Ο Γιώργος Μπουτσίνης (καπετάν Νικήτας) ήταν ηγετική μορφή της Εθνικής Αντίστασης στην Αττική και συγγραφέας του εμβληματικού έργου «Το αντάρτικο στην Αττική 1941-1945». Η δράση του καπετάνιου και του συγκροτήματος του (2ο Συγκρότημα του ΕΛΑΣ Αττικής), αναπτύχθηκε κυρίως στην Πάρνηθα,  την  Πεντέλη και τα Μεσόγεια (ανατολική Αττική).  Καταγράφεται όμως και δράση του μαζί με το 1^ο συγκρότημα, εκείνο της δυτικής Αττικής, που συναποτελούσαν το Ι/34 τάγμα του ΕΛΑΣ -τα λεγόμενα «αρβανίτικα αντάρτικα».

Στο  βιβλίο του που προαναφέραμε και που πρωτοκυκλοφόρησε το 1979 σε αυτοέκδοση, προσφέρει αρκετές πληροφορίες για τοπωνύμια και κρησφύγετα των ανταρτών στην Πεντέλη αλλά και γεγονότα και συναγωνιστές του από τα Μεσόγεια. Ενδεικτικά περιγράφει ως «ραχοκοκαλιά του ΕΛΑΣ στα Μεσόγεια» πρόσωπα όπως ο Γιάννης Καλοκαιρινός (στέλεχος της τοπικής οργάνωσης με δράση στην τροφοδοσία), Κωνσταντίνος Λουκάς (σύνδεσμος για τη μεταφορά πληροφοριών προς το βουνό), μέλη της οικογένειας Ξηντάρα (αναφέρεται η συμβολή τους στη φιλοξενία και κάλυψη ανταρτών). Αναφέρεται και στον Βασίλη Πιπερίγκο (ντόπιος μαχητής με συμμετοχή στις επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ στην περιοχή). Αυτά ενδεικτικά.

Ο Γ. Μπουτσίνης ιδιαίτερα  τονίζει ότι το Πικέρμι δεν ήταν απλώς ένα χωριό, αλλά ένας κόμβος που επέτρεπε την ενέδρα σε γερμανικές φάλαγγες αφού συνέδεε τα Μεσόγεια με το ορεινό συγκρότημα της Πεντέλης. Μάλιστα εξασφάλιζε ταχεία υποχώρηση μετά από την επίθεση αφού προσέφερε κάλυψη μέσω των γύρω αμπελώνων και ελαιώνων. Αυτές τις ενέδρες και επιθέσεις περιγράφει στο βιβλίο του το οποίο αν συνδυαστεί με εκείνο, το ιδιαίτερα στοιχειοθετημένο βιβλίο του Σόλωνα Γρηγοριάδη «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974» παρέχει σαφείς πληροφορίες για την Αντίσταση και τα γεγονότα της περιόδου στην ανατολική Αττική

Το βιβλίο του Μπουτσίνη  αποτελεί μια από τις πιο λεπτομερείς πρωτογενείς πηγές για τη δράση του ΕΛΑΣ στην Αττική και τη Βοιωτία. Μπορεί η πλειονότητα των εξιστορούμενων γεγονότων να εντοπίζεται στην Πάρνηθα και τη δυτική Αττική, σημαντική είναι όμως και η αναφορά του στα  γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην ανατολική πλευρά. Με ιδιαίτερες αναφορές στο Πικέρμι. Στο βιβλίο του Μπουτσίνη γίνεται λεπτομερής αναφορά στην ενέδρα και τη μάχη της 12^ης Ιουλίου 1944 αλλά και σε εκείνη της 21^ης Ιουλίου του ίδιου έτους, εδώ όμως χρειάζεται και η συμπλήρωση από τον Σόλωνα Γρηγοριάδη. Ειδικά όταν παρουσιάζονται  τα αντίποινα που εφάρμοσαν Γερμανοί και συνεργάτες τους, την επομένη της επίθεσης της 21/7/1944 με την εκτέλεση των (τουλάχιστον) 54 στο σημείο της μάχης.

Η ενέδρα της 12^ης Ιουλίου είναι πολύ γνωστή αφού οδήγησε στα αντίποινα της 17^ης Ιουλίου και θα αναφερθούμε και παρακάτω σε αυτή. Εδώ θα αναφέρουμε τη λιγότερο γνωστή ενέδρα, εκείνη της 21^ης Ιουλίου η οποία όμως κορύφωσε το εκδικητικό μένος των Γερμανών και των συνεργατών τους.

Η ενέδρα της 21^ης Ιουλίου 1944

Αρχικά υπήρξε η πληροφορία πως μια ισχυρή γερμανική εφοδιοπομπή θα περνούσε από τη Λεωφόρο Μαραθώνος με κατεύθυνση τη Ραφήνα, μεταφέροντας πυρομαχικά και εφόδια για τις δυνάμεις τους στην Εύβοια και το Αιγαίο.

Το  2ο Συγκρότημα του ΕΛΑΣ Αττικής υπό τον Γ. Μπουτσίνη (καπετάν Νικήτα) και τον Θύμιο Καψή (καπετάν Ανάποδο) έπιασε τα υψώματα δεξιά και αριστερά της οδού, στα στενά πριν την είσοδο του Πικερμίου. Μόλις η εφοδιοπομπή μπήκε στο προκαθορισμένο σημείο (περίπου εκεί που σήμερα βρίσκεται ο τύμβος των εκτελεσθέντων των αντιποίνων) ξεκίνησε η επίθεση. Η μάχη κράτησε αρκετές ώρες. Οι αντάρτες χρησιμοποίησαν αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες, ακινητοποιώντας τα πρώτα και τα τελευταία οχήματα της φάλαγγας για να την εγκλωβίσουν. Οι Γερμανοί είχαν δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, ενώ καταστράφηκαν περίπου 10-12 φορτηγά αυτοκίνητα.

Μετά το χτύπημα, οι ομάδες του ΕΛΑΣ αναδιπλώθηκαν γρήγορα προς το Νταού Πεντέλης και τις δύσβατες πλαγιές του βουνού, αποφεύγοντας την περικύκλωση από τις γερμανικές ενισχύσεις που έφτασαν από την Αθήνα.

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους (Ευζωνικά τάγματα - Τάγματα Ασφαλείας, Χωροφυλακή και Ειδική Ασφάλεια) συνεχίζοντας την τακτική των αντιποίνων την οποία είχαν ξεκινήσει να εφαρμόζουν από τον Νοέμβριο του 1943, μετέφεραν 54 κρατούμενους από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και τις φυλακές Αβέρωφ και τους εκτέλεσαν με απαγχονισμό επί τόπου στο Πικέρμι, ως άμεση και σκληρή απάντηση στη συνεχιζόμενη αντάρτικη δράση στην περιοχή. Ενώ ο αριθμός των εκτελεσμένων είναι γνωστός, αυτό που παραμένει ασαφές είναι το αν και οι 54 είχαν μεταφερθεί από στρατόπεδα και φυλακές ή αν μεταξύ τους περιλαμβάνονται και κάποιοι που συνελήφθησαν από την περιοχή. Άλλωστε όπως είπαμε είχε προηγηθεί στις 12 Ιουλίου η ενέδρα σε γερμανικό όχημα, πάλι στο Πικέρμι που κατέληξε στον θάνατο του Γερμανού Διοικητή  του "Οχυρού" της Ραφήνας και του Γερμανού Λιμενάρχη για την οποία τα αντίποινα εφαρμόστηκαν στις 17 Ιουλίου. Τότε συνελήφθησαν  από την περιοχή δεκάδες πολίτες που μεταφέρθηκαν στο κτήμα Λεβίδη στην Παλλήνη για εκτέλεση (και όχι στο Πικέρμι ή στα σύνορα Χαρβατίου – Πικερμίου αν προτιμάτε). Η εκτέλεση εκείνη ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός Γερμανού υποδιοικητή του Ναυτικού, αλλά οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν τελικά στις φυλακές (Χαϊδάρι, Αβέρωφ) όπου και βασανίστηκαν φριχτά..

Η (δεύτερη) ενέδρα της 21^ης Ιουλίου, η οποία έγινε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα θεωρήθηκε από τη γερμανική διοίκηση ως απόδειξη ότι τα προηγούμενα «επιεική» αντίποινα (η ματαίωση της εκτέλεσης στη Ραφήνα) δεν λειτούργησαν αποτρεπτικά. Έτσι οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους προχώρησαν άμεσα στη μαζική εκτέλεση των 54, προκειμένου να «παραδειγματίσουν» τον πληθυσμό της ανατολικής Αττικής. Ο Σόλωνας Γρηγοριάδης στο βιβλίο του «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974» αναφέρεται στην ενέδρα της 21ης Ιουλίου 1944, περιγράφοντας την επίθεση του ΕΛΑΣ κατά της γερμανικής εφοδιοπομπής και συνδέοντας την με εκείνη της 12^ης Ιουλίου. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Οι Γερμανοί, θορυβημένοι από τη δράση του ΕΛΑΣ στην "πόρτα" της Αθήνας, αποφάσισαν να πνίξουν την αντίσταση στο αίμα. Οι 54 που οδηγήθηκαν στο Πικέρμι δεν ήταν μαχητές της ενέδρας, αλλά το τίμημα που επέβαλαν οι κατακτητές για να κρατήσουν ανοιχτή την αρτηρία προς τα Μεσόγεια.»

Οι μάχες του 2^ου συγκροτήματος του ΕΛΑΣ στο Πικέρμι και η σύνδεση τους με την απελευθέρωση της Αθήνας

Δύο κρίσιμες ενέδρες  στο Πικέρμι, συγκρούσεις στην υπόλοιπη Ανατολική Αττική (Σταμάτα – Αύγουστος και Κορωπί – Οκτώβριος 1944) και οι μεγάλες μάχες που δόθηκαν στη δυτική Αττική από το 1^ο συγκρότημα (μάχες Κάζας, Ελευσίνας, Μάνδρας) όπως γράφει ο Μπουτσίνης, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία για την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου για τρεις βασικούς λόγους:

1. Απομόνωσαν τους Γερμανούς

Οι συνεχείς ενέδρες στη Λεωφόρο Μαραθώνος και στη Λεωφόρο Λαυρίου ανάγκασαν τους Γερμανούς να αποσύρουν δυνάμεις από το κέντρο της Αθήνας για να φυλάνε τις γραμμές ανεφοδιασμού τους. Αυτό αποδυνάμωσε τη γερμανική φρουρά εντός της πόλης.

2. Προστάτευσαν κρίσιμες υποδομές

Ο Μπουτσίνης αναφέρει ότι η παρουσία του αντάρτικου στην Πεντέλη εμπόδισε τους Γερμανούς από το να προχωρήσουν σε εκτεταμένες καταστροφές υποδομών (όπως το Φράγμα του Μαραθώνα) κατά την αποχώρησή τους, καθώς φοβούνταν την αποκοπή των δυνάμεών τους από τις ορεινές ομάδες του ΕΛΑΣ. Η μάχη του εργοστασίου της ηλεκτρικής στον Πειραιά στις 13/10/1944 είναι μία απόδειξη του τι σχεδίαζαν οι αποχωρούντες Γερμανοί  και για τη βασική υποδομή υδροδότησης της πόλης αν δεν υπήρχε η δράση του 2^ου συγκροτήματος του ΕΛΑΣ

3. Ο κλοιός που έσφιξε τους Γερμανούς

Καθώς πλησίαζε ο Οκτώβριος του 1944, οι δυνάμεις του Μπουτσίνη είχαν δημιουργήσει έναν ημικύκλιο έλεγχο από την Πάρνηθα έως τον Υμηττό. Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα προς τα ανατολικά λιμάνια (Ραφήνα, Πόρτο Ράφτη). Η δράση των ανταρτών του Μπουτσίνη τόσο κοντά στην πρωτεύουσα ανύψωνε το ηθικό των Αθηναίων και των αντιστασιακών οργανώσεων μέσα στην πόλη, δείχνοντας ότι ο εχθρός ήταν πλέον ευάλωτος παντού

Κλείνοντας τη μικρή αναφορά μας στη δράση του 2^ου συγκροτήματος του ΕΛΑΣ Αττικής υπό τον καπετάν Νικήτα (Γ. Μπουτσίνη) και στα γεγονότα που συνετέλεσαν στην ήττα του φασισμού στην Ελλάδα, θα θέλαμε να εκφράσουμε τη λύπη μας για το πόσο έχουν αλλάξει οι άνθρωποι και οι τόποι τους σήμερα. Τόσο πολύ ώστε τα μέρη που πότισαν με το αίμα τους αγωνιστές της Αντίστασης και αθώα θύματα των αντιποίνων των ναζί και των συνεργατών τους, να τα διαγουμίζουν σήμερα οι απόγονοι των συνεργατών και οι νοσταλγοί του φασισμού. Ίσως γιατί οι ήρωες και η παρακαταθήκη τους ξεχάστηκαν. Κάποιες φορές απότομα και βίαια, αμέσως μετά την Κατοχή και σε άλλες περιπτώσεις σιγά-σιγά, μικραίνοντας τις αξίες των ανθρώπων καθώς οι αξίες της γης μεγάλωναν. Το βαθύτερο σημείο ταπείνωσης των αξιών των ανθρώπων το ζούμε μάλλον σήμερα, μαζί με την εκτίναξη στο ζενίθ των αξιών της ίδιας αυτής γης. Αλλά αυτά είναι μία άλλη, πολύ διαφορετική ιστορία  που δεν ξέρουμε αν θα βρεθεί κάποτε, κάποιος να τη γράψει.

Πηγές:

Το αντάρτικο στην Αττική (1941-1945)- Γ. Μπουτσίνης,  εκδ. Άνω Τελεία

Γρηγόρης Φαράκος: «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία» (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) – Για το στρατηγικό πλαίσιο της δράσης του ΕΛΑΣ γύρω από την Αθήνα το καλοκαίρι του '44.

Σόλων Γρηγοριάδης: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974» (Εκδόσεις Polaris) – Για τη γενικότερη εικόνα των γερμανικών αντιποίνων και την τακτική των «μπλόκων» στην Αττική.

Χάγκεν Φλάισερ: «Στέμμα και Σβάστικα» – Για τις γερμανικές αναφορές (Wehrmacht) σχετικά με τη δράση των ανταρτών στις γραμμές ανεφοδιασμού της Αθήνας.

Η Ύβρις ήταν ξεκάθαρη. Το θέμα είχε απασχολήσει και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς αφού το έργο προχωρουσε ενώ είχε χαρακτηριστεί ως περιβαλλοντικά επιζήμιο και απαγορευμένο. Μάλιστα είχαν εκκινήσει έρευνες για  υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κεφαλαίων και χρημάτων των ευρωπαίων φορολογουμένων. Παρόλα αυτά οι φορείς, όπως η Περιφέρεια Αττικής (ο Ειδικός Διαβαθμιδικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής ο οποίος ήταν και ο φορέας υλοποίησης του έργου) και το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής γνωμοδοτούσαν θετικά για το έργο (βλ. απόφαση επί της ΣΜΠΕ του έργου με ΑΔΑ: 626Η7Λ7-ΕΞ7) μέχρι και το 2022.

Παράλληλα με το έργο και τη δοκιμαστική του λειτουργία αναπτύσσονταν η αντίδραση στο απαράδεκτο έργο από συλλογικότητες (για παράδειγμα το Δίκτυο Πολιτών και Φορέων από το Βαρνάβα έως το Βουτζά αλλά και άλλες παλαιότερες συλλογικότητες όπως η ΠΡΩΣΥΝΑΤ). Η κατασκευή του Ολοκληρωμένου Εγκαταστάσεων Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΟΕΔΑ) Γραμματικού είχε ξεκινήσει, μετά από λογικές πολυετείς καθυστερήσεις, δικαστικές εμπλοκές και ανασκαφικές έρευνες. Ήταν ένα λάθος έργο και φυσικά η υλοποίηση του δεν θα άφηνε τον κόσμο αδιάφορο. Αν και ο σχεδιασμός υπήρχε πριν το 2010, οι κατασκευαστικές εργασίες εντάθηκαν και προχώρησαν σημαντικά μετά την ανάληψη του έργου και τις αποφάσεις που έλαβαν χώρα γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2010, με την τελική λειτουργία του να προγραμματίζεται για αρκετά αργότερα. Ωστόσο το έργο προχωρούσε ακάθεκτο φτάνοντας και στις δοκλιμα

Αυτές τις μέρες μάθαμε πως το έργο ματαιώθηκε (στον σύνδεσμο  απόφαση στη Διαύγεια). Φυσικά αυτό είναι ένα καλό νέο. Μπορεί ο αγώνας για τη ματαίωση του να μην ήταν εφάμιλλος σε ένταση του αγώνα που δόθηκε κατά του ΧΥΤΑ στην Κερατέα αλλά τελικά δείχνει πως ήταν αποτελεσματικός. Και αυτό είναι που μετράει. Μένει μόνο η απόφαση ματαίωσης να ισχύει ακέραια και χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, ρητές ή άρρητες.

Αυτή η τελευταία ανησυχία προκύπτει αν εξετάσουμε με περισσότερη προσοχή τόσο την απόφαση ματαίωσης, φωτογραφίες του ήδη κατασκευασμένου ΟΕΔΑ, την ισχύουσα νομοθεσία και να κάνουμε τις συγκρίσεις μας. Έτσι θα καταλάβουμε αν και τι ακριβώς -υποτίθεται πως- ματαιώθηκε.

Άποψη του ΟΕΔΑ (ΧΥΤΑ Γραμματικού) από το μηνημείο της αεροπορικής τραγδίας του αεροπλάνου της HELIOS

Πέσαμε σε μία χθεσινή (13/4) σχετική ανάρτηση του Δ. Δαμάσκου, μηχανολόγου μηχανικού, ο οποίος έχει ασχοληθεί σοβαρά και επί μακρόν με το θέμα και τους σχετικούς αγώνες.  Στην ανάρηση του ο κ. Δαμάσκος εντοπίζει τα προβληματικά σημεία της απόφασης ματαίωσης του έργου, τουλάχιστον σε μία πρώτη ανάγνωση. Αναφέρει τα παρακάτω:

Η παρουσίαση ότι υπάρχει «οριστική ματαίωση του έργου στο Γραμματικό» είναι παραπλανητική και τεχνικά λανθασμένη. Αυτό που ματαιώθηκε δεν είναι ο ΧΥΤΑ, αλλά τα επόμενα στάδια της ΟΕΔΑ Βορειοανατολικής Αττικής.
Συγκεκριμένα:
Ναυάγησε ο σχεδιασμός για τη Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ) και τα συναφή έργα (όπως η επεξεργασία προδιαλεγμένων οργανικών).
Ακυρώθηκε ο διαγωνισμός για τη λειτουργία και ολοκλήρωση της συνολικής εγκατάστασης.
Απεντάχθηκε το έργο αυτό από τη χρηματοδότηση.
Αυτό όμως αφορά το «ανώτερο επίπεδο» της διαχείρισης, όχι τον ίδιο τον ΧΥΤΑ. Για τον ΧΥΤΑ Γραμματικού, η πραγματικότητα είναι διαφορετική:
Έχει κατασκευαστεί πλήρως.
Έχει πραγματοποιηθεί δοκιμαστική λειτουργία (επί διοίκησης Δούρου).
Έχει παραδοθεί κανονικά από τον ανάδοχο στην Περιφέρεια.
Άρα:
Το έργο υπάρχει ως φυσικό και τεχνικό αντικείμενο. Δεν έχει ακυρωθεί κατασκευαστικά ή θεσμικά. Το κρίσιμο σημείο που αποσιωπάται είναι το νομικό πλαίσιο:
Ο ΧΥΤΑ καλύπτεται από τον Νόμο 3164/2004.
Ο νόμος αυτός παραμένει σε ισχύ.
Με βάση αυτό το πλαίσιο, ο ΧΥΤΑ είναι νομικά δυνατό να λειτουργήσει.
Άρα:
Θεωρητικά μπορεί να τεθεί σε λειτουργία οποιαδήποτε στιγμή υπάρξει πολιτική απόφαση.

Συμπέρασμα:
Δεν υπάρχει «οριστικό τέλος» του ΧΥΤΑ Γραμματικού.
Υπάρχει αποτυχία και ματαίωση του σχεδιασμού της ΟΕΔΑ (ΜΕΑ κλπ).
Ο ΧΥΤΑ παραμένει υπαρκτός, ολοκληρωμένος και νομικά ενεργός.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει όσο παραμένει σε ισχύ ο Ν. 3164/2004.

Με μία φράση:
Δεν ακυρώθηκε ο ΧΥΤΑ — ακυρώθηκε η επεξεργασία. Ο ΧΥΤΑ είναι εκεί και μπορεί να λειτουργήσει.

Αθήνα, 13 Απριλίου 2026
Δ.Σ. Δαμάσκος
Μηχανολόγος Μηχανικός

Όλες οι πηγές βρίσκονται σε υπερσυνδέσμους εντός του κειμένου

Μέσα στην εορταστική, λαμπριάτικη πόλη, κυκλοφόρησε το ακόμα πιο λαμπριάτικο φύλλο της RAF-WEST Journal, της Νο.2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής. Η καλή εφημερίδα στέλνει τις ευχές της για καλές και ειρηνικές γιορτές από το σύνολο των συντακτών και τεχνικών της, προς όλο τον κόσμο. Ειδικά στους τόπους που φλέγονται από πολέμους και χάνονται ανθρώπινες ζωές για το συμφέρον των αδηφάγων του πλανήτη.

Δεν ξεχνάμε όμως και τους κατοίους της Ραφ Τάουν που αν και δεν ζούνε σε εμπόλεμη ζώνη, οι σωτήρες της ανταλλάσσουν άσφαιρα πυρά για τις καρέκλες τους ενώ ο τόπος μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο.

Καλό και ειρηνικό Πάσχα και θα επιστρέψουμε την Κυριακή του απίστευτου Θωμά

Η ανεξάρτητη κίνηση πολιτών Γη & Ελευθερία εξέδωσε το συνημμένο δελτίο τύπου για την αντιπαράθεση που εξελίχθηκε στο δημοτικό συμβούλιο Ραφήνας Πικερμίου στις 4 Απριλίου και είχε θέμα τις καταστροφές που προκλήθηκαν εν μέσω της κακοκαιρίας Erminio, την Πρωταπριλιά του 2026.

Στην ανακοίνωση της η Γη & Ελευθερία ξεκαθαρίζει πως οι ευθύνες για τις καταστροφές που προκλήθηκαν βαραίνουν τόσο τον πρώην όσο και τη νυν δήμαρχο, χωρίς εξαίρεση, αλλά και την Περιφέρεια και την κυβέρνηση.  Ο προηγούμενος Δήμαρχος παρέδωσε την περιοχή στα συμφέροντα εργολάβων, με έργα τσιμεντοποίησης χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον. Η σημερινή Δήμαρχος δεν άλλαξε κατεύθυνση αλλά αντίθετα συνεχίζει πιστά τις ίδιες καταστροφικές επιλογές, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις πολιτικές της Περιφέρειας και της κυβέρνησης. Η έλλειψη σεβασμού στο φυσικό περιβάλλόν, οι κακοτεχνίες και η απουσία εναρμονισμένων με τη Φύση παρεμβάσεων οδήγησαν στις καταστροφές. 

Οι πολιτισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν πια πως δεν σκοτώνει το φυσικό φαινόμενο αλλά η ανθρώπινη επέμβαση που σχεδόν πάντα δεν λαμβάνει υπόψη της τη Φύση, την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή  και το τι μπορεί αυτή να κάνει.

Συνημμένη η πλήρης ανακοίνωση της Γη & Ελευθερία

Φωτογραφίες που περιλαμβάνει η ανακοίνωση:

1. Πλημμυρισμός σπιτιού οδού Αύρας (εκβολή Μ.Ρέματος, έναντι εργοταξίου)- Η φωτογραφία μιλάει από μόνη της

2. Διώνη - οδός Κιλκίς - Υπερχείλιση ρέματος Μπάκα 

3. Καλλιτεχνούπολη - Δρόμος υποσκαμμένος από εργασίες υπογειοποίησης καλωδίων (χύδην στο χώμα) και οδός δίχως βάση οδοστρωσίας και δίχως κανένα τεχνικό αποστράγγισης ή παροχέτευσης των ομβρίων. Ρέμα δίχως προστατευτικό μανδύα από τη βλάστηση, εκτεθειμένο στη διάβρωση

Αναδημοσιεύουμε από το x-efimerida.gr το σημερινό άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά, στο οποίο υπογραμμίζεται η ακούσια ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη για την απάτη του αποκαλούμενου «επιτελικού κράτους». Μία απάτη που ο ίδιος ο Μητσοτάκης καλλιέργησε (αδιάντροπα θα συμπληρώναμε) και που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο αισχρός ευφημισμός  για τον μηχανισμό που ο ίδιος σχεδίασε, ήδη από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Πρόκειται για τον μηχανισμό παραγωγής, αναπαραγωγής και εμπέδωσης της διαφθοράς που πνίγει τη χώρα από τότε που ο σχεδιαστής του ανάλαβε τη διακυβέρνηση της και αποκαλύπτει συνεχώς, όλο και περισσότερες, όλο και μεγαλύτερες όψεις του. Σίγουρα το βαρέλι της διαφθοράς, των σκανδάλων και της κατάντιας του πολιτικού συστήματος δεν έχει πάτο αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει πως μπορεί να φτάσει ακόμα χαμηλότερα.

Το έλεγε «επιτελικό», αλλά είναι «βαθύ» το κράτος που έχτισε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης

του Δημήτρη Ψαρρά

[6.4.2026]

Δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να μεταθέσει όλες τις πολιτικές και τις ποινικές ευθύνες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στους υφισταμένους του, βουλευτές, υπουργούς, μέχρι και τον Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. Είναι πάγια η αντίδρασή του να μεταθέτει τις ευθύνες σε άλλους, μόλις αποκαλύπτεται κάθε σκάνδαλο της δικής του διακυβέρνησης.

Χτες μας είπε ότι φταίει το «βαθύ κράτος» και σήμερα μας εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε. Κατά τη σημερινή γνώμη του κ. Μητσοτάκη «βαθύ κράτος» είναι το δικαίωμα των βουλευτών να κάνουν ρουσφέτια! Επομένως αρκεί να κόψει το δικαίωμα αυτό των βουλευτών, προκειμένου να απαλλαγούμε από το «βαθύ κράτος»!

Για κακή του τύχη, βέβαια, «βαθύ κράτος» («deep state») σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Σύμφωνα με το «Merriam Webster», «βαθύ κράτος» αποκαλείται «ένα μυστικό δίκτυο, ιδίως μη εκλεγμένων κυβερνητικών αξιωματούχων και μερικές φορές ιδιωτικών φορέων (όπως οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και οι αμυντικές βιομηχανίες) που λειτουργούν παράνομα για να επηρεάσουν και να θεσπίσουν κυβερνητική πολιτική».

Άθελά του, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ομολόγησε χτες και σήμερα το πραγματικό πρόβλημα της δικής του διακυβέρνησης. Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως «αδιάφθορος», αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κύριος «παραγωγός σκανδάλων». Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που σχεδίασε από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση αυτό που ονόμασε «επιτελικό κράτος».

Συγκέντρωσε εξαρχής τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς εξουσίας και ελέγχου στο προσωπικό του γραφείο και έτσι ήταν έτοιμος να μεταφέρει όλες τις ευθύνες σε άλλους, ακόμα και στους στενότερους συνεργάτες του. Το ενδιαφέρον είναι ότι στη μεθόδευση αυτή ακολουθεί κατά γράμμα τις παρακαταθήκες του πατέρα του για τα σκάνδαλα της δικής του περιόδου. Προκειμένου να σκεπάσει τις δικές του ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη, ακολούθησε την ίδια ακριβώς μέθοδο συγκάλυψης που εμπνεύστηκε όταν αποκαλύφτηκαν οι υποκλοπές.

Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης που εμφανίζεται ως έτοιμος να πατάξει τα ρουσφέτια στην παράταξή του είναι εκείνος που πρώτος βασίστηκε σ’ αυτά. Προτού καν πολιτευθεί, είχε διοριστεί επί ΠΑΣΟΚ διευθύνων σύμβουλος στη θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας εταιρεία Iven (μεγαλόψυχη κίνηση Σημίτη προς τον πατέρα του), και μπλέχτηκε πρώτος σε σκανδαλώδη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων. Ζητήθηκε μάλιστα αργότερα από τη Βουλή η άρση της ασυλίας του για την υπόθεση, αλλά δεν υπήρχε ακόμα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.  

Μαζί με την οικογένειά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κατηγορηθεί και για εμπλοκή στο σκάνδαλο δωροδοκιών της Siemens και επιχείρησε να συγκαλύψει το σκάνδαλο πληρώνοντας εκ των υστέρων το αντίτιμο των «δώρων» της εταιρείας. Σύμφωνα, μάλιστα, με έγγραφο του πρέσβη των ΗΠΑ Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας του είχε πει σε Ιούλιο του 2009, «ότι η ανάμειξη του Μητσοτάκη δεν θα στοιχίσει στη Ν.Δ. διότι διαπομπεύθηκε ως άτομο, χωρίς να ενοχοποιηθεί το κόμμα συνολικά» (βλ. τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ, 17.7.2009).  

Είναι λοιπόν αστείο να μιλά για «βαθύ κράτος» άλλων ο κ. Μητσοτάκης. Το «βαθύ κράτος» ήταν εξαρχής δικό του. 

Υ.Γ. Ο τίτλος του σχολίου είναι εμπνευσμένος από τον στίχο του γνωστού τραγουδιού «Επεμβαίνεις» (Κραουνάκης, Τριπολίτης, Ζαμπέτας, Μοσχολιού). Μεταφέρω εδώ τους εξαιρετικά επίκαιρους αυτούς στίχους. Στον τίτλο άλλαξα μόνο το «σκέτο παρακράτος» σε «σκέτο βαθύ κράτος». Αλλά οι «υποκλοπές» και τα «απόρρητα» ήταν εκεί. Όπως και η προφητική κατάληξη: «γι’ αυτό σε χώρισα»:

 Επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα

σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα

με ντέντεκτιβ κι υποκλοπές,

μ’ εντάλματα κι επιτροπές.

Επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις,

μ’ έκανες μπαλάκι τένις.

Είσαι σκέτο παρακράτος

και προβοκατόρισσα,

γι’ αυτό σε χώρισα.

Πηγή

Κυκλοφορεί σήμερα το διαστημικό φύλλο #138 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της Ανατολικής Αττικής

RAF TREK 2026 – Με απόλυτη επιτυχία έγινε χθες η εκτόξευση του USS Sheriff από το Διαστημικό Κέντρο της Ραφ Τάουν. Αποστολή, να φέρει το Άγιο φως στην Άγια πόλη

ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Το πλήρωμα του USS Sheriff με αναμμένα κεριά -  Αποκλειστική φωτό

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗ ΡΑΦ ΤΑΟΥΝ : Ύστατες μέρες δείχνουν τα σημάδια: «Και η γη εσχίσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν ... Καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά». Στο αποκλειστικό ρεπορτάζ ο ρεπόρτερ-ερευνητής Παύλος Περικαλλής

Η RAF WEST JOURNAL ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ. Ο ΣΠΥΡΟΣ-ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΆΔΗΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ: Λακωνική ήταν η δήλωσή του: «Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Μόνο κάποιος από μέσα μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Και αυτός είμαι εγώ»

Διαβάστε ακόμη

ΜΑΚΗ ΣΤΑΣΟΥ … ΜΥΓΔΑΛΑ : Πού πάει ο Μάκης με τη γίδα στην πλάτη; Η πολυβραβευμένη ταινία σε νέα κόπια

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΚΠΛΗΞΗ : Πασχαλινό αυγό,  δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τι έχει μέσα το αυγό. Ποιος είναι ο Μάκης

Ο ΝΗΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΤΗΣ ΡΑΦ ΤΑΟΥΝ : Πού κάθεται ο Ιούδας

Διαβάστε σήμερα, 4/4/2026, τη RAF WEST Journal

Με όσα διαδραματίζονται εδώ και πολύ καιρό στη χώρα μας στο κομμάτι που αφορά στην "ανάπτυξη" των λιμανιών της, μεταξύ αυτών και του λιμανιού της Ραφήνας, ξαναθυμόμαστε το ντοκλιμαντέρ του δικτύου European Investigations Colaborations με συμπαραγωγούς τους Reporters United από την Ελλάδα, μαζί με τους Expresso, SIC και TheBlackSea. Το ντοκιμαντέρ "Μαύρα φουγάρα" αποτελεί στέρεα τεκμηρίωση του ποιοί σχεδιάζουν, οργανώνουν και αποφασίζουν το τι θα γίνει σε κάθε υποδομή και λειτουργία εξυπηρέτησης της εφοπλιστικής δραστηριότητας και που φυσικά δεν είναι τα κράτη - υπηρέτες ούτε οι υπηρεσίες "βιτρίνα" που ελέγχονται από τους εφοπλιστές και δουλεύουν για το ξέπλυμα της κυρίαρχης οικονομικής εκμετάλλευσης. Μίας εκμετάλλευσης η οποία δεν υπόκειται σε κανέναν περιβαλλοντικό ή οικονομικό έλεγχο.

Από το ντοκιμαντέρ ένα από τα κρυφαία σημεία είναι οι καταγραφές των επιπτώσεων στην υγεία των πληθυσμών που ζουν κοντά στα λιμάνια με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Civitavecchia, παραθαλάσσια πόλη και λιμάνι κρουαζιέρας 60 χλμ βορειοδυτικά της Ρώμης, η οποία κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των λιμανιών με τις υψηλότερες εκπομπές ρύπων από κρουαζιερόπλοια στην Ευρώπη, μετά τη Βαρκελώνη. Η μεγάλη κίνηση πλοίων προκαλεί σημαντική επιβάρυνση της ποιότητας του αέρα στην περιοχή η οποία καταγράφεται στη συστηματική αύξηση κρουσμάτων καρκίνων και αναπνευστικών παθήσεων στην περιοχή. Όλα απότοκα του υπερτουρισμού και της απουσίας δικτύου cold ironing (ρευματοδότηση πλοίων από τη στεριά προκειμένου να σβήνουν τις μηχανές τους όσο βρίσκονται ελλιμενισμένα). Από κοντά και η επιλογή του χείριστου καυσίμου που χρησιμοποιούν οι εφοπλιστές (value for money το περιγράφει ο τότε πρόεδρος της ένωσης τους) για μείωση του κόστους. Στις ελληνικές πόλεις με λιμάνι η εμπειρία αυτή είναι πολύ γνωστή επίσης.

Στην Ελλάδα το απόσπασμα του ντοκιμαντέρ που είχε "παιχτεί" πιο πολύ (είχε γίνει viral όπως λέμε) ήταν εκείνο που οι δημοσιογράφοι συζητούν με τον τότε υπουργό ναυτιλίας Πλακιωτάκη και ζητούν την άποψη του για τη συνέντευξη του τότε προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Π. Λασκαρίδη (περίπου στο 35:33 του χρόνου), ο οποίος είχε πει μεταξύ άλλων:"Οι άνθρωποι της ναυτιλίας δεν χρειάζονται την ελληνική κυβέρνηση, δεν χρειάζονται τον ΙΜΟ (τον οργανισμό του ΟΗΕ για τη ναυτιλία) δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό (τον έχουν χεσ...ένο η εκριβής έκφραση του εφοπλιστή). Γιατί; Γιατί η ναυτιλία δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα...Δεν τους ενδιαφέρει η ελληνική σημαία..." . Ο ίδιος επίσης αναφέρει σε άλλο σημείο πως η ρύπανση που προκαλούν 700 πλοία της MAERSK είναι μεγαλύτερη από εκείνη των 5000 πλοίων του στόλου των Ελλήνων εφοπλιστών.

Ακολουθεί το πλήρες ντοκιμαντέρ από τον ιστότοπο των Reporters United.

 Τα "Μαύρα φουγάρα" (2021) είναι ένα ντοκιμαντέρ του δικτύου EIC (European Investigations Collaborations) σε παραγωγή Expresso, SIC, TheBlackSea και Reporters United.

Για πρώτη φορά, ένα ντοκιμαντέρ ερευνά την κρυφή σχέση μεταξύ της ναυτιλίας και της κλιματικής αλλαγής αλλά και την επιρροή που ασκεί η ναυτιλιακή βιομηχανία πάνω σε κυβερνήσεις όπως η ελληνική και στον ΙΜΟ, τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό. Παρά την πλάγια χρηματοδότησή του με δισεκατομμύρια ευρώ σε φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις, ο κλάδος της ναυτιλίας, και ιδίως των κρουαζιερόπλοιων και των φορτηγών πλοίων, εξακολουθεί να χρησιμοποιεί καύσιμα εξαιρετικά ρυπογόνα με αποτέλεσμα να επιβαρύνει όλο και περισσότερο την κλιματική κρίση βάζοντας σε κίνδυνο τους παγκόσμιους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού. Τα γυρίσματα και η έρευνα του ντοκιμαντέρ έγιναν στη Λισαβόνα, τη Ρώμη και τη Γένοβα, το Παρίσι, το Σβάλμπαρντ (Αρκτική) και το Μπέργκεν (Νορβηγία), το Λονδίνο και φυσικά στην Αθήνα και τον Πειραιά. Στο πλαίσιο της έρευνας, συνεργάστηκαν δημοσιογράφοι από ΜΜΕ και τηλεοπτικούς σταθμούς ανά την Ευρώπη, μεταξύ άλλων από το Reporters United (Ελλάδα), την εφημερίδα Expresso (Πορτογαλία), τον τηλεοπτικό σταθμό SIC (Πορτογαλία), το ερευνητικό ονλάιν μέσο The Black Sea (ανατολική Ευρώπη), την εφημερίδα VG (Νορβηγία), τη δημόσια ραδιοτηλεόραση RTS (Ελβετία) και το Finance Uncovered (Βρετανία). Από ελληνικής πλευράς μιλούν σημαντικοί παράγοντες της ναυτιλίας:

• O υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης
• O εφοπλιστής Γιώργος Προκοπίου
• Ο εφοπλιστής Πάνος Λασκαρίδης, πρώην πρόεδρος της ECSA (Ένωση Πλοιοκτητών Ευρωπαϊκής Κοινότητας)
• O εφοπλιστής Δημήτρης Φαφαλιός, πρόεδρος της Intercargo (Διεθνής Ένωση Πλοιοκτητών Πλοίων Μεταφοράς Ξηρού Φορτίου)
• Ο Γιάννης Πλατσιδάκης, για 32 χρόνια Γενικός Διευθυντής του Ομίλου Αγγελικούση και πρώην πρόεδρος της Intercargo
• Ο Πάνος Ζαχαριάδης, τεχνικός σύμβουλος, μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στον ΙΜΟ.

Εκτός από τη συμμετοχή στην παραγωγή και την έρευνα, το Reporters United έκανε και την παραγωγή των τεσσάρων μικρών animations που επεξηγούν κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ τεχνικές πλευρές της έρευνας.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Micael Pereira

ΠΑΡΑΓΩΓOI
Zeynep Sentek
Craig Shaw
Micael Pereira

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Νικόλας Λεοντόπουλος

ΜΟΝΤΑΖ
Marco Carrasqueira

ΕΡΕΥΝΑ
Μυρτώ Μπούτση
Julien Chiffelle
Runa Engen
Margot Gibbs
Νικόλας Λεοντόπουλος
Micael Pereira
Giulio Rubino
Zeynep Sentek
Craig Shaw

ΚΑΜΕΡΑ
João Lúcio
Julien Chiffelle
Kristoffer Kumar
David Langan
Χρήστος Κοδέλλας (drone)

ANIMATIONS
Αλεξία Μπαράκου

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΗΧΟΥ ANIMATIONS
Άρης Αθανασόπουλος

ΓΡΑΦΙΚΑ
Sérgio Maduro

ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΣ
Carlos Isaac

ΜΙΞΗ ΗΧΟΥ
Edgar Keats

ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ
Spell

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ EIC (EUROPEAN INVESTIGATIVE COLLABORATIONS)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ
Stefan Candea

ΓΙΑ ΤΗΝ EXPRESSO

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ
João Vieira Pereira

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ
Paula Santos

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ
Joana Beleza

ΓΙΑ ΤΟ BLACK SEA

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ
Zeynep Sentek

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ ΕΡΕΥΝΑΣ
Craig Shaw

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ / FACT-CHECKER
Himanshu Ohja

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ SIC TV

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ
Ricardo Costa

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ
Marta Brito dos Reis

ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Mónica Pinto

ΓΙΑ ΤΟ REPORTERS UNITED
Θοδωρής Χονδρόγιαννος
Χριστόφορος Κάσδαγλης
Σταύρος Μαλιχούδης

ΑΡΧΕΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ
AFP
Reuters
SIC TV

Το Finance Uncovered συμμετείχε στο ρεπορτάζ και την έρευνα.

Κυκλοφορεί σήμερα το επαναστατικό φύλλο #137 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της Ανατολικής Αττικής

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑ: Μεγάλη δοξολογία στη Ραφ Τάουν και κατάθεση στεφάνου στο Μάκη τον Οπεκεπέ, τον αρχηγό των κλεφτών 

ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Η Οσία διαχειρίστρια δίπλα στον Ιωάννη Καποδίστρια - Αποκλειστική φωτό

ΤΟ 41% ΣΩΖΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ: «Σκεφτείτε να μην υπήρχε αυτό το 41%» έγραψε σε βαρυσήμαντο άρθρο ο έγκριτος δημοσιολόγος και συγγραφέας του φανταστικού Δημήτρης Καμπουράκης…   «Σκεφτείτε μόνο τι θα γινόταν. Η χώρα θα έφτανε στην τελευταία θέση σε αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση με ειδικά λογισμικά θα παρακολουθούσε τους πολίτες της. Στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης θα έστηναν τρελές κομπίνες με αγροτικές επιδοτήσεις. Οι απευθείας αναθέσεις θα ξεπερνούσαν κάθε προηγούμενο. Θα υπήρχαν υπουργοί με αδιευκρίνιστα ποσά στις τραπεζικές τους καταθέσεις. Η Δικαιοσύνη θα ήταν ελεγχόμενη και χειραγωγούμενη. Στα κρατικά εγκλήματα θα είχαμε συγκάλυψη. Η κυβέρνηση θα έβαζε τη χώρα σε πολεμικές περιπέτειες. Η βενζίνη θα ξεπερνούσε τα 2 ευρώ το λίτρο. Να λέτε “δόξα τω Θεώ” που έχουμε πρωθυπουργό το Μητσοτάκη και γλιτώσαμε από όλα αυτά»

Δείτε ακόμη:

H KIMΠΕΡΛΥ ΓΚΙΛΦΟΪΛ ΛΑΜΠΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ και

ΤΑ COMICS ΤΗΣ ΡΑΦ

Διαβάστε σήμερα, 28/3/2026, τη RAF WEST Journal

Και αφού το έθνος και το κράτος γιόρτασαν ομού, με εθνική υπερηφάνεια και νεοφιλελεύθερο αέρα την εικονική τους απελευθέρωση ή απλά την επιλογή άλλου κατακτητή, ήρθε η Eurostat να μας απονείμει τα εύσημα για τη λαμπρή πορεία μας ως χώρα. Η Eurostat, ο τεχνοκρατικός θεσμός για τον οποίο είμαστε όλες και όλοι αριθμοί και δεν εξετάζει την ευημερία με άλλο τρόπο παρά μόνο με εκείνον που ξέρει να μετρά, σκληρά και μαθηματικά.

Ανήμερα λοιπόν της εθνικής μας εορτής, η Eurostat μας ενημερώνει πως «τα προκαταρκτικά αποτελέσματα του 2025 δείχνουν ότι το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) — εκφρασμένο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης για να ληφθούν υπόψη οι διαφορές στο επίπεδο των τιμών — κυμάνθηκε μεταξύ 68% του μέσου όρου της ΕΕ στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία και 239% στο Λουξεμβούργο.

Όπως σημειώνει και η εφημερίδα «Δημοκρατία» η Ελλάδα μοιράζεται πλέον την επονείδιστη τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με τη Βουλγαρία. Το κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), εκφρασμένο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, καθηλώθηκε στο πενιχρό 68% του μέσου όρου της Ένωσης. Με απλά λόγια: ο Έλληνας πολίτης βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση από το σύνολο σχεδόν των Ευρωπαίων εταίρων του, παλεύοντας με ένα επίπεδο διαβίωσης που απέχει παρασάγγας από το κοινό σημείο αναφοράς των 41.600 ευρώ, δηλαδή τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Όπως καταλαβαίνει όποιος δεν καταπίνει αμάσητο το αφήγημα περί «ανάπτυξης σβιιιν» του Άδωνι Γεωργιάδη και τις γελοίες δικαιολογίες του Μητσοτάκη για την άρνηση του να μειώσει τους έμμεσους φόρους (δηλαδή τους φόρους που μειώνουν τη διαθέσιμη αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών και αυξάνουν τον πληθωρισμό) με το επιχείρημα πως δήθεν χρησιμοποιεί τα έσοδα αυτά για τα διάφορα pass, βρισκόμαστε στον οικονομικό πάτο της Ε.Ε. Την ίδια ώρα βέβαια οι ισχυροί αυξάνουν μετεωρικά τα κέρδη και τον πλούτο τους εις βάρος των φτωχών. Αυτός όμως ο κλεμένος πλούτος, ο πλούτος που αφαιρείται από τον λαό, είναι που μας φέρνει σαν χώρα στον πάτο της Ευρώπης.

Στατιστικές μετρήσεις πάλι, έδειξαν πως δεν είμαστε και ο ευφυέστερος λαός αφού η τελευταία ενημέρωση του παγκόσμιου χάρτη του Intelligence Quotient (IQ) μας κατατάσσει ως λαό στην 54^η έως 55^η θέση (παγκοσμίως) με μέσo δείκτη IQ 90,77 δηλαδή χαμηλότερα από πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και από το IQ του μέσου ανθρώπου που τοποθετείται στο 100. Και είναι λογικό αφού οι λαοί με τις υψηλότερες επιδόσεις προωθούν την κριτική και τη δημιουργική σκέψη των μαθητών, από τα πρώτα χρόνια του σχολείου. Να πως εξηγείται πως θα υπάρξουν πάλι Έλληνες που θα ψηφίσουν τη χειρότερη και πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, εξαιρουμένων μόνο των πρώτων μετεπαναστατικών κυβερνήσεων και των περισσότερων δικτατοριών,

Πηγές

Eurostat

EUnews

Εφημερίδα «Δημοκρατία»

Politic.gr

News 24/7

Από τη δεκαετία του 1990, κυρίως από τα τελευταία της χρόνια, όταν το διαδίκτυο άρχισε να απλώνει στέρεες ρίζες στην καθημερινότητα μας, η ζωή μας άρχισε να αλλάζει. Μπορεί αυτό να μην ήταν κραυγαλέο στην Ελλάδα αλλά στην υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως στις ΗΠΑ οι αλλαγές ήταν εντονότερες και ακόμα πιο γρήγορες. Είχαν ξεκινήσει και μερικά χρόνια νωρίτερα, από την εποχή του Netscape  (1993-1994 περίπου) όταν ο πρωτοποριακός αυτός Web browser έδωσε στον καθένα τη δυνατότητα της χρήσης του διαδικτύου και τελικά τη δυνατότητα της συμμετοχής στη διαμόρφωση του «τοπίου» του. Με τη λέξη «τοπίο» εννοούμε το περιεχόμενο και τις διασυνδέσεις αυτού με το περιεχόμενο που παρήγαγαν άλλοι χρήστες. Την εμφάνιση του Netscape Navigator ακολούθησε και ο Internet Explorer της Microsoft και αργότερα  η εξέλιξη του Netscape o Mozilla Firefox και η εισβολή μας στο διαδίκτυο (ή η εισβολή του διαδικτύου στις ζωές μας) έγινε ραγδαία.

Από την πενταετία με τους  ιδιώτες  και ακαδημαϊκούς χρήστες διαδικτύου του 1994 και μέχρι το 1998, περάσαμε στην ανάπτυξη και της επιχειρηματικής δραστηριότητας στο διαδίκτυο με το λεγόμενο “e-commerce, όταν άρχισαν να φτιάχνονται τα «e-μαγαζιά»  τα οποία τελικά έφτιαξαν την τότε φούσκα που ονομάστηκε «φούσκα των dot-com». Αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από τη φρενίτιδα που προκάλεσε ο νέος τρόπος θέασης του κόσμου και αλληλεπίδρασης, μέσω του διαδικτύου. Αυτή η φρενίτιδα φυσικά υποστηρίχθηκε από τις εταιρείες marketing  οι οποίες δεν χάνουν ευκαιρία να μεγεθύνουν βιαστικά ακόμα και το πιο ασήμαντο ή το πιο άδειο προκειμένου να του αυξήσουν αδικαιολόγητα την αξία για να κερδίσουν από την «προεξόφληση του καλπασμού της μετοχής»  στα χρηματιστήρια. Άσχετα με το αν αφήνουν πίσω τους ερείπια, οι «μαρκετίστες»  κερδίζουν όσο «σπρώχνουν» την κατάσταση. Έτσι όταν έγινε φανερό πως άνθρωποι και επιχειρήσεις είχαν ρίξει περισσότερα λεφτά απ’ ότι τελικά άξιζαν τα διάφορα dot-com (.com) μαγαζιά, έσκασε και η φούσκα. Από την εποχή εκείνη όμως έμειναν 2-3 ζωντανοί που μοιράστηκαν τελικά όλο το χρήμα. Τους ξέρετε. Είναι η Google, η Amazon, το e-bay από μεγάλους αλλά και μερικοί μικρότεροι που δεν ανοίχτηκαν πολύ αλλά και ήταν και πιο νοικοκυρεμένοι.

Το ίδιο έγινε μερικά χρόνια αργότερα με τα κρυπτονομίσματα και άλλες «επενδυτικές διαδικτυακές ευκαιρίες». Η ελπίδα του γρήγορου πλουτισμού που γεννά η καινοτομία είναι το πιο μοσχοπουλημένο προϊόν του καπιταλισμού. Είναι αυτό που τον τρέφει και τον εδραιώνει στις ψυχές των μικροαστών που βλέπουν έτσι τον δρόμο προς το μεγαλείο. Growth at all Costs το λένε και αποτελεί πια κυρίαρχη αντίληψη στις «αναπτυσσόμενες οικονομίες» όρος που αποτελεί εξωραϊσμό για τις χώρες που το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο σε συνεργασία με τις εγχώριες ελίτ, καταδίκασαν τους λαούς τους σε μόνιμη φτώχεια. Πνευματική πρώτα και οικονομική μετά. Αυτό ας το κρατήσουμε γιατί θα δούμε παρακάτω πως το αξιοποιούν αυτές οι οικονομικές ελίτ.

Σήμερα ζούμε την Τρίτη Μεγάλη Φούσκα -όπως φαίνεται από αυτά που θα δούμε παρακάτω. Μετά τις φούσκες των dot-coms και των κρυπτονομισμάτων, η επόμενη φούσκα φαίνεται πως θα είναι η A(rtificial) I(ntelligence) δηλαδή αυτό που αποκαλούμε στα ελληνικά ως Τεχνητή Νοημοσύνη. Ήδη η επένδυση τεράστιων κεφαλαίων  από τους αποκαλούμενους «Μεγάλους» και μάλιστα χωρίς αυτά να τους αποδίδουν πίσω τουλάχιστον τα ίδια ποσά. Τουλάχιστον σε όλους όσοι αποτελούν τους μεγάλους. Βέβαια ακόμα και αν έχουν πολλαπλάσια έξοδα απ’ ότι έσοδα από την ίδια τη δουλειά τους, οι μετοχές τους τους φέρνουν καλά κέρδη. Η κατάσταση θυμίζει πολύ τα dot coms όταν παντού επικρατούσε το σύνθημα Growth Now – Profit later αλλά είναι και κάτι ακόμα, πέρα από την επιχειρηματική – οικονομική διαχείριση της κατάστασης και αυτό έχει να κάνει με την πραγματική βιωσιμότητα της τεχνητής νοημοσύνης στον πλανήτη μας.

Η βιωσιμότητα του AI (ΤΝ) 

Για να εκτιμήσουμε τη βιωσιμότητα του AI, δηλαδή των μοντέλων της τεχνητής νοημοσύνης ως στοιχείο (και μάλιστα βασικό) της παγκόσμιας παραγωγικής διαδικασίας, μάλλον πρέπει να σκεφτούμε τι ζητάει από εμάς για να υπάρξει και να δουλέψει για το καλό μας (ή για το κακό μας). Χρειάζεται μόνο έρευνα από εξειδικευμένους επιστήμονες που θα παράγει την εξέλιξη των υποδομών (hardware- software – data centers κλπ) ή χρειάζεται και άλλα τα οποία φαινομενικά δεν σχετίζονται με χειρισμούς τεχνολογίας αιχμής;

Επιπλέον, ακόμα και αν θεωρήσουμε πως η παραγωγή software μπορεί να είναι διαρκώς εξελισσόμενη και το προϊόν (λογισμικό) να γίνεται όλο και περισσότερο, όλο και πιο εξελιγμένο, όλο και πιο αποτελεσματικό, η ανάγκη για παράλληλη ανάπτυξη του hardware είναι απαιτητική σε πόρους. Σε φυσικούς πόρους όπως σπάνιες γαίες και μέταλλα. Επίσης η λειτουργία του απαιτεί ενέργεια και γλυκό νερό (για την ψύξη των συστημάτων). Και η όλη διαδικασία παράγει σημαντικές ποσότητες αποβλήτων που κάπου πρέπει να καταλήξουν. Με δυο λόγια και συγκρίνοντας την πρώτη «επανάσταση» εκείνη των dot-com με τη σημερινή, εκείνη της AI βλέπουμε πως η πρώτη αφορούσε κάτι «άυλο» ενώ η σημερινή έχει ένα βαρύ υλικό αποτύπωμα στην εκμετάλλευση φυσικών πόρων και στο περιβάλλον.

Η ηλεκτρική ενέργεια

Από μία αναζήτηση μέσω του Google βρίσκουμε πως ένας τυπικός AI-focused hyper-scaler (πολύ μεγάλο data center) καταναλώνει ετησίως ενέργεια ίση με 100.000 νοικοκυριά. Τα ακόμα μεγαλύτερα κέντρα υπό κατασκευή αναμένεται να χρησιμοποιούν έως και 20 φορές περισσότερη ενέργεια.  

Διαβάζουμε επίσης (Φεβρουάριος 2026) πως η Google κατέληξε σε οριστική συμφωνία με την Xcel Energy για την εγκατάσταση ενός τεράστιου συστήματος μπαταριών σιδήρου-αέρα 300 MW / 30 GWh για την εξυπηρέτηση των ΑΙ συστημάτων της. Δηλαδή προβλέπει για την τροφοδοσία ενός μόνο data center της ηλεκτρική ενέργεια που θα χρησιμοποιούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι (περίπου 12.000 νοικοκυριά). Θα μπορούσαμε να το πούμε και αλλιώς. Ένας πυρηνικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα δούλευε μόνο για αυτό το data center υποστήριξης AI focused λειτουργιών.

Σημειώνουμε εδώ πως το ίδιο data center για την εξυπηρέτηση της απλής αναζήτησης Google (χωρίς AI χαρακτηριστικά) καταναλώνει το 10% των παραπάνω γιγαβατωρών.

H κατανάλωση νερού για την ψύξη των data centers

Αφενός έχουμε την άμεση ψύξη των data centers. Για την απομάκρυνση της θερμότητας το νερό που κυκλοφορεί μέσα στην υποδομή εξατμίζεται σε πύργους ψύξης. Αφετέρου μεγάλες ποσότητες νερού χρησιμοποιούνται στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας που τροφοδοτούν τα κέντρα.

Από το cnn.com διαβάζουμε πως τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης καταναλώνουν έως και 500 ml νερού – όσο ένα μικρό μπουκάλι – για κάθε σύντομη συνομιλία που έχει ένας χρήστης με την έκδοση GPT-3 του συστήματος ChatGPT της OpenAI. Χρησιμοποιούν περίπου την ίδια ποσότητα νερού για να συντάξουν ένα email 100 λέξεων.

Η δε συνολικά απαιτούμενη ποσότητα για τη λειτουργία ενός AI focused data center εκτιμάται στα 3,8 έως 19 εκατομμύρια λίτρα νερού ημερησίως (3.800-19.000 κυβικά μέτρα ετησίως). Με βάση τον μέσο όρο κατανάλωσης νερού ανά άτομο στην Ευρώπη (σελ. 19 - 124 λίτρα την ημέρα) βλέπουμε πως ένα data center καταναλώνει το νερό μίας πόλης 20.000 κατοίκων το χρόνο. Και αν το νερό αυτό υπάρχει έχει καλώς. Αν όμως δεν υπάρχει; Ποιος θα έχει προτεραιότητα στη χρήση του διαθέσιμου αγαθού; Ο άνθρωπος ή το data center;

Τα απόβλητα

Με μία λέξη, μιλάμε για τα E-waste (Ηλεκτρονικά Απόβλητα. Η τεχνολογία των chips  εξελίσσεται γρήγορα και ο εξοπλισμός παλιώνει μέσα σε 3-5 χρόνια, δημιουργώντας τόνους τοξικών αποβλήτων. Η δυνατότητα διατήρησης και οπωσδήποτε αναβάθμισης των συστημάτων της ΤΝ απαιτεί διαρκείς και εξελιγμένες προσαρμογές στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται. Τα (ταχέως) πεπαλαιωμένα αντικαθίστανται/ Τι γίνονται όμως τα «παλιά»;

Από τη μία, χρειαζόμαστε την AI για να βρούμε λύσεις στην κλιματική αλλαγή (π.χ. νέα υλικά για μπαταρίες, βελτιστοποίηση δικτύων ενέργειας) ενώ από την άλλη, η ίδια η ανάπτυξη της AI επιβαρύνει το περιβάλλον σε βαθμό που απειλεί τους κλιματικούς στόχους των ίδιων των εταιρειών (όπως η Microsoft και η Google, που είδαν τις εκπομπές ρύπων τους να αυξάνονται πρόσφατα λόγω AI).

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν και τους μόνους παράγοντες που θέτουν τη βιωσιμότητα της ΤΝ υπό αμφισβήτηση. Τουλάχιστον στις σοβαρές κοινωνίες που η ανθρώπινη ευημερία δεν είναι συνυφασμένη με το οικονομικό κέρδος και την κατανάλωση και που βασικοί της πυλώνες είναι το φυσικό περιβάλλον και η ανθρώπινη υγεία. Στις αποκαλούμενες «αναπτυσσόμενες» όπως η Ελλάδα (και εδώ επιστρέφουμε στο σημείο που τονίσαμε στο τέλος της τρίτης παραγράφου του παρόντος), κυβερνήσεις και πολίτες δείχνουν να μην πολυασχολούνται. Δείχνουν να σκέφτονται με πυξίδα  το Growth at all Costs. Ακόμα και αν το κόστος είναι το φυσικό περιβάλλον και η υγεία των πολιτών. Είναι άλλωστε πολύ πρόσφατες οι δηλώσεις του Κυρ. Μητσοτάκη πως «Hρθε η ώρα να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας» αφού πρώτα, εδώ και καιρό έχουν αδειοδοτηθεί και κατασκευάζονται data centers ακόμα και στην άνυδρη Αττική (Πετρέζα Σπάτων). Μάλλον είμαστε η χώρα που εκτός από «μπαταρία» της Ευρώπης με τα αιολικά στα βουνά μας, τα φωτοβολταϊκά στους κάμπους μας και τα data centers της να την εξυπηρετούν από ασφαλή απόσταση, θα γίνουμε και η χωματερή της για όλα τα απόβλητα που θα προκύπτουν σε κάθε εξέλιξη συστήματος. Θα έχουμε και πυρηνικούς αντιδραστήρες για την απρόσκοπτη παροχή ρεύματας αν δεν φυσάει και αν δεν έχει ήλιο. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης και άλλης ανάρτησης.

Έχει η συνείδηση γεωγραφία; - Η Σύγκρουση των Δύο Κόσμων

Το Μοντέλο "Growth at all Costs" όπως έχει επιβληθεί στις συνειδήσεις  των ανθρώπων στις ΗΠΑ και στις φτωχές πλην όμως αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ελλάδα, διαφέρει κατά τόπους: Στις ΗΠΑ, ο ανταγωνισμός με την Κίνα για την κυριαρχία στην AI θεωρείται ζήτημα εθνικής ασφαλείας. Όταν διακυβεύεται η γεωπολιτική ισχύς και τρισεκατομμύρια δολάρια, το περιβαλλοντικό κόστος συχνά υποβαθμίζεται σε μια απλή «υποσημείωση» στις εκθέσεις της αποκαλούμενης "εταιρικής κοινωνικής ευθύνης" (ESG). Στην Ελλάδα - οπως και στις υπανάπτυκτες χώρες , η ανάγκη για επενδύσεις και θέσεις εργασίας προηγείται και η πολιτική ηγεσία την χρησιμοποιεί ως βασικό πυλώνα ανάπτυξης για να προσκαλέσει και να υποδεχθεί μεγάλα Data Centers ως «σωτήρια», Χωρίς αντιδράσεις. Το κάνει όμως παραβλέποντας την τεράστια καταπόνηση που προκαλούν οι εγκαταστάσεις αυτές στο ήδη επιβαρυμένο ενεργειακό δίκτυο ή τους υδάτινους πόρους.

Αντίθετα στο Σκανδιναβικό / Ευρωπαϊκό Μοντέλο, χώρες όπως η Δανία ή η Νορβηγία έχουν ήδη αρχίσει να θέτουν όρους. Για παράδειγμα, απαιτούν τα Data Centers να συνδέονται με τα συστήματα τηλεθέρμανσης των πόλεων, ώστε η απορριπτόμενη θερμότητα από τους servers να ζεσταίνει σπίτια αντί να χάνεται στο περιβάλλον. Εκεί, η AI «εκπολιτίζεται» αναγκαστικά.

Τελικά η ΑΙ που υπόσχεται πως θα μας σώσει ανακαλύπτοντας τρόπους να προστατεύσουμε την υγεία μας και το περιβάλλον, θα το κάνει αφού πρώτα προκαλέσει ανεπανόρθωτες καταστροφές με τις απαιτήσεις που έχει για τη λειτουργία της;

Φυσικά στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιες απορίες ούτε και ανησυχίες. Για εμάς αυτό που μετράει είναι η "ανάπτυξη με κάθε κόστος - Growth at all Costs" ακόμα και όταν αυτό το κόστος θα το πληρώσουμε οι απλοί, αφελείς  άνθρωποι ενώ τα αφεντικά των μεγάλων αυτών projects και οι πρόθυμοι υπηρέτες τους (οι κυβερνήσεις των χωρών που θα τους εξυπηρετήσουν) θα βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας σχεδιάζοντας την επόμενη "επένδυση" τους.