Ο Δημήτρης Ψαρράς, μέλος της ερευνητικής ομάδας του "Ιού" της πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπίας, γράφει στον ιστότοπο "Χωρίς εφημερίδα" για μία υπόθεση, τόσο παλιά και τόσο σύγχρονη, που στο κέντρο της έχει το πρόσωπο του διορισμένου "επειδή-είναι-ωραίος"  ειδικού επιστημονικού συμβούλου και νυν υπουργού,  Μακάριου Λαζαρίδη και το από χρόνια γνωστό (με όποια έννοια θέλετε) Southeastern College. Μία ιστορία με την οποία είχε ασχοληθεί η ομάδα του "Ιού" πριν από 35 χρόνια και η οποία επισημαίνει τη στενή σχέση του ιδρυτή του "κολλεγίου" με ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η ιστορία του Αχ. Κανελλόπουλου, διορισμένου απ’ τη χούντα προέδρου του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ. Ανήκε στη διαβόητη παρέα των ανθρώπων της δικτατορίας στο Πολυτεχνείο (Πεβερέτος, Γενεράλης, κ.ά). Το γραφείο του στον σύλλογο του ΕΜΠ κοσμούσαν προπαγανδιστικά υλικά του νοτιοαφρικάνικου καθεστώτος πέρα απ’ τα ελληνοχριστιανικά ανάλογα. Μετά την "εξαφάνιση" του στη Ν. Αφρική μετά τη πτώση της χούντας, επανεμφανίστηκε και με τις σχέσεις του και τις νεοδημοκρατικές τους πλάτες έστησε το μαγαζάκι του Southeastern, τη βαλκανική εκδοχή της “νέας εποχής” σε συνθήκες νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης.

Η σημερινή, λοιπόν δυσκολία του κ. Μητσοτάκη να αποπέμψει τον στενό του συνεργάτη (κάτι που είχε κάνει ακόμα και για τον μέντορά του και θαυμαστή της χούντας του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο Λούλη, αλλά και για τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα» Αντώνη Διαματάρη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνησή του έχει ανακηρύξει ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια όλα τα σύγχρονα «Southeastern» και η αποπομπή Μακ. Λαζαρίδη θα ισοδυναμεί με την ομολογία ότι αυτά τα «Κολέγια» ούτε ήταν ούτε μπορούν να γίνουν ισότιμα. Εδώ αναδημοσιεύουμε και διαδίδουμε το άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες και της atticavoice.gr.

Ποιο είναι αυτό το περιβόητο «Southeastern College» στο οποίο σπούδασε ο στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη

του Δημήτρη Ψαρρά

[15.4.2026]

Αυτό που ξαφνιάζει στην υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι ούτε η αποκάλυψη ότι ένας αρθρογράφος ακροδεξιάς εφημερίδας («Ελεύθερη Ώρα») αναρριχήθηκε στον στενό ηγετικό πυρήνα του «επιτελικού κράτους» ούτε η άγαρμπη προσπάθειά του να βγάλει τρελούς όσους διαπιστώνουν ότι δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα όταν διορίστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης υπουργείου από νεοδημοκρατική κυβέρνηση.  

Αυτό που ξαφνιάζει είναι η αμηχανία του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν τόλμησε ακόμα να προχωρήσει στο στοιχειώδες: να αποπέμψει τον κ. Λαζαρίδη από τη θέση του υφυπουργού και να τον περιορίσει σε θέση… συμβούλου στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η εξήγηση δυστυχώς είναι απλή.

Εδώ και 35 χρόνια, από τη στήλη του «Ιού» στην «Ελευθεροτυπία» έχουμε αποκαλύψει τη σκανδαλώδη περίπτωση του «Southeastern College» και τη στενή σχέση του ιδρυτή του με ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Μεταφέρω εδώ αποσπάσματα από το πρώτο σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», με τίτλο «Νέες ιδέες και στα τζάκια. Η περίπτωση του Α. Κανελλόπουλου» (9.8.1990):

«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (9.8.1990)

«Η ιδέα είναι γνωστή. Κάθε κυβέρνηση αναζητά ερείσματα στον κόσμο της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” (και αντίστροφα). Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιζητούσε “νέα τζάκια” για να διευρύνει την εξουσία της. Σήμερα η Ν.Δ. προωθεί τη δική της εκδοχή μιας ανάλογης “Νέας Εποχής”, στηριζόμενη στο σύνολο των «τζακιών», όπως είναι ευνόητο. Όμως η παράδοση, τα “παλιά τζάκια”, σε πολλές περιπτώσεις δεν αντιστοιχούν στα φιλόδοξα νεοφιλελεύθερα σχέδια. Για παράδειγμα, η πλήρης ιδιωτικοποίηση και η ολοκληρωτική επιρροή στη ραδιοτηλεόραση και στην εκπαίδευση, απαιτούν και νέα πρόσωπα. Πρόσωπα δυναμικά, βγαλμένα απ’ τα σπλάχνα της παράταξης, δοκιμασμένα στον στίβο των μοντέρνων επιχειρήσεων που θα φέρουν τη χώρα όλο και πιο κοντά στον σύγχρονο κόσμο.

Ένα απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι και ο Αχιλλέας Κανελλόπουλος. Ιδιοκτήτης και αυτοχρισθείς πρύτανης (Dean) του Southeastern College. Το εκπαιδευτήριό του ξεκίνησε το 1982 σχεδόν με το τίποτα, σαν “εργαστήριο ελευθέρων σπουδών” και αποτελεί την αρχή του κατακλυσμού ανάλογων “ιδρυμάτων”, που κάθε βδομάδα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στη χώρα μας. Τα τελευταία 3 χρόνια το Southeastern αναβαθμίζεται και γίνεται το πρώτο κοινώς αποδεκτό, «ιδιωτικό πανεπιστήμιο» στην Ελλάδα.

Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του “πρύτανη” Αχ. Κανελλόπουλου, περί οργανικής σύνδεσης του Κολεγίου του με πανεπιστήμια των ΗΠΑ – κυρίως της Βοστόνης – σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι αβάσιμοι. Γονείς και σπουδαστές διαπιστώνουν πως τα “πτυχία” που παρέχει δεν αξίζουν τίποτα. Κανένα αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν τα αναγνωρίζει, και στην καλύτερη περίπτωση εγγράφει τα παιδιά σε κάποια προπαρασκευαστικά τμήματα.

Ο σκαπανέας της πανεπιστημιακής ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα διοργανώνει συμπόσια και ημερίδες με τον πολιτικό κόσμο, τους καλλιτέχνες και λοιπούς παράγοντες. Ξέρει να αξιοποιεί τις άριστες σχέσεις του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο, τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά, τις πρεσβείες των ΗΠΑ, Νότιας Αφρικής και Ισραήλ (πριν ακόμη τη διπλωματική αναβάθμισή του). Στο κόμμα της Ν.Δ. κατέχει σημαίνουσα θέση στην “Επιτροπή Παιδείας” και υπήρξε πριν από λίγους μήνες περιφερειάρχης στο νομό Ροδόπης. Είναι τόσο φιλόδοξος που στοχεύει στην ανάπλαση όχι μόνο της ανώτατης παιδείας μας, αλλά και της χώρας ολόκληρης.

Ας δούμε μέχρι πού φτάνουν οι στόχοι του κολεγίου του.

«…Θέλουμε επίσης να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη των περιοχών κι έχουμε ήδη αρχίσει ένα πρόγραμμα στη Θράκη. Υπάρχει πολύ καλό ανθρώπινο δυναμικό κι η αμερικάνικη ιδιότητα μας δίνει αξιοπιστία. Για να μιλήσω κυνικά, αν θέλουμε να δανειστούμε χρήματα, είμαστε πολύ πιο αξιόπιστοι απ’ το ελληνικό Δημόσιο. Αν μας αφήσουν λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε δρόμους, λιμάνια, αρδευτικά έργα…».

(Από συνέντευξη του «πρύτανη» στο περιοδικό «Μεθαύριο», τεύχος 4).

Προς το παρόν εισέρχεται στον χώρο του τύπου, αγοράζοντας τη «Βραδυνή». Το φθινόπωρο, με διευθυντή τον Αλέξανδρο Bέλλιο, κυκλοφορεί η «Νέα Βραδυνή» στην υπηρεσία των ιδεών του Αχιλ. Κανελλόπουλου.

Ας δούμε όμως λίγο το παρελθόν του ανδρός. Από συμφοιτητές του μαθαίνουμε πως ο Αχιλ. Κανελλόπουλος υπήρξε διορισμένος απ’ τη χούντα πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ. Ανήκε στη διαβόητη παρέα των ανθρώπων της δικτατορίας στο Πολυτεχνείο (Πεβερέτος, Γενεράλης, κ.ά). Το γραφείο του στον σύλλογο του ΕΜΠ κοσμούσαν προπαγανδιστικά υλικά του νοτιοαφρικάνικου καθεστώτος πέρα απ’ τα ελληνοχριστιανικά ανάλογα. Με την πτώση της χούντας υποχρεώθηκε να λογοδοτήσει στη γενική συνέλευση των φοιτητών. Το μεταπολιτευτικό κλίμα ήταν δύσκολο γι’ αυτόν. Έτσι έσπευσε να εξαφανιστεί (πού αλλού;) στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, για σπουδές. Γύρισε στην Ελλάδα 4 χρόνια αργότερα και μέσω του καθηγητή Χ. Τσουτρέλη (νεοδημοκρατικών φρονημάτων) προσπάθησε να ενταχθεί στο διδακτικό προσωπικό του ΕΜΠ.

Οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. Αποτυγχάνοντας να κάνει τότε καριέρα, ταξίδεψε στις ΗΠA.

Επιστρέφοντας, αρχές του ’80, έθεσε σε λειτουργία τα επιστημονικά και εκπαιδευτικά του όνειρα, εκτός δημοσίου αυτή τη φορά.

Αρχικά δίδασκε σχεδόν μόνος λίγους γόνους λιβανέζικων οικογενειών που εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει να καταφθάνουν στη χώρα μας. Αργότερα, και εμφανίζοντας στο Δ.Σ. του “ιδρύματος” ανθρώπους σαν τον κ. Αλέξανδρο Σαμαρά (πρόεδρο των αποφοίτων του Χάρβαρντ και αδελφό του νυν ΥΠΕΞ), Νίκολας Γκέιτζ και άλλες προσωπικότητες, αναπτύσσει το εύρος των δημοσίων σχέσεων και των εκπαιδευτικών του προσανατολισμών. Στην ίδια προσπάθεια αξιοποιείται και ο αδελφός του ως πρόεδρος του ιδρύματος υποτροφιών Φουλμπράιτ στην Ελλάδα.

Έτσι το Southeastern College τίθεται στην πρωτοπορία της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μισθώνοντας μάλιστα το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο ιστορικά κτίρια στην Αθήνα και την Κηφισιά, διαφημίζοντας όλο και περισσότερο την πολλαπλότητα των δραστηριοτήτων του, με δικά του περιοδικά και άλλα έντυπα.

Πρόσφατα, στον “Αντέννα TV”, στην εκπομπή του Γ. Μασσαβέτα, και με την ιδιότητα του κομματικού στελέχους, στο πλάι του υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου, ο Αχιλ. Κανελλόπουλος ανέλυσε τη θέση «περί της πλήρους απαλλαγής της ιδιωτικής εκπαίδευσης απ’ το κράτος». Θέση με την οποία αμέσως μετά συμφώνησε και ο υπουργός. Λίγο αργότερα, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση απελευθέρωσε τα δίδακτρα…

Σήμερα πολλοί ισχυρίζονται πως η περίπτωση Κανελλόπουλου, οι γνωριμίες του, η αναρρίχησή του, οι διαδρομές του απ’ τον “μαρκεζινισμό” στον νεοφιλελευθερισμό, δίνουν απλώς μια βαλκανική εκδοχή της “νέας εποχής” σε συνθήκες νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης».

Η σημερινή, λοιπόν δυσκολία του κ. Μητσοτάκη να αποπέμψει τον στενό του συνεργάτη (κάτι που είχε κάνει ακόμα και για τον μέντορά του και θαυμαστή της χούντας του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο Λούλη, αλλά και για τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα» Αντώνη Διαματάρη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνησή του έχει ανακηρύξει ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια όλα τα σύγχρονα «Southeastern» και η αποπομπή Μακ. Λαζαρίδη θα ισοδυναμεί με την ομολογία ότι αυτά τα «Κολέγια» ούτε ήταν ούτε μπορούν να γίνουν ισότιμα.

Όπως γράφαμε στις 27 Ιουνίου 1991, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις αρχικές μας αποκαλύψεις για το «Southeastern College»…

«Ελευθεροτυπία» (27.06.1991)

«Παρά τις αλλεπάλληλες εισαγγελικές έρευνες, τις ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος και τις αυστηρές δηλώσεις υπουργών, τα κολέγια-μαϊμούδες συνεχίζουν το έργο τους. Την εποχή ακριβώς που ο Γ. Σουφλιάς ανακοινώνει τη νέα εκστρατεία της κυβέρνησης κατά των “κολεγίων” (13.6.91), ενόψει και των καινούργιων εγγραφών, ο επιφανέστερος ίσως κολεγιάρχης, ο “πρύτανης” του Southeastern College Αχ. Κανελλόπουλος, δεν φαίνεται να επηρεάζεται. Παρέχει και πάλι ιδιοκατασκευασμένα πιστοποιητικά, με τη σφραγίδα των ελληνικών προξενικών αρχών, ώστε οι μαθητές του να εξασφαλίζουν αναβολές στράτευσης. Αυτή τη φορά από την Ελβετία».

Να λοιπόν γιατί δεν διστάζει ο κ. Μακάριος Λαζαρίδης να περιφέρει το δικό του πτυχίο, γνωρίζοντας ότι το επιτελικό κράτος στηρίζεται σε τέτοιου είδους «πτυχία» και στηρίζει τους αποφοίτους παρόμοιων «κολεγίων».

πηγή

Αναδημοσιεύουμε από το x-efimerida.gr το σημερινό άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά, στο οποίο υπογραμμίζεται η ακούσια ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη για την απάτη του αποκαλούμενου «επιτελικού κράτους». Μία απάτη που ο ίδιος ο Μητσοτάκης καλλιέργησε (αδιάντροπα θα συμπληρώναμε) και που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο αισχρός ευφημισμός  για τον μηχανισμό που ο ίδιος σχεδίασε, ήδη από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Πρόκειται για τον μηχανισμό παραγωγής, αναπαραγωγής και εμπέδωσης της διαφθοράς που πνίγει τη χώρα από τότε που ο σχεδιαστής του ανάλαβε τη διακυβέρνηση της και αποκαλύπτει συνεχώς, όλο και περισσότερες, όλο και μεγαλύτερες όψεις του. Σίγουρα το βαρέλι της διαφθοράς, των σκανδάλων και της κατάντιας του πολιτικού συστήματος δεν έχει πάτο αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει πως μπορεί να φτάσει ακόμα χαμηλότερα.

Το έλεγε «επιτελικό», αλλά είναι «βαθύ» το κράτος που έχτισε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης

του Δημήτρη Ψαρρά

[6.4.2026]

Δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να μεταθέσει όλες τις πολιτικές και τις ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στους υφισταμένους του, βουλευτές, υπουργούς, μέχρι και τον Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. Είναι πάγια η αντίδρασή του να μεταθέτει τις ευθύνες σε άλλους, μόλις αποκαλύπτεται κάθε σκάνδαλο της δικής του διακυβέρνησης.

Χτες μας είπε ότι φταίει το «βαθύ κράτος» και σήμερα μας εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε. Κατά τη σημερινή γνώμη του κ. Μητσοτάκη «βαθύ κράτος» είναι το δικαίωμα των βουλευτών να κάνουν ρουσφέτια! Επομένως αρκεί να κόψει το δικαίωμα αυτό των βουλευτών, προκειμένου να απαλλαγούμε από το «βαθύ κράτος»!

Για κακή του τύχη, βέβαια, «βαθύ κράτος» («deep state») σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Σύμφωνα με το «Merriam Webster», «βαθύ κράτος» αποκαλείται «ένα μυστικό δίκτυο, ιδίως μη εκλεγμένων κυβερνητικών αξιωματούχων και μερικές φορές ιδιωτικών φορέων (όπως οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και οι αμυντικές βιομηχανίες) που λειτουργούν παράνομα για να επηρεάσουν και να θεσπίσουν κυβερνητική πολιτική».

Άθελά του, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ομολόγησε χτες και σήμερα το πραγματικό πρόβλημα της δικής του διακυβέρνησης. Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως «αδιάφθορος», αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κύριος «παραγωγός σκανδάλων». Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που σχεδίασε από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση αυτό που ονόμασε «επιτελικό κράτος».

Συγκέντρωσε εξαρχής τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς εξουσίας και ελέγχου στο προσωπικό του γραφείο και έτσι ήταν έτοιμος να μεταφέρει όλες τις ευθύνες σε άλλους, ακόμα και στους στενότερους συνεργάτες του. Το ενδιαφέρον είναι ότι στη μεθόδευση αυτή ακολουθεί κατά γράμμα τις παρακαταθήκες του πατέρα του για τα σκάνδαλα της δικής του περιόδου. Προκειμένου να σκεπάσει τις δικές του ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη, ακολούθησε την ίδια ακριβώς μέθοδο συγκάλυψης που εμπνεύστηκε όταν αποκαλύφτηκαν οι υποκλοπές.

Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης που εμφανίζεται ως έτοιμος να πατάξει τα ρουσφέτια στην παράταξή του είναι εκείνος που πρώτος βασίστηκε σ’ αυτά. Προτού καν πολιτευθεί, είχε διοριστεί επί ΠΑΣΟΚ διευθύνων σύμβουλος στη θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας εταιρεία Iven (μεγαλόψυχη κίνηση Σημίτη προς τον πατέρα του), και μπλέχτηκε πρώτος σε σκανδαλώδη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων. Ζητήθηκε μάλιστα αργότερα από τη Βουλή η άρση της ασυλίας του για την υπόθεση, αλλά δεν υπήρχε ακόμα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.  

Μαζί με την οικογένειά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κατηγορηθεί και για εμπλοκή στο σκάνδαλο δωροδοκιών της Siemens και επιχείρησε να συγκαλύψει το σκάνδαλο πληρώνοντας εκ των υστέρων το αντίτιμο των «δώρων» της εταιρείας. Σύμφωνα, μάλιστα, με έγγραφο του πρέσβη των ΗΠΑ Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας του είχε πει σε Ιούλιο του 2009, «ότι η ανάμειξη του Μητσοτάκη δεν θα στοιχίσει στη Ν.Δ. διότι διαπομπεύθηκε ως άτομο, χωρίς να ενοχοποιηθεί το κόμμα συνολικά» (βλ. τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ, 17.7.2009).  

Είναι λοιπόν αστείο να μιλά για «βαθύ κράτος» άλλων ο κ. Μητσοτάκης. Το «βαθύ κράτος» ήταν εξαρχής δικό του. 

Υ.Γ. Ο τίτλος του σχολίου είναι εμπνευσμένος από τον στίχο του γνωστού τραγουδιού «Επεμβαίνεις» (Κραουνάκης, Τριπολίτης, Ζαμπέτας, Μοσχολιού). Μεταφέρω εδώ τους εξαιρετικά επίκαιρους αυτούς στίχους. Στον τίτλο άλλαξα μόνο το «σκέτο παρακράτος» σε «σκέτο βαθύ κράτος». Αλλά οι «υποκλοπές» και τα «απόρρητα» ήταν εκεί. Όπως και η προφητική κατάληξη: «γι’ αυτό σε χώρισα»:

 Επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα

σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα

με ντέντεκτιβ κι υποκλοπές,

μ’ εντάλματα κι επιτροπές.

Επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις,

μ’ έκανες μπαλάκι τένις.

Είσαι σκέτο παρακράτος

και προβοκατόρισσα,

γι’ αυτό σε χώρισα.

Πηγή

Είναι πια σαφές το ότι η χώρα έχει επιστρέψει στη δεκαετία του 1950 ή του 1960, με κυβέρνηση της ΕΡΕ. Το κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας»  από την ιδρυτική του διακήρυξη, είχε αποστασιοποιηθεί από την προδικτατορική του πρόγονο, την ΕΡΕ. Αυτή ήταν η επιλογή του ιδρυτή του, επιλογή που σεβάστηκαν όλοι οι διάδοχοι του, πλην του εσχάτου και -ως προς  τον εναγκαλισμό με την ακροδεξιά- του πατρός του. Από το 2016 η Νέα Δημοκρατία έχει γίνει  το νεκραναστημένο ζόμπι της ΕΡΕ. Η Ακροδεξιά έχει φτιάξει ομάδες  εξουσίας εντός του κόμματος και όχι με την ανοχή του αρχηγού του αλλά αντίθετα, με την ενθάρρυνση του. Και αυτή η νεκροζώντανη ΕΡΕ έχει επιβληθεί σε όλες τις όψεις της χώρας και της διακυβέρνησης της με το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιούσε παλιά αλλά το χρησιμοποιεί και τώρα. Το παρακράτος.

Πέρα από το παρακράτος που επιβιώνει στις κρατικές δομές, όπως η αστυνομία (aka Greek Police Mafia), ένα σωρό άλλα γεγονότα πιστοποιούν την παρουσία του σε όλες τις όψεις και λειτουργίες της χώρας. Ο αυταρχισμός και η διαφθορά έχουν διαβρώσει τη χώρα. Από τις υποκλοπές ως το σκάνδαλο Novartis. Από την αποτυχημένη επιδημιολογικά  -αλλά επιτυχημένη στον προσπορισμό κέρδους από τους λίγους οικονομικούς παράγοντες- διαχείριση της πανδημίας του Covid 19. Από τη διασπάθιση πόρων με εμβληματικό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ως την αδιαφανή  μοιρασιά  του ταμείου ανάκαμψής αλλά και του ΕΣΠΑ. Από την ωμή και χυδαία «λίστα Πέτσα» (και διαδόχων) μέχρι το αποκορύφωμα της ύβρεως που αποτελεί για τον πολιτισμένο κόσμο, το έγκλημα των Τεμπών, όλα μαρτυρούν μία ολική επαναφορά της ΕΡΕ σε μία ακόμα πιο αποκρουστική μορφή, πάντα συνοδευόμενη από το παρακράτος της. Φυσικό επόμενο είναι και η πολιτική, πολιτιστική, οικονομική, πολιτισμική οπισθοδρόμηση της χώρας. Ζούμε  πραγματικά, σε μία νέα εποχή που το σκοτάδι μας έχει πνίξει.

Ο πόλεμος Επιστήμης και Εξουσίας

Πολύ εύστοχα, ο Δ. Ψαρράς στο βιβλίο του «Μία θητεία -Το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη (2019-2024)» βλέπει τη μεταφορά στο σήμερα, της δίκης του Γαλιλαίου. Στο κεφάλαιο που αναφέρεται στη διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού, αναφέρει την εμβληματική περίπτωση της μελέτης Τσιόδρα - Λύτρα  (2020-2021) η οποία αναδείκνυε την ανισότητα στο επίπεδο περίθαλψης μεταξύ Αττικής και υπόλοιπης Ελλάδας. Επίσης  τη συσχέτιζε τον αριθμό των ασθενών που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ covid και της θνητότητας τους, όπως και τον υψηλό αριθμό θανάτων εκτός ΜΕΘ. Η μελέτη είχε παραδοθεί στο Μέγαρο Μαξίμου, στο κέντρο ελέγχου του «επιτελικού Κράτους» αλλά όμως σε μία εποχή που τη διαχείριση της πανδημίας δεν την οργάνωναν επιδημιολόγοι (οι ειδικοί) αλλά οι επικεφαλής του «επιτελικού Κράτους». Τα αποτελέσματα ήταν δραματικά αλλά την ίδια εποχή η «κεφαλή» του «επιτελικού Κράτους» προκαλούσε  από το βήμα της Βουλής, ζητώντας να του δείξουν -αν έχουν-  σχετική μελέτη για αυτά για τα οποία είχε ήδη ενημερωθεί (!!!) και ταυτόχρονα αποκρύπτοντας πως τη «σχετική μελέτη» την είχε ήδη στα χέρια του από τον καλό του συνεργάτη (κατά δήλωση Μητσοτάκη)  κ. Τσιόδρα .  Αλλά πως να παραδεχτεί πως είχε άλλες προτεραιότητες από το να φροντίσει να διορθώσει τα εγκληματικά λάθη και τις εκούσιες ελλείψεις του ΕΣΥ,  που η μελέτη αυτή τεκμηρίωνε;

Με τη δημοσίευση της μελέτης Τσιόδρα - Λύτρα και την αποκάλυψη πως αυτή είχε δοθεί ήδη στο Μαξίμου, ο Κυρ. Μητσοτάκης αποκαλύφθηκε  έκθετος και βεβαρυμμένος από την ευθύνη  του θανάτου χιλιάδων ανθρώπων εκτός ΜΕΘ. Ο Σωτήρης Τσιόδρας, σε μια στιγμή που πολλοί επιστήμονες χαρακτήρισαν «αμήχανη», βρέθηκε να δικαιολογεί δημόσια τον πρωθυπουργό και τις επιλογές του. Ο έτερος συντάκτης της μελέτης, Θ. Λύτρας, κράτησε απολύτως επιστημονική στάση, επιμένοντας τόσο στα πορίσματα αλλά και στο ότι η μελέτη είχε σταλεί εγκαίρως στο Μαξίμου. Η σύγκρουση δεν ήταν πια προσωπική· ήταν σύγκρουση ανάμεσα σε μια επιστημονική διαπίστωση και σε μια αισχρή πολιτική ανάγκη να μη διαταραχθεί το αφήγημα της «επιτυχημένης διαχείρισης» της πανδημίας.

Τελικά στην αναμέτρηση του εξουσιαστή με τον Επιστήμονα, ο ένας επιστήμονας αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στα θέλω του εξουσιαστή (Τσιόδρας)  ενώ ο άλλος (Λύτρας) επέμεινε στο δίκαιο. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν τα επιστημονικά δεδομένα, η γνώση και η έρευνα, συγκρούονται με την Εξουσία. Τότε, δυστυχώς για την Επιστήμη και τη Γνώση, η Εξουσίες κερδίζουν.

Ο Δ. Ψαρράς στο προαναφερθέν βιβλίο του, όπως γράψαμε και παραπάνω, παραλληλίζει τη μάχη Επιστήμης και αυταρχικής Εξουσίας το 2021 με τη μάχη των δύο εννοιών στην εποχή του Γαλιλαίου, όταν ο πρωτοπόρος Γαλιλαίος αναγκάστηκε να αρνηθεί τις ανακαλύψεις του περί της περιστροφής της Γης μπροστά στους εκπροσώπους της (εκκλησιαστικής) Εξουσίας. Η φράση όμως που λέγεται πως ψιθύρισε φεύγοντας από τη δίκη, έμεινε μνημειώδης. «Και όμως κινείται». Μάλιστα ο Ψαρράς εντοπίζει το «Και όμως κινείται» και μέσα στην ανακοίνωση του Δ. Τσιόδρα που ακολούθησε τη δήλωση υπαναχώρησης του από τα πορίσματα της μελέτης του που εμφάνιζε αυξημένο αριθμό θανάτων εκτός ΜΕΘ. (Ξέρετε τη μελέτη που είχε παραδώσει στο επιτελικό Κράτος αλλά αυτό επέλεξε να μη κάνει τίποτα ή απλά να δίνει αλλοπρόσαλλες οδηγίες και εντολές) Οι θάνατοι που ακολούθησαν οφείλονταν σε αυτή ακριβώς την επιλογή αλλά πως να το παραδεχτεί αυτό ο άνθρωπος που ενώ ήξερε πως πεθαίνουν άνθρωποι από ανεπαρκείς υποδομές, αυτός αποφάσισε να το «ρισκάρει»;

Όπως ο Γαλιλαίος, ο Δ. Τσιόδρας, αφού τελικά δικαιολόγησε τους ενόχους,  είπε το δικό του «Και όμως πεθαίνουν»

Τέμπη: Η έρευνα φωτίζει και η εξουσία συσκοτίζει

 Η τραγωδία στα Τέμπη άφησε ανεπούλωτες πληγές και αμείλικτα ερωτήματα. Οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες των οικογενειών των θυμάτων, άνθρωποι έμπειροι, καταρτισμένοι και επιστημονικά καταρτισμένοι,  συνέταξαν μια πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονική μελέτη, όχι μόνο για τα αίτια της σύγκρουσης, αλλά και για την πυρόσφαιρα που  κατέκαψε πολλούς επιβάτες.

Η έρευνα αυτή προσέφερε συγκεκριμένα συμπεράσματα, μετρήσιμα δεδομένα και αναλυτικά διαγράμματα. Αντί όμως να αποτελέσει οδηγό για τη δικαστική διερεύνηση, αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία και ενίοτε απαξίωση, από την κυβέρνηση που φέρει βαριά ενοχή και από τα χρυσοπληρωμένα μέσω «Λιστών» ΜΜΕ. Η πολιτική και δικαστική εξουσία εμφανίστηκαν να κινούνται με τρόπο που περισσότερο θολώνει παρά διαλευκαίνει το έγκλημα. Ενώ επισήμως το Κράτος δηλώνει βούληση για πλήρη διερεύνηση, οι πράξεις του  σαφώς δηλώνουν το αντίθετο: καθυστερήσεις, δικονομικά εμπόδια, αποσιώπηση κρίσιμων στοιχείων…

Η σύγκρουση Επιστήμης και Εξουσίας εδώ είναι ακόμη πιο έντονη και πιο τραγική, γιατί αφορά ανθρώπους που σκοτώθηκαν μπροστά στα μάτια μας. Ανθρώπους που τον φόνο τους τον μετέφεραν στα μάτια μας οι κάμερες της παρακείμενης  Εθνικής Οδού. Οι κάμερες που -όπως αποδεικνύεται- σε αντίθεση με εκείνες του σιδηροδρόμου, ξέφυγαν από αυτούς που φρόντισαν να μην υπάρχει ο τόπος του εγκλήματος να μην υπάρχει εικόνα του εμπορικού τρένου ή βιολογικό υλικό των θυμάτων.

Όπως ακριβώς στην περίπτωση της πανδημίας, η επιστήμη παρέχει στοιχεία που μπορούν να διαταράξουν την πολιτική γραμμή· και η εξουσία αντιδρά επιχειρώντας να ελέγξει το πλαίσιο της συζήτησης. Η επιστήμη είναι απειλή για τη διεφθαρμένη εξουσία και η δεύτερη θέλει να ξεμπερδεύει μαζί της, το συντομότερο δυνατό. Αντίθετα, η επιστήμη στέκεται βοηθός της δημοκρατίας και της αλήθειας, έννοιες εχθρικές για το διεφθαρμένο, τρικέφαλο τέρας που πνίγει τη χώρα σήμερα. Αλλά όμως ...τα στοιχεία υπάρχουν

Από τον Γαλιλαίο μέχρι σήμερα: η διαχρονική μάχη για την αλήθεια

Η αντίθεση ανάμεσα στην επιστημονική γνώση και την πολιτική σκοπιμότητα επαναλαμβάνεται σήμερα με διαφορετικά μέσα, αλλά ίδια λογική. Στην περίπτωση της πανδημίας, τα δεδομένα για τη θνητότητα εκτός ΜΕΘ «παραήταν ενοχλητικά». Στην περίπτωση των Τεμπών, τα συμπεράσματα των εμπειρογνωμόνων «παραείναι αποκαλυπτικά».

Η εξουσία, όπως και στην εποχή του Γαλιλαίου, δεν θέλει πάντα να αλλάξει το αφήγημά της επειδή αλλάζει η πραγματικότητα. Και η επιστήμη, όπως τότε, υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα υπάρχει είτε την αναγνωρίζουμε είτε όχι (η πραγματικότητα υπάρχει είτε την δείχνει η τηλεόραση είτε όχι)

Η βαθύτερη σημασία των τριών περιπτώσεων

Οι τρεις ιστορίες, εκείνη της δίκης του Γαλιλαίου, εκείνη της απαξίωσης της μελέτης Τσιόδρα Λύτρα και η χυδαία μάχη του επιτελικού Κράτους για την εξαφάνιση των αποδείξεων του εγκλήματος των Τεμπών, ενώνονται από ένα κοινό νήμα: όταν η επιστήμη φέρνει στο φως μια αλήθεια που κοστίζει, η εξουσία προσπαθεί να ελέγξει όχι την αλήθεια, αλλά την αφήγηση.

Και κάθε φορά, η επιστήμη, οι ερευνητές και οι οικογένειες που ζητούν δικαίωση μένουν να επαναλαμβάνουν μια παραλλαγή της φράσης του Γαλιλαίου:

«Κι όμως… τα στοιχεία υπάρχουν».

Η σύγκρουση ανάμεσα στην επιστήμη και την εξουσία είναι εν μέρει σύγκρουση ανάμεσα στη γνώση και την σκοπιμότητα, ανάμεσα στο τεκμηριωμένο και στο βολικό. Ο Γαλιλαίος, ο ιατρός Θ. Λύτρας, ο Β. Κοκοτσάκης, ο Κ. Λακαφώσης, όλοι οι τεχνικοί και οι επιστήμονες που εργάστηκαν και εργάζονται για τα Τέμπη ανήκουν σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικά πεδία, μπορεί και σε διαφορετικά επίπεδα επιστημονικής κατάρτισης ή αξίας. Μοιράζονται όμως την ίδια μοίρα: την προσπάθεια να ακουστεί η αλήθεια τους σε ένα περιβάλλον που πολλές φορές δεν είναι έτοιμο — ή δεν θέλει — να την ακούσει.

Η ιστορία δείχνει πως, όσο κι αν προσπαθήσει η εξουσία να φιμώσει το αποτέλεσμα μιας έρευνας, η επιστημονική αλήθεια βρίσκει τρόπο να επιβιώσει.

Αυτά για τον ιστορικό του μέλλοντος που θα γράψει σε μαύρες σελίδες τα χρόνια μας αυτά. Σήμερα όμως ζητείται δικαιοσύνη και αυτή δεν μπορεί να περιμένει

"Astraea, ultima caelestum terras reliquit."
Η Αστραία, η τελευταία των θεών, εγκατέλειψε τη Γη
Οβίδιος, Μεταμορφώσεις– Βιβλίο 1, στίχος 150

Στο πρώτο βιβλίο των Μεταμορφώσεων ο Οβίδιος περιγράφει τις εποχές του κόσμου (Χρυσή, Αργυρή, Χάλκινη, Σιδερένια) σε έναν δρόμο προς την παρακμή. Εκεί ο ποιητής αναφέρεται στην Αστραία (τη Justitia) που αποτελεί την προσωποποίηση της Δικαιοσύνης.

Η Αστραία, κόρη της Θέμιδος, αδελφή της Αιδούς και συμβόλιζε τη δικαιοσύνη και την ηθική. Όταν ο κόσμος έγινε διεφθαρμένος (κυρίως στη Σιδερένια εποχή), έφυγε από τη Γη και ανέβηκε στον ουρανό, μεταμορφωμένη στον αστερισμό της Παρθένου.

Η Αστραία ήταν η τελευταία θεά που έφυγε από τη Γη όταν οι άνθρωποι έγιναν εντελώς διεφθαρμένοι

.

Αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιο "Δασαμάρι SOS" ανάρτηση για  τα ηχητικά ντοκουμέντα με τις πιέσεις που δέχτηκε ο πραγματογνώμονας Δημ. Λιότσος κατά την έρευνά του για τις ευθύνες της φονικής πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική (23/7/2018).  Η αναφερόμενη πηγή είναι άρθρο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 19ης Ιουλίου 2020 και συνοδεύεται από σχετικό βίντεο που περιέχει απόσπασμα της ηχογραφημένης  συνομιλίας Ματθαιόπουλου - Λιότσου, της 21ης Σεπτεμβρίου 2018.

Αποκαλύπτονται οι πιέσεις που ασκήθηκαν (και τίποτα δεν μας κάνει να πιστέψουμε πως δεν ασκούνται ακόμη) για να βγουν από το κάδρο των ενόχων. Άλλωστε αναφέρεται ξεκάθαρα και στο βίντεο που περιέχει την ηχογραφημένη συνομιλία- ντοκουμέντο, Λιότσου - Ματθαιόπουλου

Ενδεικτικά:

Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα

Κοίτα ποια έχουν, ποια δεν έχουν και θαψ' τα

Και μη γράψει ότι ευθύνεται ο δήμαρχος ή η Δούρου , ο καθένας ή κάποια υπηρεσία ή το δασαρχείο

Εγώ στο είπα, στο λέω γιατί έχεις 15 χρόνια. Είκοσι για να πάρεις σύνταξη

Έτσι γίνονται τα παιχνίδια

Το παιχνίδι παίζεται...

Πηγές:

Δασαμάρι SOS

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ