνο Δίκαιο γι αυτόν είναι ο νόμος της ζούγκλας. Το έχει πει άλλωστε πολλές φορές. Δεν αναγνωρίζει τη Διεθνή Αμνηστία, δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, αμφισβητεί την αξιοπιστία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. 

Σχετικά με την αμερικανική επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας, ο – και υπουργός Υγείας τρομάρα του - χρησιμοποίησε το παρακάτω απόσπασμα από το διάλογο Αθηναίων – Μηλίων : «Το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ ίσων. Οι δυνατοί κάνουν ό,τι μπορούν – οι αδύναμοι υποχωρούν σε ό,τι πρέπει»

Ο διάλογος αυτός έγινε το 416 πΧ . Τρία χρόνια μετά, οι αλαζόνες Αθηναίο συνετρίβησαν στη Σικελική εκστρατεία. Το λησμόνησε αυτό ο πολυπράγμων υπουργός; Ή το απέκρυψε σκοπίμως; 

Μια εκτενή απάντηση στη στρεβλή ανάγνωση του Θουκυδίδη από τον Άδωνι Γεωργιάδη έδωσε ο John Antono

«Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ημιμάθεια του, παρουσιάζοντας τον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων - τον οποίο παραθέτει ο Θουκυδίδης στο 5ο βιβλίο του - ως δήθεν "άποψη" (!!!) του συγγραφέα του.

Ισχυρίζεται, δηλαδή, ότι ο μεγάλος Αθηναίος ιστορικός ενστερνίζεται το δίκαιο του ισχυρού και την ωμή επιβολή της εξουσίας στους αδύναμους ως πολιτικό ρεαλισμό, υποτιμώντας την επίκληση του διεθνούς δικαίου και των πανανθρώπινων αξιών ως αφέλειες. Με λίγα λόγια, ωσάν ο Θουκυδίδης να ήταν ένας μακιαβελικός αμοραλιστής της αρχαιότητας, όπως σήμερα είναι ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Άδωνις και οι όμοιοι τους.

Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Γράφοντας με όρους ρητορικών αγώνων και αρχαίας δραματουργίας αυτόν τον αριστοτεχνικά δομημένο διάλογο, ο Θουκυδίδης αφενός εκθέτει ανεπανόρθωτα τους αλαζόνες Αθηναίους, αφετέρου προοικονομεί τις μετέπειτα συνέπειες της ύβρεως τους: όταν ξεκίνησε να διαβάζεται το έργο του Θουκυδίδη, ήταν ήδη γνωστή η πανωλεθρία των Αθηναίων στη Σικελία (414 π.Χ.), η οποία έπεται της σφαγής της Μήλου και περιγράφεται στο 7ο βιβλίο του. Ήταν επίσης γνωστή η καταστροφή του αθηναϊκού στόλου στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) και η ταπεινωτική παράδοση των Αθηναίων στους Σπαρτιάτες πολιορκητές τον Απρίλιο του 404 π.Χ., με την οποία έληξε ο Πελοποννησιακός πόλεμος (αυτά αναφέρονται στο 2ο βιβλίο των "Ελληνικών" του Ξενοφώντα, ο οποίος συνέχισε την αφήγηση του Θουκυδίδη).

Με λίγα λόγια, όχι μόνον δεν διαφαίνεται πουθενά στον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων η "άποψη" του Θουκυδίδη υπέρ της δύναμης της ισχύος και της ιμπεριαλιστικής ωμότητας, αλλά, ως καλλιεργημένος Αθηναίος της εποχής του, που έχει γαλουχηθεί με τα διδάγματα της τραγωδίας, χρησιμοποιεί λογοτεχνικά τους τραμπ(ουκ)ισμους των Αθηναίων ως προοικονομία και ως τραγική ειρωνεία για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει σε βάρος τους, και το οποίο ήταν ήδη γνωστό στους αρχαίους αναγνώστες. Δηλαδή η σκληρή, ανηλεής και αμείλικτη εφαρμογή του "φυσικού νόμου" στους ίδιους τους Αθηναίους, του ίδιου που και εκείνοι νωρίτερα είχαν επιβάλει στους Μηλίους.

Ο Θουκυδίδης, παρότι θαυμαστής της Αθηναϊκής δόξας και ηγεμονίας, μας παρέδωσε ένα αιώνιο έργο για τα αίτια της πτώσης μιας αυτοκρατορίας, τα ίδια αιτία που έχουν ισχύσει για την πτώση κάθε αυτοκρατορίας από την εποχή του μέχρι σήμερα, εδώ και 2.400 χρόνια

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον ημιμαθέστατο (αλλά λαλίστατο σε θέματα επί παντός του επιστητού) Άδωνι Γεωργιάδη»

Ο Άδωνις Γεωργιάδης όμως δεν περιορίστηκε στο Θουκυδίδη. Επικαλέστηκε και μία φράση του Πομπήιου: «Σταματάτε να μας μιλάτε για νόμους. Κουβαλάμε σπαθιά»

Ο Πομπήιος βέβαια, μετά την ήττα του από τον Ιούλιο Καίσαρα κατέφυγε στην Αίγυπτο, όπου δολοφονήθηκε από τους Πτολεμαίους που ήθελαν να κερδίσουν την εύνοια του Καίσαρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονείται από το Βρούτο και τον Κάσσιο. Δύο χρόνια αργότερα, ο Βρούτος και ο Κάσσιος αυτοκτονούν για να μην πέσουν στα χέρια του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού Αύγουστου. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Μάρκος Αντώνιος αυτοκτονεί για να μην πέσει στα χέρια του Οκταβιανού Αύγουστου, ο οποίος είναι ο μόνος από τους παραπάνω εμπλεκόμενους που πεθαίνει από φυσικά αίτια. Αυτός είναι ο κόσμος των σπαθιών που επικαλείται και μάλλον θαυμάζει ο Αδωνις Γεωργιάδης – ας μην ξεχνάμε ότι είναι υπέρμαχος και της οπλοκατοχής

Μια απάντηση στην ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη για τον Πομπήιο, έδωσε με το γνωστό περιπαικτικό της ύφος η Ευγενία Λουπάκη

« … έπεσε μπροστά μου η ανάρτηση του Ρωμαίου Αδωνη, του κακομοίρη που προφανώς δεν διάβασε ποτέ του Αστερίξ και μας "πουλάει" μια ρήση του Πομπήιου περί σπαθιού και νόμου.

Βρε κακομοίρη, βρε αγράμματο στουρνάρι ξέρεις βρε έρμε πού κατήντησε ο Πομπήιος; Χαλβάς Φαρσάλων έγινε βρε κακομοίρη, που μελετάς και την ρωμαϊκή ιστορία, νούμερο!

Τον τσάκισε ο Καίσαρας βρε έρμε και ούτε σπαθί του 'μεινε  ούτε θρόνος ούτε τίποτα, τον δολοφόνησε ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο.

Αυτά παθαίνουν όσοι προτιμάνε το σπαθί από το νόμο, γελοίο ανθρωπάριο»

Κλείνουμε με μια φράση που θα μπορούσε να την είχε πει ο υπουργός Υγείας: «Πολλοί προσπάθησαν να με ξεπεράσουν σε Kακία και Bλακεία. Όλοι τους όμως  ηττήθηκαν» – Σπυρίδων Άδωνις Γεωργιάδης