" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
  Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται"
                                               Μπρεχτ

Warning: Creating default object from empty value in /srv/disk3/2763186/www/atticavoice.gr/components/com_k2/views/itemlist/view.html.php on line 743
Nikos Simos

Nikos Simos

Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 26ης Μαρτίου (ηλεκτρονική έκδοση) διαβάζουμε πως ο εκπρόσωπος της UNICEF στην Ελλάδα είπε σε συνέντευξη του πως «Η Ελλάδα μπορεί να ισχυριστεί πως είναι η χειρότερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να είσαι παιδί» και εξηγεί πως «Αυτό μας λένε τα δεδομένα».

Τα δεδομένα στα οποία βασίζεται η δήλωση του κ. Λουτσιάνο Καλεστίνι, σε συνέντευξη του στη δημοσιογράφο  Ηλιάνα Μάγρα, αφορούν την παχυσαρκία, την παιδική φτώχεια, την ψυχική υγεία, αλλά και τις παροχές των γονέων προς τα παιδιά και το σημαντικότερο, την κουλτούρα που έχουμε ως χώρα στην ανατροφή των παιδιών.

Η φράση του κ. Καλεστίνι πως  «Η κατάσταση για τα παιδιά στην Ελλάδα δεν είναι πολύ καλή», είναι ένα σήμα κινδύνου. Φυσικά πολλοί θα ξεκινήσουν να εξαπολύουν κεραυνούς κατά του «κουτόφραγκους» που «δεν ξέρει πως η ελληνική οικογένεια είναι πρότυπο» και άλλα τέτοια εθνικά παραμύθια, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτοί οι κάτοικοι άλλου πλανήτη, ούτε οι φαντασιώσεις τους. Ας δούμε και ας σχολιάσουμε ως κάτοικοι αυτού του τόπου και συνάμα γονείς που αντέχουν ακόμα, τα τέσσερα προβληματικά σημεία που εντοπίζει ο (λάτρης της Ελλάδας όπως δηλώνει στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) κ. Καλεστίνι.

Πρώτα ξεκαθαρίζει πως δεν μπορεί να επιρρίψει ευθύνες σε συγκεκριμένη κυβέρνηση αφού το πρόβλημα είναι απότοκο της διακυβέρνησης της χώρας επί 70 χρόνια (τουλάχιστον 70 συμπληρώνουμε εμείς) μας παρουσιάζει την εικόνα που μπόρεσε να σχηματίσει.

Ο πρώτος λόγος που η Ελλάδα είναι μία κακή χώρα για τα παιδιά αφορά την πάντα ημιτελή πολιτική ατζέντα της χώρας για τα παιδιά. Το  1993 η Ελλάδα επικύρωσε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Από τότε έχει περάσει περισσότερους από 80 νόμους ή σχέδια δράσης που αφορούν τα παιδιά, αλλά αυτά τα σχέδια δράσης δεν έχουν οριοθετημένους στόχους και χρονικά πλαίσια, ούτε κοστολογήσεις.  Και το βασικότερο; Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η εθνική ατζέντα για τα παιδιά και ποιος είναι υπεύθυνος για την τήρηση της. Η γνωστή συστηματική αδράνεια των ανευθυνοϋπευθύνων δηλαδή, που χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος στην πλειονότητα των λειτουργιών του. Μία εθνική ατζέντα εφαρμόζεται από την κυβέρνηση αλλά μάλλον ούτε αυτή είναι αρμόδια, όπως φαίνεται.

Ο δεύτερος λόγος αφορά την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στα παιδιά.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απηρχαιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο όσες φορές έγιναν προσπάθειες απεγκλωβισμού του από κυρίαρχες αντιλήψεις περασμένων αιώνων, όλα έμειναν στις προθέσεις. Φυσικά δεν αναφέρεται στα σχολεία και τη λειτουργία τους σε ένα δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης ή με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αλλά στην ποιότητα του ίδιου του συστήματος. Είναι ένα σύστημα που ισχυρίζεται πως παρέχει εκπαίδευση αλλά είναι πλήρως αποσυνδεδεμένο από την Παιδεία.

Μαζί με την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος τα παιδιά υφίστανται τα προβλήματα  του συστήματος υγείας και εκείνα του συστήματος κοινωνικής προστασίας. Και τα ευάλωτα παιδιά στην Ελλάδα, που χρειάζονται ένα ισχυρό σύστημα κοινωνικής προστασίας  είναι πλέον τα περισσότερα.

Αναφέρει ο κ. Καλεστίνι: «Η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος αναφέρεται πιο συχνά –τι μαθαίνουν τα παιδιά μας και πώς;– αλλά είναι και η ποιότητα του συστήματος υγείας και η δυνατότητα του συστήματος κοινωνικής προστασίας να δεχθούν όλα τα ευάλωτα παιδιά μέσα σε ένα δίχτυ ασφαλείας, κάτι που δεν συμβαίνει».

Εδώ τονίζουμε πως ο κ. Καλεστίνι τα δηλώνει αυτά την ώρα που Πλεύρης-  Γκάγκα – Μητσοτάκης  αποπειρώνται να κλείσουν το Παίδων Πεντέλης, το ένα από τα τρία δημόσια νοσοκομεία παίδων της Αττικής των 5 εκατομμυρίων ανθρώπων. Δηλαδή να υποβαθμίσουν περαιτέρω την πρόσβαση των παιδιών στο σύστημα υγείας και μαζί να υποβαθμίσουν την κοινωνική τους προστασία. Έστω σ’ αυτόν τον ελάχιστο βαθμό  που υπάρχει ακόμα. Να ξεκαθαρίσουμε πως τα ιδιωτικά νοσοκομεία δεν παρέχουν κοινωνική προστασία. Έτσι;

Τρίτος λόγος είναι ότι δεν ξοδεύουμε αρκετά για τα παιδιά μας – «η μέση χώρα της Ε.Ε. ξοδεύει 7.000 ευρώ τον χρόνο για την εκπαίδευση κάθε παιδιού, εδώ ξοδεύουμε 2.688». Παραδέχεται βέβαια πως  η Ελλάδα ακόμα βγαίνει από μία από τις πιο δύσκολες περιόδους στην Ιστορία της αλλά εκτιμά  και τις μελλοντικές επιπτώσεις των δημοσιονομικών επιλογών μας.  Εδώ φαίνεται πως αγνοεί πως στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών για τα παιδιά εξανεμίζεται σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών, αντικείμενα που στις άλλες χώρες της Ε.Ε. (που δαπανούν 7.000 τον χρόνο) περιλαμβάνονται ήδη στο σχολικό τους πρόγραμμα. Τα χρήματα που δαπανούν οι γονείς εκεί, προορίζονται για την βελτίωση των εκπαιδευτικών τους εμπειριών και της γενικότερης παιδείας των παιδιών, όπως ταξίδια, χόμπι, καλλιτεχνικές εμπειρίες. Στην Ελλάδα αυτά θεωρούνται πολυτέλειες και συνήθως ανέφικτα για τη μέση οικογένεια.  Με αυτό το πρόσθετο βάρος, η κατάσταση μάλλον είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι εκτιμά ο κ. Καλεστίνι

«Συνεχίζοντας να μην προτεραιοποιούμε τα παιδιά, ρισκάρουμε “εθνικό αυτοτραυματισμό”», λέει ο κ. Καλεστίνι.

«Τα τωρινά παιδιά σε 10 χρόνια θα πρέπει να ασχοληθούν με την κλιματική αλλαγή, με την ανισότητα, με το προσφυγικό – ένα φαινόμενο που δεν θα φύγει» Καθώς ο πληθυσμός μειώνεται, θα επωμιστούν το βάρος του να υποστηρίζουν οικονομικά έναν πιο γερασμένο πληθυσμό, αναφέρει. «Πρέπει να επανεξισορροπήσουμε τις δημοσιονομικές επιλογές μας». Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ποτέ δεν θα φροντίσει το ελληνικό κράτος να φορολογήσει αυτούς που έχουν τον πλούτο της χώρας, για να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά. Δεν το κάνει για τον γενικό πληθυσμό, δεν θα το κάνει ούτε για τα παιδιά. Άλλωστε «γενικός πληθυσμός» είναι κι αυτά για τις κυβερνήσεις. Το θέμα ήταν, είναι και θα παραμείνει ταξικό.

Καλή είναι η αναφορά του κ. Καλεστίνι σε παιδιά αποκλεισμένων ομάδων, όπως οι Ρομά και οι πρόσφυγες. Μάλιστα τονίζει πως κάποιες κοινωνικές ομάδες επηρεάζονται περισσότερο, αλλά θέλουμε να προσποιούμαστε (με το πρώτο πληθυντικό εννοεί τους  Έλληνες όπου εντάσσει και τον εαυτό του) πως αυτά τα θέματα δεν είναι σε εθνικό επίπεδο – είναι όμως». «Τα παιδιά πρόσφυγες είναι λιγότερα από 30.000 κι αν υποθέσουμε πως τα παιδιά Ρομά είναι γύρω στις 100.000, μένουν περίπου 300.000 με 400.000 παιδιά». Αναφέρεται στα -κατ’ εκτίμηση- 600.000 παιδιά που είναι παχύσαρκα στην Ελλάδα, πράγμα που σημαίνει πως τα παιδιά στην Ελλάδα είναι παχύσαρκα άσχετα με την καταγωγή τους!!

Ο τέταρτος λόγος (και σημαντικότερος) αφορά την κουλτούρα, πεδίο που αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση γιατί ο κ. Καλεστίνι τονίζει πως δεν μπορεί να θεσμοθετηθεί αλλά οι πρακτικές και πεποιθήσεις που αποκτούμε μεγαλώνοντας κάνουν τη μεγαλύτερη διαφορά. «Παραδείγματος χάριν, συχνά στην Ελλάδα οι παππούδες προσέχουν τα εγγόνια τους. Αν είσαι παιδί που το προσέχει κατά βάση η γιαγιά ή ο παππούς, έχεις 58% μεγαλύτερη πιθανότητα να είσαι υπέρβαρος», δηλώνει.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και την παρατεταμένη περίοδο που τα παιδιά στην Ελλάδα τα αντιμετωπίζουμε ως παιδιά, δηλαδή τα διατηρούμε κάτω από την οικογενειακή στέγη και φροντίδα, δίχως να τα οδηγούμε στην «έξοδο» στην κοινωνία και στην αντιμετώπιση από τα ίδια (μετά τα 18) των προβλημάτων και των δυσκολιών που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον. Αποτέλεσμα είναι να μένουν εξαρτημένα, καμιά φορά και μετά την ηλικία των 25 χρονών. Είναι η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας και η ανεργία που δεν βοηθάνε να βελτιωθεί η κατάσταση αλλά αυτό δεν ισχύει για όλα τα παιδιά. Υπάρχουν νέοι που αγωνίζονται αλλά και νέοι που δεν κάνουν καμία προσπάθεια αφού όλα είναι εξασφαλισμένα από το σπίτι των γονιών τους, όπου μένουν ως «παιδιά». Ποιοι είναι οι τυχεροί και ποιοι οι ικανότεροι; Θα το δείξει το μέλλον.

Για τη  βία κατά των παιδιών λέει πως «κανείς δεν πρόσεξε το γιατί συμβαίνει».  Εδώ να σημειώσουμε πως σε κάθε σχετικό περιστατικό, η συζήτηση τελειώνει μετά από λίγες μέρες και κανείς δεν ασχολείται μετά. Ακόμα και αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με το θέμα είτε ανήκουν στην εκπαιδευτική κοινότητα είτε εργάζονται σε δομές πρόνοιας και κοινωνικής μελέτης

Αξίζει να διαβάσετε το πλήρες άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ με τη συνέντευξη του κ. Καλεστίνι. Ο σύνδεσμος δίνεται στο τέλος της ανάρτησης. Και διαβάζοντας το να έχετε κατά νου πως ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας έκανε δηλώσεις (με περισσό θράσος ή με απύθμενη άγνοια) πως στην Ελλάδα έχουμε πολύ καλή ποιότητα ζωής. Μάλλον θα αναφερόταν στην οικογένεια του με το πρώτο πληθυντικό. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Πηγή

25η Μαρτίου 2022. 201 χρόνια από την ορισμένη ως ημερομηνία κήρυξης της ελληνικής επανάστασης, δηλαδή την 25η Μαρτίου του 1821. Ημέρα που αν και οι ιστορικές πηγές βεβαιώνουν  πως στην πραγματικότητα δεν έγινε τίποτα (η Επανάσταση είχε ξεκινήσει νωρίτερα στη Μάνη και η Καλαμάτα είχε απελευθερωθεί από τις 23/3), βασιλικό διάταγμα του Όθωνα την καθιέρωσε ως εθνική εορτή. Γιορτή της ελληνικής ανεξαρτησίας. Έκτοτε (15-27/3/1838) γιορτάζει η χώρα τη γέννηση του νεοελληνικού κράτους. Του ανεξάρτητου πλέον νεοελληνικού κράτους.

Η πικρή αλήθεια  είναι πως από το 1830 που με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου γεννήθηκε το νεοελληνικό κράτος, ουδέποτε αυτό ήταν ανεξάρτητο.  Ήμαστε αναγκασμένοι να έχουμε πάντα «προστάτες» που άλλαζαν βέβαια ονόματα και προσωνύμια, αλλά αυτόν που εκμεταλλεύεται μία χώρα με κάθε τρόπο και την έχει πάντα εξαρτημένη για να μη πάψει ποτέ να την εκμεταλλεύεται πως αλλιώς να τον αποκαλέσει κανείς; Η λέξη «προαγωγός» ή η ακόμα πιο αγοραία,συνώνυμη της δεν είναι κατάλληλες, όταν μιλάμε για χώρες. Η «προστασία» μας ξεκίνησε  την Αγγλία του 1830, έφτασε  στους «Συμμάχους της εγκάρδιας συνεννόησης» -Ανταντ με επαναπρόσδεση στους Άγγλους το 1922, ακολούθως κατοχή από τους Γερμανούς, για να καταλήξουμε στους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ τους το 1949 και σχεδόν συνεχόμενα μέχρι σήμερα. Η Ανεξαρτησία μας ήταν πάντα μία πλάνη.

Ο Θουκυδίδης αφόριζε πως η Ιστορία είναι φιλοσοφία δια των παραδειγμάτων, Παραδείγματα που ζούμε στον χρονικό ρου και αυτές τις μέρες είδαμε τον λόγο του αυτόν να επαληθεύεται με ειρωνικό τρόπο. Πέντε (5) μόλις μέρες πριν την εθνική γιορτή της νεοελληνικής ανεξαρτησίας, στις 20/3/2022, μία ομάδα αμερικανονατοϊκών ναυτών, μεταξύ των πολλών του αεροπλανοφόρου Τρούμαν, κατέβηκαν στα Χανιά και κατέλυσαν σε ξενοδοχείο όπου διέμεναν και άλλοι άνθρωποι, τουρίστες με τις οικογένειες τους.  Εκεί έγινε ένα απαράδεκτο περιστατικό με πρωταγωνιστές αμερικανονατοϊκούς ναύτες και ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, το οποίο βρισκόταν στο δωμάτιο της οικογένειας της, αλλά οι γονείς της και ο αδελφός της εκείνη την ώρα έλειπαν,

Ας  διαβάσουμε την περιγραφή της χανιώτικης εφημερίδας «Αγώνας της Κρήτης» αναφερόμενη σε έκτροπα που ακολούθησαν την αποβίβαση των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων στη Σούδα και στα Χανιά.

Οι δρόμοι της πόλης πλημμύρισαν από στρατιωτικούς του αεροπλανοφόρου Τρούμαν και όπως είναι φυσικό, υπήρξαν και έκτροπα.

Μία τέτοια περίπτωση για την οποία έγινε και καταγγελία στην αστυνομία αφορούσε εισβολή αμερικανοΝΑΤΟϊκών σε λάθος δωμάτιο λόγω μέθης ( ; ) όπου διέμενε 14χρονη μαθήτρια με την οικογένειά της.

Σύμφωνα με πληροφορίες το κορίτσι ήταν μόνο του στο δωμάτιο αφού έλειπαν οι γονείς του ενώ οι αμερικανονατοϊκοί όχι μόνο δεν έφυγαν αλλά ξάπλωσαν στο δωμάτιο τρομοκρατώντας το νεαρό κορίτσι….

Ως ήταν φυσιολογικό δημιουργήθηκε ένταση, ήρθαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας με τα πράγματα να ξεφεύγουν με αποτέλεσμα να κληθεί η αστυνομία.

Σημειώνουμε ότι στην εφημερίδα μας έφτασαν και άλλες αναφορές για απρεπείς συμπεριφορές μεθυσμένων αμερικανοΝΑΤΟϊκών.

Η Αστυνομία προσπάθησε να επέμβει αλλά οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί τους έλεγαν διαρκώς πως δεν μπορούν να τους κάνουν τίποτα. Αναφέρονταν στο αποικιακό καθεστώς που ισχύει βάσει της σχετικής συμφωνίας σε όλες τις ΝΑΤΟϊκές βάσεις, δηλαδή το καθεστώς ετεροδικίας, όπου ό,τι και να συμβεί από Αμερικανό στρατιώτη, η Ελλάδα δεν μπορεί να τον διώξει ούτε και να τον δικάσει.

Όπως ήταν αναμενόμενο,  οι στρατιώτες αφέθηκαν ελεύθεροι.

Ακολούθησαν καταγγελίες από εκπαιδευτικούς, συλλογικότητες, το ΚΚΕ  και απλούς κατοίκους των Χανίων που έζησαν το περιστατικό.

Δια του παραδείγματος φιλοσοφία λοιπόν είναι η Ιστορία κατά τον Θουκυδίδη και το παράδειγμα των Χανίων (ένα από τα πολλά μικρότερα και μεγαλύτερα) διδάσκει πως σήμερα γιορτάσαμε μία ανεξαρτησία που ποτέ δεν αποκτήσαμε και με τα δεδομένα του σήμερα, δεν θα αποκτήσουμε ποτέ.

Εκτός….

 

Πηγές

Αγώνας της Κρήτης 21/3/22

Αγώνας της Κρήτης 25/3/22

ΕΘΝΟΣ 22.3.2022

Αναδημοσιεύουμε από την σημερινή  (24/3/2022) Εφημερίδα των Συντακτών, άρθρο της Αφροδίτης Τζιαντζή για το θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί στις 19 Μαρτίου, σχετικά με τις αυξανόμενες καθημερινά, καταγγελίες Ρώσων πολιτών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, πως η τράπεζα Πειραιώς πάγωσε τους λογαριασμούς μισθοδοσίας τους στο πλαίσιο του κανονισμού  2022/328 ΕΕ “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Η συντάκτρια Αφροδίτη Τζιαντζή προχώρησε την έρευνα περαιτέρω. Η τράπεζα Πειραιώς (το υποκατάστημα(;) μιλά για «παρεξήγηση» αλλά όταν πρόκειται για τον βιοπορισμό οικογενειών ανθρώπων του μεροκάματου, η λέξη «παρεξήγηση» φαντάζει γελοία. Η τράπεζα οφείλει άμεσα να λύσει την «παρεξήγηση» και να αποδώσει τα χρήματα των ανθρώπων που παράνομα παρακρατά. Ίσως έτσι να πείσει κάπως, πως πρόκειται όντως για «παρεξήγηση»

Σημειώνουμε εδώ πως ο «Αγώνας της Κρήτης» χθες, 23/3/2022 δημοσίευσε την επιβεβαίωση της ρωσικής πρεσβείας για την  παρακράτηση χρημάτων στους λογαριασμούς Ρώσων πολιτών που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα

Ακολουθεί το άρθρο της Αφροδίτης Τζιαντζή στη σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών

 

Η τράπεζα πέρασε για... ολιγάρχη την άνεργη Ρωσίδα

Αφροδίτη Τζιαντζή

Θύματα της ίδιας «παρεξήγησης» από την ίδια τράπεζα έχουν πέσει αρκετοί Ρώσοι του μεροκάματου που ζουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα.

Το προσωρινό πάγωμα του λογαριασμού μισθοδοσίας της σε ελληνική συστημική τράπεζα καταγγέλλει Ρωσίδα που ζει και εργάζεται 20 χρόνια στην Ελλάδα, κατοικεί σε δήμο της Ανατολικής Αττικής και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με Ρώσους ολιγάρχες, ούτε συνδέεται με κανένα τρόπο με ρωσικές νομικές οντότητες. Την καταγγελία έφερε στη δημοσιότητα η χανιώτικη εφημερίδα «Αγώνας της Κρήτης», ενώ αντίστοιχο δημοσίευμα φιλοξένησε η ιστοσελίδα Αttica Voice, αναφέροντας ότι το φαινόμενο είναι εκτεταμένο και αφορά και άλλους κατοίκους της Ελλάδας με ρωσική υπηκοότητα.

Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με την καταγγέλλουσα Αννα Κ. (τα πλήρη στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας) και τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπό της Διονύση Ασημακόπουλο, οι οποίοι μας εξιστόρησαν το περιστατικό, όπως είναι καταγεγραμμένο στις συνομιλίες με την τηλεφωνική γραμμή εξυπηρέτησης πελατών της τράπεζας, αλλά και σε αλληλογραφία τους με το υποκατάστημα στο οποίο τους παρέπεμψαν.

«Η Αννα έχει νόμιμη άδεια παραμονής στην Ελλάδα και εργάζεται αδιάλειπτα τα τελευταία 16 χρόνια. Φέτος για πρώτη φορά γράφτηκε στο ταμείο ανεργίας του ΟΑΕΔ, γιατί η επιχείρηση στην οποία εργαζόταν ως σερβιτόρα έκλεισε. Στις 17 Μαρτίου, που αναμενόταν να πιστωθεί αναδρομικά το επίδομα ανεργίας, διαπιστώσαμε ότι δεν μπορεί να δεχτεί πληρωμή. Παράλληλα δεν μπορεί να κάνει ούτε ηλεκτρονική κατάθεση έστω λίγων ευρώ, ενώ από τον περίγυρό της είδε ότι το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες φίλες της με ρωσική υπηκοότητα.

»Μιλώντας με την τράπεζα μάς είπαν ότι αυτό γίνεται καθ’ υπόδειξη του ευρωπαϊκού κανονισμού 2022/328 “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Τους παραπέμψαμε στα άρθρα του κανονισμού που φαίνεται ξεκάθαρα ότι το πάγωμα λογαριασμών δεν αφορά τη δική μας περίπτωση. Μας είπαν ότι το θέμα μπορεί να λυθεί, αλλά πρέπει να απευθυνθούμε στο υποκατάστημα όπου ανοίξαμε τον λογαριασμό. Στείλαμε γραπτή εξουσιοδότηση και επιστολή στην υποδιευθύντρια του υποκαταστήματος, όπου θέσαμε το πρόβλημα στο σύνολό του και ζητήσαμε να κοινοποιηθεί στην κεντρική διοίκηση της τράπεζας. Τελικά αναγκαστήκαμε να πάμε αυτοπροσώπως, μολονότι είναι μακριά από τον τόπο κατοικίας μας. Η υποδιευθύντρια δήλωσε άγνοια για την κατάσταση και ζήτησε οδηγίες από την κεντρική διεύθυνση. Μας ζητήθηκε να καταθέσουμε άδεια παραμονής. Ομως η τράπεζα ήδη διέθετε την άδεια παραμονής, αφού είναι προϋπόθεση για να ανοίξεις λογαριασμό. Τελικά ο λογαριασμός ξεμπλόκαρε μετά από μια διαδικασία ταλαιπωρίας που κράτησε περίπου μία εβδομάδα. Θεωρώ ότι οι δικαιολογίες που επικαλέστηκαν εκ των υστέρων είναι προσχηματικές. Το ατομικό πρόβλημα μπορεί να ξεπεράστηκε, όμως το ευρύτερο πρόβλημα παραμένει, αφού παρόμοιες δυσκολίες βίωσαν και άλλοι στην ίδια θέση με την Αννα», μας λέει ο κ. Ασημακόπουλος.

Επικοινωνήσαμε με άλλες τρεις γυναίκες (τα στοιχεία τους στη διάθεση της «Εφ.Συν.»), οι οποίες υποστηρίζουν ότι έπεσαν θύματα της ίδιας «παρεξήγησης». Η Γιούλια Κ., συνοδός σε σχολικό λεωφορείο που ζει στην Ελλάδα 25 χρόνια, η Σβετλάνα Ε. κάτοικος Κατερίνης που ζει 28 χρόνια στην Ελλάδα, η Ελμίρα Σ. που ζει στην Ελλάδα 22 χρόνια. Ολες διηγούνται παρόμοια περιστατικά από την ίδια τράπεζα, με πάγωμα λογαριασμών μισθοδοσίας ή ατομικών λογαριασμών, με επίκληση στον ευρωπαϊκό κανονισμό, ο οποίος όμως διευκρινίζει ρητά ότι αφορά μόνο καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ και Ρώσους υπηκόους που δεν έχουν άδεια παραμονής σε κράτος-μέλος της Ε.Ε.

«Η κοπέλα στο υποκατάστημα είπε ότι μάλλον πρόκειται για λάθος στο σύστημα, αφού δεν βγάζει νόημα. Είπε “σας έχουν βάλει τους Ρώσους σε ένα τσουβάλι και τώρα σας βγάζουν έναν-έναν”», μας λέει χαρακτηριστικά μία από τις καταγγέλλουσες.

Σε κάθε περίπτωση, είτε αφορά τεχνικό σφάλμα είτε προσωρινή παρερμηνεία του ευρωπαϊκού κανονισμού είτε «υπερβάλλοντα ζήλο» στελεχών της τράπεζας –που κατά τις πληροφορίες μας κίνησε και το ενδιαφέρον της εποπτεύουσας κεντρικής τράπεζας–, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: άσκοπη ταλαιπωρία και διακριτική μεταχείριση εις βάρος πολιτών, που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν κάποιος διάβαζε καλύτερα τις διατάξεις του ευρωπαϊκού κανονισμού, που θεωρητικά στοχεύει τους πλούσιους ολιγάρχες και όχι ανθρώπους του μεροκάματου. Εκτός κι αν μπέρδεψαν τον Αμπράμοβιτς με την άνεργη σερβιτόρα με ρωσικό διαβατήριο.

πηγή

Ποιος άραγε κυκλοφόρησε το κτηνώδες hashtag: # αθώωση_κοσμηματοπώλη;

Ποιος φρικιαστικός εγκέφαλος γέννησε αυτή την αξίωση;  Ποιοι είναι αυτοί που ζητούν την αθώωση ενός κτήνους με ανθρώπινο περίβλημα, που κλωτσάει το κεφάλι ενός πεσμένου, μισολιπόθυμου ανθρώπου μέχρι να τον σκοτώσει;

Ποια διαστροφή δικαιολογεί τέτοια κτηνωδία;

Χειρότερη και από αυτό το ίδιο το λιντσάρισμα ενός ανθρώπου είναι η αποδοχή του. Γιατί αυτό είναι το #αθώωση_κοσμηματοπώλη. Είναι η αποδοχή του τέρατος που κρύβεται πίσω από το ανθρώπινο σχήμα. Είναι η παραδοχή  μίας κοινωνίας πως δεν είναι κοινωνία ανθρώπων αλλά αγέλη "νοικοκυραίων" - αιμοδιψών τεράτων, που έφτιαξε και προσκυνά  τα πλαστικά είδωλα μίας κουρελιασμένης πια πατρίδας, μίας ατιμασμένης από χρόνια  θρησκείας και μίας φρικώδους οικογένειας. 

Να χαίρεστε το τρίπτυχο σας, όσοι διαδίδετε το φικώδες  hashtag και τα κτήνη που το υπηρετούν

Ενώ ετοιμάζαμε ένα άρθρο αφιερωμένο στην ακρίβεια που κατασπαράσσει το εισόδημα των σκληρά εργαζομένων -όσων ακόμα έχουν την πολυτέλεια να χαρακτηρίζονται εργαζόμενοι και δεν έχουν περιπέσει στην κατάσταση αφασίας που τους χαρακτηρίζει "απασχολούμενους" ή ακόμα πιο κυνικά και απαράδεκτα "ωφελούμενους", έτσι και τους χώσουν σε κανένα πρόγραμμα - αρπαχτή, ανακαλύψαμε  πως ο Γιώργος Μικάλεφ με ένα σκίτσο του στο The Press Project, περιέλαβε τις χίλιες και παραπάνω λέξεις της δικής μας ανάρτησης.

Έτσι αφήσαμε το δικό μας κείμενο στην άκρη και αναδημοσιεύουμε το σκίτσο του Γ. Μικάλεφ, που δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη ανάλυση. Πως να αναλύσεικανείς την πραγματική φτώχια και πως να σχολιάσει τους γελοίους που την αποδίδουν σε "ψυχολογικούς" λόγους; Οι γελοίοι μόνο σε γελοιογραφίες ταιριάζουν. Και όσο πιο γελοίοι γίνονται οι γελοίοι, τόσο πιο πικρή είναι και η γεύση για τα θύματα τους.

 

Πηγή

 

- Κυρ Γιώργη αυτός δεν καθαρίζει με τίποτα, θέλει βάψιμο.

- Τον έπλυνες καλά? (Η νοικοκυρά γνέφει καταφατικά.) Τον έπλυνες με Forte?

- Forte?

- Λοιπόν, πλύνε τον καλά με Forte, και αν δεν καθαρίσει και μ' αυτό, τότε θα στον βάψω.

(διάλογος από παλιά τηλεοπτική διαφήμιση του καθαριστικού υγρού Forte)

 

Με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε για τη βράβευση  του δήμου Ραφήνας για τη Δασική Προστασία στην έκθεση Verde.tec. Επιβραβεύεται μία «δασική πολιτική» (sic) όταν ακόμα δεν έχει κατακάτσει ο θόρυβος και η σκόνη του ολοκαυτώματος του 2018 και ενώ η σχετική δικαστική διαδικασία δεν έχει καν ξεκινήσει.

Μόλις πέρυσι τέτοιο καιρό, ο ίδιος δήμαρχος του βραβευμένου δήμου, αποποιούταν τις ευθύνες του για την δασοπροστασία σε ένα μεγάλο τμήμα του ανατολικού Πεντελικού. Μαζί με την απορία μας για τα παραπάνω[βλ. επίσης εδώ και εδώ], που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν τεκμήρια βράβευσης για κάποια αόριστη και αόρατη δασική πολιτική, αναρωτιόμαστε γιατί δεν έλαβε και ένα ακόμα βραβείο για τη συνολική του προσφορά στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

88 xartis1

 Από την Εφημερίδα των Συντακτών που είχε ασχοληθεί με το θέμα

 

Είχαμε πρόσφατα περιπτώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως λόγοι και αφορμές για μία τέτοια βράβευση.

- Είχαμε την εκχέρσωση στο Μπλε Λιμανάκι με την  αποκαλούμενη «ράμπα ΑΜΕΑ» που ακόμα και η Εθνική Συνομοσπονδία ΑΜΕΑ στην Ελλάδα έκρινε ως απαράδεκτη.  Μάλιστα το «έργο» σταμάτησε γιατί ήταν παράνομο, με παρέμβαση του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων

Rampa BLE croppedΗ φιλοπεριβαλλοντική ράμπα ΑΜΕΑ στον αιγιαλό, την οποία σταμάτησε το ΥΠΟΜΕΔΙ

- Χειρότερη είναι η περίπτωση της δραστηριότητας του σε ό,τι αφορά στο μεγαλύτερο υδάτινο φυσικό απόθεμα της Ραφήνας. Το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και την εμμονή του να το τσιμεντώσει σε μήκος 17 χιλιομέτρων αρνούμενος να καταλάβει πως η παγκόσμια εμπειρία απορρίπτει αυτούς τους σχεδιασμούς και προκρίνει ως τη βέλτιστη αντιπλημμυρική θωράκιση, την αποκατάσταση της φυσικής κοίτης του ποταμού (είναι ρέμα διαρκούς ροής).


syrmatokivotia.jpgΗ πρόβλεψη - όραμα για την αντικατάσταση των φυσικών πρανών και κοίτης του Μεγάλου Ρέματος με συρματοκιβώτια. Όραμα αντάξιο βραβείου φιλοτεριβαλλονικής δράσης

- Σε αντιδασική δράση ανταγωνίζεται ακόμα και τους παλιούς «οικοπεδοφάγους» ο βραβευμένος. Χαρακτηριστικό είναι μπαράζ εκκίνησης διαδικασιών αποχαρακτηρισμού και «αποτίναξης του δασικού βραχνά» (εκφράσεις του βραβευμένου και του αντιδημάρχου του, Π. Καλφαντή) για πολλές περιοχές του ανατολικού Πεντελικού. Κορυφαία του δράση η κατάθεση πολλαπλών περιγραμμάτων ομάδων  αυθαιρέτων για ένταξη στις «οικιστικές πυκνώσεις»

22s6xart thumb largeΟικιστικές πυκνώσεις: Κορυφαίο τεκμήριο "φιλοδασικής" πολιτικής

 

- Για να μη ξεχνάμε και την εκχέρσωση δασικής έκτασης τον Ιανουάριο του 2021 δίπλα από το γήπεδο της Διώνης [βλ. εδώ]

Ekhersosi Jan2021

Η εκχέρσωση του Ιανουαρίου 2021 δίπλα στο γήπεδο της Διώνης και φωτογραφία του υπευθύνου (λεπτομέρεια στην κάτω φωτογραφία)

Ekhersosi Jan2021 detail

 

-Ούτε και τα μπάζα που έριξαν οι εργολάβοι του στον Βαλανάρη και ενώ η Περιφέρεια του έστειλε εντολή να τα μαζέψει, εκείνος τα άφησε να …πρασινίσουν [βλ. εδώ].

 DSCN1209resized

Μπάζα στον Βαλανάρη από τις 4/5/2020. Ακόμα εκεί είναι παρά την οδηγία της ΠΕ Ανατολικής Αττικής στον "βραβευμένο" δήμο για αποκομιδή τους (κάτω)

EntoliApokatastasis

- Ούτε και άλλες πολλές εκχερσώσεις και ανεξέλεγκτη εγκατάλειψη μπάζων μέσα σε δάση. Ενδεικτικά 1 και 2 (ειδικά στο νούμερο 2 θα δυσκολευτεί κανείς να διακρίνει ποιες είναι οι χωματερές και ποια τα εργοτάξια που λειτουργούν στη Ραφήνα και το Πικέρμι). 

 WA4 WA8   WA10

Φωτογραφίες εργοταξίου ή χωματερής;  Η εικόνα της βραβευμένης φιλοπεριβαλλοντικής/ φιλοδασικής   αντίληψης του δήμου Ραφήνας

- Ούτε και την στήριξή του στην ΕΥΔΑΠ για εγκατάσταση αντλιοστασίων ακαθάρτων μέσα σε ρέματα και υγροτόπους και την εμμονή του να χαρακτηρίζει τμήματα προστατευόμενων από την Ευρωπαϊκή και την Εθνική νομοθεσία υγροτόπων ως "οικοδομικά τετράγωνα", αποδεχόμενος έτσι αβίαστα, τα εκτρωματικά και καταστροφικά σχέδια πόλης της χούντας.

Marikes Από το μητρώο υγροτόπων του ΕΚΒΥ

 

- Ούτε τους βανδαλισμούς του Μεγάλου Ρέματος από τις «περιβαλλοντικές» μπουλντόζες που αποψίλωσαν τον υγρότοπο της εκβολής με την αγαστή σύμπραξη Περιφέρειας και Δήμου Ραφήνας [βλ. εδώ].

Vandalismos

Λεπτεπίλεποι χειρισμοί αντάξιοι φιλοπεριβαλλοντικών βραβείων

- Ούτε το ξερίζωμα από τον Δήμο μιας μοναδικής Μανόλιας στην πλατεία Πικερμίου για να τοποθετηθεί ένα κουβούκλιο ανώνυμης εταιρείας με αμφιλεγόμενο έργο [βλ. εδώ].

- Ούτε τις προεκλογικές δηλώσεις του δημάρχου περί «σεληνιακών τοπίων 50 μ. εντός του δάσους», που έγιναν πράξη με τις περσινές εκχερσώσεις υπό το πρόσχημά των αντιπυρικών ζωνών. Και το πιο γελοίο είναι που θέλει να φυτέψει και γκαζόν στο εκχερσωμένο δάσος. Η επιστήμη της Δασολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά και αποχωρεί από την βράβευση.

- Ούτε βέβαια την παράνομη (χωρίς άδεια Δασαρχείου) υλοτόμηση δέντρων σε προστατευόμενο χώρο πρασίνου το 2017, που είχε σαν αποτέλεσμα να «βραβευθεί» και τότε ο Δήμος με μια μηνυτήρια αναφορά από το Δασαρχείο Πεντέλης [βλ. εδώ].

Η σχέση του βραβεύοντος με τον βραβευόμενο και το μεταξύ τους μνημόνιο συνεργασίας βέβαια μπορούν να εξηγήσουν τους λόγους της επιλογής του συγκεκριμένου Δήμου για το βραβείο «δασικής πολιτικής». Δεν πρόκειται για κάποιον ανεξάρτητο επιστημονικό φορέα αλλά για πολιτικό κόμμα. Κόμμα με ασαφείς στόχους αλλά με σαφείς προτεραιότητες, όπως η σύναψη μνημονίων συνεργασίας με Δήμους, πάντα όμως με το αζημίωτο.


Μνημόνιο συνεργασίας Δήμου και Πράσινου Ιδρύματος «Θεόφραστος» δηλαδή του βραβευμένου με τον βραβεύοντα

 

Ένα μνημόνιο συνεργασίας και ένα βραβείο για το ξέπλυμα και των πιο δύσκολων λεκέδων

 

 

 

Πάντα με απορρυπαντικό Verde

Verde Bleach

Ο Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου / ΣΠΕΚ προκηρύσσει 4ο Διαγωνισμό ποιήματος ή πεζόμορφου ποιητικού στοχασμού μεταξύ νέων (ηλικίας 17-39 χρόνων) αφιερωμένο στον σημαντικό ποιητή του Ελληνισμού, Μανόλη Αναγνωστάκη.

Με την 4η Ανθολογία Ποίησης Νέων τιμάται η μνήμη του Ανθρωπιστή και Καθηγητή στο ΑΠΘ Λεωνίδα Παπαδόπουλου, Επίτιμου Μέλους του ΣΠΕΚ, που τιμήθηκε με το Οφφίκιο του Άρχοντος Ρεφενδεράριου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Ήταν λάτρης της Γλώσσας, της Παράδοσης, της Ποίησης όπως του Μ. Αναγνωστάκη.

Ο 4ος Διαγωνισμός αρχίζει στις 21/3/2022, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, και λήγει στις 14/4/2022. Οι νέοι δεν καταβάλλουν έξοδα συμμετοχής στον Διαγωνισμό.

Α. ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

  1. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν ελληνόφωνες, 17-39 χρόνων, από Ελλάδα, Κύπρο και Ομογένεια.
  2. Το έργο πρέπει να είναι ανέκδοτο και να έχει γραφτεί για τον Διαγωνισμό «Ανθολογία Ποίησης Νέων ΣΠΕΚ – Για τον Μανόλη Αναγνωστάκη» να μην έχει υποβληθεί σε άλλο Διαγωνισμό σε Ελλάδα, Κύπρο, Ομογένεια και να μην εντάχθηκε σε άλλη Ανθολογία.
  3. Κάθε νέος /νέα μπορεί να υποβάλει μόνον ένα έργο και να είναι αυθεντικά δικό του.
  4. Το έργο που υποβάλλει θα είναι α) ποίημα 12-20 γραμμών (90-150 λέξεων) ή β) πεζόμορφος ποιητικός στοχασμός σε κείμενο 16-23 γραμμών (250-370 λέξεων).
  5. Γραφή σε word, Arial ή Times Roman, μεγέθους 12, με διάστημα γραμμών 1,0.
  6. Τα έργα που θα υποβληθούν πρέπει να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα – πανελλήνια δημοτική και δεν θα περιέχουν ανοίκειες ή υβριστικές εκφράσεις/ λέξεις ακρότητας, ρατσισμού, ναζισμού-φασισμού, εναντίον της ελευθερίας και δημοκρατίας.
  7. Το ποίημα έχει ως θέμα α) την Ελευθερία β) τη Δημοκρατία ή γ) ελεύθερο.
  8. Επιπλέον ο κάθε συμμετέχων νέος απαντά με 100 το πολύ λέξεις στην ερώτηση «Πώς νιώθεις όταν γράφεις ποίηση;» και με άλλες 100 λέξεις το πολύ στην ερώτηση «Τι σε εμπνέει ή σε συγκινεί από την ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη;».
  9. Ο νέος / η νέα αποστέλλει σύντομο βιογραφικό– το πολύ 70 λέξεων- που να αναφέρει τα εξής: 1. όνομα και επίθετο 2. Χρόνος γέννησης, 3. τόποι γέννησης και διαμονής, 4. μόρφωση/ σπουδές, τίτλοι 5) πού εργάζεται, 6) ασχολίες, χόμπι, στόχοι.
  10. Οι διαγωνιζόμενοι στέλνουν τα κείμενα (αρ, 4, 8, 9) με e-mail στη διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., υπόψη της Κριτικής Επιτροπής, με θέμα ‘Διαγωνισμός ΣΠΕΚ «ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΝΕΩΝ – Για τον Μανόλη Αναγνωστάκη» 2022’.

Β. ΕΠΑΘΛΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

ΕΠΑΘΛΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ: Η Κριτική Επιτροπή βάσει κριτηρίων και ειδικού πλαισίου θα επιλέξει τα καλύτερα μεταξύ των έργων που θα κατατεθούν, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη και τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που συνοδεύουν τον Διαγωνισμό.

Τα έργα που θα επιλεγούν, θα ενταχθούν στην 4η Έντυπη Ανθολογία Ποίησης Νέων του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου «Για τον Μανόλη Αναγνωστάκη». Η Ανθολογία θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΣΠΕΚ – Αρχύτας και θα διατίθεται διεθνώς κατόπιν παραγγελίας. Επιπλέον, η εν λόγω Ανθολογία καθώς και οι νέοι / νέες που τα έργα τους θα περιλαμβάνονται σ’ αυτήν θα προβληθούν σε Ελλάδα, Κύπρο, Ομογένεια μέσα από ειδική εκπομπή του Web Radio TV “Solomos” του Συνδέσμου ΣΠΕΚ, θα παρουσιαστούν στην Ψηφιακή Λέσχη Ανάγνωσης Δ.Α.Δ.Α. του ΣΠΕΚ, καθώς και στο Φεστιβάλ Βιβλίων του ΣΠΕΚ στη Θεσσαλονίκη.

Παράλληλα, ο 4ος Διαγωνισμός Ποίησης Νέων του ΣΠΕΚ, θα καλυφθεί επικοινωνιακά μέσα από συνεργαζόμενα ΜΜΕ, Social Media, τον διαδικτυακό κόμβο www.cultural-association.org, το ενημερωτικό δελτίο «ΩΡΕΣ» του ΣΠΕΚ και την ετήσια περιοδική έκδοση του ΣΠΕΚ «ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ».

Τέλος, δίνεται η δυνατότητα σε όλους ανεξαιρέτως τους νέους και τις νέες (ηλικίας 17-37 χρόνων) που θα συμμετέχουν στον 4ο Διαγωνισμό Ποίησης του Συνδέσμου ΣΠΕΚ, να δραστηριοποιηθούν στον ΣΠΕΚ και να ενταχθούν στην «ΠΤΕΡΥΓΑ: ΝΕΟΙ» του Συνδέσμου, να αρθρογραφούν και να επικοινωνούν θέματα ενδιαφέροντός τους, στην αντίστοιχη στήλη / σελίδα στον διαδικτυακό κόμβο www.cultural-association.org

 

ΕΙΔΙΚΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

Για τον 4ο Διαγωνισμό ποιήματος ή πεζόμορφου ποιητικού στοχασμού
μεταξύ νέων (ηλικίας 17-39 χρόνων)
που αρχίζει στις 21/3/2022, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, και λήγει στις 14/4/2022.

Πηγή: Δελτίο τύπου ΣΠΕΚ

 

Αναμένοντας την απόφαση του δικαστηρίου κάπου προς τον Μάιο, για την αγωγή SLAPP που κατάθεσε η εταιρεία ΟΝΕΧ (ΟΝΕΞ) ενάντια στο Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου (ΠΠΠΣ) και ενάντια σε μέλη του προσωπικά, λάβαμε ενημέρωση από το ΠΠΠΣ και την δημοσιεύουμε στην Attica Voice για την ενημέρωση και των αναγνωστών μας. Μαζί αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα του Αλέξανδρου Μπίστη, πολιτικού επιστήμονα και μέλους του Παρατηρητηρίου, ένα πρόσφατο κείμενο του για τη δύναμη της συλλογικής δράσης ως μέσο και τρόπο διεκδίκησης από τον ίδιο τον λαό, κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος και του τόπου του, όπως και την τήρηση στο ακέραιο της περιβαλλοντικής νομοθεσίας

Πρώτα η σύντομη ενημέρωση για την ακροαματκή διαδικασία που έλαβε χώρα τον περασμένο Δεκέμβριο

Πρώτα σημειώνουμε πως κατά του Παρατηρητηρίου Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου και υπέρ της ΟΝΕΧ (ΟΝΕΞ) κατέθεσαν ο Φίλιππος Φόρτωμας, βουλευτής ΝΔ Κυκλάδων, ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος και ο Ανδρέας Νεφελούδης, υπεύθυνος για θέματα εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ και πρώην ΓΓ του Υπ. Εργασίας. Η  ένορκη κατάθεσή του αποτελεί μνημειώδη αντίφαση στα όσα μπορεί να ισχυριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή τα στελέχη του πως αποτελούν πυλώνες των θέσεων τους για το φυσικό περιβάλλον.

Στο μεταξύ, στην πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Σύρο, η μελέτη για τα βαρέα μέταλλα στο λιμάνι της Ερμούπολης (την πραγματοποίηση της οποίας ζητήσε το ΠΠΠΣ με αποτέλεσμα να δεχθεί μαζί με τα μέλη του 3 αγωγές συνολικού ύψους άνω των 3 εκατομμυρίων ευρώ από την ΟΝΕΞ), εξαγγέλθηκε για 4η φορά σε 2 χρόνια! Εδώ και δύο χρόνια, όλες οι πλευρές (η τοπική κοινωνία, το Υπουργείο Περιβάλλοντος, ο Δήμος Σύρου Ερμούπολης, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και η ενάγουσα το ΠΠΠΣ, ΟΝΕΞ) δηλώνουν ότι θέλουν να γίνει η μελέτη. Όπως σημείωσε, όμως, ο Στράτος Ζολώτας, πρόεδρος του ΔΣ του ΠΠΠΣ και εναγόμενος απ΄την ΟΝΕΞ για 1 εκ. ευρώ, "όλοι θέλουν τη μελέτη αλλά οι μόνοι που διώκονται γιατί ζήτησαν ακριβώς αυτό είναι οι πολίτες που θα έπρεπε να κρατούν το στόμα τους κλειστό και να μην ανακατεύονται σε τέτοιες σοβαρές δουλειές που θέλουν χρόνο, συμφωνίες, συνεντεύξεις τύπου, εγκαίνια κλπ."

 

Ακολουθεί η ανάρτηση: Η φωνή και η συλλογική δράση των ανθρώπων έχουν δύναμη

Του Αλέξανδρου Μπίστη – Πολιτικού επιστήμονα, 11/3/2022

 

Τον περασμένο Δεκέμβριο, «χάρη» στις τρεις αγωγές, συνολικού ύψους άνω των €3.000.000, που άσκησε η ΟΝΕΧ (ΟΝΕΞ) ενάντια στο Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου (ΠΠΠΣ) και προσωπικά στον Στράτο Ζολώτα, πρόεδρο του ΔΣ του ΠΠΠΣ, και σε εμένα, βρέθηκα για πρώτη φορά εναγόμενος ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης, στην πιο εξοντωτική αξίωση που έχει απαιτηθεί ποτέ στη χώρα από επιχειρηματικά συμφέροντα σε βάρος πολιτών, και μάλιστα με τις εξωφρενικές για το άτομό μου κατηγορίες της «συκοφαντικής δυσφήμισης» και της «υπόγειας εξυπηρέτησης σκοτεινών επιχειρηματικών συμφερόντων». Τα παρακάτω αποτελούν μια συνοπτική απάντηση σε αυτόν τον ακραίο παραλογισμό, σχεδόν όπως κατατέθηκαν στο δικαστήριο.

Το ζήτημα της ρύπανσης στο λιμάνι και την ατμόσφαιρα της Ερμούπολης είναι γνωστό και οφθαλμοφανές και απασχολεί την τοπική κοινωνία επί δεκαετίες. Η αντιμετώπισή του είναι αντικειμενικά ιδιαίτερα δύσκολη, εξού και οι τοπικοί άρχοντες, με την ανοχή της τοπικής κοινωνίας, επέλεγαν διαχρονικά την εύκολη λύση: τη μη αντιμετώπισή του. Όπως αναγκάστηκε να παραδεχθεί ο Γ. Λεονταρίτης, χωρικός Αντιπεριφερειάρχης Κυκλάδων, «πάντα υπήρχαν σχόλια, πάντα υπήρχαν προσεγγίσεις, και στο τέλος όλα έμπαιναν κάτω από το χαλί».

Η τοπική κοινωνία γνωρίζει πως, ακόμα και αν υπήρχε η πολιτική βούληση από τις αρμόδιες αρχές, αλλά και η καλή θέληση από τις εταιρίες που λειτουργούν τη βαριά βιομηχανία του νησιού, ο σχεδιασμός και η εφαρμογή των μέτρων που θα πετύχουν απόλυτα ασφαλή λειτουργία για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, απαιτούν σημαντικό χρονικό διάστημα.

Ακριβώς επειδή δεν αιθεροβατούμε, ιδίως εφ’ όσον δεν συντρέχουν οι δύο παραπάνω ιδανικές προϋποθέσεις της πολιτικής βούλησης και της καλής θέλησης, ιδρύσαμε το ΠΠΠΣ, έχοντας πλήρη επίγνωση της προαναφερθείσας δυσκολίας, με άμεσο στόχο την αναγνώριση της απειλής για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, ώστε να συζητηθεί το θέμα ανοιχτά στην τοπική κοινωνία και να αναζητηθούν οι βέλτιστες λύσεις.

Η πρωτοφανής επίθεση που δεχθήκαμε από την εταιρία που διαχειρίζεται το ναυπηγείο, με τις εξοντωτικές αγωγές και τις συκοφαντίες εναντίον μας, πέτυχε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επεδίωκε. Το Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου αποτελεί σήμερα τον μεγαλύτερο σύλλογο πολιτών του νησιού, με περισσότερα από 350 μέλη, το ερώτημα γύρω από την ενδεχόμενη ρύπανση στο λιμάνι της Ερμούπολης έγινε γνωστό τόσο πανελλαδικά, όσο και πανευρωπαϊκά (βλ. δημοσιεύματα ευρωπαϊκού τύπου, ερώτηση στο ευρωκοινοβούλιο κλπ), ενώ το τείχος σιωπής που είχε δημιουργηθεί τοπικά το τελευταίο διάστημα κατέρρευσε εκκωφαντικά.

Η συλλογική και συντονισμένη κοινωνική απαίτηση για ουσιαστικές απαντήσεις και μέτρα, αντιμετωπίστηκε με τον συνήθη τρόπο: με την κατηγορία ότι όσοι ρωτούν αν εφαρμόζονται οι όροι λειτουργίας και η περιβαλλοντική νομοθεσία, θέλουν να κλείσουν το ναυπηγείο. Αυτή η προσέγγιση δεν είναι καινούρια, αντίθετα επαναλαμβανόταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και στο παρελθόν, κάθε φορά που υπήρχαν αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία αλλά και μεταξύ των εργαζομένων (απεργία αμμοβολιστών, προσφυγή εργαζομένων στην Επιθεώρηση Εργασίας για διεκδίκηση δεδουλευμένων κλπ.). Μόνο που όσοι ταυτίζουν το αίτημα για σύννομη λειτουργία του ναυπηγείου με αίτημα κλεισίματός του, στην πραγματικότητα παραδέχονται ότι το ναυπηγείο δε μπορεί να λειτουργήσει με σεβασμό στους περιβαλλοντικούς νόμους και τους όρους λειτουργίας του και ότι, εφόσον απαιτηθεί η απαρέγκλιτη εφαρμογή τους, αναγκαστικά θα κλείσει.

Αυτή η διχαστική αντιμετώπιση, ενεργητικά από την εταιρία και εκπροσώπους των εργαζομένων της, αλλά και διά της παραλείψεως (στην καλή περίπτωση) από τις τοπικές Αρχές, οδήγησε τη μέρα της δίκης στις εικόνες ντροπής έξω από το Δικαστικό Μέγαρο της  Σύρου, όπου μερίδα των εργαζομένων καθύβριζε χυδαία, ακόμα και μπροστά στις κάμερες των ΜΜΕ, τους εκατοντάδες συγκεντρωμένους συμπολίτες μας, μέλη και φίλους του ΠΠΠΣ. Κάποιοι, μάλιστα, επιτέθηκαν και χειροδίκησαν σε βάρος μεταδιδακτορικού φοιτητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που ήταν παρών στην ειρηνική συγκέντρωση του ΠΠΠΣ, στην οποία ρητά διατυπώθηκε το αίτημά μας: «Περιβάλλον καθαρό & Νεώριο Ανοιχτό». Με αυτό άλλωστε συμφώνησε και ο Δήμαρχος Ν. Λειβαδάρας, ο οποίος δήλωσε πρόσφατα πως «στηρίζει απερίφραστα το ναυπηγείο, αλλά πρέπει να εναρμονιστεί με την περιβαλλοντική νομοθεσία».

Ο χρόνος και η ενέργεια που αφιερώσαμε επί 10 σχεδόν μήνες ενόψει της δίκης, για τη συλλογή στοιχείων και την τεκμηρίωση όσων έχουμε υποστηρίξει δημόσια, με στόχο την εμπεριστατωμένη ενημέρωση των συμπολιτών μας – μια που τα τοπικά ΜΜΕ δεν έκαναν τη δουλειά τους- και, ταυτόχρονα, για τη συλλογική λειτουργία και χάραξη τακτικής του ΠΠΠΣ, δεν μπορούν να περιγραφούν σε κάποιον που δεν έχει βιώσει παρόμοια εμπειρία.

Πρόκειται, οπωσδήποτε, για εμπειρία χρήσιμη, καθώς μάθαμε σημαντικά στοιχεία, εξοικειωθήκαμε με δικονομικές διαδικασίες και, βέβαια, δεθήκαμε μεταξύ μας, γεγονός πολύτιμο, καθώς οι συναγωνιστικές σχέσεις των ανθρώπων και οι συνειδήσεις σφυρηλατούνται και διαμορφώνονται σε πραγματικές συνθήκες και όχι στη θεωρία. Δεν είναι σύμπτωση, άλλωστε, ότι τα μέλη του ΠΠΠΣ διαρκώς αυξάνονται. Πρόκειται, όμως, ταυτόχρονα και για μια εμπειρία εξουθενωτική και αποδιοργανωτική σχεδόν για όλες τις υπόλοιπες πτυχές της ζωής μας.

Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του SLAPP (Strategic Lawsuits Against Public Participation | Στρατηγικές αγωγές ενάντια στη συμμετοχή στα Κοινά), το οποίο, με αφορμή τον δικό μας αγώνα και τη συγκινητική υποστήριξη και αλληλεγγύη που συνάντησε, μπήκε πλέον στην πολιτική αντιπαράθεση της χώρας, υποβλήθηκαν σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, ενώ το ΜέΡΑ25 κατέθεσε και σχετική anti-SLAPP πρόταση νόμου, η οποία αγνοήθηκε από την Κυβέρνηση της ΝΔ.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν η Πολιτεία έκανε τη δουλειά της: αν το Υπουργείο Περιβάλλοντος είχε υλοποιήσει τη δέσμευσή του για τη διενέργεια μελέτης με αντικείμενο την πιθανή ρύπανση στο λιμάνι· αν η δημοτική αρχή πρωτοστατούσε στο αίτημα για τη διενέργεια της μελέτης, με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος, τη διαφύλαξη της υγείας των κατοίκων του νησιού και της κοινωνικής ειρήνης· αν η Περιφέρεια, πραγματοποιούσε τους ελέγχους που οφείλει να κάνει· αν τα τοπικά ΜΜΕ ενημέρωναν τη συριανή κοινωνία, αντί να της αποκρύπτουν θέματα τόσο σοβαρά, που κινητοποιούν πανελλαδικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Εφ’ όσον οι αρμόδιες Αρχές απεμπολούν τις αρμοδιότητές τους και δεν κάνουν τους ελέγχους που οφείλουν, βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την οριστική αποδοχή εκ μέρους της Πολιτείας ότι είναι τελικά αναρμόδια και για τη Σύρο, όπως ήδη αποφάσισε για τις Σκουριές, όπου διά νόμου παραχώρησε στην εταιρία που εκμεταλλεύεται επιχειρηματικά την περιοχή το δικαίωμα να ορίζει μόνη της το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί και να βεβαιώνει η ίδια ότι τηρεί τους προβλεπόμενους όρους.

Σύμπασα η οργανωμένη τοπική κοινωνία, ο Ιατρικός Σύλλογος Κυκλάδων, η Ένωση Γονέων, οι Σύλλογοι των Νηπιαγωγών, των Δασκάλων, των Καθηγητών, των Μηχανικών, των Αρχιτεκτόνων, των εργαζομένων στην Περιφέρεια και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, η ΕΣΗΕΑ, αλλά και περιβαλλοντικές οργανώσεις παγκοσμίου βεληνεκούς, όπως η WWF και η Greenpeace, και δεκάδες περιβαλλοντικές, κινηματικές και πολιτικές συλλογικότητες από όλη τη χώρα, στάθηκαν με δημόσιες δηλώσεις τους στο πλευρό του ΠΠΠΣ, υπερασπίζοντας το κατοχυρωμένο δικαίωμα και καθήκον των πολιτών να ασκούν κοινωνικό έλεγχο.

Οι πολίτες δεν έχουν καμία δουλειά να πραγματοποιούν οι ίδιοι ελέγχους στον τρόπο λειτουργίας οποιασδήποτε επιχείρησης, είτε πρόκειται για μια βαριά βιομηχανία είτε για ένα ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Εφ’ όσον ανησυχούν για το αν επιβαρύνεται το φυσικό περιβάλλον και η δημόσια υγεία, ακόμη και αν κάνουν λάθος, οφείλουν να απευθύνονται προς τις αρμόδιες Αρχές της Πολιτείας. Και είναι υποχρέωση της Πολιτείας, είτε να τεκμηριώσει πειστικά ότι κάνουν λάθος και να τους καθησυχάσει, είτε να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα αντιμετώπισης του κινδύνου.

Οι τοπικές Αρχές σίγουρα γνωρίζουν ότι η άρνηση της πραγματικότητας, οι κραυγαλέες προσπάθειες διάψευσης των περιστατικών στα οποία είμαστε αυτόπτες μάρτυρες και -πολύ περισσότερο- οι άμεσες ή έμμεσες απειλές, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, δεν καθησυχάζουν τους πολίτες. Αντίθετα, θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική ειρήνη και την αρμονική συνύπαρξη της τοπικής κοινωνίας. Όσοι/ες ενδιαφέρονται για τη διατήρησή τους, οφείλουν να απαιτούν διαφάνεια, λογοδοσία, εξάλειψη του φόβου, πλήρη ενημέρωση και συμμετοχή των ανθρώπων στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή τους. Δηλαδή Δημοκρατία.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Φεβρουαρίου του 2022 η Τράπεζα της Ελλάδος έστειλε σήμα προς τις ελληνικές τράπεζες καλώντας τις να εφαρμόσουν την Κοινοτική Οδηγία που αφορά στην παράλυση των επενδύσεων (καταθέσεις, ομόλογα κ.λπ.) της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας. Σύμφωνα με πηγές που επικαλούταν η οικονομική ιστοσελίδα  Euro2day.gr οι τράπεζες κλήθηκαν από τις πρώτες πρωινές ώρες να ελέγξουν τα απευθείας επενδυτικά ανοίγματα της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας στην ελληνική αγορά, αλλά και την πιθανή σύνδεση ατόμων με τις εν λόγω επενδύσεις.

Οι ίδιες πηγές ανάφεραν πως δεν δόθηκε εντολή για δέσμευση καταθέσεων Ρώσων στην Ελλάδα, πλην όσων βρίσκονται στη λίστα των ολιγαρχών. Το πρωί εκείνης της  Δευτέρας, οι ελληνικές τράπεζες διαπίστωναν -ανταποκρινόμενες άμεσα στο σήμα της κεντρικής τράπεζας-  πως δεν υπήρχαν εκροές τέτοιου είδους, που να συνδέονται με τα διαθέσιμα τους.

Στην Ελλάδα ζουν πολλοί Ρώσοι μετανάστες και μετανάστριες, ενσωματωμένοι πλήρως την ελληνική κοινωνία, που εργάζονται εδώ επί χρόνια, συνεισφέροντας στο ελληνικό ΑΕΠ και φυσικά πληρώνονται μέσω του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Οι λογαριασμοί αυτών των ανθρώπων με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να θεωρηθούν «λογαριασμοί ολιγαρχών» και ούτε τα ποσά που ενδεχομένως να βρίσκονται μέσα στους λογαριασμούς τους να θεωρηθούν «επενδυτικά ανοίγματα». Οι καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχών (οι εμφανείς τουλάχιστον) σύμφωνα με τις ελβετικές τράπεζες βρίσκονται κυρίως εκεί και εκτιμώνται στα 213 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον Οικονομικό Ταχυδρόμο της 17ης Μαρτίου. Αγνοούμε βέβαια όπως όλος ο κόσμος, το ακριβές ύψος τους και επιπλέον τις προθέσεις των ελβετικών τραπεζών ως προς τα κεφάλαια αυτά. Αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Το θέμα μας είναι οι καταθέσεις των απλών ανθρώπων, των εργαζομένων στην Ελλάδα και το εισόδημα τους που είναι το μέσο της επιβίωσης τους και που βρίσκεται στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών. Ειδικότερα εκείνων που είχαν την κακή τύχη να βρίσκονται σήμερα στο έλεος (και δεν είναι υπερβολή) της Τράπεζας Πειραιώς.

Στην ιστοσελίδα «Αγώνας της Κρήτης» διαβάζουμε πως «Σύμφωνα με καταγγελία που έφτασε στην εφημερίδα μας, γυναίκα ρωσικής υπηκοότητας που ζει εδώ και 20 χρόνια στην Ελλάδα, είναι παντρεμένη με Έλληνα και έχει τρία παιδιά βρήκε τον λογαριασμό στην τράπεζά της μπλοκαρισμένο.

Όπως της είπαν στην τράπεζα ο λόγος που ο λογαριασμός της έχει μπλοκαριστεί είναι επειδή έχει ρωσική υπηκοότητα και η τράπεζα έθεσε σε εφαρμογή τον Κανονισμό ΕΕ 2022/328 “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Ο κανονισμός όμως δεν περιέχει καμία πρόβλεψη για οριζόντια δέσμευση λογαριασμών Ρώσων πολιτών που ζουν στην Ελλάδα. Ο νόμος αφορά  τη «λίστα των ολιγαρχών» και μάλιστα καταθέσεις τάξης ανώτερης των 100.000 ευρώ.

 Οι καταγγελίες για το ίδιο θέμα είναι πολλές και απ’ όσες έχουμε μάθει μέχρι σήμερα τουλάχιστον, αφορούν όλες την Τράπεζα Πειραιώς. Την ίδια τράπεζα που διαφημίζει την παροχή διευκολύνσεων σε Ουκρανούς πολίτες που ζουν στην Ελλάδα. Και αναρωτιόμαστε: Από πότε οι εργαζόμενοι μετανάστες και μετανάστριες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και αν θέλετε ακόμα περισσότερο, εκείνοι που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στη χώρα, αντιμετωπίζονται διαφορετικά και σύμφωνα με τη χώρα καταγωγής τους; Από πότε τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας (ρωσικής, ελληνικής, γερμανικής ή οποιασδήποτε προέλευσης) ταυτίζονται με την πραγματική μάχη για επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων; Τι είδους καταλογισμός "συλλογικής ευθύνης" είναι αυτός, από μία ή περισσότερες ενδεχομένως, τράπεζες;

Η κατάσταση είναι σοβαρή και εξόχως αντιδημοκρατική έως απάνθρωπη. Απαιτείται η άμεση απελευθέρωση των λογαριασμών των εργαζόμενων Ρώσων πολιτών που ζουν στην Ελλάδα γιατί γι’ αυτούς είναι θέμα επιβίωσης. Των ίδιων και των οικογενειών τους. Αντίθετα, για τους «ολιγάρχες» οι κυρώσεις είναι ανεφάρμοστες σε έναν κόσμο που ο κανόνας είναι το “Money talks” και καμία τράπεζα, ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν θα τους εμποδίσει να διαχειριστούν τα κεφάλαια τους όπως εκείνοι θέλουν. Άλλωστε αυτοί είναι που τρέφουν τις τράπεζες με τον κλεμμένο πλούτο της πλουσιότερης σε πόρους χώρας του κόσμου. Και όχι οι τράπεζες αυτούς.

                                 

Η παρούσα ανάρτηση βουτάει σε έναν παλιότερο, σκοτεινό κόσμο. Γυρνάει 50 χρόνια πίσω, όταν διωκόταν ο ελεύθερος λόγος από το καθεστώς και η τέχνη από εκκλησιαστικές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις. Όταν βασίλευε το γελοίο (αλήθεια πότε έπαψε να βασιλεύει το γελοίο στη χώρα μας) και όταν το σκοτάδι είχε επιβάλλει ένα νομικό οπλοστάσιο για να διώκει την ελευθερία. Οι ελεύθεροι άνθρωποι άλλωστε, πάντα διώκονταν από το σκοτάδι των ερεβωδών εξουσιών.

Αναφερόμαστε στην δικαστική περιπέτεια του λογοτεχνικού περιοδικού ΤΡΑΜ της Θεσσαλονίκης, κατά την πρώτη περίοδο της έκδοσης του. Ένα περιοδικό που στήριξε ο Γιώργος Σαββίδης, καθηγητής της Φιλοσοφικής και διακεκριμένη μορφή των λογοτεχνικών και όχι μόνο, πραγμάτων της χώρας. Ένα περιοδικό που δημοσίευσε ανέκδοτα έργα του Σεφέρη, του Σαχτούρη, του Ελύτη. Αυτό το περιοδικό καταδίωξε και φυλάκισε την εκδοτική του ομάδα, η παραθρησκευτική και παρεκκλησιαστική «αδελφότητα θεολόγων η Ζωή» και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Λεωνίδας, μέσα στη Χούντα. Επρόκειτο για μία δίωξη τόσο αστήρικτη και τόσο σκοτεινή -όπως όλες οι διώξεις που έχουν στόχο την ελευθερία της έκφρασης.

 Δυστυχώς το φαινόμενο δεν έσβησε μαζί με την Χούντα. Επιβιώσεις του έφτασαν και στις μέρες μας και μάλιστα δείχνουν πως το ίδιο έκείνο σκοτάδι επανακάμπτει, με μεγαλύτερες αξιώσεις , πατώντας πάνω στην αδιαφορία ενός κόσμου που έχει ξεχάσει την αξία της τέχνης αλλά κυρίως έχει ξεχάσει την αξία της ελεύθερης έκφρασης.

 

Ένα λογοτεχνικό ΤΡΑΜ και οι περιπέτειες του

Τον Οκτώβριο του 1971 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Τραμ». Το τεύχος 1 περιείχε  κείμενα του Γ. Σεφέρη, του Χ.Λ. Μπόρχες και άλλων. Η εκδοτική ομάδα αποτελούταν από τη Μ. Καρδάκου, τον Π. Θεοδωρίδη, τον Δ. Καλοκύρη και τον Μ. Σουλιώτη. Τον Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος, το οποίο περιείχε κείμενα του Ελύτη αλλά και άλλων λογοτεχνών, νεότερων ή παλαιότερων.

Δημιουργός του αξιόλογου και πρωτοποριακού λογοτεχνικού περιοδικού ήταν ο Δημήτρης Καλοκύρης μαζί με τους προαναφερθέντες συμφοιτητές του της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Συμμετείχαν και άλλοι νέοι τότε λογοτέχνες όπως οι  Πάνος Θεοδωρίδης, Μανόλης Ξεξάκης, Γιώργος Χουλιάρας. Είχε μάλιστα και την υποστήριξη του τότε καθηγητή τους στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, Γιώργου Σαββίδη, ο οποίος –ως άνθρωπος μεγάλου κύρους- εξασφάλισε για το περιοδικό ανέκδοτες συνεργασίες  των Ελύτη, Καβάφη, Σαχτούρη, Σεφέρη .

Στο δεύτερο κιόλας χρόνο της έκδοσής του άρχισαν οι περιπέτειες. Το 1972, επί Χούντας, το έσυρε σε δίκη  ο τότε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Λεωνίδας. Ο Λεωνίδας ήταν ο «ιεράρχης» που είπε σε επίσημη δοξολογία στην Αγία Σοφία: «αξιωθήκαμε να έχουμε δύο Δέσποινες :  την μία εν Ουρανοίς και την άλλη επί γης», δείχνοντας «αβρά» στην πρώτη σειρά των «ευσεβών επισήμων» την σύζυγο του δικτάτορα Παπαδοπούλου, τη γνωστή εκείνη την εποχή με το μικρό της, τη Δέσποινα.

Οι κατηγορίες με τις οποίες έγινε η παραπομπή σε δίκη από τον μητροπολίτη, ήταν ότι δημοσίευσε στο 3-4 τεύχος του δύο συνεργασίες: ένα ποίημα «Το σώμα» (του Ηλία Πετρόπουλου), και ένα πεζογράφημα με τίτλο «Το όνειρο» (του Θ. Λιβεριάδη). Ο χουντικός μητροπολίτης θεώρησε πως «προσβάλλουν καταφώρως την δημοσία αιδώ».

Petropoulos

Ο Ηλίας Πετρόπουλος

Ο τότε νόμος περί τύπου της Χούντας προέβλεπε πως αν οι δημιουργοί κρίνονταν ένοχοι στο Πρωτοδικείο, οι εκδότες (οι υπεύθυνοι της έκδοσης κατά τον νόμο) θα οδηγούνταν στη φυλακή και μάλιστα με ποινή μη εξαγοράσιμη. Ο Ηλίας Πετρόπουλος αναμένοντας την καταδίκη του στο Πρωτοδικείο της Χούντας, έφυγε για το Παρίσι και έτσι δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην. Όπως ήταν επίσης αναμενόμενο, η εκδοτική ομάδα (Μ. Καρδάκου και Δ. Καλοκύρης) οδηγήθηκαν στην φυλακή και το ΤΡΑΜ διέκοψε την έκδοση του.

Το 1976 ξανάνοιξε και η πορεία του κράτησε μέχρι το 1979, οπότε διέκοψε και πάλι, για διαφορετικούς λόγους. Η Τρίτη διαδρομή του περιοδικού άρχισε  το 1987 με επίβλεψη του Δ. Καλοκύρη αλλά με νέο εκδότη τον Γιώργο Κάτο. Σημαντική ήταν η βοήθεια για την τρίτη αυτή εκδοτική απόπειρα, από τον  «Όμιλο Δημητρέλη» (τις γνωστές σχολές σχεδίου, διακόσμησης και αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων) και τον βιβλιοπώλη και εκδότη Μανόλη Μπαρμπουνάκη. Η έκδοση κράτησε μέχρι το 1991.

Το ΤΡΑΜ της τρίτης περιόδου είχε μεγάλη απήχηση στην πόλη και ιδιαίτερα στην φοιτητική κοινότητα του ΑΠΘ και όχι μόνο στην κοινότητα των φοιτητών της Φιλοσοφικής και του τότε κυλικείου της. Το περιοδικό είχε διάδοση και στο στέκι του Βιολογικού και στου Πολυτεχνείου, αλλά και γενικά σε όλους τους χώρους φοιτητικών μαζώξεων.

Kalokyris

Ο Δημήτρης Καλοκύρης

Η δίκη του ΤΡΑΜ

Η δίκη του ΤΡΑΜ επί Χούντας, είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Τόσο στο ραδιόφωνο όσο και σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Όλων σχεδόν των εφημερίδων Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Η σκληρή και πάντα ανόητη  «μητροπολιτική» λογοκρισία έδωσε αφορμή και βήμα  στους δημοσιογράφους και στους σχολιαστές να κάνουν τη δική τους. έμμεση και όσο μπορούσαν πιο ξεκάθαρη, αντίσταση προς την δικτατορία και τις  ελληνοχριστιανικές της παραισθήσεις που τις ονόμαζε «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη».  

Δημοσιεύματα υπήρξαν και στον ξένο τύπο, με ενημερωτικές πρωτοβουλίες γνωστών πνευματικών μας δημιουργών που ζούσαν διωγμένοι ή «αυτοεξόριστοι», λόγω Χούντας, στη Γαλλία, την Ιταλία και Γερμανία, όπως αναφέρει σε μεταγενέστερο δημοσίευμα του ο Δ. Καλοκύρης.

Οι «μάρτυρες»

articlejpgΚαι μόνο τα πρόσωπα και οι ισχυρισμοί των μαρτύρων κατηγορίας  κατά τη δικονομική αντιπαράθεση, ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου θα σεβόταν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, θα αρκούσαν για να θέσουν υπό αμφισβήτηση τις κατηγορίες. Μάρτυρες κατηγορίας ήταν 2 ιερείς, ένας Διευθυντής δημοτικού Σχολείου, που συστεγαζόταν στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα του οικοδομικού τετραγώνου Αγ. Σοφίας – Μητροπόλεως - Πρ. Κορομηλά & Κούσκουρα, που λειτουργούσε  υπό την «αιγίδα» της ...Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και ένας συμβολαιογράφος (που κατά ορισμένες-συγκεκριμένες μαρτυρίες που προσκόμισε η υπεράσπιση εμφανιζόταν και σαν ύποπτος συμπεριφοράς ...κίναιδου).  Όλοι ανήκαν στην αδελφότητα θεολόγων «Η Ζωή», οργάνωση που μαζί με το αποσχισμένο παρακλάδι της, τον «Σωτήρα» αποτελούσαν ό,τι πιο συντηρητικό, «μαύρο» και σκοταδιστικό έχει εμφανιστεί ποτέ στα εκκλησιαστικά χρονικά της χώρας.

Οι «μάρτυρες», μέλη της Ζωής, ήταν άμεσα εξαρτημένοι από τον Μητροπολίτη με πολλούς τρόπους. Από οικονομικούς μέχρι «οργανωτικούς» στην σκοταδιστική ομάδα τους. Η δε «Ζωή» είχε βραχίονες και μέσα στο δικαστικό σώμα, όπως και στον στρατό και την κυβέρνηση (και όχι μόνο τη χουντική, όπως αποδείχθηκε στα επόμενα χρόνια).

Από την άλλη πλευρά, οι μάρτυρες υπεράσπισης προέρχονταν από την αφρόκρεμα του πνευματικού κόσμου (καθηγητές Πανεπιστημίου, Φιλόλογοι, Τεχνοκριτικοί, ο Πρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών, ο επί χρόνια Διευθυντής του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης). «Εκεί άλλωστε στηρίχτηκε κυρίως και η υπερασπιστική «γραμμή» των δικηγόρων των κατηγορουμένων, συνοψισμένη επιγραμματικά με το κύρος και την εξαιρετικά σύντομη : 3΄ μόνο λεπτά (!) αγόρευση του καλύτερου ίσως-τότε, ποινικολόγου της Θεσσαλονίκης : Ιπποκράτη Ιορδάνογλου,» μας πληροφορεί ο Δ. Καλοκύρης από τον ιστότοπο του.

Αυτό που διευκόλυνε το Εφετείο να εκδώσει καταδικαστική απόφαση, ήταν η απόφαση του Ηλία Πετρόπουλου να εγκαταλείψει οριστικά την Ελλάδα εκείνη την εποχή. Αποτέλεσμα ήταν να δικαστεί και να καταδικαστεί ερήμην. Ακολούθησε ως παρεπόμενο και η καταδίκη και φυλάκιση της εκδοτικής ομάδας.LiveriadisΣτον ιστότοπο του λογοτέχνη Θ. Λιβεριάδη καθώς και σε εκείνον του Δ. Καλοκύρη μπορούν οι αναγνώστες να βρουν τις προσωπικές μαρτυρίες των διωχθέντων πρωταγωνιστών αυτής της παρωδίας δίκης. Παραθέτουμε τα διωχθέντα έργα για να σχηματίσει και ο αναγνώστης που μαθαίνει για τη δίκη από τις σελίδες της Attica Voice, γνώμη για το τι σημαίνει σκοταδισμός και τον παραλογισμό των διωκτών της τέχνης και κάθε  ελεύθερης έκφρασης. Σημειώνουμε εδώ πως, αν και πέρασαν 50 χρόνια από τη δίκη του περιοδικού ΤΡΑΜ, ο σκοταδισμός εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη δικαιοσύνη για να επιβάλλει το «μαύρο» στη ζωή μας. Με άλλους τρόπους αλλά τόσο όμοιας θέσης και αντίληψης.

Θέμης Λιβεριάδης

 

 

 

Παραθέματα:

Το σώμα, περιοδικό Τραμ, τεύχος  3/4, Θεσσαλονίκη, 1972

[1]

Τι τα θέλετε· μία γυναίκα γυμνή είναι θλιβερόν θέαμα.

Δυστυχώς δεν παρεφρόνησα εισέτι.

Η τέχνη έχει τη δική της ηθική.

Η ομορφιά νομιμότης της φύσεως.

Μπρος στο γυμνό γυναίκειο σώμα τα μικρά παιδιά απορούν

και τρομάζουν οι τρυφεροί γνήσιοι άνδρες.

Ένα γυναικείο γυμνό κορμί υποβάλλει μία συζήτηση περί προσωπικότητος.

Σώμα γλυκύτατο ολέθριο περίβλημα.

Της ημέρας σώμα και του μεσονυκτίου· σώμα της παρηγοριάς.

Δεν είναι φρόνιμο να βλέπουν όλοι οι άνθρωποι γυμνές τις ωραίες·

μη ρίπτετε τα άγια τοις κυσί και τους μαραγαρίτας τοις χοίροις.

Έχω στημένον πόλεμο βαθιά μου.

Θέα σημαίνει ιδεατή κατοχή.

Η ζωή είναι βουβή είναι. Όνειρα απαιτώ.

Η θλίψη μου αποτελεί την ευτυχία μου.

Σώμα, εσύ 'σαι η ψυχή.

Ω, αοίδιμον αιδοίον· ω, σχισμή αμφίστομη με την αργυρή υγρασία.

 

[2]

 Δια του μίσους δεν λησμονούν μιαν αγάπη.

Το μίσος μοιραία έρχεται σαν επιβραύευση του έρωτος.

Είναι ηθικόν ό,τι μου αρέσει.

Η ηδονή περιορίζει τη ρήξη με τον εαυτό μου.

Γυναίκα σε ανάκλιντρο, ένα θηρίο ξαπλωμένο μοιάζει,

και η ρέμβη το θρέφει.

Κάθε πτώμα είναι άρνηση ενός σώματος.

Κυρία μου, κοίταξέ με στα μάτια κι άκου το επιτύμβιο που εζήτησες

    ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ

    Η ΩΡΑΙΑ ΕΚΕΙΝΗ

    ΠΟΥ ΠΙΑ ΕΦΥΓΕ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ

    ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΤΙΣ ΛΥΠΕΣ ΜΟΥ.

Όπου τελειώνει ο έρως αρχίζει η συγκατάβαση τελειώνει όπου.

Σήμερα η ερωτική πράξη θεωρείται άσκηση.

Η κάθε μέρα που σβήνει, η κάθε αυγή που έρχεται,

δυναμώνει την ασέβειά μου.

Τα άσχημα σώματα είναι χαρακτηριστικά.

Ας τεθεί, επιτέλους, και η γυναικεία ωραιότης υπό απαγόρευσιν.

Δια της ηδονής ο έρως απαλλάσσεται της θλίψεως.

Η συνουσία η κορύφωση του εγωϊσμού η.

Δεν γνωρίζω κάτι πιο μελαγχολικό από ένα ολόγυμνο γυναικείο σώμα.

Ω αιδοίον, ορφανών ωδείον, κέρας της Αμαλθείας,

θηκάρι μου, Σκύλλα και Χάρυβδη.

 

[3]

Όχι το σώμα σου, αλλά τα αισθήματά μου ανατέμνω.

Έκαστον σώμα κι ένας κωδίκελος.

Στέφανός σου το μίσος σου.

Μόνον ιστορίες θανάτων αφηγείται το σώμα.

Η ηδονή η ηχώ των ποτέ.

Σιωπάς εσύ· αλλά σε ανακαλύπτω.

Οι αληθινές μας στιγμές είναι οι στιγμές της μοναξιάς.

Καθώς τα λουλούδια, κάθε γυναικείο σώμα έχει το άρωμά του.

Ο θάνατος αποτελεί την μόνη αξιοπρεπή πράξη του σώματος.

Αγνοώ πού ανήκω πού.

Ο άνδρας με τη βέβηλη καρδιά δεν χαίρεται την ωραιότητα

του γυναικείου σώματος την ομορφιά.

Ηδονή χαμόγελο τελείας πράξεως.

Πλαγιασμένη, γυμνή, με το περιδέραιο των δακρύων του στα στήθια της

σκέφτεται πως η ωραιότης παρέχεται από την φύση σαν ελεημοσύνη.

Έσο επιεικής με τις παρορμήσεις του σώματος.

Είμαι ανεύθυνος για το κακό που πράττω.

Ελάχιστα πιστεύω στη διανοητικότητα των γυναικών.

 

[4]

Στον έρωτα όλοι είμαστε αυτοδίδακτοι.

Ο έρως δεν είναι σκοπός.

Οι άνδρες παραμένουν πιστοί μόνον προς την εργασία.

Οι άνδρες θεωρούν το έρωτα αλληγορικό διάλειμμα.

Η λήθη ο ανήθικος αυτός μηχανισμός η λήθη.

Η ωραία νεκρή μάλλον είναι αδύνατο να νιώθει υπερηφάνια.

Και την πατρίδα λησμονώ μπρος σ' ένα γυμνό νεανικό γυναικείο σώμα.

Η παρουσία της γυναίκας επιβάλλει την περισυλλογή.

Ναι, είναι ένας μύθος η δήθεν πλήρωση που προσφέρει ο έρως.

Ονομάζουν ζήλεια την αμοιβή του ερωτευμένου προς τη σύνευνόν του.

Η φιλολογία στον καιρό μας διέβρωσε και την σεξουαλική πράξη.

Ο έρως δεν εζήτησε την έγκρισή μας.

Οι άνθρωποι της Ανατολής εκ παραδόσεως και επί χιλιετίες,

είχανε το αρτιότερο σύστημα ιδιοκτησίας γυναικείων σωμάτων.

Το σώμα της γυναίκας είναι ένα οπτικό φαινόμενο,

που ορμητικά τείνει να γίνει ένα γεγονός αφής.

Η συνουσία είναι πάλη. Μόνο στο σκοτάδι δεν φοβάμαι.

Ρόγχος η συνουσία.

Ω, ιερόν αιδοίον και αηδές, ω, φιδομάνα και φιδότρυπα και φιδοφωλιά·

ω, αντι-ωραίον αιδοίον, προπύλαια της πλήξεως·

ω, γλυκιά μου τιμωρία.

 

[5]

Οι άνδρες, ενώπιον μιας γυμνής γυναίκας, είναι περισσότερο

ντροπάλοί απ' όσον υποθέτετε.

Αγκαλιασέ με και πνίξε με, η αισχρότης το καύχημά μου.

Για το χατίρι της αγαπημένης γίνομαι Λερναία Ύδρα.

Η δραματικότης της ανθρώπινης ψυχής, ερίδεται στην υποχρεωτική

συγχώρηση που παρέχει ο καθείς εις εαυτόν για την ανηθικότητά του.

Μίσος έρως μαύρος.

Η ιδεώδης ερωτική πράξη με δάκρυα λήγει.

Στου φιλώ τα μάτια, γιατί κι εσυ νιώθεις ότι ο έρως

αποτελεί το απαράδεκτον λάθος της φύσεως.

Δύο εραστές δύο συνένοχοι δύο.

Όποιος επαφίεται στη μοίρα ζει στην αλήθεια.

Όμως και τα αισθήματα αποταμιεύονται.

Τώρα σ' αγαπώ, και τώρα νιώθω σα νάχω βγάλει φύλλα.

Με γιασεμιά στολίζω τις μουχλιασμένες σου μασχάλες.

( Είναι φορεύς συνειδήσεως ο ερωτευμένος; )

Κάτι το ζωώδες ενυπάρχει στην λατρεία της γυναικείας ομορφιάς.

Το κάλλος η φιλοδοξία της νεότητος.

Ω, αιδοίον, χοάνη του διαβόλου: ω, αιδοίον, δοξασμένε νεροχύτη·

ω, αιδοιον, Μέκκα των λογισμών μου· ω, μακεδονικέ ουρανέ.

 

[6]

Εκπορεύεται από την αγάπη η μελαγχολία,

αλλά και συντρίβει την αγάπη η μελαγχολία.

Η ηδονή απωτάτη εκδίκηση του χρόνου.

Μισανθρώπους αποκαλούν τους φίλους της οικουμένης οι μισάνθρωποι.

Η γραμματική των φιλιών εξίσου απαραίτητη

με την γραμματική των λέξεων.

Κακή νίκη η των σωμάτων συνουσία.

Το μέλλον θα καταδείξει αν έρως σημαίνει εξαγρίωση

ηθών και αισθημάτων.

Αυτά και κάποια άλλα που με τρομάζουν και που δεν γράφονται,

σκέφτομαι σαν βλέπω γυμνές γυναίκες.

........................

Το όνειρο, του Θ. Λιβεριάδη μπορείτε να το βρείτε στην βιβλιοθήκη του greek-language.

Λόγω στενότητας χώρου δεν μπορούμε να το αναδημοσιεύσουμε

covertram

 

Πηγές και πηγές εικόνων: δημοσιεύματα  και αρχείο περιοδικού, όπως  οι αναφερόμενες με συνδέσμους  στο κείμενο ιστοσελίδες των Θ. Λιβεριάδη και Δ, Καλοκύρη


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /srv/disk3/2763186/www/atticavoice.gr/templates/ts_news247/html/com_k2/templates/default/user.php on line 269

Youtube Playlists

youtube logo new

youtube logo new

© 2021 Atticavoice All Rights Reserved.