«Ο Άδωνις είναι ένας από εμάς», λέει το διαφημιστικό σποτάκι του πρώην τηλεπωλητή νανογιλέκων, ελληνικής ιστορίας και αντισημιτικών βιβλίων.

Ο Άδωνις είναι ένας από εμάς, λέει το σποτάκι… «έξυπνος, εργατικός, συμπαθητικός, αποτελεσματικός, αξιοπρεπής, μορφωμένος, διορατικός, ετοιμόλογος, φιλικός, ειλικρινής, θαρραλέος, τσαμπουκάς, συνεπής, ανθρώπινος, αυθόρμητος …»

Μα πάνω από όλα …. μετριόφρων, ιδεολόγος, ανθρωπιστής και ανιδιοτελής, θα προσθέταμε εμείς

Ας μιλήσουμε όμως και λίγο σοβαρά.

Κάποιοι παρομοιάζουν τον Άδωνι με τον Καραγκιόζη. Ο Καραγκιόζης, όμως, εκτός από γελοίος, είναι και συμπαθής.

Κάποιοι άλλοι τον παρομοιάζουν με τον Χατζηαβάτη. Ο Χατζηαβάτης όμως, παρόλο που είναι σιχαμένος, δεν βγάζει γέλιο

Και οι δύο απόψεις έχουν κάποια βάση, εμείς όμως θα λέγαμε ότι ο Άδωνις είναι ένα υβρίδιο, ανάμεσα σε Καραγκιόζη και Χατζηαβάτη.

Και επειδή η παράδοση δεν πρέπει να μένει στατική, αλλά να εξελίσσεται παράλληλα με την εποχή της, προ(σ)καλούμε όσους Καραγκιοζοπαίχτες έχουν απομείνει, να εντάξουν στο θίασό τους και τη φιγούρα του Άδωνι. Μόνο κερδισμένοι έχουνε να βγούνε.

Και αυτοί και η παράδοση του Θεάτρου Σκιών, αλλά και εμείς

Η κυβέρνηση των α(χ)ρίστων, επικίνδυνη και γελοία ταυτόχρονα, όπως μόνο ο χουντικός θίασος της επταετίας το είχε καταφέρει, συνεχίζει να ξηλώνει τα πάντα. Τα εργασιακά δικαιώματα, το κοινωνικό κράτος, η δημόσια παιδεία, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, οι ελεύθεροι χώροι, το περιβάλλον βρίσκονται υπό διωγμό στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης που, αν έρθει, θα βρει ανθρώπους ταπεινωμένους, κοινωνίες διαλυμένες και περιβάλλον κατεστραμμένο ανεπανόρθωτα

«Ακούσατε, ακούσατε, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Έλληνες και Οθωμανοί,..». Έτσι χώνεται στη σκηνή, καλώντας τους απανταχού υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ουχί μόνον, ο Χατζηαβάτης, ο τελάλης του Πασά, Ο «άσπονδος» φίλος του Καραγκιόζη έχει τον ακριβώς αντίθετο από αυτόν χαρακτήρα:

Κόλακας και συμβιβασμένος, οσφυοκάμπτης και δειλός, καταρτισμένος για όλα τα γραφειοκρατικά και διοικητικά δρώμενα. Έλληνας πλαγίως βολεμένος και ξεπουλημένος: «Πολυχρονεμένε μου Πασά, ο Θεός να μου κόβει μέρες και να σας δίνει χρόνια...»

 Ποιος θα μπορούσε να είναι σήμερα ο Χατζηαβάτης; Ο δημοσιογράφος φερέφωνο, το κομματόσκυλο που στοχεύει σε κάποια θέση στο Δημόσιο, αυτός πού «ξεσκονίζει» την εξουσία, που στρώνει κόκκινα χαλιά στο πέρασμα κάθε επισήμου...

(Από τον ιστότοπο του γνωστού καραγκιοζοπαίχτη Πάνου Καπετανίδη)

Ο Χατζηαβάτης και ο Εφέντης του παραπάνω αποσπάσματος, είναι η συνοπτικότερη απόδοση του δουλικού χαρακτήρα του θεάτρου σκιών. Τον χαρακτήρα αυτό τον συναντάμε, όπως αδρομερώς προτείνει και ο Πάνος Καπετανίδης, στην κλίμακα της εξουσίας. Εθνικής, περιφερειακής και ακόμα συχνότερα, στην κλίμακα της τοπικής εξουσίας. Είναι ένας χαρακτήρας άγνωμος. Δεν έχει γνώμη, ούτε άποψη ή αν έχει δεν την εκφράζει αν δεν εξυπηρετεί τους στόχους και τη φιλοδοξία του. Πάντα ετεροκαθορίζεται και εναρμονίζεται με τη θέση που θα του αποφέρει μεγαλύτερο όφελος. Η φωνή του είναι επιτηδευμένα μακρόσυρτη, με μια γλοιώδη χροιά, η οποία εκφράζει τη δουλικότητα του. Τελικά, ο Χατζηαβάτης υπάρχει στη σκηνή χάρη στη μακροθυμία του Καραγκιόζη, κατά τον ίδιο τρόπο που κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος  ανέχεται τους  «Χατζηαβάτες» της καθημερινότητα μας κατανοώντας τους με μία πολιτικά ορθή στάση, αντί να τους λιθοβολούμε...