Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Την ώρα που το Ισραήλ αποκαθηλώνεται καθημερινά στη συνείδηση όλο και περισσότερου κόσμου, την ώρα που ο Βενιαμίν Νετανιάχου μιλάει σε άδειες αίθουσες στον ΟΗΕ, την ώρα που διαμαρτυρόμενοι ακτιβιστές – μεταξύ αυτών και η Σούζαν Σάραντον – συλλαμβάνονται από την αμερικανική αστυνομία, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας επιλέγει για μια ακόμη φορά το ντροπιαστικό δρόμο της δουλοπρέπειας και φωτογραφίζεται σε αγκαλιές και χειραψίες με τον Ισραηλινό εγκληματία πολέμου
Στον αντίποδα της ντροπιαστικής στάσης του Έλληνα πρωθυπουργού στάθηκε η ομιλία του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσες, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Μια ομιλία που υπερασπίζεται στοιχειώδεις κανόνες δικαίου και ηθικής.
Είναι χαρακτηριστικό το τελείωμα της ομιλίας του: “ … είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους. Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.
Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια; Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;
Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε. Ότι δεν το έχουμε κάνει”
Εσύ, Κυριάκο Μητσοτάκη, τι θα έχεις να πεις στις μελλοντικές γενιές; Ότι έσφιγγες χέρια βουτηγμένα σε αίμα;
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.
Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.
Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.
Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.
Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.
Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.
Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.
Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.
Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.
Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.
Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.
Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.
Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.
Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.
Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.
Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.
Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.
Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :
να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.
Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.
Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.
Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.
Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.
Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.
Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.
Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.
Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.
Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.
Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.
Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;
Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;
Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.
Ότι δεν το έχουμε κάνει.
Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.
Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.
Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.
Σας ευχαριστώ πολύ
Ο Δημήτρης Ψαρράς, μέλος της ερευνητικής ομάδας του "Ιού" της πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπίας, γράφει στον ιστότοπο "Χωρίς εφημερίδα" για μία υπόθεση, τόσο παλιά και τόσο σύγχρονη, που στο κέντρο της έχει το πρόσωπο του διορισμένου "επειδή-είναι-ωραίος" ειδικού επιστημονικού συμβούλου και νυν υπουργού, Μακάριου Λαζαρίδη και το από χρόνια γνωστό (με όποια έννοια θέλετε) Southeastern College. Μία ιστορία με την οποία είχε ασχοληθεί η ομάδα του "Ιού" πριν από 35 χρόνια και η οποία επισημαίνει τη στενή σχέση του ιδρυτή του "κολλεγίου" με ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η ιστορία του Αχ. Κανελλόπουλου, διορισμένου απ’ τη χούντα προέδρου του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ. Ανήκε στη διαβόητη παρέα των ανθρώπων της δικτατορίας στο Πολυτεχνείο (Πεβερέτος, Γενεράλης, κ.ά). Το γραφείο του στον σύλλογο του ΕΜΠ κοσμούσαν προπαγανδιστικά υλικά του νοτιοαφρικάνικου καθεστώτος πέρα απ’ τα ελληνοχριστιανικά ανάλογα. Μετά την "εξαφάνιση" του στη Ν. Αφρική μετά τη πτώση της χούντας, επανεμφανίστηκε και με τις σχέσεις του και τις νεοδημοκρατικές τους πλάτες έστησε το μαγαζάκι του Southeastern, τη βαλκανική εκδοχή της “νέας εποχής” σε συνθήκες νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης.
Η σημερινή, λοιπόν δυσκολία του κ. Μητσοτάκη να αποπέμψει τον στενό του συνεργάτη (κάτι που είχε κάνει ακόμα και για τον μέντορά του και θαυμαστή της χούντας του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο Λούλη, αλλά και για τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα» Αντώνη Διαματάρη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνησή του έχει ανακηρύξει ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια όλα τα σύγχρονα «Southeastern» και η αποπομπή Μακ. Λαζαρίδη θα ισοδυναμεί με την ομολογία ότι αυτά τα «Κολέγια» ούτε ήταν ούτε μπορούν να γίνουν ισότιμα. Εδώ αναδημοσιεύουμε και διαδίδουμε το άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες και της atticavoice.gr.
του Δημήτρη Ψαρρά
[15.4.2026]
Αυτό που ξαφνιάζει στην υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι ούτε η αποκάλυψη ότι ένας αρθρογράφος ακροδεξιάς εφημερίδας («Ελεύθερη Ώρα») αναρριχήθηκε στον στενό ηγετικό πυρήνα του «επιτελικού κράτους» ούτε η άγαρμπη προσπάθειά του να βγάλει τρελούς όσους διαπιστώνουν ότι δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα όταν διορίστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης υπουργείου από νεοδημοκρατική κυβέρνηση.
Αυτό που ξαφνιάζει είναι η αμηχανία του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν τόλμησε ακόμα να προχωρήσει στο στοιχειώδες: να αποπέμψει τον κ. Λαζαρίδη από τη θέση του υφυπουργού και να τον περιορίσει σε θέση… συμβούλου στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η εξήγηση δυστυχώς είναι απλή.
Εδώ και 35 χρόνια, από τη στήλη του «Ιού» στην «Ελευθεροτυπία» έχουμε αποκαλύψει τη σκανδαλώδη περίπτωση του «Southeastern College» και τη στενή σχέση του ιδρυτή του με ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.
Μεταφέρω εδώ αποσπάσματα από το πρώτο σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», με τίτλο «Νέες ιδέες και στα τζάκια. Η περίπτωση του Α. Κανελλόπουλου» (9.8.1990):
«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (9.8.1990)
«Η ιδέα είναι γνωστή. Κάθε κυβέρνηση αναζητά ερείσματα στον κόσμο της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” (και αντίστροφα). Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιζητούσε “νέα τζάκια” για να διευρύνει την εξουσία της. Σήμερα η Ν.Δ. προωθεί τη δική της εκδοχή μιας ανάλογης “Νέας Εποχής”, στηριζόμενη στο σύνολο των «τζακιών», όπως είναι ευνόητο. Όμως η παράδοση, τα “παλιά τζάκια”, σε πολλές περιπτώσεις δεν αντιστοιχούν στα φιλόδοξα νεοφιλελεύθερα σχέδια. Για παράδειγμα, η πλήρης ιδιωτικοποίηση και η ολοκληρωτική επιρροή στη ραδιοτηλεόραση και στην εκπαίδευση, απαιτούν και νέα πρόσωπα. Πρόσωπα δυναμικά, βγαλμένα απ’ τα σπλάχνα της παράταξης, δοκιμασμένα στον στίβο των μοντέρνων επιχειρήσεων που θα φέρουν τη χώρα όλο και πιο κοντά στον σύγχρονο κόσμο.
Ένα απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι και ο Αχιλλέας Κανελλόπουλος. Ιδιοκτήτης και αυτοχρισθείς πρύτανης (Dean) του Southeastern College. Το εκπαιδευτήριό του ξεκίνησε το 1982 σχεδόν με το τίποτα, σαν “εργαστήριο ελευθέρων σπουδών” και αποτελεί την αρχή του κατακλυσμού ανάλογων “ιδρυμάτων”, που κάθε βδομάδα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στη χώρα μας. Τα τελευταία 3 χρόνια το Southeastern αναβαθμίζεται και γίνεται το πρώτο κοινώς αποδεκτό, «ιδιωτικό πανεπιστήμιο» στην Ελλάδα.
Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του “πρύτανη” Αχ. Κανελλόπουλου, περί οργανικής σύνδεσης του Κολεγίου του με πανεπιστήμια των ΗΠΑ – κυρίως της Βοστόνης – σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι αβάσιμοι. Γονείς και σπουδαστές διαπιστώνουν πως τα “πτυχία” που παρέχει δεν αξίζουν τίποτα. Κανένα αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν τα αναγνωρίζει, και στην καλύτερη περίπτωση εγγράφει τα παιδιά σε κάποια προπαρασκευαστικά τμήματα.
Ο σκαπανέας της πανεπιστημιακής ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα διοργανώνει συμπόσια και ημερίδες με τον πολιτικό κόσμο, τους καλλιτέχνες και λοιπούς παράγοντες. Ξέρει να αξιοποιεί τις άριστες σχέσεις του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο, τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά, τις πρεσβείες των ΗΠΑ, Νότιας Αφρικής και Ισραήλ (πριν ακόμη τη διπλωματική αναβάθμισή του). Στο κόμμα της Ν.Δ. κατέχει σημαίνουσα θέση στην “Επιτροπή Παιδείας” και υπήρξε πριν από λίγους μήνες περιφερειάρχης στο νομό Ροδόπης. Είναι τόσο φιλόδοξος που στοχεύει στην ανάπλαση όχι μόνο της ανώτατης παιδείας μας, αλλά και της χώρας ολόκληρης.
Ας δούμε μέχρι πού φτάνουν οι στόχοι του κολεγίου του.
«…Θέλουμε επίσης να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη των περιοχών κι έχουμε ήδη αρχίσει ένα πρόγραμμα στη Θράκη. Υπάρχει πολύ καλό ανθρώπινο δυναμικό κι η αμερικάνικη ιδιότητα μας δίνει αξιοπιστία. Για να μιλήσω κυνικά, αν θέλουμε να δανειστούμε χρήματα, είμαστε πολύ πιο αξιόπιστοι απ’ το ελληνικό Δημόσιο. Αν μας αφήσουν λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε δρόμους, λιμάνια, αρδευτικά έργα…».
(Από συνέντευξη του «πρύτανη» στο περιοδικό «Μεθαύριο», τεύχος 4).
Προς το παρόν εισέρχεται στον χώρο του τύπου, αγοράζοντας τη «Βραδυνή». Το φθινόπωρο, με διευθυντή τον Αλέξανδρο Bέλλιο, κυκλοφορεί η «Νέα Βραδυνή» στην υπηρεσία των ιδεών του Αχιλ. Κανελλόπουλου.
Ας δούμε όμως λίγο το παρελθόν του ανδρός. Από συμφοιτητές του μαθαίνουμε πως ο Αχιλ. Κανελλόπουλος υπήρξε διορισμένος απ’ τη χούντα πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ. Ανήκε στη διαβόητη παρέα των ανθρώπων της δικτατορίας στο Πολυτεχνείο (Πεβερέτος, Γενεράλης, κ.ά). Το γραφείο του στον σύλλογο του ΕΜΠ κοσμούσαν προπαγανδιστικά υλικά του νοτιοαφρικάνικου καθεστώτος πέρα απ’ τα ελληνοχριστιανικά ανάλογα. Με την πτώση της χούντας υποχρεώθηκε να λογοδοτήσει στη γενική συνέλευση των φοιτητών. Το μεταπολιτευτικό κλίμα ήταν δύσκολο γι’ αυτόν. Έτσι έσπευσε να εξαφανιστεί (πού αλλού;) στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, για σπουδές. Γύρισε στην Ελλάδα 4 χρόνια αργότερα και μέσω του καθηγητή Χ. Τσουτρέλη (νεοδημοκρατικών φρονημάτων) προσπάθησε να ενταχθεί στο διδακτικό προσωπικό του ΕΜΠ.
Οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. Αποτυγχάνοντας να κάνει τότε καριέρα, ταξίδεψε στις ΗΠA.
Επιστρέφοντας, αρχές του ’80, έθεσε σε λειτουργία τα επιστημονικά και εκπαιδευτικά του όνειρα, εκτός δημοσίου αυτή τη φορά.
Αρχικά δίδασκε σχεδόν μόνος λίγους γόνους λιβανέζικων οικογενειών που εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει να καταφθάνουν στη χώρα μας. Αργότερα, και εμφανίζοντας στο Δ.Σ. του “ιδρύματος” ανθρώπους σαν τον κ. Αλέξανδρο Σαμαρά (πρόεδρο των αποφοίτων του Χάρβαρντ και αδελφό του νυν ΥΠΕΞ), Νίκολας Γκέιτζ και άλλες προσωπικότητες, αναπτύσσει το εύρος των δημοσίων σχέσεων και των εκπαιδευτικών του προσανατολισμών. Στην ίδια προσπάθεια αξιοποιείται και ο αδελφός του ως πρόεδρος του ιδρύματος υποτροφιών Φουλμπράιτ στην Ελλάδα.
Έτσι το Southeastern College τίθεται στην πρωτοπορία της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μισθώνοντας μάλιστα το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο ιστορικά κτίρια στην Αθήνα και την Κηφισιά, διαφημίζοντας όλο και περισσότερο την πολλαπλότητα των δραστηριοτήτων του, με δικά του περιοδικά και άλλα έντυπα.
Πρόσφατα, στον “Αντέννα TV”, στην εκπομπή του Γ. Μασσαβέτα, και με την ιδιότητα του κομματικού στελέχους, στο πλάι του υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου, ο Αχιλ. Κανελλόπουλος ανέλυσε τη θέση «περί της πλήρους απαλλαγής της ιδιωτικής εκπαίδευσης απ’ το κράτος». Θέση με την οποία αμέσως μετά συμφώνησε και ο υπουργός. Λίγο αργότερα, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση απελευθέρωσε τα δίδακτρα…
Σήμερα πολλοί ισχυρίζονται πως η περίπτωση Κανελλόπουλου, οι γνωριμίες του, η αναρρίχησή του, οι διαδρομές του απ’ τον “μαρκεζινισμό” στον νεοφιλελευθερισμό, δίνουν απλώς μια βαλκανική εκδοχή της “νέας εποχής” σε συνθήκες νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης».
Η σημερινή, λοιπόν δυσκολία του κ. Μητσοτάκη να αποπέμψει τον στενό του συνεργάτη (κάτι που είχε κάνει ακόμα και για τον μέντορά του και θαυμαστή της χούντας του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο Λούλη, αλλά και για τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα» Αντώνη Διαματάρη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνησή του έχει ανακηρύξει ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια όλα τα σύγχρονα «Southeastern» και η αποπομπή Μακ. Λαζαρίδη θα ισοδυναμεί με την ομολογία ότι αυτά τα «Κολέγια» ούτε ήταν ούτε μπορούν να γίνουν ισότιμα.
Όπως γράφαμε στις 27 Ιουνίου 1991, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις αρχικές μας αποκαλύψεις για το «Southeastern College»…
«Ελευθεροτυπία» (27.06.1991)
«Παρά τις αλλεπάλληλες εισαγγελικές έρευνες, τις ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος και τις αυστηρές δηλώσεις υπουργών, τα κολέγια-μαϊμούδες συνεχίζουν το έργο τους. Την εποχή ακριβώς που ο Γ. Σουφλιάς ανακοινώνει τη νέα εκστρατεία της κυβέρνησης κατά των “κολεγίων” (13.6.91), ενόψει και των καινούργιων εγγραφών, ο επιφανέστερος ίσως κολεγιάρχης, ο “πρύτανης” του Southeastern College Αχ. Κανελλόπουλος, δεν φαίνεται να επηρεάζεται. Παρέχει και πάλι ιδιοκατασκευασμένα πιστοποιητικά, με τη σφραγίδα των ελληνικών προξενικών αρχών, ώστε οι μαθητές του να εξασφαλίζουν αναβολές στράτευσης. Αυτή τη φορά από την Ελβετία».
Να λοιπόν γιατί δεν διστάζει ο κ. Μακάριος Λαζαρίδης να περιφέρει το δικό του πτυχίο, γνωρίζοντας ότι το επιτελικό κράτος στηρίζεται σε τέτοιου είδους «πτυχία» και στηρίζει τους αποφοίτους παρόμοιων «κολεγίων».
Σε μια δημοκρατική χώρα, θα αρκούσε μόνο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σκάνδαλο των υποκλοπών για να πέσει την επόμενη μέρα η κυβέρνηση. Στη δική μας χώρα, ο Μητσοτάκης συνεχίζεται να πολιτεύεται σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Σήμερα μόλις, ανακοίνωσε ένα μέτρο με διπλό σκοπό. Από τη μία να αποπροσανατολίσει τις συζητήσεις γύρω από τα σκάνδαλα που πριονίζουν την καρέκλα του αλλάζοντας την πολιτική ατζέντα και από την άλλη να κλείσει το μάτι στο κομμάτι εκείνο των συντηρητικών ψηφοφόρων που ηδονίζονται με τις απαγορεύσεις – ένα τμήμα που αποτελεί έτσι κι αλλιώς την πολιτική βάση του και το ποίο όμως κινδυνεύει να το χάσει λόγω των απανωτών σκανδάλων
Σήμερα λοιπόν, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απαγόρευση της πρόσβασης στα social media των νέων κάτω των 15 ετών. Η ανακοίνωση έγινε από τον ίδιο, απευθυνόμενους στους νέους μέσω αυτών ακριβώς των δικτύων που θα τους απαγορεύσει, χρησιμοποιώντας μάλιστα – σαν το θείο που πασχίζει πάντα να κάθεται μαζί με τη νεολαία – μια φράση που αυτό τον καιρό αναπαράγεται μαζικά και άκριτα από τους νέους χωρίς να σημαίνει τίποτα και που οι νέοι την έμαθαν ακριβώς από αυτά τα μέσα. Όπως και να το δει κανείς, δεν είναι και μια σοφή επιλογή. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι πρόσθεσε ακόμη ένα λιθαράκι γελοιότητας στην εικόνα αυτού του ανθρώπου
Είναι εμφανές πλέον ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωράει χωρίς κανένα σχέδιο με μοναδικό σκοπό τη διατήρησή της στην εξουσία και την πολιτική και οικονομική εξασφάλιση των ημετέρων. Στην κυνική αυτή πορεία της, πετάει διάφορα πυροτεχνήματα αποπροσανατολισμού και παραπλάνησης, όπως αυτής της απαγόρευσης
Μία ολοκληρωμένη κριτική και αποδόμηση της απαγόρευσης αυτής ανέβασε στα social media ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος
-----------------------------------------
Η μειωμένη έκθεση ατόμων κάτω των 15 ετών στα social media είναι μια ρύθμιση που δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να επιβάλλεται νομοθετικά.
Το αν ένας έφηβος θα ωφεληθεί από την απαγόρευση αυτή πρέπει να κρίνεται από το δικό του περιβάλλον που έχει και την ευθύνη του και με βάση τις α τ ο μ ι κ έ ς του ανάγκες και ευαισθησίες, όχι γενικά και οριζόντια για όλες και όλους σαν να πρόκειται για το κάπνισμα ή το αλκοόλ (που νομοθετικά απαγορεύεται η πώλησή τους, όχι όμως και η ιδιωτική - οικογενειακή κατανάλωσή τους από ανήλικους!).
Η ψυχιατρικοποίηση της χρήσης των social media με το πρόσχημα της ηλικιακής στάθμης είναι ένα σαφές πισωγύρισμα από την άποψη των ατομικών ελευθεριών.
Είναι ευθύνη των ασκούντων την επιμέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους, όχι του νομοθέτη ο οποίος ρυθμίζει μόνο γενικά και όχι σε ατομική βάση και δεν είναι και γιατρός.
Το κράτος παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τί σημαίνουν οι καθιερώσεις νέων "απαγορευμένων καρπών" για κατηγορίες του πληθυσμού. Σημαίνουν κρατική διαφήμισή τους. Με το εθνόσημο και με όλα.
Δεν έχει όμως καθόλου πλάκα που ο νομοθέτης επιδιώκει να επιβάλλει μια ηθικής φύσεως οριζόντια απαγόρευση με μοναδικό κριτήριο την ηλικία, με σκοπό να απολαύσει το χειροκρότημα, σε μία περίοδο που του έχει λείψει τόσο πολύ.
Το χειροκρότημα από εν δυνάμει ψηφοφόρους που δεν τους απασχολεί η ουσία, αλλά θέλουν να αγλαϊστούν με απαγορεύσεις.
Το γεγονός ότι τέτοια απαγόρευση έχει επιβληθεί σε άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η πάντα δημοκρατική (Lol) Αυστρία δεν αποτελεί επιχείρημα: και σε προηγμένες χώρες μπορεί να πέφτει ο κόσμος από τα παράθυρα.
Το ζητούμενο είναι η καταπολέμηση του εκφοβισμού και των παραβάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων και όχι βέβαια ο περαιτέρω περιορισμός των δικαιωμάτων.
Ούτε η δημιουργία νέων λόγων αφαίρεσης της επιμέλειας από γονείς που δεν θα εποπτεύουν, δήθεν, με επάρκεια τα παιδιά τους και την διάνοιξη νέων δικών αλληλοτιμωρίας πρώην συντρόφων και πρώην συζύγων με πρόσχημα τα παιδιά.
Γιατί εκεί είναι το point κάθε φορά που ο νομοθέτης απαγορεύει κάτι στα παιδιά: ποιός θα "κερδίσει" στο δικαστήριο την επιμέλεια.
Διότι είναι αντιληπτό ότι με τεχνικό τρόπο είναι αδύνατο να απαγορευθεί η πρόσβαση των ανηλίκων στα social media ακόμα κι αν ζητείται από όλους μας δελτίο ταυτότητας, οπότε όλοι θεωρούμαστε a priori ανήλικοι μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου!
Να λοιπόν πώς μια ρύθμιση που φαινομενικά αφορά τα παιδιά, αντανακλά στον περιορισμό των δικαιωμάτων όλων μας: εκεί που δεν είχαμε υποχρέωση να ταυτοποιούμαστε, ξαφνικά, με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων αρχίζει άλλη μια συλλογή προσωπικών δεδομένων όλων μας, όχι μόνο των ανηλίκων.
Ακριβώς όπως συνέβη και με την νέα υποχρέωση που επέβαλε η Δ.Ο.Ε. στις γυναίκες: αφού πρέπει να αποδεικνύουν με γενετικές εξετάσεις ότι δεν είναι τρανς για να πάρουν μέρος στα αθλήματα, ξαφνικά όλες οι γυναίκες, δηλαδή και οι cis, ενώ πριν δεν ήταν υποχρεωμένες να αποδεικνύουν το φύλο τους, τώρα τους επιβάλλεται μια νέα διαδικασία και ένα νέο βάρος υποχρεωτικής συλλογής προσωπικών δεδομένων.
Γι΄αυτό κάθε περιορισμός δικαιωμάτων σε ένα μέρος του πληθυσμού δεν αφορά ποτέ μόνο αυτό το μέρος, αλλά έχει απευθείας αρνητική επίπτωση και στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού που υποτίθεται ότι δεν το αφορά άμεσα: πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν μας καλύπτει η απαγόρευση!
Σε μια σοβαρή εκτίμηση αντικτύπου, όλα αυτά που έχω προαναφέρει θα έπρεπε να αποτελούν στοιχεία της στάθμισης που οδηγεί τελικά σε απόρριψη του εν λόγω νομοθετικού μέτρου.
Η συγκυριακή πλειοψηφία του κοινοβουλίου δεν είναι σε θέση να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να προκαλεί την θυμηδία και την αγανάκτηση, ιδίως όταν το δικαίωμα του εκλέγειν ασκείται στα 17.
Αναδημοσιεύουμε από το x-efimerida.gr το σημερινό άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά, στο οποίο υπογραμμίζεται η ακούσια ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη για την απάτη του αποκαλούμενου «επιτελικού κράτους». Μία απάτη που ο ίδιος ο Μητσοτάκης καλλιέργησε (αδιάντροπα θα συμπληρώναμε) και που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο αισχρός ευφημισμός για τον μηχανισμό που ο ίδιος σχεδίασε, ήδη από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Πρόκειται για τον μηχανισμό παραγωγής, αναπαραγωγής και εμπέδωσης της διαφθοράς που πνίγει τη χώρα από τότε που ο σχεδιαστής του ανάλαβε τη διακυβέρνηση της και αποκαλύπτει συνεχώς, όλο και περισσότερες, όλο και μεγαλύτερες όψεις του. Σίγουρα το βαρέλι της διαφθοράς, των σκανδάλων και της κατάντιας του πολιτικού συστήματος δεν έχει πάτο αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει πως μπορεί να φτάσει ακόμα χαμηλότερα.
του Δημήτρη Ψαρρά
[6.4.2026]
Δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να μεταθέσει όλες τις πολιτικές και τις ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στους υφισταμένους του, βουλευτές, υπουργούς, μέχρι και τον Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. Είναι πάγια η αντίδρασή του να μεταθέτει τις ευθύνες σε άλλους, μόλις αποκαλύπτεται κάθε σκάνδαλο της δικής του διακυβέρνησης.
Χτες μας είπε ότι φταίει το «βαθύ κράτος» και σήμερα μας εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε. Κατά τη σημερινή γνώμη του κ. Μητσοτάκη «βαθύ κράτος» είναι το δικαίωμα των βουλευτών να κάνουν ρουσφέτια! Επομένως αρκεί να κόψει το δικαίωμα αυτό των βουλευτών, προκειμένου να απαλλαγούμε από το «βαθύ κράτος»!
Για κακή του τύχη, βέβαια, «βαθύ κράτος» («deep state») σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Σύμφωνα με το «Merriam Webster», «βαθύ κράτος» αποκαλείται «ένα μυστικό δίκτυο, ιδίως μη εκλεγμένων κυβερνητικών αξιωματούχων και μερικές φορές ιδιωτικών φορέων (όπως οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και οι αμυντικές βιομηχανίες) που λειτουργούν παράνομα για να επηρεάσουν και να θεσπίσουν κυβερνητική πολιτική».
Άθελά του, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ομολόγησε χτες και σήμερα το πραγματικό πρόβλημα της δικής του διακυβέρνησης. Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως «αδιάφθορος», αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κύριος «παραγωγός σκανδάλων». Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που σχεδίασε από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση αυτό που ονόμασε «επιτελικό κράτος».
Συγκέντρωσε εξαρχής τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς εξουσίας και ελέγχου στο προσωπικό του γραφείο και έτσι ήταν έτοιμος να μεταφέρει όλες τις ευθύνες σε άλλους, ακόμα και στους στενότερους συνεργάτες του. Το ενδιαφέρον είναι ότι στη μεθόδευση αυτή ακολουθεί κατά γράμμα τις παρακαταθήκες του πατέρα του για τα σκάνδαλα της δικής του περιόδου. Προκειμένου να σκεπάσει τις δικές του ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη, ακολούθησε την ίδια ακριβώς μέθοδο συγκάλυψης που εμπνεύστηκε όταν αποκαλύφτηκαν οι υποκλοπές.
Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης που εμφανίζεται ως έτοιμος να πατάξει τα ρουσφέτια στην παράταξή του είναι εκείνος που πρώτος βασίστηκε σ’ αυτά. Προτού καν πολιτευθεί, είχε διοριστεί επί ΠΑΣΟΚ διευθύνων σύμβουλος στη θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας εταιρεία Iven (μεγαλόψυχη κίνηση Σημίτη προς τον πατέρα του), και μπλέχτηκε πρώτος σε σκανδαλώδη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων. Ζητήθηκε μάλιστα αργότερα από τη Βουλή η άρση της ασυλίας του για την υπόθεση, αλλά δεν υπήρχε ακόμα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Μαζί με την οικογένειά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κατηγορηθεί και για εμπλοκή στο σκάνδαλο δωροδοκιών της Siemens και επιχείρησε να συγκαλύψει το σκάνδαλο πληρώνοντας εκ των υστέρων το αντίτιμο των «δώρων» της εταιρείας. Σύμφωνα, μάλιστα, με έγγραφο του πρέσβη των ΗΠΑ Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας του είχε πει σε Ιούλιο του 2009, «ότι η ανάμειξη του Μητσοτάκη δεν θα στοιχίσει στη Ν.Δ. διότι διαπομπεύθηκε ως άτομο, χωρίς να ενοχοποιηθεί το κόμμα συνολικά» (βλ. τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ, 17.7.2009).
Είναι λοιπόν αστείο να μιλά για «βαθύ κράτος» άλλων ο κ. Μητσοτάκης. Το «βαθύ κράτος» ήταν εξαρχής δικό του.
Υ.Γ. Ο τίτλος του σχολίου είναι εμπνευσμένος από τον στίχο του γνωστού τραγουδιού «Επεμβαίνεις» (Κραουνάκης, Τριπολίτης, Ζαμπέτας, Μοσχολιού). Μεταφέρω εδώ τους εξαιρετικά επίκαιρους αυτούς στίχους. Στον τίτλο άλλαξα μόνο το «σκέτο παρακράτος» σε «σκέτο βαθύ κράτος». Αλλά οι «υποκλοπές» και τα «απόρρητα» ήταν εκεί. Όπως και η προφητική κατάληξη: «γι’ αυτό σε χώρισα»:
Επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα
σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα
με ντέντεκτιβ κι υποκλοπές,
μ’ εντάλματα κι επιτροπές.
Επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις,
μ’ έκανες μπαλάκι τένις.
Είσαι σκέτο παρακράτος
και προβοκατόρισσα,
γι’ αυτό σε χώρισα.
Συμπολίτες μου …
Κάποτε είχα πει πως θα πάρουμε μέτρα για να μην αναγκαστούμε να πάρουμε μέτρα. Και τότε όλοι γελάσατε. Δεν πειράζει, δεν απαιτώ να παρακολουθείτε την πολυδαίδαλη σκέψη μου
Σήμερα ζητάτε μέτρα. Μου ζητάτε να μειώσω το φόρο στα καύσιμα. Κι εγώ σας ερωτώ. Τι το χρειάζεστε αυτό το μέτρο; Νομίζετε πως σε λίγο καιρό θα χρειάζεται να μετακινείστε; Φαίνεται πως δεν έχετε καταλάβει ούτε αυτό το βασικό
Συμπολίτες μου …
Το μοναδικό μέτρο που χρειάζεστε – και κακώς δεν το γνωρίζετε – είναι το katafygio pass και εγώ και η κυβέρνησή μου δουλεύουμε ήδη σε αυτή την κατεύθυνση.
Ήδη ο Κώστας Μπακογιάννης με εντολή δική μου έχει ανοίξει την υπόγεια Πολιτεία του Πλάτωνα – που τόσοι και τόσοι αρχαιολόγοι την έψαχναν, αλλά μόνο ο Κώστας μπόρεσε να τη βρει
Σε λίγο δε, θα μπορείτε να χρησιμοποιείται και ολόκληρο το υπόγειο δίκτυο του Κηφισού και του Ιλισού. Δόξα και τιμή σε αυτούς που τα τσιμέντωσαν – έβλεπαν μπροστά οι άνθρωποι και ας συκοφαντήθηκαν αισχρά από τους ιδεοληπτικούς οικολόγους
Τέλος, στα υπόγεια του Πολεμικού Μουσείου σας περιμένει ο Γεράσιμος Ζαγορίτης μαζί με την Τζούλια Αλεξανδράτου (Προσοχή! Όποιος ενδιαφέρεται για αυτή την επιλογή, να μπει στη σχετική πλατφόρμα να το δηλώσει. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας)
Συμπολίτες μου …
Don’t cry for me. Μόλις σφίξουν τα πράγματα εγώ θα πάω στην άλλη μεριά του Ατλαντικού μαζί με όλο μου το σόι, τον Πίνατ και τον Άδωνι
Κάποτε ο αείμνηστος Πάγκαλος είχε πει πως «μαζί τα φάγαμε». Λυπάμαι, αλλά τις βόμβες δεν θα τις φάμε μαζί
Συμπολίτες μου …
Τον ήπιαμε. Δεύτε τελευταίον ασπασμόν
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
