Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, η Δεξιά και η Αριστερά

Γράφει το «Χωρίς Εφημερίδα» - [18.8.2026]

(απάντηση του Κωνσταντίνου Τσουκαλά στο ερώτημα των δημοσιογράφων  της ομάδας του Ιού για το τι σημαίνει αυτή η επαγγελία της πολιτικής «υπέρβασης», η προβολή της άρσης του χάσματος Δεξιά-Αριστερά και ο ρόλος των ΜΜΕ σ’ αυτή την προοπτική)

   1. Η προσφυγή σε όρους όπως «υπέρβαση», «ήθος», «θεσμοί» κ.λπ. δεν είναι καθόλου αθώα και έχει συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο. Χωρίς να το λέει, είναι μια πολιτική που επαγγέλλεται την αποπολιτικοποίηση μέσω της εξουδετέρωσης του παραδοσιακού περιεχομένου των πολιτικών λεξιλογίων, και της απομάκρυνσης του πολιτικού παιγνίου από οποιαδήποτε ουσιαστικά κοινωνικά διακυβεύματα. Στόχος είναι να αμβλυνθεί η εμβέλεια του νοητού ιδεολογικού άξονα Δεξιάς-Αριστεράς γύρω από τον οποίο εννοιοποιούνται τα αντιπαρατιθέμενα κοινωνικά προτάγματα. Όμως, έστω και αν οι παραδοσιακές πολιτικές κρυσταλλώσεις εμφανίζονται πιο προβληματικές απ’ ό,τι στο παρελθόν, τα καίρια ζητήματα της ανακατανομής των πόρων, της άμβλυνσης των ανισοτήτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης και επιείκειας δεν μπορεί παρά να βρίσκονται στο επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων. Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που επιδιώκεται να «ξεπεραστεί» και ει δυνατόν να εκβληθεί οριστικά από το πολιτικό παιχνίδι. Η εμμονή στη συνθηματολογία της «υπέρβασης» και της «αρετής» ως βασικών αιτημάτων μιας πολιτικής κίνησης υπαινίσσεται λοιπόν ότι η πολιτική δεν «πρέπει» να έχει παρεμβατικές βλέψεις, ότι αρκεί να προστατεύει τους «θεσμούς» και ότι ο ρόλος της πρέπει να εξαντλείται σε μια απλή τίμια διαχείριση, οπότε και το ύψιστο αιτούμενο είναι η εξασφάλιση της καθαρότητας της διαχείρισης αυτής, η οποία έχει ως αντικείμενο το υφιστάμενο σύστημα των κοινωνικών και οικονομικών εξουσιών. Έτσι ακριβώς επιχειρείται η υποβάθμιση της όποιας πολιτικής λειτουργίας της πολιτικής. Μια «απλώς» ενάρετη πολιτική διαχείριση είναι συνώνυμη με μια πολιτική χωρίς πρόγραμμα και χωρίς πρόταγμα, δηλαδή με μια πολιτική που έχει ως μόνο πρόγραμμα τη συντήρηση, μια πολιτική που αυτοαναιρείται ως πολιτική.

     2. Είναι αλήθεια ότι τα ΜΜΕ φαίνεται ότι μπορούν να «κατασκευάζουν» πολιτικές κινήσεις με όρους διαφορετικούς απ’ ό,τι στο παρελθόν. Πράγματι, αντίθετα με τον έντυπο λόγο, η τηλεοπτική εικόνα μπορεί να δημιουργεί και να προωθεί με την απλή προβολή και δημοσιότητα. Τα ΜΜΕ δημιουργούν το υπάρχον χωρίς να χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουν και χωρίς να προσφύγουν στον λόγο.

Η σκηνική παρουσία αρκεί για την κατασκευή ειδώλων. Πράγμα που ενισχύεται με την «αντικειμενικότητα» των εικόνων που επιλέγονται χωρίς να φαίνεται η αυστηρότατη διαδικασία της επιλογής. Στο πλαίσιο αυτό, ή επίφαση της αποστασιοποίησης του λόγου-σχολίου επιτείνει τη δύναμη της εικόνας-είδησης. Χαρακτηριστική είναι η μέθοδος της τηλεοπτικής σφυγμομέτρησης του κοινού: αυστηρότατα επιλεγμένες και σκηνοθετημένες «απαντήσεις» εμφανίζονται ως ουδέτερη κοινή γνώμη, κατασκευάζοντας έτσι μια «πραγματική» κοινή γνώμη. Έτσι, όπου η πλασματική ουδετερότητα του παρουσιάζειν «αντικειμενικές» εικόνες συνοδεύεται από μιαν εξίσου πλασματική αλλά υποβολιμαία απο-πολιτικοποίηση και απο-κοινωνικοποίηση του πολιτικού διακυβεύματος, επιτείνεται το επιδιωκόμενο διαζύγιο ανάμεσα στην πολιτική πράξη και τον κοινωνικό λόγο. Αν με την επικράτηση της εικονογραφημένης πολιτικής ειδησεογραφίας δομούνται πολιτικές κινήσεις και πολιτικά κόμματα, ταυτόχρονα απο-δομείται το πολιτικό φαινόμενο.

    3. Η παρέμβαση των ΜΜΕ δεν θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική αν δεν ήταν ομόφωνη. Αντίθετα με την εφημερίδα γνώμης που αρθρώνει το δικό της λόγο, τα κατ’ επίφασιν ουδέτερα ΜΜΕ συντονίζονται ηθελημένα ή αθέλητα στην κατασκευή των ειδησεογραφικών διακυβευμάτων.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα ΜΜΕ δεν είναι ιδεολογικός ή πολιτικός, αλλά καθαρά εμπορικός. Αν σκεφτούμε λοιπόν ότι, τουλάχιστον στην Ελλάδα, όλα σχεδόν τα ΜΜΕ είναι συγκροτημένα σε ένα παγιωμένο ολιγοπώλιο, πίσω από το οποίο κρύβονται πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα, δεν θα πρέπει να απορούμε γιατί το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπουν είναι παραπλήσιο.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η οικονομική ολιγαρχία φοβάται την αναγέννηση της πολιτικής, η οποία και μόνο θα ήταν δυνατόν να ανατρέψει τα δεδομένα πλέγματα εξουσιών. Είναι προφανές ότι μόνο οι εμπεδωμένοι κυρίαρχοι του εξουσιαστικού παιχνιδιού έχουν συμφέρον να απο-πολιτικοποιήσουν και να θεατροποιήσουν τον πολιτικό λόγο, να εξουδετερώσουν τον άξονα Δεξιά-Αριστερά και να ενισχύσουν εκ του αφανούς πολιτικούς λόγους που το μόνο που επιχειρούν να «υπερβούν» είναι την ίδια την πολιτική. Όταν η πολιτική γίνει οριστικά διαχείριση και μόνον, τότε και οι πολιτικοί θα μπορούν να ελέγχονται ή να αντικαθίστανται. Είμαστε άραγε πολύ μακριά;

Πηγή κειμένου Χωρίς εφημερίδα

Το λοιμοκαθαρτήριο Σύρου, γνωστό ως Λαζαρέτα, είναι το κτίριο που θεμελιώθηκε το 1839 σε σχέδια και επίβλεψη του Βαυαρού αρχιτέκτονα του Όθωνα, Βίλχελμ φον Βάιλερ (Wilhelm von Weiler). Εκεί υποβάλλονταν σε υγειονομική κάθαρση οι επιβάτες και τα εμπορεύματα που έρχονταν από την ανατολή, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους στη Δύση.  Παρέμεναν για περίπου μία εβδομάδα, οι ταξιδιώτες που προέρχονταν από την Τουρκία ή την Αίγυπτο προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανότητα μετάδοσης σοβαρών ασθενειών όπως η πανούκλα.

Τα Λαζαρέτα, λειτούργησαν από το 1840 έως το 1961 με ποικίλες χρήσεις. Σε αυτά τα 120 ταραγμένα χρόνια της ελληνικής ιστορίας, χρησιμοποιήθηκαν: ως λοιμοκαθαρτήριο, ως καταφύγιο για τους πρόσφυγες της Κρήτης, ως φυλακή για εγκληματίες και πολύ αργότερα για πολιτικούς κρατούμενους και τέλος ως ψυχιατρείο.

Τα ερειπωμένα κτίρια που στέκονται εκεί στο νότιο άκρο της Σύρου μαρτυρούν τις συνήθειες και τις κακουχίες μιας άλλης εποχής. Σε πολλά ταξιδιωτικά ημερολόγια της εποχής αναφέρονται και περιγράφονται λεπτομερώς οι συνθήκες διαβίωσης των φιλοξενούμενων του Λοιμοκαθαρτηρίου που έφταναν στην Ερμούπολη ψάχνοντας την περιπέτεια και άλλους ορίζοντες ή απλώς για επαγγελματικούς λόγους.

Σήμερα το μνημείο αυτό της νεότερης ιστορίας που καταρρέει εγκαταλειμμένο από όλους τους υπεύθυνους διαχειριστές του, είναι το αντικείμενο της μικρής ταινίας που κοινοποιούμε και σας παρουσιάζουμε εδώ. Για την ταινία συνεργάστηκαν: Τέος Ρόμβος, Χαρά Πελεκάνου, Φανή Ναλμπάντη.

Μπορείτε να επισκεφθείτε σχετικά και το Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, την ιστοσελίδα ΟΜΙΛΩ

Απαισιόδοξος ο Ολύμπιος Δαφέρμος κλείνει το άρθρο του αναλογιζόμενος "Και τώρα τι; Ποιο ΜΜΕ μπορεί να αντικαταστήσει τη συνεταιριστική Εφημερίδα των Συντακτών; Μάλλον κανένα γιατί θα ξέρει εκ των προτέρων την τύχη του, μιας και η πολιτική ωριμότητα των αριστερών και της Αριστεράς μοιάζει δεσμευμένη στο αποτυχημένο παρελθόν..."

Και έχει δίκιο αλλά μη ξεχνάμε πως η ΕΦΣΥΝ προσπάθησε να επιβιώσει, μαζί με τους συνεταιριστές που τη γέννησαν, μέσα στο πεδίο του έντυπου τύπου που αφενός είναι καταδικασμένος από την πεπερασμένη ικανότητα του κοινού, η οποία έχει υποβαθμιστεί από την ανάγνωση στο scrolling αλλά και από τη φτήνια που επικρατεί στα ΜΜΕ, μικρά και μεγάλα, εθνικά και τοπικά. Η φτηνή αγορά της "είδησης" των non papers και των δελτίων τύπου κέρδισε την ακριβή είδηση της έρευνας και του σοβαρού σχολιασμού.

Και αυτό είναι πέρα από τον ρόλο που θα αναθέσει στην πρώην εφημερίδα το νέο της αφεντικό

Η κατάρρευση μετά την εξαγορά της και την κατάργηση του συνεταιρισμού

του Ολύμπιου Δαφέρμου* - [27.7.2026]

 από το x-efimerida.gr

Μέσα στην οδυνηρή πραγματικότητα, διεθνή και εντόπια, κατάφερνε να επιβιώνει η συνεταιριστική «Εφημερίδα των Συντακτών».

Δημιούργημα μιας ομάδας προοδευτικών και αριστερών δημοσιογράφων, που τη στήριζαν κυριολεκτικά με το αίμα τους. Μια εφημερίδα μη κομματική, ανοικτή και σοβαρή.

Η μόνη καθημερινή εφημερίδα που τεκμηριωμένα ασκούσε κριτική στις αυθαιρεσίες και τις ασυδοσίες μιας κυβέρνησης που άλεθε το Σύνταγμα, τους νόμους και τα δημόσια οικονομικά σαν κατακτητής και όχι σαν ιδιοκτήτης. Γιατί ως γνωστόν ο ιδιοκτήτης σέβεται τα έχει του. Κάθε κατατρεγμένη ομάδα ανθρώπων, κάθε αδικημένος, κάθε θύμα μπορούσε να ελπίζει στην βοήθειά της.

Μια εφημερίδα, λοιπόν, αποκούμπι για τους από κάτω, για τους αδύναμους, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την ισονομία και την ισοπολιτεία. Οι μόνοι της πόροι οι αναγνώστες της και οι διαφημίσεις. Οι τελευταίες λιγοστές, δεδομένου ότι η πολιτική τής εφημερίδας δεν ευνοούσε τους ολιγάρχες που διέθεταν πακτωλό χρημάτων για προβολή και εξαγορά συνειδήσεων. Έτσι το μόνο στήριγμα που της έμενε ήταν οι αριστεροί και οι προοδευτικοί πολίτες. Τούτοι οι τελευταίοι, ως φαίνεται, δεν κατάλαβαν τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος. Δεν κατάλαβαν ότι μέσα στην δημοσιογραφική ασυδοσία των ολιγαρχών μια ανέντακτη αριστερή συνεταιριστική εφημερίδα, πέρα από την δημοσιογραφική της αξία, έδινε και το παράδειγμα της συλλογικής επιχειρηματικής δράσης. Ένα πρόπλασμα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, η οποία στην πράξη ριζικά αντιτίθεται στη λογική της καπιταλιστικής επιχείρησης, δίχως να είναι κρατική.

Μετά την κατάρρευση των σοβιετικών κρατών και την αποτυχία της κρατικής οικονομίας η Αριστερά δεν μπορεί παρά να ασπαστεί την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Ως σήμερα δεν δείχνει να το καταλαβαίνει και πολύ περισσότερο οι αριστεροί που για χρόνια ασπάζονταν την κρατική οικονομία. Ο απόλυτος κρατισμός της Αριστεράς φαίνεται πως ακόμη είναι κυρίαρχος. Έτσι η «Εφ.Συν.» δεν στηρίχθηκε από τους αριστερούς, όπως θα έπρεπε, αλλά ούτε και από τα κόμματα της Αριστεράς, με αποτέλεσμα η εφημερίδα να λυγίσει οικονομικά και να αναγκαστούν οι συνεταιρισμένοι δημοσιογράφοι να ζητήσουν επενδυτή. Εξάλλου στις μέρες μας οι ολιγάρχες, διεθνώς, ελέγχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ προς ίδιον όφελος. Βρέθηκε και σε αυτή την περίπτωση αγοραστής, ο οποίος δεσμεύτηκε πως για δύο χρόνια δεν θα απολύσει δημοσιογράφους και υπαλλήλους και δεν θα αλλάξει η φυσιογνωμία της εφημερίδας. Πριν αλέκτωρ λαλήσει όλα αυτά έγιναν στάχτη, ως ήτο φυσικόν.

Και τώρα τι; Ποιο ΜΜΕ μπορεί να την αντικαταστήσει; Μάλλον κανένα γιατί θα ξέρει εκ των προτέρων την τύχη του, μιας και η πολιτική ωριμότητα των αριστερών και της Αριστεράς μοιάζει δεσμευμένη στο αποτυχημένο παρελθόν.

*Διπλωματούχος μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Ε.Μ.Π. - διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου πρώην σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου - Στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος

πηγή

Αναδημοσίευση από News 24/7 και Parallaxismag (οι πηγές αναφέρονται στο τέλος)

Πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί σημαντικό ορόσημο για την προστασία της φύσης στην Ευρώπη και κόλαφο για χώρες, όπως η Ελλάδα, που κωλυσιεργούν απαράδεκτα στην υποχρέωσή τους για θωράκιση των πυρήνων βιοποικιλότητας.

Συγκεκριμένα, στις 16 Ιουλίου 2026, το ΔΕΕ έκρινε ότι δεν μπορεί να πραγματοποιείται η δέουσα εκτίμηση των επιπτώσεων ενός έργου σε προστατευόμενη περιοχή Natura 2000, όταν δεν έχουν προηγουμένως καθοριστεί σαφείς και ειδικοί στόχοι διατήρησης για τη συγκεκριμένη περιοχή. Οι αποφάσεις C‑27/25 και C‑356/25 αφορούν προδικαστικά ερωτήματα από δικαστήρια της Ιρλανδίας σχετικά με αιολικά πάρκα εντός περιοχής του δικτύου Natura.

Όπως έκρινε το ΔΕΕ, «το άρθρο 6 παράγραφος 3 της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων, καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας έχει την έννοια ότι, όταν δεν έχουν προηγουμένως θεσπιστεί ειδικοί στόχοι διατήρησης για τη συγκεκριμένη Ζώνη Ειδικής Προστασίας, η αρμόδια εθνική αρχή δεν μπορεί να διενεργήσει έγκυρη δέουσα εκτίμηση των επιπτώσεων ενός σχεδίου ή έργου στην ακεραιότητα της περιοχής, κατά την εξέταση αίτησης για την έγκριση του σχεδίου ή του έργου. [ …] Αντίθετα, η αξιολόγηση της πιθανότητας ή του κινδύνου ένα σχέδιο ή έργο να έχει σημαντικές επιπτώσεις σε προστατευόμενη περιοχή εντός της γεωγραφικής αυτής ζώνης δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να ληφθούν υπόψη οι ειδικοί στόχοι διατήρησης της συγκεκριμένης προστατευόμενης περιοχής».

Χωρίς αυτούς τους στόχους, η αξιολόγηση στερείται της απαιτούμενης επιστημονικής ακρίβειας και προκαλείται κίνδυνος έγκρισης έργων που μπορούν να προκαλέσουν σημαντική ή ακόμη και μη αναστρέψιμη οικολογική βλάβη. Κατά συνέπεια, δεν μπορούν να εγκρίνονται σχέδια ή έργα μέσα σε περιοχές Natura εφόσον δεν έχουν θεσπιστεί ειδικοί για τις περιοχές αυτές στόχοι διατήρησης. Επιπλέον, οι στόχοι αυτοί συναρτούν το πλαίσιο για τον καθορισμό τόσο των προτεραιοτήτων διατήρησης, όσο και των αναγκαίων μέτρων προστασίας (σκ. 59 και 60). Η απόφαση έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, όπου πολλές περιοχές του δικτύου Natura 2000 εξακολουθούν να στερούνται ειδικών στόχων διατήρησης για πολλά προστατευόμενα είδη και οικοτόπους, είτε λόγω ανεπαρκών δεδομένων είτε για άλλους λόγους, ενώ συγχρόνως για τη συντριπτική πλειονότητα των περιοχών εξακολουθεί να υφίσταται το κρίσιμο κενό της θέσπισης κανονιστικών μέτρων διατήρησης. Έργα όπως οι εγκαταστάσεις LNG μέσα στη θαλάσσια περιοχή της Θράκης (Αλεξανδρούπολη), αλλά και σχέδια εξόρυξης υδρογονανθράκων, αιολικά στη Θράκη, ή τουριστικές και άλλες εγκαταστάσεις οφείλουν να αξιολογούνται με βάση συγκεκριμένους και ειδικούς στόχους διατήρησης των ειδών και των οικοτόπων που κινδυνεύουν να επηρεάσουν.

"Η απόφαση του ΔΕΕ στέλνει ένα σαφές και ηχηρότατο μήνυμα: η προστασία των περιοχών Natura 2000 δεν είναι τυπική διαδικασία ούτε πολιτική επιλογή, αλλά ουσιαστική νομική υποχρέωση. Η Ελλάδα οφείλει να ολοκληρώσει άμεσα τον καθορισμό ειδικών στόχων διατήρησης για όλα τα προστατευόμενα είδη και οικοτόπους σε όλες τις περιοχές του δικτύου Natura, διασφαλίζοντας ότι κάθε έργο που ενδέχεται να τις επηρεάσει αξιολογείται με βάση τα καλύτερα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα και την αρχή της προφύλαξης. Σε άμεση συνάφεια, η πολιτεία καλείται επίσης να υπερβεί τις χρόνιες παθογένειες και να προστατεύσει τα πολυτιμότερα κομμάτια της ελληνικής φύσης, εκδίδοντας, μετά από πολλά χρόνια καθυστέρησης, τα προεδρικά διατάγματα που θα πληρούν τις απαιτήσεις του δικαίου της ΕΕ και θα θωρακίσουν τις προστατευόμενες περιοχές της χώρας. «Η απόφαση του ΔΕΕ, που υπενθυμίζει και την καταδίκη της Ελλάδας το 2020, κλείνει οριστικά τον κύκλο των δικαιολογιών για τη χρόνια και διακομματική καθυστέρηση στην προστασία των περιοχών Natura 2000. Επιβεβαιώνει αυτό που λέμε εδώ και χρόνια: χωρίς εξειδικευμένους στόχους διατήρησης δεν μπορούν να υπάρχουν νόμιμες αδειοδοτήσεις έργων. Η Ελλάδα οφείλει πλέον να θωρακίσει ουσιαστικά τις προστατευόμενες περιοχές της, με επιστημονικά τεκμηριωμένες αποφάσεις και πλήρη συμμόρφωση με το ευρωπαϊκό δίκαιο", δηλώνει ο Δημήτρης Καραβέλλας, γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς.

Και εμείς αναρωτιόμαστε τι θα κρίνει τώρα το ΣτΕ για τα έργα που με νομολογία του ενεκρινε ως "Συμφέροντα την Εθνική Οικονομία";

Πηγές:

News 24/7. 

Parallaxismag

 Αναδημοσιεύουμε το σημερινό σκίτσο του John Antono από την Εφημερίδα των Συντακτών της 9ης Ιουλίου, όπως το έχει δημοσιεύεσει και ο ίδιος στο facebook προφίλ του.

πηγή