Η ανεξάρτητη δημοτική κίνηση "Γη & Ελευθερία" απευθύνει κάλεσμα σε όλες και όλους τους κατοίκους της Ραφήνας, του Πικερμίου αλλά και άλλων κοντινών περιοχών, για την πανελλαδική κινητοποίηση που θα γίνει το Σάββατο 28/2/2026 στο Σύνταγμα, ημέρα που συμπληρώνονται 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Για τον σκοπό αυτό έχει οργανώσει τη μετακίνηση με πούλμαν. Για πληροφορίες διαβάστε τις σχετικές ανακοινώσεις που ακολουθούν.

 

• Ανακοίνωση Γη & Ελευθερία, 24/2/26

Το Σάββατο 28/2/26 κλείνουν τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. 

Ακόμα οι 57 νεκροί ζητούν δικαίωση, όπως και οι εκατοντάδες νεκροί και ζωντανοί των εγκλημάτων της Πύλου, του Ματιού, της Μάνδρας, πρόσφατα της Χίου κ.ο.κ. 

Όλοι και όλες είναι θύματα του ίδιου εγκληματικού συστήματος που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.

Δεν ξεχνάμε-Δεν συγχωρούμε!

Το Σάββατο 28/2 θα είμαστε και πάλι όλοι μαζί στο Σύνταγμα στις 12:00, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, Εργατικών σωματείων και Φοιτητικών συλλόγων.

 

ΑΠΟ ΤΗ ΡΑΦΗΝΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΟΥΛΜΑΝ για το Σύνταγμα (με επιστροφή) στις 10:30, απέναντι από το Δημαρχείο Ραφήνας  

Τηλ. για κράτηση θέσεων στο πούλμαν: 6936947669

 

Ακολουθεί το Κάλεσμα του «Συλλόγου Συγγενών θυμάτων Τεμπών»:

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώνονται 3 χρόνια από το Έγκλημα στα Τέμπη που μας στέρησε τους αγαπημένους μας.

Λιγότερα από ένα μήνα μετά, στις 23 Μαρτίου 2026, ξεκινάει η κύρια δίκη.

Όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών κάνει μεγάλη προσπάθεια να αναδείξει τις πραγματικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα και όλους τους ενόχους, όσο ψηλά και αν βρίσκονται!

Τα Τέμπη δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Ήταν έκφραση μιας απάνθρωπης πολιτικής που μπροστά στην ανταποδοτικότητα και το κέρδος δεν λογαριάζει ούτε την ανθρώπινη ζωή, που γεννά και συγκαλύπτει εγκλήματα.

Ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών απευθύνει κάλεσμα για συμμετοχή στις μεγάλες συγκεντρώσεις μαζί με τα Εργατικά Κέντρα και τα Σωματεία Εργαζομένων, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, τους μαζικούς φορείς σε όλη την Ελλάδα.

Για να δυναμώσει η φωνή μας ακόμα περισσότερο,

Για να δυναμώσει ο αγώνας μας για την πραγματική δικαίωση,

Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη!

Όλες/ Όλοι,

• στην Αθήνα στις 12 μμ στο Σύνταγμα
• στη Θεσσαλονίκη στις 12μμ στο Άγαλμα Βενιζέλου
• και σε όλη την Ελλάδα

 

Και η κεντρική αφίσα

Βρισκόμαστε μία εβδομάδα πριν από την τραγική επέτειο των Τεμπών. Και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε, ας θυμηθούμε την συγκλονιστική μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την σύγκρουση, μέσα από μια συνέντευξη που έδωσε πριν από ένα χρόνο στην Deutcshe Welle και τη Μαρία Ρηγούτσου

-------------------------------------------------------------------

Η συνάντηση με την κυρία Βασιλική Κόκκαλη έγινε στο σπίτι της κόρης της σε ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης. Χειμαρρώδης και οργισμένη, με έναν λόγο σαφή και δομημένο. «Κανείς δεν μπορεί να με κοροϊδέψει εμένα, γιατί τα έζησα», λέει και συμπληρώνει με πικρία πως «μου στέρησαν μια μεγάλη χαρά που είχα: το διάβασμα».

Η Βασιλική Κόκκαλη έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά την όρασή της. Ακόμα, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με τα πόδια της και τη σπονδυλική στήλη, ενώ καταστράφηκε το διάφραγμα στη μύτη.

Παρόλο που βρισκόταν στο βαγόνι 3 την ώρα του δυστυχήματος και είδε και έζησε όσα τραγικά συνέβησαν εκείνο το βράδυ, δεν την κάλεσαν για κατάθεση. Παίρνοντας η ίδια την πρωτοβουλία και μέσω του δικηγόρου της ανάγκασε τις αρχές τελικά να την καλέσουν για κατάθεση.

Είμαι η Βασιλική Κόκκαλη, συνταξιούχος. Είμαι μία εκ των επιζώντων. Βρισκόμουν στο τρίτο βαγόνι. Ταξίδευα. Δεν καθόμουνα στη θέση στην οποία έγραφε το εισιτήριό μου. Είχα πάει λίγο πιο πίσω, γιατί βρήκα πρίζα για να φορτίσω το κινητό μου. Δεν πρόλαβα στην ουσία να καθίσω στο κάθισμά μου, έβγαλα το παλτό μου και ετοιμαζόμουν να πάρω την κόρη μου τηλέφωνο για να της πω ότι θα καθυστερήσουμε. Με το που ξεκινάει το τρένο, σε πολύ λίγο χρόνο, φεύγω με δύναμη στο απέναντι κάθισμα. «Τι είναι αυτό;», σκέφτηκα. Επανέρχομαι στη θέση μου. Δεν προλαβαίνω να ακουμπήσω την πλάτη μου. Έρχεται δεύτερο φρενάρισμα. Ξανά φεύγω πάλι μπροστά. Επανέρχομαι. Και τρίτο φρενάρισμα. Στο τρίτο φρενάρισμα έφυγα με το κεφάλι και βρέθηκα έξω στο χώμα, εγκλωβισμένη. Ήμουνα ανάσκελα, έβλεπα το βαγόνι που καιγόταν με τα παιδιά. Εγώ παρέμεινα εγκλωβισμένη εκεί, αλλά και άλλοι. Ήταν η Ιφιγένεια Μήτσκα, το κοριτσάκι από τα Γιαννιτσά. Κάποια στιγμή με ρώτησε «Θα βγούμε;». Λέω «κοριτσάκι μου, θα βγούμε, θα έρθει βοήθεια. Δεν μπορεί σε ένα τέτοιο δυστύχημα να μην εμφανιστεί βοήθεια». Εμένα ήρθαν δύο φοιτητές και με βοηθήσανε, τράβηξαν πράγματα, αυτοί με σήκωσαν. Άρχισα να ψάχνω το κινητό μου, γιατί ήταν σκοτάδι. Το βαγόνι είχε διαλυθεί εντελώς. Δεν υπήρχε. Στην ουσία δεν μπορούσες να περπατήσεις. Έφευγες με την κλίση που είχε πάρει, έφευγες κάτω… Έβαλα έναν φοιτητή και έσπασε το παράθυρο, το μικρό που είναι τελευταίο στο βαγόνι πίσω-πίσω και λέω θα τους βγάζουμε από δω, θα μείνω κι εγώ, δεν θα κατέβω, θα βοηθάω με τον φακό μου, κάτι άλλο δεν μπορώ να κάνω.

 

Πότε ήρθαν τα σωστικά συνεργεία;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ήρθαν. Πρέπει να έμεινα 35 με 40 λεπτά μέσα στο βαγόνι. Μέσα στο βαγόνι δεν μπορούσες να πάρεις αναπνοή. Ήταν απίστευτη η οσμή. Δεν ήτανε μυρωδιά φωτιάς, δεν είχε να κάνει αυτό με τη συνηθισμένη φωτιά, με βαλίτσες που καίγονται, με πλαστικά, με καλώδια. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν χημικό, δηλαδή ένιωθες να καίγεται το εσωτερικό σου. Ήταν απίστευτο. Κι επειδή εγώ έχω ήδη πρόβλημα με αλλεργίες στο αναπνευστικό από παιδί, έμεινα και έβγαζα το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο για να βοηθήσω με τον φακό. Έπαιρνα αναπνοή και το ξαναέβαζα μέσα. Δεν άντεχα άλλο. Κάποια στιγμή είπα: «Παιδιά εγώ τέλος, αν παραμείνω άλλα πέντε λεπτά, θα μείνω κι εγώ με τους υπόλοιπους εδώ μέσα»

 

Κάποια στιγμή όμως ήρθαν σωστικά συνεργεία, σωστά;

Όταν κατέβηκα εγώ, μετά από 40 λεπτά περίπου, κάτω από το βαγόνι, γιατί δεν άντεχα άλλο μέσα, με πλησίασε ένας ο οποίος φορούσε ένα παντελόνι με διακριτικά κάτω, φωσφοριζέ μπλε, μπλε με κίτρινο. Δεν είχε τίποτε μαζί του. Ούτε φορεία, ούτε εξοπλισμό. Τίποτε. Ένας. Αυτός λοιπόν ήρθε λες και πήγαινε εκδρομή, ας πούμε. Μου λέει «Να σας βοηθήσω να ανεβείτε στον δρόμο;». Λέω «Εμένα; Όχι». «Εγώ», λέω, «βγήκα, μπείτε μέσα. Μέσα υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δύο, το λιγότερο τρεις επιζώντες, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι». Και το παράπονό μου ακόμη και σήμερα είναι ότι δεν υπήρξε βοήθεια. Εγώ μπορώ να δεχτώ, ας πούμε, ότι το δυστύχημα ήταν ανθρώπινο λάθος, να το πω κι έτσι, που δεν ήταν ανθρώπινο λάθος με όλες αυτές τις παραλείψεις, έτσι; Αλλά ας πούμε ότι αυτό ήταν ανθρώπινο λάθος, η συνέχεια; Αυτό το δυστύχημα ήταν ένα συνεχόμενο έγκλημα.

Και θέλω να πω και κάτι ακόμα πάνω σε αυτό. Έβγαιναν οι επιζώντες για να ανέβουν στον δρόμο από τη μεριά που ήταν οι γραμμές - κάποιοι βγήκανε και από την άλλη πλευρά από τα χωράφια - και οι διασώστες δεν κατέβαιναν να τους βοηθήσουν, τους πετάγανε σκοινιά να σκαρφαλώσουν. Μάλιστα κάποιος μου είπε ότι τους δίνανε και φορεία-σκαφάκια για να βάλουν πάνω τραυματίες. Τραγικό. Δηλαδή δεν κατέβαιναν αυτοί που έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους και κάνανε τη δουλειά τη δική τους οι φοιτητές. Δηλαδή τον ρόλο του διασώστη τον είχαν οι φοιτητές.

 

Εργασίες διάσωσης στο σημείο της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη.Εικόνα: George Kidonas/InTime News/AP/picture alliance

 

Κάνοντας τον απολογισμό τώρα, δύο χρόνια μετά, τι θα λέγατε; Πώς το βιώσατε αυτά τα δύο χρόνια;

Πάρα πολύ δύσκολα. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε, με την έννοια του ότι άφησαν ανθρώπους να πεθάνουν αβοήθητοι. Αυτή η κοπέλα που ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη.

 

Γιατί το λέτε αυτό;

Θα σας πω. Αυτή η κοπέλα η οποία ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη, η Ιφιγένεια, και θα έχω και θα το λέω και θα το φωνάζω μέχρι να πεθάνω. Η κοπέλα ζούσε. Μπήκε ο φίλος της με ένα παιδί του Εμπορικού Ναυτικού και την απεγκλώβισαν από το σημείο που ήταν εγκλωβισμένη. Τράβηξαν λαμαρίνες. Το βγάλανε το κορίτσι και το πήγανε στα παράθυρα, εκεί που κατεβαίναμε εμείς. Αλλά επειδή ήταν πολύ μεγάλο το ύψος και η κοπέλα είχε χάσει τις αισθήσεις της, τη βάλανε δίπλα στα παράθυρα και ζήτησαν βοήθεια. Βγήκαν έξω και ζήτησαν βοήθεια για να την απεγκλωβίσουν. Μόνο που δεν πήγανε ποτέ. Η κοπέλα βρέθηκε δύο μέρες μετά. Γιατί να βρεθεί δύο μέρες μετά; Έπρεπε να πάει ειδική μονάδα. Πώς να βγάλεις ένα κορίτσι, το οποίο δεν έχει τις αισθήσεις του, από ένα παραθυράκι χωρίς εξοπλισμό, χωρίς τίποτε. Τέσσερα μέτρα ύψος από το σημείο που είχε γείρει το βαγόνι, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βγεις από την άλλη μεριά του βαγονιού 3.

 

Από εκεί και πέρα το κράτος πώς σας βοήθησε; Είχατε ψυχολογική υποστήριξη; Είχατε οικονομική υποστήριξη;

Δεν είχαμε. Δεν είχαμε βοήθεια. Και όχι μόνο δεν είχαμε βοήθεια. Μας έχουν δημιουργήσει και ένα σωρό εμπόδια και προβλήματα. Γιατί δηλαδή εγώ προσπαθώ μήνες τώρα να πάρω γνωματεύσεις, να τις δώσω στον ανακριτή μήνες τώρα. Γνωματεύσεις για τον τραυματισμό μου. Προσπαθώ να πάρω γνωμάτευση από την ομάδα ψυχοθεραπείας που είχαμε. Εκείνο το βράδυ μας βλέπανε οι ειδικευόμενοι. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι είχα χτυπήσει στο κεφάλι και πολλά άλλα. Στα πόδια, στη σπονδυλική στήλη.

 

Ψυχολογική υποστήριξη δεν είχατε;

Είχαμε τους πρώτους μήνες. Αυτό, και έκριναν κάποια στιγμή στους πέντε μήνες, δεν θυμάμαι τώρα πέντε, πεντέμισι μήνες, ότι πλέον λήγει το πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται άλλο αυτό και το σταματήσανε. Μετά ο καθένας μόνος του αν μπορεί να πληρώνει ψυχολόγο. Του δικαιολογούν μέχρι 200 ευρώ τον μήνα. Αλλά ρωτάνε αν έχουμε να τα δώσουμε, με τόσες υποχρεώσεις;

 

Ας πάμε τώρα στο κομμάτι το πιο νομικό. Πόσον καιρό μετά σας κάλεσαν για κατάθεση;

Δεν μας κάλεσαν ποτέ για κατάθεση. Είχαν καλέσει δύο μόνο από τους επιζώντες, με τους οποίους τύγχανε να είμαστε στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας, αυτούς τους δύο. Και τέλος. Και ειδικά ας πούμε από το βαγόνι 3, που ήταν από τα πρώτα βαγόνια που θα μπορούσαν να πάρουν αξιόλογες μαρτυρίες, δεν καλέσανε κανέναν.

 

Πώς ξέρετε ότι δεν τους καλέσανε;

Οι δικηγόροι βλέπουν τις δικογραφίες, δεν τους καλέσανε. Εγώ έμαθα ότι πάει να κλείσει εσπευσμένα ο φάκελος της προανακριτικής. Και 12 η ώρα τη νύχτα είπα στον δικηγόρο μου ότι εγώ θα δώσω κατάθεση. Όπως και να έχει δηλαδή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην δώσω κατάθεση. Δεν πήγα να τους πω ότι θέλω να καταθέσω. Πήγα σε ένα ίντερνετ-καφέ, γιατί δεν είχα ίντερνετ. Έκανα μία υπεύθυνη δήλωση, πώς το λένε, μέσω gov.gr, που θεωρείται επίσημο έγγραφο. Την έστειλα με e-mail το ίδιο βράδυ στον δικηγόρο και την επόμενη μέρα την πήγε ο δικηγόρος στον εφέτη ανακριτή, οπότε αναγκάστηκε μετά να με καλέσει.

 

Δηλαδή ήταν δική σας η πρωτοβουλία;

Ναι, ναι, ναι, όπως πρωτοβουλία ήταν και άλλων παιδιών, τα οποία ακόμη δεν τα έχει καλέσει για κατάθεση.

 

Γιατί; Πού το αποδίδετε αυτό;

Είναι αδιαφορία. Στο ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι. Ναι, το πιθανότερο είναι ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι.

 

Τι νομίζετε ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν;

Δεν υπάρχει περίπτωση μια τέτοια έκρηξη, μια τέτοια φωτιά να οφείλεται ούτε σε λαδάκια που λένε αυτοί, ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Και γιατί το λέω; Γιατί όταν κατέβηκα εγώ από το βαγόνι, τριάντα πέντε λεπτά μετά, ήρθε ένα παλικάρι, από το μπροστινό μέρος του τρένου. Το παλικάρι αποδείχτηκε ότι πέθανε μετά, στην πορεία. Γλίτωσε τις συγκρούσεις, γλίτωσε την πρώτη φωτιά. Έτρεχε από τα πρώτα βαγόνια προς το 3 πανικόβλητος και ζητούσε βοήθεια για το κορίτσι του. Έλεγε «Η κοπέλα μου έχει χτυπήσει σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με, δεν είχε έρθει διασώστης», έλεγε. Δεν είχε έρθει διασώστης, δεν είχε έρθει κανείς. Γύρισε ξανά το παιδί πίσω τρέχοντας. Δεν είχε κάτι. Δεν φαινόταν να είναι τραυματισμένος.

Βγήκανε κι από το βαγόνι 2, βγήκανε κι από το βαγόνι 1, γλίτωσαν. Βγήκανε πάρα πολλοί άνθρωποι, γιατί άνοιξε τρύπα και πέρασαν από κάτω. Δηλαδή με τη σύγκρουση και με την έκρηξη που έγινε άνοιξε τρύπα κάτω στο πάτωμα και πέρναγαν από κάτω, και από το κυλικείο γλίτωσαν.

Αλλά αυτό που λέω τώρα είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήρθε, ζήτησε βοήθεια που απαιτεί κάποιον χρόνο αυτό για να διασχίσεις την απόσταση από τα πρώτα βαγόνια, να έρθεις πίσω. Ήρθε τρέχοντας και ζήτησε βοήθεια. Έφυγε, γύρισε πίσω. Επίσης τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να βλέπω, δεν ήθελα να ανοίγω τηλεόραση, δεν ήθελα να έχω επαφή με το αντικείμενο και περίπου 10 μέρες μετά άνοιξα τηλεόραση και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τον άνθρωπο αυτόν στους νεκρούς, και μάλιστα απανθρακωμένο. Και λέω, «Δεν γίνεται ρε παιδιά», λέω στην κόρη μου, «όχι, όχι, όχι», της λέω. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάηκε, και αυτός τελικά βρέθηκε έξω από το τρένο μετά την έκρηξη.

 

Το καταθέσατε αυτό;

Όταν το είπα στον εφέτη ανακριτή, μου λέει «Όχι, τι είναι αυτά, είστε σίγουρη;». Όπως μου είπε και «με την Ιφιγένεια μιλούσες μαζί της, αλλά αυτή πέθανε», μου λέει «από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα». «Όχι, δεν πέθανε από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα», του λέω. «Τώρα, βγάλτε μου την ιατροδικαστική έκθεση της κοπέλας και πείτε μου από τι πέθανε; Έχω δικαίωμα να μάθω». Και όταν έβγαλε την ιατροδικαστική, μετά από μεγάλη πίεση, γυρίζει και μου λέει ότι πέθανε «από εσωτερική αιμορραγία». «Μπράβο», λέω, «την αφήσανε να πεθάνει; Τα θερμά μου συγχαρητήρια». «Εγώ», λέω, «ξέρω από τι πέθανε η κοπέλα». Δεν ήξερα τα αίτια, αλλά ξέρω σίγουρα ότι δεν πέθανε ακαριαία. Ξέρω σίγουρα ότι ζούσε δύο ώρες μετά. Και αν υπήρχε άμεση επέμβαση των σωστικών συνεργείων, η κοπέλα ίσως να ζούσε.

 

Μου είπατε κάποια στιγμή, εκτός ηχογράφησης, ότι τα συμπεράσματά σας βασίζονται στην κοινή λογική

Ποια είναι αυτή η κοινή λογική; Ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος που λέγαμε προηγουμένως πως ήρθε να ζητήσει βοήθεια για την κοπέλα του και ήταν ζωντανός και ο οποίος βγήκε από το τρένο, να βρεθεί απανθρακωμένος έξω από το τρένο ώρα μετά. Ναι, σίγουρα υπήρξε αναζωπύρωση, αλλά αυτή δεν μπορεί να την δημιουργήσουν τα έλαια σιλικόνης. Η λογική αυτό λέει.

 

Δύο χρόνια ταλαιπωρείστε αφάνταστα. Πού βρίσκετε αυτή τη δύναμη να μιλάτε και να παλεύετε έτσι;

Μαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα ΤέμπηΜαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη

Εγώ προσωπικά είμαι θυμωμένη. Απίστευτα θυμωμένη. Δεν μου έχει φύγει ο θυμός ούτε για πέντε λεπτά και δεν θέλω να μου φύγει. Θέλω κάποιος να πληρώσει γι' αυτό. Δεν γίνεται δηλαδή να γίνεται κάτι τόσο τραγικό και να βγαίνουν να μας κοροϊδεύουν - γιατί μας κοροϊδεύουν. Ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί; Δεν γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βγαίνουν στην τηλεόραση και να με κοροϊδεύουν, γιατί ήμουν εκεί, τα είδα, τα έζησα. Δεν μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει.

 

Πώς σας κοροϊδεύουν;

Αυτό που μου κακοφαίνεται πιο πολύ είναι το γεγονός που λένε ότι δεν υπήρξε κανένα περίεργο υλικό. Είχε μια μυρωδιά ο χώρος. Τι να πω τώρα, πώς ήταν τα παλιά καθαριστήρια που έμπαινες μέσα και μύριζαν. Ναι, αυτό το πράγμα 100-200 φορές πάνω. Δηλαδή πνιγόμουν, δεν μπορούσες να ανασάνεις.  Επίσης ένα σημάδι που έχω εδώ και άλλο ένα μεγάλο που έχω στην κοιλιακή δεν ήταν εγκαύματα φωτιάς γιατί τα ρούχα μου ήταν άθικτα. Τα ρούχα μου δεν είχαν πάθει κάτι.

 

Σας έκαψε δηλαδή το δέρμα και όχι τα ρούχα;

Ναι. Ήταν κάτω από το ρούχο. Και να φανταστείς ότι φορούσα φανελάκι, πουλοβεράκι. Ήταν χειμώνας...  Τα ρούχα μου ήταν άθικτα και είχα αυτό το σημάδι εδώ πάνω, το οποίο υποχώρησε κάπως γιατί μου έκανε τελικά μια θεραπεία μια δερματολόγος στο Παπανικολάου. Αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα. Είχε ασπρίσει όλο και ήταν σκληρό από πάνω και ήταν ενοχλητικό. Δεν πόναγε. Στην ουσία ποτέ δεν με πόνεσε αυτό το πράγμα. Ήταν περίεργο απλά, αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα.

 

Υπάρχει κάτι που θέλετε ιδιαιτέρως να ακουστεί μέσω της συνέντευξής σας;

Κάποια στιγμή, αν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει όλο αυτό, δηλαδή να υπάρξουν ασφαλείς συγκοινωνίες, να υπάρξει καλή κοινωνική ασφάλιση, οι επόμενοι θα είμαστε εμείς, ίσως τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε άλλο. Και ειλικρινά κάτι που είχα πει μετά το δυστύχημα και συνεχίζω και το λέω ακόμη είναι ότι ντρέπομαι. Ντρέπομαι, γιατί ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που επιτρέψαμε σε όλους αυτούς να κάνουν τέτοια έκτροπα. Ντρέπομαι. Δεν κάναμε τίποτε. Δυστυχώς, δεν κάναμε τίποτε να προλάβουμε. Επαναπαυθήκαμε. Καθίσαμε στον καναπέ μας. Ωραίοι, άνετοι όλοι, κι εγώ μέσα. Αυτή την Ελλάδα θα κληροδοτήσουμε.

«Όταν ένα άτομο προκαλεί σωματικές βλάβες σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο θάνατός του, ονομάζουμε την πράξη αυτή ανθρωποκτονία. Όταν ο δράστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο τραυματισμός θα είναι θανάσιμος, ονομάζουμε την πράξη του αυτή δολοφονία.

Αλλά όταν το αστικό κράτος (η αστική τάξη) βάζει εκατοντάδες ανθρώπους σε έναν τέτοιο κίνδυνο που αναπόφευκτα οδηγεί σε έναν πολύ πρόωρο και αφύσικο θάνατο, έναν θάνατο που είναι τόσο θάνατος όσο ένας θάνατος που προκαλείται με ένα σπαθί ή από μια σφαίρα, όταν στερεί από χιλιάδες τη ζωή τους, ή όταν τους θέτει σε συνθήκες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους, όταν τους αναγκάζει, μέσω του σιδερένιου βραχίονα των αστικών νόμων, να εκτίθενται σε τέτοιες συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο ως αναπόφευκτη συνέπεια - και όταν ξέρει ότι αυτές οι χιλιάδες των ατόμων θα πεθάνουν υπό αυτές τις συνθήκες, και παρ' όλα αυτά επιτρέπει να παραμένουν αυτές οι συνθήκες, η πράξη του είναι φόνος εξίσου με την πράξη του μεμονωμένου ατόμου.

Είναι ένας μεταμφιεσμένος, ύπουλος φόνος, φόνος εναντίον του οποίου κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ένας φόνος που δεν φαίνεται αυτό που είναι πραγματικά, γιατί κανείς δεν βλέπει τον δολοφόνο, γιατί ο θάνατος των θυμάτων, το αδίκημα αυτό φαίνεται περισσότερο σαν μια παράλειψη, παρά σαν διάπραξη.

Αλλά ο φόνος παραμένει»

 

Φρ. Ένγκελς, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», 1845

από ανάρτηση της Δέσποινας Κουτσούμπα

 

Ανδρομάχη

"Γυναίκα εγώ γεννήθηκα στη Φθία

Από παιδί μου λέγαν: "Σώπασε, θα σκύβεις το κεφάλι.

Ο λόγος του δεσπότη σου η σιωπή σου"

Αυτή η σιωπή, μεγάλη τέχνη

Ξένη, ανάξιο ζώο, θηλυκό

Το αίμα σου τραβάει τους λύκους.

Μη στέκεσαι σε βωμούς σφαχτάρι

Η δυστυχία σου λεκιάζει τους υψηλούς τους Οίκους.

Άνιση μάχη αρχίζεις και σίγουρα θα χάσεις.

Τρέξε ή λούφαξε. Μαζί τους μην τα βάζεις.

Το κράτος θα πέσει επάνω σου να σε συνθλίψει"

 

Τα λόγια της Ανδρομάχης του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γ.Β.Τσοκόπουλου από τον Αργύρη Ξάφη στην εκπληκτική παράσταση της Μαρίας Πρωτόπαππα, ακούγονταν σε όλο το Ηρώδειο. Μου φάνηκε πως όλο το Ηρώδειο, για μια στιγμή, σκεφτόταν το ίδιο πράγμα: τις μανάδες των Τεμπών. Τη Μαρία Καρυστιανού. Τη Μιρέλλα Ρούτσι. Λες και για αυτήν έγραψε το έργο ο Ευριπίδης.

Μετά σκέφτηκα ότι είναι ιδέα μου, ότι όλα τα μεγάλα έργα τέχνης μας μιλάνε για αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Κοίταξα γύρω μου: αποκλείεται όλες αυτές οι καθιστές φιγούρες στο Ηρώδειο να σκέφτηκαν το ίδιο με μένα.

 

Πηλέας

"Κι εσείς έτσι ατσαλάκωτοι καρπώνεστε τους ξένους κόπους

Στην εξουσία θρονιάζεστε Ατρείδες,

περιφρονείτε τον λαό, όχλο τον θεωρείτε

Κι αντί να υπηρετείτε αυτή τη χώρα, δυνάστες γίνεστε"

 

Πριν προλάβει να πει τον επόμενο στίχο ("Εμπρός, αδειάστε μου τον τόπο") ο εξαιρετικός Δημήτρης Πιατάς ως Πηλέας, ένα χειροκρότημα δόνησε το Ηρώδειο. Στο άκουσμα της φράσης "δυνάστες γίνεστε".

Ναι, μάλλον σκεφτόμασταν σχεδόν όλοι οι θεατές το ίδιο πράγμα εκείνο το βράδυ...

Γι' αυτό η Ανδρομάχη και ο Πηλέας, παρά τις τόσες τους καταστροφές, στο τέλος θα τα καταφέρουν. Και μόνο τότε θα έρθει η κάθαρση.

 

 

57 ερωτήματα για 57 χαμένες ζωές σε ένα βίντεο διάρκειας 57 λεπτών

Επειδή δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Σ΄ αυτήν ακριβώς τη λήθη ποντάρει η συμμορία που κυβερνά εδώ και έξι χρόνια και αντιμετωπίζει τη χώρα ως λάφυρο πολέμου, μοιράζοντας τη λεία της στο βρώμικο στρατό της.

Εμείς όμως, δεν πρόκειται να τους κάνουμε τη χάρη

Όσο και αν φαίνεται πως ο αγώνας είναι άνισος, εμείς θα επιμένουμε. Θα είμαστε αυτή η ενοχλητική μύγα που δεν θα τους αφήνει στιγμή να νιώσουν πως έχουνε ξεμπερδέψει με τις αμαρτίες τους.

Και όσο κι αν ο ελέφαντας προσποιείται πως αγνοεί τη μύγα και συνεχίζει ανενόχλητος το φαγοπότι του, εμείς ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή η μακάρια αναισθησία του θα σπάσει. Και τότε, αλίμονό του

Γι αυτό κι εμείς θα μιλάμε συνεχώς. Και για το έγκλημα των Τεμπών. Και για το έγκλημα της συμμαχίας με τους γενοκτόνους της Γάζας. Και για το έγκλημα της μοιρασιάς της λείας του ΟΠΕΚΕΠΕ

Το παρακάτω βίντεο είναι ένα εντελώς εθελοντικό εγχείρημα με μοναδικό κίνητρο το καθήκον και το χρέος απέναντι στο Δημοσιογραφικό Επάγγελμα, την Κοινωνία & τις οικογένειες των θυμάτων και με μοναδικό διαθέσιμο πόρο τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο όσων συνέβαλαν σε αυτό

Σαράντα (40) δημοσιογράφοι διατυπώνουν 57 ερωτήματα για το “πριν” και το “μετά” της μεγαλύτερης σιδηροδρομικής τραγωδίας στην ιστορία της Ελλάδας.

Εννιά (9) τραγουδιστές ερμηνεύουν το τραγούδι που έγραψε για την τραγωδία των Τεμπών ο Φ. Δεληβοριάς  [Γ. Ανδρεάτος, Ρ. Αντωνοπούλου, Π. Θαλασσινός, Μ. Μητσιάς, Ν. Μποφίλιου, Γ. Νέγκα, Μ. Πασχαλίδης, Δ. Τσακνής, Γλυκερία Φ.]

Δύο (2) ηθοποιοί απαγγέλλουν από την αρχαία τραγωδία «Ικέτιδες» & από την σύγχρονη των Τεμπών  [Π. Ορκόπουλος, Μ. Παπαδημητρίου]

Η πρόζα ανάμεσα στα 57 ερωτήματα, είναι γραμμένη από το Σταμάτη Κραουνάκη

Και όλα αυτά με τη βοήθεια 15 τεχνικών εικόνας & ήχου

 

 

Όπως αναφέρουν οι δημιουργοί του εγχειρήματος:

 

Μια συμβολή περισσότερων από 40 δημοσιογράφων, 15 καλλιτεχνών, 15 τεχνικών εικόνας & ήχου.

 

Μια ελάχιστη συμβολή στο χρέος απέναντι στο Επάγγελμα, την Κοινωνία & τις οικογένειες των θυμάτων.

 

Στα Παιδιά & στους Γονείς.

Της Ελλάδας & όλου του κόσμου.

 

Σ' όσους έχασαν τη ζωή τους.

Σ΄ όσους έζησαν χάνοντας τη ζωή τους.

 

Ένα ολότελα εθελοντικό εγχείρημα, με μοναδικό διαθέσιμο πόρο το καθήκον για την κατάθεση του περιορισμένου ελεύθερου χρόνου. Μια ελάχιστη συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης των αιτιών της τραγωδίας των Τεμπών: 57 ερωτήματα για το "πριν" και το "μετά" της μεγαλύτερης σιδηροδρομικής τραγωδίας στην ιστορία της Ελλάδας.

 

Το χρέος που φέρει προς την Κοινωνία κάθε επάγγελμα.

Γιατί - όπως κάθε τι - η Κοινωνία κυοφορεί τη Δημοσιογραφία.

Υπάρχει ομφάλιος λώρος. Από εκεί τροφοδοτείται. Από εκεί αισθάνεται τον σφυγμό.

Και σε κάποιες περιπτώσεις, όταν δεν συμβαίνει αυτό, αποβάλλεται από την συνείδηση της.

 

Μια «Συγγνώμη»  στις οικογένειες των θυμάτων.

Γιατί δεν φροντίσαμε να κάνουμε ως δημοσιογράφοι - πριν την τραγωδία - ό,τι μάς αναλογούσε προκειμένου, τα δικά σας παιδιά, να γυρίζανε πίσω εκείνο το βράδυ με ασφάλεια.

 

Ένα «Ευχαριστούμε» στις οικογένειες των θυμάτων.

Γιατί φροντίζουν να κάνουν ως γονείς – μετά την τραγωδία - ό,τι δεν τους αναλογεί προκειμένου, τα δικά μας παιδιά, να γυρίζουν πίσω κάθε βράδυ με ασφάλεια.

 

Οι εγγραφές πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο του 2025.

 

ΣΥΝΕΒΑΛΑΝ ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ

 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Αβραμίδης Χρήστος

Αθανασοπούλου Δήμητρα

Αλεξάκης Γιώργος

Αραβαντινός Μάριος

Αυγερόπουλος Γιώργος

Γαστεράτος Αλέξανδρος

Γιαννακόπουλος Δημήτρης

Γιαννόπουλος Νίκος

Ηλιοπούλου Μιλένα

Θανασούλια Μαρία

Καββαδίας Κώστας

Κακαβάνης Ηρακλής

Κανελλόπουλος Δημήτρης

Καρανικόλα - Κοντορούση Ελένη

Καρβουνόπουλος Πάρις

Κατσαμπέκη Ελένη

Κόκκολας Κώστας

Κλαυδιανός Φοίβος

Κωνσταντίνου Μηνάς

Μπαϊράμογλου Γιώργος

Μπερσή Ευρυδίκη

Μπογιόπουλος Νίκος

Ντελιδάκη Εύα

Πανάγου Έρη

Παναγούλης Δημήτρης

Πάντα-Χαρβά Αντιγόνη

Πουλής Κωνσταντίνος

Ρηγόπουλος Αντώνης

Σαχίνης Γιώργος

Σολομών-Πάντα Λουίζα

Συμεωνίδης Γιάννης

Τραπεζιώτης Γιώργος

Τριάντης Βαγγέλης

Φρούντζος Παναγιώτης

Χαρίτος Πάνος

Χατζηαντωνίου Ναταλί

Χατζηνικόλας Δημήτρης

Χονδρόγιαννος Θοδωρής

Χουδαλάκης Γιώργος

Χριστοδούλου Θάνος

 

ΕΚΦΩΝΗΣΗ

Κατσαμπέκη Ελένη

Παναγούλης Δημήτρης

 

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ

Ανδρεάτος Γεράσιμος

Αντωνοπούλου Ρίτα

Θαλασσινός Παντελής

Μητσιάς Μανώλης

Μποφίλιου Νατάσσα

Νέγκα Γιώτα

Πασχαλίδης Μίλτος

Τσακνής Διονύσης

Φωτιάδη Γλυκερία

 

Στίχοι | Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς

Πιάνο: Γιάννης Μπελώνης

Ηχογράφηση Πιάνου: Σωτήρης Παπαδόπουλος, Θύμιος Παπαδόπουλος

Ηχογράφηση Τραγουδιστών | Μίξη: Γκόντας Κώστας, Νταβαρίνος Γιώργος

 

ΠΡΟΖΑ

Σταμάτης Κραουνάκης

 

ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Ορκόπουλος Παύλος

Παπαδημητρίου Μάκης

  

ΜΟΝΤΑΖ | ΜΙΞΑΖ | ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Λάσκαρης Αγοραστός

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Στέφανος Παπαδόπουλος

Δημήτρης Λαμπρόπουλος

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ | ΠΑΡΑΓΩΓΗ | ΚΕΙΜΕΝΑ

Δημήτρης Παναγούλης

  

ΟΠΕΡΑΤΕΡ

Eni Koukia

Tomasz Fijalkowski

 

ΗΧΟΛΗΠΤΕΣ

Γιώργος Νταβαρίνος

Κώστας Γκόντας

Νίκος Γιατράκος

Κώστας Σαβουϊδάκης

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΤΟΥ Δ/ΦΟΥ Γ. ΣΑΧΙΝΗ

Γιώργος Τρυπιδάκης, Σκηνοθέτης

Νίκη Τουτουντζάκη, Αrt Director

Μαρίνος Μαυρίδης, Διεύθυνση Παραγωγής

 

Στον Βασίλη, τον Γιώργο, την Ρένα & την Αντωνία.