Η Raf West Journal παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη μετάδοση το τραγούδι του Άδωνι Αβραάμ Κοέν Γεωργιάδη. Ένα τραγούδι που προοριζόταν για το διαγωνισμό της Eurovision, αλλά η αντισημιτική κριτική επιτροπή το απέρριψε ως απαράδεκτο. Δεν πειράζει όμως. Έστω και έτσι, το τραγούδι του Γεωργιάδη είναι βέβαιο πως θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο μεταφέροντας παντού τη λατρεία του συνθέτη για το Ισραηλινό έθνος και την ευγνωμοσύνη του για τον αγώνα που δίνει ο λαός του Ισραήλ προκειμένου να εξαλείψει τους Παλαιστίνιους από τη γη τους

Το τραγούδι έχει τίτλο "Adoni bi, adoni be". Στίχοι, μουσική και χορευτικά από τον Άδωνι Αβραάμ Κοέν Γεωργιάδη. Ερμηνεύει ο Θέμης Αδαμαντίδης με πολυμελές μπαλέτο 

Στις 11 Ιουλίου του 1942, οι γερμανικές κατοχικές αρχές διέταξαν όλους τους Εβραίους άνδρες ηλικίας περίπου 18–45 ετών να συγκεντρωθούν στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης με το πρόσχημα της καταγραφής

Περίπου 9.000 ήταν οι Εβραίοι που ανταποκρίθηκαν στις κατοχικές διαταγές και συγκεντρώθηκαν στην πλατεία κάτω από τον καυτό ήλιο. Εκεί, οι Γερμανοί στρατιώτες και οι Έλληνες συνεργάτες τους, υπέβαλαν τους Εβραίους Έλληνες σε εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και εξαντλητικές ασκήσεις μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων κατοίκων της πόλης.

Η 11η Ιουλίου 1942 έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως: «Μαύρο Σάββατο», «Μαύρη Επέτειος» ή «Black Sabbath» στη διεθνή βιβλιογραφία και αποτελεί σύμβολο του δημόσιου εξευτελισμού, της αντισημιτικής βίας και της καταστροφής μιας από τις σημαντικότερες σεφαραδίτικες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης.

Στις 19 Μαΐου του 2026, 430 ακτιβιστές από όλο τον κόσμο απήχθησαν από τον Ισραηλινό στρατό σε διεθνή ύδατα σε ζώνη ελέγχου της Κύπρου, μεταφέρθηκαν βίαια στο Ισραήλ και υπέστησαν – και υφίστανται ακόμη - παρόμοιου τύπου εξευτελισμούς και ξυλοδαρμούς. Δεμένοι με τα χέρια πίσω, πεσμένοι στα γόντα και με το κεφάλι να ακουμπάει στο έδαφος δέρνονται και εξευτελίζονται σε παγκόσμια μετάδοση

Όπως εξηγεί σε ανάρτησή του ο νομικός Θανάσης Καμπαγιάννης, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Τρίτης Σύμβασης της Γενεύης περί μεταχειρίσεως των αιχμαλώτων πολέμου (κυρωθείσας με τον 3481/1955, ΦΕΚ Α’ 3 / 5.1.1956): “Οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να τυγχάνουν πάντοτε ανθρώπινης μεταχείρισης… Ομοίως, οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να προστατεύονται πάντοτε, ιδίως από πράξεις βίας ή εκφοβισμού και από προσβολές και την περιέργεια του κοινού”.

Αυτή η τελευταία φράση περί "περιέργειας του κοινού" αναφέρεται ακριβώς σε εικόνες σαν αυτές που αναφέραμε παραπάνω στην  Πλατεία Ελευθερίας, αλλά και σε άλλες  εικόνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου οι αιχμάλωτοι πολέμου μετατράπηκαν σε δημόσια θεάματα και αντικείμενα δημόσιας χλεύης ή προπαγάνδας. Απώτερος σκοπός των βασανιστών είναι να δείξουν ότι οι κρατούμενοι δεν είναι ισότιμοι άνθρωποι και κατά συνέπεια δεν τους αξίζει καμία ανθρώπινη μεταχείριση

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο εντάχθηκε ρητά στις Συμβάσεις της Γενεύης η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των κάθε είδους αιχμαλώτων. Πόσο μάλλον όταν στην περίπτωση των ακτιβιστών του Global Sumud Flotilla δεν μιλάμε για στρατιωτικούς που διεξάγουν πολεμική επιχείρηση, αλλά για απλούς πολίτες που θέλησαν να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό.

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Θανάσης Καμπαγιάννης: «Είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας ότι το κράτος που διακηρύττει ως πηγή της νομιμοποίησής του το Ολοκαύτωμα και το παγκόσμιο νομοθετικό πλαίσιο που γεννήθηκε μετά τη φρίκη του, πρωτοπορεί σήμερα στην καταπάτηση, την διαπόμπευση και την κατάργησή του. Η Νέμεσις θα πέσει στα κεφάλια τους»

Το Ισραήλ τελικά κατάφερε αυτό που ήθελε. Κατάφερε να έχει συνεχώς τις κάμερες στραμμένες πάνω του μέχρι το τέλος της χθεσινής βραδιάς και να παριστάνει το κανονικό κράτος και να αντιμετωπίζεται από τους διοργανωτές και τους παρουσιαστές της βραδιάς ως τέτοιο. Παρά τη γενοκτονία της Γάζας, παρά την εισβολή στη Συρία και το Λίβανο, παρά την επίθεση στο Ιράν, παρά τη διείσδυση της Μοσάντ σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων

Και όχι, η δεύτερη θέση που κατέλαβε δεν είναι σε καμία περίπτωση αποτυχία για το Ισραήλ. Αυτό ακριβώς ήθελε. Τι να την έκανε την πρώτη θέση; Για να διεξαχθεί ο επόμενος διαγωνισμός πού; Στα χαλάσματα της Λωρίδας της Γάζας; Ή μήπως στην κατεχόμενη Δυτική όχθη δίπλα από τα ισοπεδωμένα σπίτια και τις ξεριζωμένες από τους Ισραηλινούς έποικους πανάρχαιες ελιές των Παλαιστινίων;  

Και αν λάβουμε υπόψη ότι πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Σλοβενία, Ισλανδία) δεν συμμετείχαν φέτος στο διαγωνισμό της Eurovision εξαιτίας της απαράδεκτης συμμετοχής σε αυτόν του Ισραήλ ενώ τρεις από αυτές (Ισπανία, Ιρλανδία, Σλοβενία) δεν τον μετέδωσαν καθόλου τηλεοπτικά, τι θα συνέβαινε του χρόνου εάν ο διαγωνισμός διεξαγόταν στο Ισραήλ;

Αυτό δεν το ήθελε κανένας. Ούτε το Ισραήλ, ούτε οι λαοί της Ευρώπης που αντιστέκονται στη γενοκτονία της Γάζας, αλλά ούτε καν η EBU. Τι θα συνέβαινε με το τόσο πολύτιμο προϊόν της; Πόσο θα άντεχε να απαξιωθεί ακόμη. Γιατί ένα εμπορικό προϊόν είναι αυτός ο διαγωνισμός και τίποτε περισσότερο. Από ένα φεστιβάλ τραγουδιού που δημιουργήθηκε για να ενώσει τηλεοπτικά τη μεταπολεμική Ευρώπη, στα πρότυπα άλλων αντίστοιχων φεστιβάλ όπως το ιστορικό φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, κατέληξε σε ένα ευτελές προϊόν κάκιστης αισθητικής, γύρω από το οποίο διεξάγονται πάσης φύσεως αλισβερίσια – εμπορικά και γεωπολιτικά

Επιτυχία λοιπόν για μια ακόμη χρονιά για το Ισραήλ με τα δημοσιεύματα όμως παγκοσμίως περί χειραγώγησης της ψηφοφορίας από τους Ισραηλινούς να πολλαπλασιάζονται, ενώ η εγκυρότητα των Μέσων που τα μεταδίδουν δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την αλήθεια του γεγονότος

Σύμφωνα με τους “New York Times”, το Ισραήλ δαπάνησε πάνω από 1 εκατ. δολάρια σε κρατικά υποστηριζόμενη καμπάνια προώθησης και ενθάρρυνσης μαζικής ψηφοφορίας υπέρ της συμμετοχής του

Σύμφωνα με τον Guardian, αρκετοί ευρωπαϊκοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ζήτησαν «πλήρη αναθεώρηση» του televoting μετά την ισραηλινή καμπάνια στα social media και τις ανησυχίες περί «κατάχρησης των κανόνων»

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, η EBU άλλαξε τους κανόνες ψηφοφορίας μετά τις αντιδράσεις για τις έντονες καμπάνιες υπέρ του Ισραήλ και ότι το ισραηλινό δίκτυο KAN δέχθηκε προειδοποίηση

Για το ίδιο θέμα, το Infowar δημοσιεύει ένα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου και σας το παρουσιάζουμε

--------------------------------------------------------

του Άρη Χατζηστεφάνου

Το τεχνολογικά διάτρητο σύστημα ψηφοφορίας της Eurovision και μια γιγαντιαία επιχείρηση astroturfing έδωσαν στο Ισραήλ τη δεύτερη θέση στο φετινό διαγωνισμό επιτρέποντας στο Τελ Αβίβ να ισχυρίζεται ότι οι λαοί της Ευρώπης στηρίζουν τη γενοκτονική πολιτική του.

Για το κράτος του Ισραήλ ο ετήσιος διαγωνισμός της Eurovision έχει μετατραπεί σε ένα σημείο όπου τέμνονται δυο από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις προπαγάνδας του: το Artwashing, δηλαδή η χρήση της τέχνης για το ξέπλυμα των εγκλημάτων που πραγματοποιεί και το pinkwashing μέσω του οποίου επιχειρεί να προσεγγίσει την παγκόσμια ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν «παράδεισο επί της Γης».

Θα πρέπει να σημειωθεί πως το γεγονός ότι πολλοί αμφισβητούν την καλλιτεχνική αξία του διαγωνισμού δεν μειώνει καθόλου τη σημασία του σαν ένα ακόμη πεδίο προώθησης της ισραηλινής προπαγάνδας, καθώς τον παρακολουθούν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Ακριβώς μάλιστα επειδή συχνά απευθύνεται και σε ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, προσφέρει πρόσφορο έδαφος για τη λεγόμενη χασμπάρα, την προπαγάνδα του Ισραήλ.

Από πέρυσι αρκετοί παρατήρησαν ότι η ψήφος του κοινού για το Ισραήλ παρουσιάζει πολύ μεγάλες διαφορές σε σχέση με την ψήφο των κριτών. Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία που έχουν από τα μεγαλύτερα φιλοπαλαιστινιακά κινήματα και όπου ακόμη και οι κυβερνήσεις έχουν καταδικάσει την πολιτική του Τελ Αβίβ.

Αυτό το γεγονός έδωσε σε Ισραηλινούς διπλωμάτες την ευκαιρία να στήσουν μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει μια ψευδής εικόνα κριτικής απέναντι στο Ισραήλ ενώ στην πραγματικότητα οι λαοί της Ευρώπης είναι στο πλευρό του. Συγκεκριμένα γίνεται λόγος για μια «σιωπηρή πλειοψηφία» που στηρίζει το Ισραήλ. Το ίδιο έκαναν στην Ελλάδα και διάφοροι γραμματοκομιστές του Ισραήλ και θιασώτες της γενοκτονίας όπως ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης, το σχόλιο του οποίου περιέχει πανομοιότυπες εκφράσεις με δηλώσεις ισραηλινών αξιωματούχων. .

Πώς καταφέρνει όμως το Ισραήλ να κερδίζει τόσο υψηλές θέσεις στην ψήφο του κοινού;

Λίγες ημέρες πριν από τον τελικό διαγωνισμό άρχισαν να κυκλοφορούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης φήμες για νόθευση του αποτελέσματος, καθώς παρατηρήθηκε ένα περίεργο φαινόμενο: Θεατές από τη Νορβηγία που προσπαθούσαν να ψηφίσουν υπέρ της Κροατίας λάμβαναν το παρακάτω μήνυμα: «Σας ευχαριστούμε για την ψήφο σας στο Ισραήλ! Μπορείτε να ψηφίσετε 20 φορές, οπότε αν σας άρεσε ο διαγωνιζόμενος μπορείτε να ξαναψηφίσετε»

Οι διοργανωτές αναγνώρισαν το πρόβλημα αλλά υποστήριξαν ότι η αποστολή λανθασμένου μηνύματος δεν επηρέασε το αποτέλεσμα, καθώς όλες οι ψήφοι καταγράφηκαν κανονικά. Παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε, το ενδεχόμενο ανοιχτής νοθείας δεν είναι το επικρατέστερο σενάριο γιατί όπως φαίνεται το Ισραήλ είχε αρκετά άλλα «νόμιμα» μέσα στη διάθεσή του.

Τις ίδιες ημέρες χιλιάδες χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε όλη την Ευρώπη ανέφεραν ότι βομβαρδίζονται από διαφημιστικά μηνύματα που τους καλούσαν να ψηφίσουν το τραγούδι με τον αριθμό 14. Το γεγονός ότι στα μηνύματα γινόταν ελάχιστη ή καμία αναφορά στο ότι το 14 αντιστοιχούσε στο Ισραήλ δείχνει ότι οι ισραηλινές αρχές έχουν άριστη εικόνα για τις αντιδράσεις που προκαλεί και μόνο το άκουσμα του ονόματος σε εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες. Ποιος βρισκόταν όμως πίσω από αυτή την πρωτοφανή καμπάνια; Με μια πολύ πρόχειρη αναζήτηση στα στοιχεία της διαφήμισης αποκαλυπτόταν ότι είχε πληρωθεί απευθείας από το κράτος του Ισραήλ, όπως μπορείτε να δείτε και στις εικόνες που ακολουθούν.

Πριν από ένα χρόνο ο Γιονατάν Τουβάλ, γνωστός Ισραηλινός αναλυτής, ο οποίος αρθρογραφεί σε κορυφαία μέσα ενημέρωσης όπως οι New York Times, η Washington Post, οι Los Angeles Times και το περιοδικό Time είχε κάνει μια ακόμη αποκάλυψη. Σε μήνυμά του στο X ανέφερε τα εξής: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Η ισραηλινή κυβέρνηση προσέλαβε ειδικό/ούς για να στήσουν ομάδες ψηφοφόρων σε δεκάδες χώρες με στόχο να αυξήσουν τη ψήφο του κοινού για το τραγούδι του Ισραήλ. Η προσπάθεια απέδωσε αφού το τραγούδι κέρδισε τη δεύτερη θέση»

Παρακολουθώντας κανείς την περσινή ψηφοφορία διαπιστώνει ότι ενώ το Ισραήλ θα βρισκόταν στη 12 θέση (52 βαθμοί) με βάση την ψηφοφορία των κριτών, εκτινάχθηκε στην πρώτη χάρη στις ψήφους του κοινού (323 βαθμοί) πριν πέσει τελικά στη πέμπτη* θέση. Για άλλη μια φορά, η πολύ υψηλή βαθμολογία που συγκέντρωσε σε χώρες όπως η Ιρλανδία (10 βαθμούς) που ασκούν την σκληρότερη κριτική προς το κράτος του Ισραήλ είχε προκαλέσει εντύπωση ακόμη και σε ισραηλινά ΜΜΕ. 

Την καταγγελία είχε επιβεβαιώσει πέρυσι μιλώντας στην ισραηλινή ιστοσελίδα Ynet και ο Ντέιβιντ Σαράνγκα ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών. «Είναι αλήθεια ότι εμείς, ως υπουργείο Εξωτερικών, λειτουργήσαμε σε φιλικό προς τη χώρα ακροατήριο για να αυξήσουμε τις ψήφους» είχε δηλώσει ο Σαράνγκα, ο οποίος είχε παίξει κομβικό ρόλο σε μεγάλες επιχειρήσεις προπαγάνδας του Ισραήλ στις ΗΠΑ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.  

Αναλύοντας το ρόλο που έπαιξε το ισραηλινό διπλωματικό σώμα, το Ynet ανέφερε τα εξής: «Πριν λάβει η Golan την υποστήριξη του ευρωπαϊκού κοινού προηγήθηκε μια εκστρατεία του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γραφείου Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης για τους λάτρεις του Eurovision, στην οποία η εκπρόσωπος του Ισραήλ απευθύνθηκε σε αυτούς στα γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά, τσεχικά, λετονικά, εσθονικά, αλβανικά, γεωργιανά και αγγλικά και τους ζήτησε να την ψηφίσουν… Τα βίντεο που γύρισε η Γκολάν ανέβηκαν σε ειδικό κανάλι στο YouTube και έλαβαν πάνω από 14 εκατομμύρια προβολές. Η εκστρατεία απευθυνόταν σε κοινό που επιλέχθηκε με βάση λεπτομερή ανάλυση των προτύπων ψήφου στο παρελθόν και του ενδιαφέροντος που έδειξαν οι χώρες αυτές για το τραγούδι «Hurricane». Το Υπουργείο Εξωτερικών και η Υπηρεσία Δημοσίων Σχέσεων έδωσαν έμφαση σε ακροατήρια που αγαπούν τη Eurovision, όπως η LGBT κοινότητα στην Ευρώπη, μέλη fan club, δημοσιογράφων που καλύπτουν τον διαγωνισμό και opinion leaders».

H ανάμιξη του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών στο διαγωνισμό φαίνεται πως είχε ενοχλήσει αρκετές χώρες. Η κρατική ραδιοτηλεόραση της Σλοβενίας, RTV SLO, που έχει την ευθύνη για την εθνική ομάδα τη χώρας απευθύνθηκε στην EBU καταγγέλλοντας ότι υπάρχουν «αναπάντητα ερωτήματα» από σειρά «αμφισβητούμενων γεγονότων» και την έλλειψη δημοκρατίας στη λειτουργία του θεσμού. Σε επιστολή της η RTV ζητούσε περισσότερα στοιχεία για τις ψήφους από την Σλοβενία καθώς εμφανίστηκε απρόσμενα μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων, σε σχέση με το παρελθόν.  Επίσης αναρωτιόταν γιατί δίνεται δικαίωμα ψήφου σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο στα κράτη που συμμετέχουν. Αν και στην επιστολή δεν υπήρχε αναφορά στο Ισραήλ, δημοσιογράφοι που παρακολουθούν για χρόνια το διαγωνισμό ανέφεραν ότι η Σλοβενία φωτογράφιζε το Ισραήλ με αφορμή τις δηλώσεις του Σαράνγκα . 

Ακόμη λοιπόν και χωρίς τις πληροφορίες περί νοθείας, το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ έχει επιβεβαιώσει την πραγματοποίηση μιας επιχείρησης astroturfing (περισσότερα για την τακτική μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση), με την οποία επιχειρεί να παρουσιάσει ένα σιωπηρό κίνημα συμπαράστασης προς το Ισραήλ. 

Υ.Γ Διαβάζοντας σχετικά σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε εφημερίδες θα μπορέσετε να εντοπίσετε και ποιοι έχουν αναλάβει να προωθήσουν αυτό το μήνυμα στην Ελλάδα.  

Την ώρα που κλόουν και γελωτοποιοί θα παίζουν με την αισθητική και με τα νεύρα μας, συνεισφέροντας με τον τρόπο τους στο πλύσιμο του γενοκτόνου κράτους του Ισραήλ, εμείς θα ακούμε ξανά και ξανά αυτό το υπέροχο τραγούδι που έρχεται από τη μαρτυρική γη των Παλαιστινίων

Ένα τραγούδι από τη Γάζα που γράφτηκε όχι για τη νίκη στο διαγωνισμό της Eurovision, αλλά για δικαιοσύνη και ελευθερία. Για το τέλος της συνεχιζόμενης γενοκτονίας, της παράνομης κατοχής, της πολιορκίας και της καταστροφής της παλαιστινιακής πολιτιστικής κληρονομιάς από το Ισραήλ.

Το Drone Song ηχογραφήθηκε μέσα στο Πολιτιστικό Κέντρο Rashad Al Shawa της Γάζας. Για δεκαετίες, αυτός ο χώρος φιλοξενούσε συναυλίες, θέατρο, φεστιβάλ και δημόσια ζωή. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα και σήμερα χρησιμεύει ως καταφύγιο για τους εκτοπισμένους.

Ενώ εκατομμύρια θα ψηφίζουν στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εμείς μπορούμε να δώσουμε μια εναλλακτική ψήφο κοινοποιώντας το «Drone Song»

Το τραγούδι ερμηνεύεται από τον Ahmed Abu Amsha και είναι του Zaid Hilal

της Μαρίας Νάτση

"Από τον τόπο της δικαίωσής μας

ποτέ δεν θα φυτρώσουν

την Άνοιξη λουλούδια"

Yehuda Amichai

"Είσαι πολύ νευρικός. Δεν σε έχω ξαναδεί έτσι". Τα μάτια του κινούνταν δεξιά και αριστερά ψάχνοντας κάποια αόρατη κρυμμένη έξοδο. "Ναι είμαι...δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα. Ίσως αν περάσουν ένα δύο μήνες να ξανανιώσω άνθρωπος....Σου έφερα ένα δώρο "

Έβγαλε από το τσαντάκι του ένα διάφανο σακουλάκι. "Το έφερα  από την Ιερουσαλήμ". Ένα  ξύλινο σταυρουδάκι περιτριγυρισμένο με ξύλινες προσεκτικά λειασμένες  μπάλες περασμένες σε σκοινί. Λίγο κερί από τον Πανάγιο τάφο  που μοσχοβόλησε επιδεικτικά τον αέρα και ένα μικρό ξυλαράκι ελιάς.

Θυμήθηκα τις φορτωμένες με ιερό καρπό ελιές που γκρεμίζονται από τις μπουλντόζες  των εποίκων και τα πολύτιμα πηγάδια πνιγμένα πλέον από τσιμέντο στα κατεχόμενα εδάφη. Δεν ήθελα να τον πληγώσω. Είπα μονάχα  ευχαριστώ και τον αγκάλιασα, μαζί  με τον  ντροπαλό αναστεναγμό  του .

"Ακούω την εξάτμιση από τα μηχανάκια και πετάγομαι στον ύπνο μου"  συνέχισε,

"Δεν ήταν καλά τα πράγματα.

Χτυπούσαν συνέχεια ο σειρήνες  και τρέχαμε στα καταφύγια. Στους δρόμους οι άνθρωποι ήταν όλοι αγριεμένοι. Οδηγούσαν νευρικά, μιλούσαν  νευρικά, παντού στρατός και έλεγχοι ακόμα και στα σουπερμάρκετ. Όμως τώρα ήρθαμε εδώ. Μπορούμε να είμαστε πάλι άνθρωποι "

Το τελευταίο το είπε με το  κεφάλι σκυμμένο προς το χώμα, αυτή την ταπεινή υπενθύμιση του εφήμερου, που η στρεβλή φύση μας την έκανε αιτία  ατελείωτων  αιματηρών διεκδικήσεων.

Τον άκουγα όπως κάθε φορά που βλεπόμασταν. Την προηγούμενη φορά μου περιέγραφε την ιστορία της οικογένειας του. Πώς βρέθηκαν στο Άουσβιτς, πόσα μέλη της οικογένειας δολοφονήθηκαν και πώς κάποια κατόρθωσαν να επιστρέψουν στα Γιάννενα για να  αντικρίσουν ξένες γυναίκες  να κάθονται και να συζητούν ήσυχα  στο κατώφλι του σπιτιού τους, φορώντας στο λαιμό τους τα κειμήλια της ξεκληρισμένης οικογένειας.

Ένας λαός για αιώνες κυνηγημένος από όλους  μας, με τη διπλή συμφορά να ζήσει  μια γενοκτονία και να κάνει μια γενοκτονία. Και είναι η φρίκη και των δύο, ίδια .

Πότε αλήθεια θα έρθει ο καιρός που τα παιδιά του Ισραήλ και της Παλαιστίνης θα  γευτούν την ομορφιά της ειρήνης;

Πότε θα έρθει ο καιρός που θα ακουστούν;

Μικρά χέρια σκάβουν στα ματωμένα χώματα να βρουν τα  λόγια του ποιητή και  τραγουδούν:

«Μην σταματήσετε να μιλάτε για ειρήνη μέχρι να μετατρέψετε τα σπαθιά σε άροτρα.

Μην σταματήσετε!

Συνεχίστε να τα σφυρηλατείτε ώσπου να γίνουν μουσικά όργανα» (Amichai)

Μέχρι «ο άκαμπτος λόγος της αυτοδικαίωσης να αντικατασταθεί με σεμνούς ψίθυρους» και οι φωνές του μίσους να σωπάσουν.

"Είναι αλήθεια ,

θα υπάρξουν άραγε μέρες συγχώρεσης και ελέους;

Και θα περπατήσεις στο χωράφι σαν απλός διαβάτης.

Τα πόδια σου θα χαϊδευτούν απαλά από τα μικρά φύλλα,

ή τα τσιμπήματα θα γίνουν γλυκά όταν σε πληγώνουν τα σπασμένα στάχυα της σίκαλης.

Ή θα σε προλάβει η νεροποντή, καθώς οι σταγόνες χτυπούν

τους ώμους σου, το στήθος σου, τον λαιμό σου

και το μυαλό σου θα είναι καθαρό.

Θα περπατάς στο βρεγμένο χωράφι

και η σιωπή θα σε γεμίζει,

σαν το φως που ντύνει ένα σύννεφο.

Και θα αναπνεύσεις μέσα στα αυλάκια

μια ανάσα ήρεμη και σταθερή,

και θα δεις τον ήλιο

να καθρεφτίζεται στη χρυσή λακκούβα.

Και τα πράγματα θα είναι απλά και ζωντανά,

και θα επιτρέπεται να τα αγγίζεις,

και  θα επιτρέπεται να αγαπάς.

Θα περπατήσεις μόνος στο χωράφι,

χωρίς να σε έχει κάψει η φωτιά

των δρόμων που στρώθηκαν

με τρόμο και αίμα.

Και στην καρδιά σου θα παραδοθείς ξανά ταπεινά,

σαν ένα φύλλο χορταριού,

σαν ένας από τους ανθρώπους"

 Leah Goldberg