«Όταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Όταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία.

Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτίθενται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου.

Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη.

Αλλά ο φόνος παραμένει»

Φρ. Ένγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845