Ο Γιώργος Κουκουμάς είναι Ελληνοκύπριος βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ. Από τον Ιούλιο του 2021 είναι ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, ενώ από τον Ιούλιο του 2025 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Γραμματείας του ΑΚΕΛ

Με μια χθεσινή του ανάρτηση ο Κουκουμάς ανέδειξε με γλαφυρό τρόπο την ογκώδη άγνοια και τη μνημειώδη αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς και απέδειξε παράλληλα ότι οι Κύπριοι αριστεροί δεν μασάνε τα λόγια τους όταν πρόκειται να μιλήσουν για την κυπριακή τραγωδία. Γιατί τα γεγονότα αυτά τα βίωσαν οι ίδιοι στο πετσί τους. Γιατί, πριν από τη βαρβαρότητα των Τούρκων εισβολέων, είχαν βιώσει τη βαρβαρότητα των Ελλαδιτών και των Ελληνοκυπρίων φασιστών. Μια βαρβαρότητα που τη βίωναν επί  δεκαετίες και οι Τουρκοκύπριοι συμπολίτες τους

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γιώργος Κουκουμάς:

«Oι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της "Ένωσης" είναι τόσο ειδεχθείς που “συναγωνίζονται” σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.

[…] Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.

[…] Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να ...λέει και για την Κύπρο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική»

Ας διαβάσουμε όμως την πλήρη ανάρτηση του Κύπριου πολιτικού ξεκινώντας από το ποίημα του Λ. Ζαφειρίου που εκφώνησε στην Ευρωβουλή η Αφροδίτη Λατινοπούλου, χωρίς να γνωρίζει η άμοιρη σε ποιο γεγονός αναφέρεται ο ποιητής

-----------------------------------------------------------

15.7.1974

Οι νεκροί βρωμούσαν από ’να μίλι μακριά,

ήταν ανελέητο το τελεφταίο καλοκαίρι —

τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων

τις στέγες των σπιτιών.

Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους

μπάσαν τους νεκρούς απ’ την πίσω

πόρτα στον Αη- Γιάννη,

δεν τους φορούσαν, λέει, τα φέρετρα

πρησμένοι απ’ τη δίψα της λεφτεριάς.

Κι ο πιτσιρικάς — πήχτρα το αίμα

στα ρούχα- του — άνοιγε λάκκους,

τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα

στους κροτάφους στη μνήμη

βαθιά ώς το μέλλον.

Τον ήξερες αλλιώτικα

Τον κυπριώτικο ήλιο

θεία Μαρίνα την αβγή

με τα περιστέρια στους ώμους.

Λ. Ζαφειρίου, Σχεδόν μηδίζοντες, Τα τετράδια του Ρήγα, Λευκωσία, 1981

Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.

Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.

Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.

Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:

Πρώτον. Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της "Ένωσης" είναι τόσο ειδεχθείς που «συναγωνίζονται» σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.

Πάντως, αν η Λατινοπούλου θέλει να καταλάβει σε τι αναφέρεται το ποίημα που απήγγειλε προχθές, ας διαβάσει για τους 4 νέους του Άη Γιάννη που στις 15.07.1974 τους δολοφόνησαν οι πραξικοπηματίες επειδή βγήκαν να φωνάξουν ότι ο Μακάριος ζει. Για τον Κέστα, τον Σολωμού, τον Κυρίλλου και τον Κρητιώτη που οι εοκαβητατζήδες τους λιάνισαν τα κόκαλα και τους έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια. Για τους 4 του Αη Τύχωνα, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και τα πτώματά τους ρίχθηκαν σε σκουπιδότοπο. Για τον Κώστα Μισιαούλη που καθώς ήταν αιμόφυρτος οι εοκαβητατζήδες ανάγκασαν ένα σύντροφο συγκρατούμενό του να του γλείψει το αίμα από τις πληγές. Για τους δημοκρατικούς αντιστασιακούς που έπεσαν στις μάχες στο Προεδρικό και αλλού και οι χουντικοί πραξικοπηματίες ανάγκασαν τον ιερέα του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία να τους θάψει σε ομαδικό τάφο έξω από το νεκροταφείο «σαν τους σκύλους», όπως έλεγαν, γιατί έτσι πρέπει στους μακαριακούς και τους κομμουνιστές.

Τότε ίσως καταλάβει τι λέει ο στίχος "...τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα/στους κροτάφους στη μνήμη/βαθιά ώς το μέλλον".

Δεύτερο. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν τόσο πολύ εξ όψεως που δεν τους ξεχωρίζεις. Πολύ περισσότερο όμως, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς από ανθρώπινη σκοπιά τον πόνο που υπέστησαν οι δύο κοινότητες στις διάφορες φάσεις της κυπριακής ιστορίας. Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες (ναι, εκαμεΤΕ τζαι εσείς πολλά) δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.

Τρίτο.  Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να ...λέει και για την Κύπρο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική.

Μπορεί το σχόλιο του Βασίλη Παϊτέρη να είναι χυδαίο και σεξιστικό. Μπορεί η κίνηση του  Πέτρου Κουσουλού να καλέσει στην ίδια εκπομπή την Αφροδίτη Λατινοπούλου και τον “γύφτο” Παϊτέρη να είναι ο ορισμός της προβοκάτσιας. Ωστόσο  … θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη αντιπαράθεση είχε ένα χρήσιμο κοινωνικό αποτέλεσμα: να γελοιοποιήσει την εμμονική στοχοποίηση των Ρομά από τη Λατινοπούλου και να την αναγκάσει ίσως να περιορίσει τη συγκεκριμένη ρητορική μίσους που αποτελούσε μόνιμο μοτίβο στις δημόσιες παρεμβάσεις της

Η εξέλιξη της συζήτησης μας θύμισε την περίφημη ρήση του Γερμανού συγγραφέα και νομπελίστα Έρμαν Έσσε στο μυθιστόρημά του “Ντέμιαν”: «Αν μισείς έναν άνθρωπο, μισείς κάτι μέσα του που είναι μέρος του εαυτού σου. Αυτό που δεν είναι μέρος του εαυτού μας δεν μας ενοχλεί»

Η φράση αυτή αποτελεί μια ψυχολογική προσέγγιση της έννοιας της "Σκιάς", την οποία ανέπτυξε αργότερα εκτενώς ο Καρλ Γιουνγκ. Η «Σκιά», σύμφωνα με τον Γιουνγκ, είναι το αρχέτυπο του ασυνείδητου που περιλαμβάνει όλες τις κρυμμένες, καταπιεσμένες και κοινωνικά μη αποδεκτές πτυχές της προσωπικότητας ενός ατόμου. Με απλά λόγια, αντιπροσωπεύει το “σκοτεινό” κομμάτι του εαυτού μας που ο συνειδητός νους αρνείται να αναγνωρίσει, καθώς περιλαμβάνει ελαττώματα, αδυναμίες, φοβίες και πρωτόγονα ένστικτα

Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, η “Σκιά” λειτουργεί ως αντίβαρο της “Περσόνας”, δηλαδή της κοινωνικής μάσκας που φοράμε για να γίνουμε αποδεκτοί από τους άλλους. Όσο πιο άκαμπτη ή εξιδανικευμένη ή ηθικολογική είναι η Περσόνα, τόσο πιο σκοτεινή και βαριά γίνεται η Σκιά.

Τα στοιχεία της Σκιάς που απορρίπτουμε συνήθως προβάλλονται στους γύρω μας. Όταν νιώθουμε έντονη αντιπάθεια, έντονη οργή ή εμμονική ανάγκη να καταγγείλουμε ένα χαρακτηριστικό κάποιου άλλου, ενδέχεται να ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κρυφή πτυχή του δικού μας εαυτού που δεν τολμάμε να αποδεχθούμε.

Ο Γιουνγκ θεωρούσε ότι η Σκιά δεν πρέπει να καταστραφεί ή να ελευθερωθεί ανεξέλεγκτα, αλλά να αναγνωριστεί και να ενσωματωθεί. Η συνειδητή αναγνώρισή της είναι το πρώτο βήμα για την ψυχολογική ωρίμανση του ατόμου και την εσωτερική του ισορροπία. Όταν ο άνθρωπος αρνείται να δει τη Σκιά του, εκείνη ενεργεί αυτόνομα και τον ελέγχει υποσυνείδητα, οδηγώντας τον σε αυτοσαμποτάζ, ενοχές και ανεξήγητες συμπεριφορές. Αντίθετα, αναγνωρίζοντας τα σκοτεινά του κομμάτια, αποκτά ουσιαστική αυτογνωσία και ελευθερία επιλογής

Μία χαρακτηριστική κινηματογραφική απεικόνιση των συνεπειών που προκαλεί η άρνηση  της Σκιάς, βρίσκουμε στη βραβευμένη ταινία «American Beauty»(1999), όπου ο Κρις Κούπερ στον ρόλο του απόστρατου Συνταγματάρχη Φρανκ Φιτς υποδύεται έναν ομοφοβικό και  αυταρχικό πατέρα που αδυνατεί να αποδεχτεί την ομοφυλοφιλική φύση του γιου του. Ως αυστηρός στρατιωτικός επιβάλλει μια τυραννική πειθαρχία στο σπίτι του, ενώ η εξωτερική του εικόνα έχει τα χαρακτηριστικά μιας αψεγάδιαστης και συντηρητικής κανονικότητας. Στην εξέλιξη της ταινίας όμως, αποκαλύπτεται πως κάτω από τη σκληρή και επιθετική μάσκα, κρύβεται ένας βαθιά ανασφαλής και καταπιεσμένος άνθρωπος που προσπαθεί να κρύψει τις καταπιεσμένες ομοφυλοφιλικές του τάσεις και, λόγω της εσωτερικής του σύγχυσης, θα προχωρήσει σε ακραίες και τραγικές πράξεις.

Η δύναμη των μικρών βίντεο είναι αδιαμφισβήτητη. Μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, μπορούν να περάσουν μηνύματα που αλλιώς θα χρειαζόταν πολύ περισσότερος κόπος ή που δε θα έφταναν ποτέ στους περισσότερους αποδέκτες

Ένα τέτοιο βίντεο είδαμε και το αναδημοσιεύουμε. Είναι από ένα νέο πολιτικό site, το politic.gr. Στο βίντεο αυτό , η δημοσιογράφος  Έλενα Ιατρίδου  μιλάει για την ακροδεξιά με αφορμή ένα άλλο βίντεο που ανέβασε η Αφροδίτη Λατινοπούλου και στο οποίο η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» - που πίσω από το πλαστό χαμόγελό της κρύβει απίστευτη μισανθρωπία - χόρευε ανέμελα

« Μεταξύ μας τώρα, κι εγώ αν τάιζα σανό, φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες και πληρωνόμουν 23.710 ευρώ το μήνα, έτσι θα χόρευα.

Συνέχισε να χορεύεις. Κάποιοι βολεύονται όσο εσύ διασκεδάζεις το κοινό τους. “Πατρίδα”, “οικογένεια”, “ανώμαλοι που καταστρέφουν τη χώρα”, “μετανάστες”, “γυναίκες που κάνουν καριέρα και πήραν πολύ αέρα”, “vegan”, “αριστεροί”, “γκέι”, “ανεμογεννήτριες”. Ό΄τι πει το manual.

Όχι, η ακροδεξιά δεν είναι αντισυστημική. Είναι η πιο χρήσιμη ασπίδα του συστήματος. Όποτε η κυβέρνηση πιέζεται,  η ακροδεξιά είναι εκεί παρούσα. Είναι το δεκανίκι της εξουσίας.

Σου δείχνει εχθρούς που δεν φταίνε για τα προβλήματά σου. Αποπροσανατολίζει την οργή σου από αυτούς που σε ληστεύουν.

Εξυπηρετεί το σύστημα παίζοντας το ρόλο της “γραφικής” που κάνει την κυβέρνηση να φαίνεται λογική.

Και γιατί την πληρώνουν-στηρίζουν; Για να είσαι θυμωμένος μα το λάθος άτομο. Για να νομίζεις ότι αγωνίζεσαι, ενώ απλά χειροκροτείς το τσίρκο.

Η ζωή σου θα γίνει καλύτερη αν αρχίσεις να σκέφτεσαι και όχι να μισείς.

Η ζωή σου θα γίνει καλύτερη αν αρχίσεις να απαιτείς απαντήσεις από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις.

Η ακροδεξιά δεν είναι αντίπαλος της κυβέρνησης. Ποτέ δεν ήταν. Είναι το plan B της »