του Κώστα Καναβούρη

Επειδή, τόσο η απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (από τη Νορβηγία και όχι από τη Σουηδία όπως τα υπόλοιπα τέσσερα) στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας Μαρίνα Κορίνα Ματσάδο, όσο και το ότι πρόσφερε το βραβείο της στον «πορτοκαλί παράγοντα» του σύγχρονου φασισμού Ντόναλντ Τραμπ κατά τη συνάντησή της μαζί του και επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται μεν σαν φάρσα αλλά με τραγικά αποτελέσματα, καλό είναι να θυμηθούμε και μια άλλη ιστορία φρίκης από τέτοια προσφορά.

Μιλάμε για την προσφορά του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1920, από τον μεγάλο Νορβηγό συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν (1859 - 1952) στον Γκέμπελς, για την ενίσχυση του Ναζιστικού Κόμματος Γερμανίας και τη συνάντησή του με τον Χίτλερ. Και μιλάμε για ένα συγγραφέα τεραστίου μεγέθους. Ένα συγγραφέα που κατά τον Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ είναι ο "πατέρας της λογοτεχνίας". Κάθε άλλο δηλαδή παρά σκουπίδι τύπου Ματσάδο.

Ο Χάμσουν από το 1930 ήταν υπέρ του φασιστικού κινήματος Νορβηγίας και υπέρ της κατάληψης της χώρας του από τους Ναζί, λόγω της αντιπάθειάς του για τον Βρετανικό ιμπεριαλισμό και το μίσος του για τον κομμουνισμό και τους μπολσεβίκους. Κάτι λέει αυτό για όσους χειροκροτούν την απαγωγή του Μαδούρο και για όσους χειροκροτούν την επέμβαση του Τραμπ στο Ιράν λόγω μίσους «για τους μουλάδες» και το όντως φρικώδες θεοκρατικό καθεστώς.

Για να κατανοήσουμε λοιπόν τα όσα εμέσουν οι «δεδομένοι σύμμαχοι» του Τράμπ, παρακάμπτοντας στεγνά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και οι εξαχρειωμένοι (ου μην αλλά και εξαγριωμένοι από το φτηνό μεθύσι της εξουσίας) ντελάληδες του σφαγέα Νετανιάχου και της «μεγάλης δημοκρατίας» του Ισραήλ, καλό είναι να θυμηθούμε οι υπόλοιποι αυτά που έγραφε ο Κνουτ Χάμσουν στη Νορβηγική εφημερίδα Afterposten στις 7 Μαίου 1945 στη νεκρολογία του για τον Χίτλερ, μια εβδομάδα μετά την αυτοκτονία του (30 Απριλίου 1945):

«(...)Ήταν πολεμιστής του ανθρώπινου γένους και προφήτης της δικαιοσύνης για όλα τα έθνη. (...) Έτσι μπορεί να κοιτάξει ο απλός δυτικοευρωπαίος τον Αδόλφο Χίτλερ. Κι εμείς οι στενοί οπαδοί του υποκλινόμαστε στον θάνατό του».

Ας τα έχουμε υπόψη αυτά, όταν ακούμε να κρώζουν τα υποπόδια ορφανά του Χίτλερ και τα αποπαίδια του σύγχρονου φασισμού για δημοκρατία, ελευθερία και «μπλα μπλα με εκλέξανε»...

του Κώστα Καναβούρη

Κοίτα να δεις που ο άβακας τελειώνει

στην άκρη του γκρεμού

και πέφτουν οι αριθμοί στην άβυσσο.

Είναι μια πτώση η αρίθμηση

μια μοναξιά που τρώει τον εαυτό της 

κι από το βάθος του σπιτιού

ακούγονται οι φωνές

εκείνων που ξεχάσαμε

μέσα στον εαυτό μας.

Σφαγή κανονική

Αυτά τα κομμένα σου νύχια

Σαν να ήταν ο θάνατος

Μια χειρονομία αβρή κι ανυπόμονη

Σε ένα ποίημα που γράφτηκε για το ηλιοβασίλεμα

Ή σε ένα ποίημα γραμμένο

Για εκείνη τη μάχη που οδήγησε τον Τρακλ*

-Έναν ολόκληρο Τρακλ-

Στην υπερβολική  δόση της λύπης-

Καμιά ανησυχία

Αυτοί που πρέπει να είναι νεκροί, είναι νεκροί.

Τα νύχια τους δεν είναι αρπακτικά.

Η ψυχή τους δεν αρπάζει το χώμα

Γιατί η ψυχή τους βιάζεται.

Και προσπερνάει το χώμα.

Τα κάτω  άκρα της ψυχής τους τρέχουν

Τα άνω άκρα της ψυχής τους δείχνουν.

Δεν σταματούν

(Αποθήκη Καταλοίπων Ηδονής  - Κώστας  Καναβούρης, εκδόσεις  Μελάνι, Αθήνα 2019

*Georg Trakl. Αυστριακός ποιητής που πολέμησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.