Προχθές είχαμε άλλη μία έμπρακτη απόδειξη πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρεί τη χώρα φέουδό της και τους αρχαιολογικούς της χώρους μαγαζάκια για πλούσιους και για κολλητούς
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Αμαλία Κωστοπούλου είναι μια νέα κοπέλα που αποφάσισε μετά το γάμο της να διοργανώσει μια γιορτή - όπως πολλοί Έλληνες συνηθίζουν. Μόνο που αυτή το έκανε λίγο διαφορετικά
Για να προσανατολιστούμε καλύτερα όμως στο χώρο, είναι χρήσιμο να κάνουμε τις απαραίτητες συστάσεις.
Η Αμαλία Κωστοπούλου λοιπόν, είναι κόρη του Πέτρου Κωστόπουλου και της Τζένης Μπαλατσινού.
Ο Πέτρος Κωστόπουλος, όπως διαβάζουμε από το βιογραφικό του στη Wikipedia, είναι πρώην επιχειρηματίας, πρώην εκδότης, πρώην τηλεοπτικό πρόσωπο, πρώην ραδιοφωνικό πρόσωπο και , αφού έριξε τη δική του επιχείρηση στα βράχια αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενούς του, είναι πλέον σύμβουλος (άλλων) επιχειρήσεων και τηλεμαϊντανός για πάσα χρήση. Είναι ο άνθρωπος που, σύμφωνα με δήλωσή του, «ξεβλάχεψε τους Έλληνες» και μάλλον θα πρέπει να τον ευχαριστήσουμε γι’ αυτό
Η Τζένη Μπαλατσινού από την άλλη, είναι πρώην σύζυγος του Πέτρου Κωστόπουλου, πρώην μοντέλο και πρώην τηλεοπτικό πρόσωπο. Ανατρέχοντας στο ChatGPT για βοήθεια, μάθαμε πως έχει συμμετοχή στη δημιουργία και ανάπτυξη του jenny.gr και έχει ασχοληθεί επίσης «με επιχειρήσεις στον χώρο των media και του digital content καθώς και με branding, lifestyle projects και δημιουργικές συνεργασίες». Αυτά τα τελευταία ομολογούμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι, αλλά μάλλον εμείς και η ογκώδης άγνοιά μας για τη νέα εποχή θα ευθύνεται. Το πιο σημαντικό όμως για την Τζένη Μπαλατσινού είναι πως σήμερα είναι παντρεμένη με τον Βασίλη Κικίλια, ο οποίος ήταν πρώην μπασκετμπολίστας και τώρα είναι Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.
Όπως καταγγέλλει με ανάρτησή της στο fb η διαδικτυακή κοινότητα «Αρχαιοφύλακες Πανελληνίου ΔΙΕΚ–Δικούμε», μια αυτοοργανωμένη, ανεξάρτητη πρωτοβουλία επαγγελματιών του κλάδου της φύλαξης αρχαιολογικών χώρων, ο αρχαιολογικός χώρος Νιόκαστρο της Πύλου παραχωρήθηκε για να γίνει η γαμήλια δεξίωση της Αμαλίας Κωστοπούλου
Όπως δηκτικά αναφέρουν:
«Μέσα σε ένα "παραμυθένιο σκηνικό, με θέα τον κόλπο της Γιάλοβα και μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα αφού ο χώρος περιβάλλεται από ψηλά τείχη παντρεύτηκαν χθες η Αμαλία Κωστοπούλου και ο Jake Medwell . Με την τελετή να λαμβάνει χώρα κάτω από τα δέντρα σε ένα venue που στήθηκε ειδικά για τη δική τους μέρα".
Όλα αυτά τα απίστευτα συνέβησαν χθες μέσα στο οθωμανικό κάστρο της Πύλου (1573) ή αλλιώς και Νιόκαστρο, επισκέψιμο μνημείο του ΥΠΠΟ, που διαθέτει μια από τις πιο ασυνήθιστες ακροπόλεις στον ελλαδικό χώρο, το οποίο και "παραχωρήθηκε" στους μελλόνυμφους με το ανάλογο "αντίτιμο", στα πλαίσια της υπηρεσίας «The Eaternity Experience»" του ΟΔΑΠ.
Να ευχηθούμε ειλικρινά βίο ανθόσπαρτο στο ζεύγος και καλούς απογόνους, η βάφτιση των οποίων να πραγματοποιηθεί στην Ακρόπολη.
Μόνο ως... ανέκδοτο ακούγεται - μετά από τέτοιες εκδηλώσεις/ιδέες του ΟΔΑΠ - η πρόσφατη «κριτική» της υπουργού Πολιτισμού προς το Βρετανικό Μουσείο, που διοργάνωσε ...δείπνο με φόντο τα μάρμαρα του Παρθενώνα, λέγοντας ότι “τέτοιες ενέργειες είναι προσβλητικές για τα πολιτιστικά αγαθά και θέτουν σε κίνδυνο τα εκθέματα”»
Όπως σημειώνει επίσης σε ανάρτησή της η αρχαιολόγος Δέσποινα Κουτσούμπα, η παραχώρηση έγινε κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας καθώς όπως χαρακτηριστικά σημειώνει «όποιος-α ζητήσει άδεια για να κάνει τον γάμο του ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που είναι μέσα στο Νιόκαστρο, παίρνει άδεια για χρήση μόνο της Εκκλησίας, χωρίς στολισμό, χωρίς ρύζια, χωρίς φαγητά και ποτά, για έως 100 άτομα ΚΑΙ ΜΟΝΟ»
Το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι ένα μεμονωμένο συμβάν, αλλά αντίθετα εντάσσεται σε ένα γενικότερο ελιτίστικο σχέδιο ιδιωτικοποίησης της πολιτιστικής κληρονομιάς που οδηγεί σε προσβολή του μνημειακού πλούτου της χώρας και σε χτύπημα της ισονομίας των πολιτών
Μας το αποδεικνύουν οι πριβέ ξεναγήσεις στην Ακρόπολη εκτός του κανονικού ωραρίου λειτουργίας με κόστος 5000 ευρώ ανά επίσκεψη.
Ή η γαμήλια δεξίωση της κόρης του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ (ή Ντεγκρέ αν προτιμάτε) στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου το Σεπτέμβριο του 2024, όπου οι καλεσμένοι χόρεψαν τη "Δραπετσώνα" του Θεοδωράκη [ και όχι του Μπιθικώτση, όπως το συμπαθές newsbeast μας (παρα)πληροφορεί ]

Ή τα ιδιωτικά γεύματα στο Δεσποτικό, ένα ακατοίκητο νησάκι κοντά στην Αντίπαρο με σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, όπου βρίσκεται το αρχαίο ιερό του Απόλλωνα. Σε ένα τέτοιοι δείπνο συνέφαγαν και συνδιασκέδασαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η σύζυγός του Μαρέβα Γκραμπόφσκι, ο ηθοποιός Τομ Χανκς και η σύζυγός του Rita Wilson, ο Jeff Bezos της Amazon, ο επιχειρηματίας Barry Diller, η σχεδιάστρια μόδας Diane von Furstenberg και ο παρουσιαστής του CNN Anderson Cooper. Μας συγχωρείτε, αλλά πιο πολύ σαν σύναξη κορακιών ακούγεται, παρά τη συμπάθειά μας προς τον Τom Hanks. Αξίζει επίσης να αναφερεθεί ότι το πρωθυπουργικό ζεύγος μετέβη στο Δεσποτικό με σκάφος του Λιμενικού, το οποίο τους περίμενε εκεί μέχρι να χωνέψουν

Την ίδια στιγμή η Λίνα Μενδώνη έχει το θράσος να διαμαρτύρεται για αντίστοιχες δεξιώσεις που διοργανώνονται μέσα στο Βρετανικό Μουσείο, στην αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα! Πόσο θράσος και υποκρισία άραγε απαιτείται για μια τέτοια διαμαρτυρία από έναν άνθρωπο που κάνει ακριβώς τα ίδια;

Είναι βέβαιο πως όσοι συμμετέχουν αλλά και όσοι διοργανώνουν τέτοιες δεξιώσεις δεν σέβονται την Ιστορία και ίσως ούτε καν τη γνωρίζουν - όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο
Και μιας και αναφερθήκαμε στην Ιστορία, ας θυμίσουμε και το τραγικό γεγονός με το οποίο συνδέεται το Νιόκαστρο της Πύλου - εκεί όπου οι καλεσμένοι του γάμου της κόρης του Κωστόπουλου λικνίζονταν ρομαντικά κάτω από τους ήχους της μουσικής. Ένα γεγονός που σήμερα θα το αποκαλούσαμε έγκλημα πολέμου. Τότε δεν υπήρχε βέβαια αυτός ο όρος και το αποκάλεσαν μπαμπεσιά , δηλαδή έλλειψη μπέσας, που σημαίνει καταπάτηση ενός ιερού όρκου τιμής που δεν παραβιάζεται σε καμία περίπτωση
Σε αυτό το κάστρο, λοιπόν, όποιος είχε αυτές τις γνώσεις - που αμφιβάλλουμε εάν κάποιος από τους καλεσμένους τις είχε και αμφιβάλλουμε επίσης και αν οι τουριστικοί οδηγοί αναφέρουν αυτό το γεγονός - θα όφειλε να μπαίνει με σκυμμένο το κεφάλι και σίγουρα ούτε για να χορέψει ούτε να διασκεδάσει.
Ας διαβάσουμε αυτή την τραγική ιστορία, όπως δημοσιεύθηκε σε ένα εκτενές άρθρο της Attica Voice που είχε ως θέμα την άλωση της Τριπολιτσάς και τις παράπλευρες επιχειρήσεις που την συνόδευσαν
Η πτώση και η σφαγή του Νεόκαστρου (9 Αυγούστου 1821)
To Νεόκαστρο είχε χτιστεί από τους Οθωμανούς το 1573, λίγο μετά την ήττα τους στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, το 1571. Σκοπός του φρουρίου ήταν να ελέγχει τη νότια είσοδο του όρμου του Ναυαρίνου. Ονομάστηκε Νεόκαστρο σε αντιδιαστολή με το προγενέστερο φρούριο (Παλιόκαστρο ή Παλιό Ναυαρίνο), που έλεγχε τη βόρεια είσοδο και το παλιό λιμάνι

Η πολιορκία του Νεόκαστρου έχει ξεκινήσει από τις 29 Μαρτίου του 1821. Περίπου 2.000 Έλληνες βρίσκονται μπροστά από τα τείχη του Νεόκαστρου, αλλά και στις προσβάσεις της Μεθώνης, αποκόπτοντας την επικοινωνία του Νεόκαστρου με τη Μεθώνη και τον εφοδιασμό του με εφόδια.
Με την πρόοδο της πολιορκίας, τα εφόδια των πολιορκημένων λιγοστεύουν συνεχώς, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι Έλληνες κατορθώνουν να αποκόψουν και την από θαλάσσης επικοινωνία του Νεόκαστρου με τη Μεθώνη. Το υδραγωγείο έχει καταστραφεί από τους Έλληνες πολιορκητές, ενώ τα πηγάδια, όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, βγάζουν όλο και πιο υφάλμυρο νερό. Και όπως σε κάθε πολιορκία, έτσι και εδώ οι Μανιάτες, εκμεταλλευόμενοι την απελπισία των πολιορκημένων, κάνουν μαύρο εμπόριο πουλώντας τρόφιμα όσο-όσο σε όσους πολιορκημένους έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν
Η κατάσταση των πολιορκημένων, όσο το καλοκαίρι φτάνει στην κορύφωσή του, γίνεται όλο και πιο τραγική. Η αίσθηση της πλήρους εξαθλίωσης των πολιορκημένων, πυκνώνει τις τάξεις των Ελλήνων πολιορκητών που οσμίζονται μια πλουτοφόρα κατάκτηση. Όπως συνέβη και στη Μονεμβασιά, οι πιο πλούσιοι από τους πολιορκημένους βρίσκονται σε καλύτερη θέση, καθώς έχουν ακόμη στη διάθεσή τους εφόδια. Οι πιο στερημένοι, σε μια κίνηση απελπισίας, αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στο θάνατο και την παράδοση.
Στις 14 Ιουλίου, μετά από διαπραγματεύσεις, μια ομάδα 350 περίπου μουσουλμάνων παραδίνεται στους πολιορκητές. Κάποιες γυναίκες και παιδιά μοιράζονται σε χριστιανικές οικογένειες ως δούλοι. Δεκαέξι άντρες κάτω των εξήντα χρονών φυλακίζονται στο κάστρο της Κυπαρισσίας και λίγες ημέρες αργότερα, θανατώνονται καθώς πετάγονται από τον ψηλό πύργο του κάστρου. Οι υπόλοιποι μεταφέρονται με βάρκες και αφήνονται να πεθάνουν από την πείνα στο ερημονήσι Χελωνάκι κοντά στη Σφακτηρία.
Ο Αμβρόσιος Φραντζής, που ήταν παρών στα γεγονότα, περιγράφει το δραματικό τέλος τους:
«Δεν εξήρκει εις τους δυστυχείς αυτούς ότι πεινώντες κατέτρωγον τα των θνησιμαίων πτωμάτων των άλλων ομοίων αυτοίς ανθρώπων κρέατα αλλά και μη έχοντες πώς να αποβώσιν εις την ξηράν (ίσως δε ελέους άλλων τινων τύχωσι σωτηρίας) ελάμβανον τα πτώματα των τεθνεώτων, και μετεχειρίζοντο αυτά ως είδος λέμβου κωπηλατούντες δια των ιδίων χειρών των αλλά και κατά τούτο απετύγχανον διότι οι Έλληνες δεν τους άφηνον να πλησιάσωσιν εις την ξηράν, ή φονεύοντες αυτούς ή και εμποδίζοντες παντοιοτρόπως την εις την ξηράν αποβίβασίν των, έως ότου κατελύθησαν άπαντες με τοιούτον τραγικόν τέλος»
Μετά απ΄όλα αυτά, οι Τούρκοι δεν εμπιστεύονται πλέον τους Έλληνες αρχηγούς. Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο επιθυμούν να διαπραγματευτούν είναι ο Δημήτριος Υψηλάντης. Και εδώ, όπως και στην παράδοση του κάστρου της Μονεμβασιάς, η παρέμβαση του Δημήτριου Υψηλάντη και ειδικότερα του απεσταλμένου του, Γεώργιου Τυπάλδου, αποδεικνύεται καταλυτική
Ενώ όμως η παρουσία του Υψηλάντη προκαλεί ένα αίσθημα ασφάλειας στους Τούρκους, απεναντίας στους Έλληνες πολιορκητές προκαλεί πονοκέφαλο, ιδιαίτερα με την επιμονή του πρίγκιπα να επιβάλλει κανόνες στη μοιρασιά των λαφύρων αλλά και στην απαίτησή του ένα μέρος των λαφύρων να πηγαίνει στο «κοινό», δηλαδή στο δημόσιο ταμείο της Επανάστασης
Αυτή η έλλειψη συναντίληψης, αναγκάζει την Πελοποννησιακή Γερουσία να μην αφήσει μόνο του τον εκπρόσωπο του Υψηλάντη να μεταβεί στο Νεόκαστρο και να διαπραγματευτεί με τους Τούρκους, αλλά να στείλει μαζί του και ένα δικό της άνθρωπο, τον Νικόλαο Πονηρόπουλο, φαινομενικά ως βοηθό του Τυπάλδου, αλλά στην ουσία ως επιτηρητή και υπονομευτή του
Οι πρώτες διαπραγματεύσεις ξεκινούν, όχι όμως με τους Τούρκους, αλλά μεταξύ των διαφόρων ομάδων των Ελλήνων πολιορκητών, για το πώς θα μοιραστούν τα λάφυρα που θα αφήσουν οι Τούρκοι με την αποχώρησή τους. Τελικά, αποφασίζεται να μοιραστούν τα λάφυρα σε τρία μερίδια. Το ένα μερίδιο θα έπαιρναν οι πολιορκητές της στεριάς, το δεύτερο μερίδιο οι πολιορκητές της θάλασσας και το τρίτο μερίδιο θα πήγαινε στο «κοινό ταμείο».
Αφού ρυθμίστηκε το δύσκολο μέρος της υπόθεσης, οι Έλληνες διαπραγματευτές έρχονται εύκολα σε συμφωνία με τους απελπισμένους Τούρκους πολιορκημένους. Σύμφωνα με τους όρους της επιτευχθείσας συμφωνίας, οι παραδοθέντες Τούρκοι, μαζί με την κινητή περιουσία τους, θα μεταφέρονταν σώοι στις ακτές της Αφρικής, στην Αίγυπτο ή στην Τυνησία.
Μετά την επίτευξη της συμφωνίας, ο Τυπάλδος φεύγει για την Καλαμάτα, προκειμένουν να ναυλώσει ουδέτερα επτανησιακά πλοία για τη μεταφορά των παραδοθέντων Τούρκων. Το πιο πιθανό είναι ότι ο Τυπάλδος δεν φεύγει με δική του πρωτοβουλία, αλλά κατόπιν πιέσεων των υπόλοιπων Ελλήνων, έτσι ώστε η παράδοση του Νεόκαστρου να γίνει σε αυτούς και όχι στον εκπρόσωπο του Υψηλάντη

Vue de la ville de Navarin de son port et de lle de Sphacterie Castellan Antoine laurent 1808
Ο κόλπος του Ναυαρίνου με το Νεόκαστρο - Στο βάθος το νησί της Σφακτηρίας
Πραγματικά, η αναχώρηση του Τυπάλδου δίνει την ευκαιρία στους υπόλοιπους Έλληνες να τροποποιήσουν τους όρους της συμφωνίας και να συντάξουν μία δική τους συνθήκη παράδοσης, η οποία πάντως προβλέπει – όπως και η προηγούμενη - την ασφαλή μεταφορά των πολιορκημένων, μαζί με τα κινητά περιουσιακά τους στοιχεία
Τελικά, τίποτε από όσα προέβλεπαν οι συνθήκες δεν τηρήθηκε. Με το πού ξεκίνησε η επιβίβαση των παραδοθέντων Τούρκων στις λέμβους των πλοίων που είχαν έρθει να τους παραλάβουν, αρχίζουν οι πρώτες αυθαίρετες αρπαγές σε βάρος τους. Οι πρώτες αυτές κινήσεις δίνουν το σύνθημα για γενική έφοδο, άκρατη λεηλασία και μαζική σφαγή
«Ενώ δε ανέμεναν οι Τούρκοι τας λέμβους εις επιβίβασιν, επεχείρησαν τινες των Ελλήνων παρά τα συνολογηθέντα να ψηλαφήσωσι δύο τρεις αυτών φέροντας πολύτιμα είδα. Τούτο ιδέντες οι πολλοί τους εμιμήθησαν και τους υπερέβησαν . Και πρώτον μεν εδόθησαν εις την αρπαγήν ων έφεραν οι παραδοθέντες, μετ’ ολίγον δε και εις γενικήν σφαγήν αρρένων και θηλέων πάσης ηλικίας, τους δε αποφυγόντας την ανηλεή μάχαιραν εφήρπασαν ως λάφυρα …» γράφει ο Σπυρίδων Τρικούπης
Όλοι οι Τούρκοι του κάστρου, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, σφαγιάζονται στην παραλία μπροστά στο κάστρο. Ο Αμβρόσιος Φραντζής περιγράφει με τρομακτικά γλαφυρό τρόπο την ανηλεή σφαγή των άοπλων παραδομένων:
«Τοιαύτη σφαγή τραγική και φόνος δεν εφάνησαν εις κανενός αιώνος ιστορίαν, καθότι όσοι εθανατώνοντο από βολήν πυροβόλου πάραυτα ελυτρούντο, αλλά όσοι επληγώντο, γυναίκες και άνδρες, έτρεχον εις την θάλασσαν ημιθανείς, τους οποίους, πλέοντας εις την θάλασσαν δι’ αλλεπαλλήλων πυροβολισμών εθανάτωναν. Άλλοι δε πάλιν βλέποντες άλλους να θανατώνονται ανηλεώς, δειλιώντες τον θάνατον, μάλιστα αι γυναίκες με τα βρέφη εις τας αγκάλας, ερρίπτοντο εις την θάλασσαν ολόγυμνοι (καθότι τους εξέδυον ολογύμνους), οι δε Έλληνες και εν τη θαλάσση επυροβόλουν κατ’ αυτών, ώστε τα ύδατα της θαλάσσης κατεφοινίσσοντο [κοκκίνισαν] από τα εκχεόμενα αίματα των δυστυχών αυτών ανθρώπων. Πολλοί δε πάλιν Έλληνες ήρπαζον εις χείρας των τα βρέφη και τους τριετείς και πενταετείς παίδας, και άλλα μεν έρριπτον κατά των πετρών και τα εθανάτωναν, άλλα δε ρίπτοντες ζώντα εις ην θάλασσαν, επυροβόλουν κατ’ αυτών εντός του ύδατος ώστε τα δυστυχή πλάσματα και πνιγόμενα ακόμη υπό των θαλασσίων υδάτων, επυροβολούντο είναι δε απερίγραπτα όλα όσα έγιναν τα οποία τω όντι είναι έργα θηριωδίας μάλλον, ή εκδικήσεως»
Αξίζει να σημειωθεί πως ούτε η συμφωνία για τα λάφυρα μεταξύ των Ελλήνων πολιορκητών τηρήθηκε τελικά. Ο καθένας από αυτούς άρπαξε όσα λάφυρα μπόρεσε, ενώ στο «κοινό ταμείο» δεν πήγε τίποτα
Ούτε το στρατόπεδο της πολιορκίας δεν μπόρεσαν και δεν τους ενδιέφερε να διατηρήσουν οι αρχηγοί της πολιορκίας. Όσοι λεηλάτησαν το παραδομένο Νεόκαστρο, έτρεξαν για τα χωριά τους προκειμένου να αποθηκεύσουν και να εξασφαλίσουν τα λάφυρά τους. Σε λίγο καιρό, θα έτρεχαν για την πολιορκούμενη Τριπολιτσά. Εκεί, τα λάφυρα προς λεηλάτηση ήταν αναρίθμητα περισσότερα