Ο David Draiman υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", λίγο πριν εκτοξευθούν εναντίον του πληθυσμού της Γάζας

Ο David Draiman είναι Αμερικανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός και βασικός τραγουδιστής του heavy metal συγκροτήματος Disturbed από το 1996.

Δηλώνει πως "είμαι Εβραίος, είμαι σιωνιστής και δεν ντρέπομαι γι' αυτό", ενώ τον Ιούνιο του 2024  φωτογραφήθηκε να υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και αποδοκιμασίες σε συναυλίες

Ο Billy Corgan είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός, και ιδρυτής των The Smashing Pumpkins, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία τη δεκαετία του 1990.

Ο Billy Corgan και οι Smashing Pumpkins έχουν εμφανιστεί στο Ισραήλ και ο ίδιος ο Corgan έχει υποστηρίξει την άποψη ότι οι μουσικοί δεν πρέπει να στερούν από τους Ισραηλινούς πολίτες τη ζωντανή μουσική λόγω των πράξεων της κυβέρνησής τους. Έχει δηλώσει επίσης ότι δεν είναι Σιωνιστής και έχει επικρίνει την ισραηλινή κυβέρνηση στο παρελθόν

Πρόσφατα, ο Billy Corgan φιλοξένησε στο podcast του τον David Draiman, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Roger Waters, του θρυλικού μέλους των Pink Floyd, ο οποίος έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Corgan, επικρίνοντάς τον για το βήμα που έδωσε στον Draiman.

--------------------------------

«Αγαπητέ Μπίλι

Τι κάνεις; Πέρασε πολύς καιρός. Κάποιος μου προώθησε την εμφάνιση αυτού του τύπου στο podcast σου. Δεν τον είχα ξανακούσει. Τέλος πάντων, αποδείχθηκε ότι έχει ακούσει για μένα. Φαίνεται ότι έχει πρόβλημα με εμένα που υπερασπίζομαι τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα των αδελφών μου στη Γάζα που σφαγιάζονται σε μια γενοκτονία από τις ένοπλες δυνάμεις του ναζιστικού ρατσιστικού και ανεπιθύμητου κράτους του Ισραήλ. Εσύ, όντας ο αξιαγάπητος τύπος που είσαι, έδωσες σε αυτό το μικρό σκουπίδι την ευκαιρία να διευκρινίσει ή ακόμα και να τροποποιήσει τη θέση του. Το έκανε. Είναι ένα ψυχωτικό ρατσιστικό ναζιστικό γουρούνι.

Μου είπαν, Μπίλι, ότι γράφει μηνύματα πάνω σε βόμβες πριν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις τις ρίξουν σε πολίτες στη Γάζα. Δε χρειάζεται ν ακούσω τίποτε άλλο. Εγώ θα συνεχίσω να συνεργάζομαι με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μου σε όλο τον κόσμο στο κίνημα για να απαιτήσουμε ίσα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνικότητα ή την ιθαγένειά τους. Αν εσύ, φίλε μου, αναρωτιέσαι αν θέλω να μιλήσω με αυτόν τον αποκρουστικό μαλάκα; Η απάντηση είναι “όχι ευχαριστώ Μπίλυ”, η ζωή είναι πολύ μικρή και αυτός μπορεί να κατοικεί στη μικροσκοπική του γωνιά της κόλασης χωρίς το όφελος της αγάπης και της αλήθειας μου.

Με αγάπη

R.

Άμα γεννιέται ένα παιδί,

όλη η φαμίλια του εύχεται έξυπνο να γίνει.

Εγώ που, με την εξυπνάδα μου,

ρήμαξα τη ζωή μου,

ελπίζω ο γιος μου

αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.

Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία

σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - 1938

Ο κόσμος του Όργουελ στο 1984 είναι ένας κόσμος στέρησης της γνώσης και της πληροφορίας, διαστρέβλωσης της αλήθειας και απαγόρευσης της έκφρασης. Στον κόσμο αυτό κυβερνά ο Μεγάλος Αδελφός μέσω της προπαγάνδας, της επιτήρησης, της τρομοκράτησης και της καταστολής της διαφωνίας

Ενώ στον κόσμο του Όργουελ οι άνθρωποι ελέγχονται με τον φόβο και την τιμωρία, στον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Χάξλεϋ ελέγχονται με την πρόκληση ευχαρίστησης – αληθινής ή ψεύτικης δεν έχει σημασία αν ο άλλος την αντιλαμβάνεται ως αληθινή. Στον κόσμο αυτό δεν υπάρχει κανένας λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα υπάρχει κανείς που να θέλει να διαβάσει ένα βιβλίο. Στον κόσμο αυτό η αλήθεια πνίγεται μέσα σε μια θάλασσα ασήμαντων και άσχετων πληροφοριών. Εδώ, οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε εγωκεντρικά παθητικά καταναλωτικά όντα χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης ή δημιουργικότητας

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα μπορούσε να πει κανείς πως στο δυτικό κόσμο είχε επικρατήσει αδιαμφισβήτητα η δυστοπία του Χάξλεϋ. Οι άνθρωποι μετατρέπονταν σε δούλους-καταναλωτές χωρίς να χρειάζεται τρομοκράτηση, πίεση ή καταστολή - σε γενικές γραμμές τουλάχιστον. Μέχρι που ήρθε η γενοκτονία στη Γάζα και χώρες της Δυτικής Ευρώπης – όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία – αντιλήφθηκαν ότι το μοντέλο του Χάξλεϋ δεν επαρκεί 

Στις χώρες αυτές, όποιος πλέον εκφράζει τη συμπάθειά του προς το δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση και κατακρίνει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ συλλαμβάνεται. Και όχι μόνο …

Ο Χουσεΐν Ντογρού είναι Γερμανός πολίτης τουρκικής καταγωγής και ιδρυτής του Red, ενός ανεξάρτητου μέσου που κάλυπτε δημοσιογραφικά τον πόλεμο στη Γάζα, ασκώντας κριτική στη στήριξη της ΕΕ και της Γερμανίας προς το Ισραήλ και έδωσε βήμα σε παλαιστινιακές οργανώσεις

Αυτό ήταν αρκετό για να αντιμετωπίσει από το γερμανικό κράτος την κατηγορία πως  «έδωσε πλατφόρμα σε τρομοκρατικές οργανώσεις», πως «διέδωσε τρομοκρατικά σύμβολα», πως «υποκίνησε κοινωνική διχόνοια» και πως αποτελεί κίνδυνο «αποσταθεροποίησης της ευρωπαϊκής ενότητας»

Χωρίς δικαστήριο, χωρίς ακρόαση, χωρίς υπεράσπιση και πρόσβαση σε δικηγόρο, ο Χουσεΐν Ντογρού καταδικάστηκε σε κυρώσεις που θυμίζουν τον ολοκληρωτισμό του «1984» του Όργουελ και τον παραλογισμό της «Δίκης» του Κάφκα. Δεν μπορεί να ταξιδέψει πουθενά, δεν έχει πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό, δεν μπορεί να εργαστεί. Θεωρητικά, του επιτρέπουν να κάνει ανάληψη 600 δολάρια τον μήνα από τον δικό του λογαριασμό, αλλά στην πράξη η τράπεζά του έχει επανειλημμένα μπλοκάρει ακόμη και αυτό. Σε κάθε περίπτωση όμως, 600 δολάρια δεν επαρκούν σε μια ακριβή πόλη όπως το Βερολίνο. Το ενοίκιο δεν μπορεί να το πληρώσει ο ίδιος. Το πληρώνει η σύζυγός του, με χρήματα που λαμβάνει από φίλους, συγγενείς ή επιδόματα που αφορούν αποκλειστικά εκείνη και τα παιδιά.

Με κοινό τους άρθρο στον ευρωπαϊκό τύπο – και που στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών - οι Γιάνης Βαρουφάκης, Brian Eno και Roger Waters καλούν τη γερμανική κυβέρνηση να άρει τις απαράδεκτες και εξωφρενικές για μια δημοκρατία κυρώσεις. Καλούν επίσης πολίτες, κόμματα και οργανώσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη, να κινητοποιηθούν ώστε «να καταργηθούν οι κυρώσεις που φέρνουν την Ευρώπη στα όρια στυγνής δικτατορίας»

------------------------------------------------------------------

«Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά του Γερμανού δημοσιογράφου Hüseyin Dogru ως το τέλος της δημοσιογραφίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου»

Ο Γερμανός δημοσιογράφος Hüseyin Doğru, ιδρυτής του red.media, ετέθη υπό καθεστώς «κυρώσεων της Ε.Ε.» στις 20 Μαΐου 2025. Επειδή τόλμησε να δημοσιογραφεί για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γερμανία, κατηγορείται για «συστηματική διάδοση ψευδών πληροφοριών σχετικά με πολιτικά αμφιλεγόμενα θέματα, με σκοπό να σπείρει εθνοτικές, πολιτικές και θρησκευτικές διχόνοιες μεταξύ του κυρίως γερμανικού κοινού στο οποίο απευθύνεται». Σημειωτέον, η γερμανική Δικαιοσύνη δεν έχει κατηγορήσει τον Hüseyin Doğru για κανένα ποινικό αδίκημα· απλά έπεσε θύμα της πολιτικής αυθαιρεσίας των Βρυξελλών.

Η επιβολή κυρώσεων στον Hüseyin Doğru με την αιτιολογία της υποτιθέμενης «συστηματικής χειραγώγησης πληροφοριών» μπορεί να θεωρηθεί μόνο απόπειρα εκφοβισμού ανεξάρτητων δημοσιογράφων και επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Ακόμη και η διαδικασία επιβολής των κυρώσεων ακολουθεί διαδικασίες που καμία σχέση δεν έχουν με το λεγόμενο κράτος δικαίου.

Οι συνέπειες αυτών των δρακόντειων κυρώσεων έχουν ως εξής: Οι λογαριασμοί του Hüseyin Doğru έχουν κλειδωθεί. Τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν παγώσει. Του έχει στερηθεί το δικαίωμα να ταξιδέψει εκτός Γερμανίας, ούτε καν εντός της Ε.Ε. – ένα δικαίωμα που θεωρείται αναφαίρετο για κάθε Ευρωπαίο πολίτη. Του επιτρέπεται μόνο μια ελάχιστη «ανθρωπιστική βοήθεια», δηλαδή παροχή τροφίμων, και μόνο κατόπιν αίτησης και κατά την κρίση των Βρυξελλών. Απαγόρευση οποιασδήποτε οικονομικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας.

Επιπλέον, αυτές οι «ευρωπαϊκές» κυρώσεις κατά του Hüseyin Doğru πλήττουν το σύνολο της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένων τριών μικρών παιδιών. Πρόσφατα, κλειδώθηκε ακόμη και ο λογαριασμός της συζύγου του. Οποιαδήποτε αλληλεγγύη προς τον Hüseyin Doğru, τη σύζυγό του ή ακόμη και τα παιδιά του –είτε οικονομική είτε υπό μορφή υλικής βοήθειας– διώκεται ποινικά. Επί της ουσίας, το ευρω-κράτος αποφάσισε και διέταξε την πολιτική εξόντωση μιας ολόκληρης οικογένειας.

Η νομική γνωμοδότηση της πρώην δικαστού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, καθηγήτριας δρος Ninon Colneric, και της καθηγήτριας Νομικής δρος Alina Miron του Πανεπιστημίου του Ανζέρ αναφέρει ότι οι κανονισμοί που επέτρεψαν στην Ε.Ε. να επιβάλει αυτές τις κυρώσεις παραβιάζουν το εφαρμοστικό δίκαιο της Ε.Ε. Η Ε.Ε. χρησιμοποιεί σκόπιμα την απόφαση κυρώσεων 2024/2643 για να φιμώσει αντιφρονούντες και, με αυτόν τον τρόπο, βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στην παρανομία.

Καλούμε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας να σταματήσει την εφαρμογή των κυρώσεων της Ε.Ε. εναντίον πολιτών της και να ψηφίσει στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπέρ της άρσης των κυρώσεων. Καλούμε όλες και όλους, πολίτες, κόμματα και οργανώσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη, να κινητοποιηθούν ώστε να καταργηθούν οι κυρώσεις που φέρνουν την Ευρώπη στα όρια στυγνής δικτατορίας.

Η δημοσιογραφία δεν αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια. Η λογοκρισία δεν προστατεύει τους Ευρωπαίους – προστατεύει μόνο εκείνους που τους καταδικάζουν στη διολίσθηση προς τον ολοκληρωτισμό.

Γ. Βαρουφάκης, Brian Eno, Roger Waters

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Θέλοντας να αναδείξει την τάση προς τον ανορθολογισμό των ασυνείδητων μηχανισμών άμυνας, ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, είχε χρησιμοποιήσει το γνωστό ανέκδοτο της σπασμένης τσαγιέρας.

Σύμφωνα με αυτό, κάποιος επιστρέφει στον ιδιοκτήτη της μια τσαγιέρα που είχε δανειστεί, αλλά την επιστρέφει σπασμένη. Όταν ο ιδιοκτήτης διαμαρτύρεται ότι η τσαγιέρα είναι σπασμένη, αυτός που την είχε δανειστεί του απαντά ότι πρώτον η τσαγιέρα δεν είναι σπασμένη, δεύτερον ήταν ήδη σπασμένη όταν τη δανείστηκε και τρίτον δεν δανείστηκε ποτέ καμία τσαγιέρα.

Εκατόν εβδομήντα χρόνια μετά τη γέννηση του μεγάλου δασκάλου, η Νέα Δημοκρατία τιμά τη μνήμη του, καθώς κάθε φορά που κάποιο στέλεχός της πιάνεται να παρανομεί, απαντά ότι πρώτον δεν υπάρχει καμία παρανομία, δεύτερον ότι έτσι κι αλλιώς τέτοιες παρανομίες κάνουν όλοι και τρίτον ότι οι παρανομούντες αποπέμπονται γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έχει καμία ανοχή στις παρανομίες.

της Ελένης Πρωτονοτάριου

Με τον θάνατο της Μυρτώς και το ξεκατίνιασμα της ελληνικής κοινωνίας,  που λίγο πολύ μετέτρεψε όπως το συνηθίζει όταν πρόκειται για γυναίκα, το θύμα σε θύτη, μου ξαναήρθε στο μυαλό η ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη "Ιωάννης ο Βίαιος". Στηρίζεται σε αληθινό περιστατικό.

Η Μαρκετάκη εμπνεύστηκε την ιστορία από την αληθινή περίπτωση της δολοφονίας της Μαρίας Μπαβέα από το Δημήτρη Ζάγκα το 1963 και πέρα από το έγκλημα, καταδεικνύει το ήθος, την υποκρισία και τον μισογυνισμό της κοινωνίας και κατ' επέκταση της δικαστικής εξουσίας.

Σε έναν απόμερο δρόμο της Μεταμόρφωσης, τα μεσάνυχτα, δολοφονείται η νεαρή Ελένη Χαλικιά (Μίκα Φλωρά) από έναν άγνωστο άνδρα, ο οποίος τρέπεται σε φυγή αμέσως μετά το έγκλημα.Περαστικοί σπεύδουν στο σημείο, αλλά είναι ήδη αργά.

Το περιστατικό μονοπωλεί το ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης, ενώ οι αστυνομικές αρχές έχουν εντοπίσει κιόλας τον πρώτο ύποπτο. Πρόκειται για τον αρραβωνιαστικό του θύματος (Νίκος Γκλαβάς), για τον οποίο όμως σύντομα αίρονται οι υποψίες, παρά το γεγονός πως υπήρξε καταπιεστικός και βίαιος απέναντι στην Ελένη.

Λίγο αργότερα ένας άσχετος με το στενό κύκλο της γυναίκας άντρας, ο 20άρης Ιωάννης Ζάχος (Μανώλης Λογιάδης) ομολογεί πως εκείνος τη σκότωσε, ως αποτέλεσμα των βαριών ψυχολογικών προβλημάτων του.

Η Χαλικιά στιγματίζεται ως "πουτάνα" από τον αρραβωνιαστικό της όταν μαθαίνει πως είχε προηγούμενες σεξουαλικές σχέσεις, ως αγαθή και εργατική κοπέλα από την παραλίγο πεθερά της επειδή έκανε το νοικοκυριό, ως "προοδευτική" από τη συνάδελφό της γιατί δε βιαζόταν να παντρευτεί.

Από κοντά αναγνώστες και εφημερίδες, οι οποίοι μαζί αρχίζουν να αμφισβητούν την ηθική της παραβιάζοντας την ιδιωτικότητα της γυναίκας. Οι "ύποπτες" συναναστροφές της είναι αρκετές για να θεωρηθεί άτιμη, υποτιμώντας την αξιοπρέπεια ενός νεκρού - άρα ανυπεράσπιστου - ανθρώπου. Σα να φταίει σχεδόν…

Ο πικρότατος επίλογος, λοιπόν, αποτελεί πια και τον ειρωνικό θρίαμβο του "Ιωάννη του Βίαιου". Η Χαλικιά έχει ξεγραφεί πλήρως, ο Ζάχος έχει με το μέρος του κοινή γνώμη, άντρες δικαστές και άντρες δημοσιογράφους, οι οποίοι μάλιστα κάνουν χαβαλέ μαζί του την ώρα της δίκης.

Το τελευταίο πλάνο σφίγγει το στομάχι, απηχώντας μια εποχή που ήταν αυτονόητο πως φταίει το θύμα και όχι ο θύτης. Πώς αλλιώς, αφού ήταν απλώς ένας ταλαιπωρημένος νεαρός της διπλανής πόρτας ? Η κακιά η ώρα βλέπετε...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει...

Σε μια δημοκρατική χώρα, θα αρκούσε μόνο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σκάνδαλο των υποκλοπών για να πέσει την επόμενη μέρα η κυβέρνηση. Στη δική μας χώρα, ο Μητσοτάκης συνεχίζεται να πολιτεύεται σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Σήμερα μόλις, ανακοίνωσε ένα μέτρο με διπλό σκοπό. Από τη μία να αποπροσανατολίσει τις συζητήσεις γύρω από τα σκάνδαλα  που πριονίζουν την καρέκλα του αλλάζοντας την πολιτική ατζέντα και από την άλλη να κλείσει το μάτι στο κομμάτι εκείνο των συντηρητικών ψηφοφόρων που ηδονίζονται με τις απαγορεύσεις – ένα τμήμα που αποτελεί έτσι κι αλλιώς την πολιτική βάση του και το ποίο όμως κινδυνεύει να το χάσει λόγω των απανωτών σκανδάλων

Σήμερα λοιπόν, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απαγόρευση της πρόσβασης στα social media των νέων κάτω των 15 ετών. Η ανακοίνωση έγινε από τον ίδιο, απευθυνόμενους στους νέους μέσω αυτών ακριβώς των δικτύων που θα τους απαγορεύσει, χρησιμοποιώντας μάλιστα – σαν το θείο που πασχίζει πάντα να κάθεται μαζί με τη νεολαία – μια φράση που αυτό τον καιρό αναπαράγεται μαζικά και άκριτα από τους νέους χωρίς να σημαίνει τίποτα και που οι νέοι την έμαθαν ακριβώς από αυτά τα μέσα. Όπως και να το δει κανείς, δεν είναι και μια σοφή επιλογή. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι πρόσθεσε ακόμη ένα λιθαράκι γελοιότητας στην εικόνα αυτού του ανθρώπου

Είναι εμφανές πλέον ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωράει χωρίς κανένα σχέδιο με μοναδικό σκοπό τη διατήρησή της στην εξουσία και την πολιτική και οικονομική εξασφάλιση των ημετέρων. Στην κυνική αυτή πορεία της, πετάει διάφορα πυροτεχνήματα αποπροσανατολισμού και παραπλάνησης, όπως αυτής της απαγόρευσης

Μία ολοκληρωμένη κριτική και αποδόμηση της απαγόρευσης αυτής ανέβασε στα social media ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος 

-----------------------------------------

Η μειωμένη έκθεση ατόμων κάτω των 15 ετών στα social media είναι μια ρύθμιση που δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να επιβάλλεται νομοθετικά.

Το αν ένας έφηβος θα ωφεληθεί από την απαγόρευση αυτή πρέπει να κρίνεται από το δικό του περιβάλλον που έχει και την ευθύνη του και με βάση τις α τ ο μ ι κ έ ς του ανάγκες και ευαισθησίες, όχι γενικά και οριζόντια για όλες και όλους σαν να πρόκειται για το κάπνισμα ή το αλκοόλ (που νομοθετικά απαγορεύεται η πώλησή τους, όχι όμως και η ιδιωτική - οικογενειακή κατανάλωσή τους από ανήλικους!).

Η ψυχιατρικοποίηση της χρήσης των social media με το πρόσχημα της ηλικιακής στάθμης είναι ένα σαφές πισωγύρισμα από την άποψη των ατομικών ελευθεριών.

Είναι ευθύνη των ασκούντων την επιμέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους, όχι του νομοθέτη ο οποίος ρυθμίζει μόνο γενικά και όχι σε ατομική βάση και δεν είναι και γιατρός.

Το κράτος παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τί σημαίνουν οι καθιερώσεις νέων "απαγορευμένων καρπών" για κατηγορίες του πληθυσμού. Σημαίνουν κρατική διαφήμισή τους. Με το εθνόσημο και με όλα.

Δεν έχει όμως καθόλου πλάκα που ο νομοθέτης επιδιώκει να επιβάλλει μια ηθικής φύσεως οριζόντια απαγόρευση με μοναδικό κριτήριο την ηλικία, με σκοπό να απολαύσει το χειροκρότημα, σε μία περίοδο που του έχει λείψει τόσο πολύ.

Το χειροκρότημα από εν δυνάμει ψηφοφόρους που δεν τους απασχολεί η ουσία, αλλά θέλουν να αγλαϊστούν με απαγορεύσεις.

Το γεγονός ότι τέτοια απαγόρευση έχει επιβληθεί σε άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η πάντα δημοκρατική (Lol) Αυστρία δεν αποτελεί επιχείρημα: και σε προηγμένες χώρες μπορεί να πέφτει ο κόσμος από τα παράθυρα.

Το ζητούμενο είναι η καταπολέμηση του εκφοβισμού και των παραβάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων και όχι βέβαια ο περαιτέρω περιορισμός των δικαιωμάτων.

Ούτε η δημιουργία νέων λόγων αφαίρεσης της επιμέλειας από γονείς που δεν θα εποπτεύουν, δήθεν, με επάρκεια τα παιδιά τους και την διάνοιξη νέων δικών αλληλοτιμωρίας πρώην συντρόφων και πρώην συζύγων με πρόσχημα τα παιδιά.

Γιατί εκεί είναι το point κάθε φορά που ο νομοθέτης απαγορεύει κάτι στα παιδιά: ποιός θα "κερδίσει" στο δικαστήριο την επιμέλεια.

Διότι είναι αντιληπτό ότι με τεχνικό τρόπο είναι αδύνατο να απαγορευθεί η πρόσβαση των ανηλίκων στα social media ακόμα κι αν ζητείται από όλους μας δελτίο ταυτότητας, οπότε όλοι θεωρούμαστε a priori ανήλικοι μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου!

Να λοιπόν πώς μια ρύθμιση που φαινομενικά αφορά τα παιδιά, αντανακλά στον περιορισμό των δικαιωμάτων όλων μας: εκεί που δεν είχαμε υποχρέωση να ταυτοποιούμαστε, ξαφνικά, με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων αρχίζει άλλη μια συλλογή προσωπικών δεδομένων όλων μας, όχι μόνο των ανηλίκων.

Ακριβώς όπως συνέβη και με την νέα υποχρέωση που επέβαλε η Δ.Ο.Ε. στις γυναίκες: αφού πρέπει να αποδεικνύουν με γενετικές εξετάσεις ότι δεν είναι τρανς για να πάρουν μέρος στα αθλήματα, ξαφνικά όλες οι γυναίκες, δηλαδή και οι cis, ενώ πριν δεν ήταν υποχρεωμένες να αποδεικνύουν το φύλο τους, τώρα τους επιβάλλεται μια νέα διαδικασία και ένα νέο βάρος υποχρεωτικής συλλογής προσωπικών δεδομένων.

Γι΄αυτό κάθε περιορισμός δικαιωμάτων σε ένα μέρος του πληθυσμού δεν αφορά ποτέ μόνο αυτό το μέρος, αλλά έχει απευθείας αρνητική επίπτωση και στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού που υποτίθεται ότι δεν το αφορά άμεσα: πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν μας καλύπτει η απαγόρευση!

Σε μια σοβαρή εκτίμηση αντικτύπου, όλα αυτά που έχω προαναφέρει θα έπρεπε να αποτελούν στοιχεία της στάθμισης που οδηγεί τελικά σε απόρριψη του εν λόγω νομοθετικού μέτρου.

Η συγκυριακή πλειοψηφία του κοινοβουλίου δεν είναι σε θέση να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να προκαλεί την θυμηδία και την αγανάκτηση, ιδίως όταν το δικαίωμα του εκλέγειν ασκείται στα 17.

της Μαρίας Νάτση

Predator σημαίνει αρπακτικό ή θηρευτής. Ίσως η πρώτη σας σκέψη , και όχι άδικα, να πήγε στο λογισμικό παρακολούθησης κινητών, όμως ο όρος αυτός, δυστυχώς, αποτελεί πλέον μέρος  της σύγχρονης πολιτικής οικονομίας και γεννήθηκε για να περιγράψει ένα κράτος "αρπακτικό".

“The predator state is not a weak state. It is a state that is strong for the wrong people” -Οικονομολόγος James K. Galbraith-

«Το αρπακτικό κράτος δεν είναι ένα αδύναμο κράτος. Είναι ένα κράτος που είναι ισχυρό, για τους λάθος ανθρώπους. Χρησιμοποιεί την εξουσία του για να αναδιανέμει το εισόδημα προς τα πάνω, συγκεντρώνοντας πλούτο και επιρροή στα χέρια λίγων.

Οι μηχανισμοί του κράτους απομακρύνονται από το δημόσιο συμφέρον και κατευθύνονται προς ιδιωτικό όφελος ενώ η ρύθμιση γίνεται εργαλείο όχι για τον έλεγχο των αγορών, αλλά για την προστασία αυτών που τις κυριαρχούν»

Το κύριο γρανάζι αυτής της καλολαδωμένης πολιτικής μηχανής είναι ο crony capitalism, δηλαδή ο καπιταλισμός των «ημετέρων» ή αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς στην μετάφραση, των «παλιόφιλων». Το κράτος κατανέμει πόρους, προνόμια και ευκαιρίες όχι με βάση το δημόσιο συμφέρον, αλλά προς όφελος συγκεκριμένων ομάδων.

Για να δώσουμε λίγα μόνο σχετικά παραδείγματα το  2024, 3 στις 4 συμβάσεις ήταν απευθείας αναθέσεις. Συνολικά  από το  2020 έως το 2025 έγιναν απευθείας  αναθέσεις αξίας 12,7 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια μια πρακτική που θα έπρεπε να είναι εξαίρεση, έχει πλέον  γίνει κανόνας. Το αποτέλεσμα είναι το 1% των εταιρειών να απορροφά περίπου το 50% των χρημάτων ενώ, παράλληλα,  μέσα σε λίγα χρόνια οι δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες παρουσίασαν εκρηκτική αύξηση  έως και 80 φορές.

Το “αρπακτικό” κράτος δεν διαθέτει συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα. Πρόκειται για μια μορφή οργανωμένης εκμετάλλευσης της εξουσίας, όπου αλληλοεξαρτώμενα δίκτυα προσώπων σε ανώτατες θέσεις αξιοποιούν το κράτος προς ίδιον όφελος. Δεν θα προκαλούσε έκπληξη εάν στο προσεχές μέλλον η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επέλεγε να περιγράψει αυτή την άνευ  προηγουμένου σε έκταση και βάθος  διασπάθιση δημοσίου χρήματος, όχι απλά ως μεμονωμένο φαινόμενο διαφθοράς, αλλά λόγω της δομής και της διάρκειάς της,  ως  οργανωμένο έγκλημα.

Υπό αυτό το πρίσμα, υποθέσεις όπως αυτές που αφορούν τον ΟΠΕΚΕΠΕ ( και πιθανόν στο άμεσο μέλλον τελωνεία και ταμείο ανάκαμψης) δεν μπορούν να ιδωθούν ως μεμονωμένες παρεκκλίσεις, αλλά ενδεχομένως ως ενδείξεις ενός βαθύτερου τρόπου λειτουργίας που έχει τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις στο παρόν και το μέλλον της χώρας. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι ευρωπαϊκές έρευνες για ελληνικές υποθέσεις έχουν τριπλασιαστεί, αυξανόμενες από 53 ανοιχτές υποθέσεις το 2023 σε 175 μέχρι το τέλος του 2025.  Η εκτιμώμενη ζημία έχει εκτοξευθεί από τα 700 εκατομμύρια ευρώ  το 2023, στο  τρομακτικό ποσό των 2,68 δισεκατομμυρίων ευρώ  σήμερα  Κι αν θέλουμε να αναφερθούμε στα έως τώρα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ένα  ήταν ύψους  300 εκατ. ευρώ και το άλλο 415 εκατ. ευρώ και έπεται συνέχεια.  Ίσως το τραγικότερο στοιχείο της υπόθεσης με άμεσο και δυνητικά ανυπολόγιστο κόστος για την πρωτογενή παραγωγή και συνολικά για την κοινωνία, είναι ότι  εάν έως το τέλος Μαΐου δεν διασφαλιστεί αξιόπιστη καταγραφή του ζωικού κεφαλαίου,  η Ελλάδα θα εξαιρεθεί από τις επιδοτήσεις.

Το «αρπακτικό κράτος», όπως το περιγράφει ο James K. Galbraith, είναι το τέλειο εργαλείο δικτύων εξουσίας εντός και εκτός εθνικών συνόρων. Η δράση του δεν αφορά μόνο το εσωτερικό της χώρας αλλά και την εξωτερική πολιτική η οποία παύει να είναι πραγματικά "εθνική". Λειτουργεί ως ενδιάμεσος διαχειριστής ισχύος, εξυπηρετώντας υπερεθνικά συμφέροντα και θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών της.

Η αποστολή 130 στρατιωτών  στη Σαουδική Αραβία, της οποίας το καθεστώς είναι πιο βάναυσο από αυτό του Ιράν, όχι για να διαφυλάξουν την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας , αλλά για να προστατεύσουν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, η αποστολή του 1/4 των πυραύλων patriot σε αεροπορική βάση στο Κατάρ στενού συμμάχου της Τουρκίας (- συμφωνία Turkey-Qatar Combined Joint Force Command- τις εγκαταστάσεις  επισκέφθηκε το 2026, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, δηλώνοντας ότι η βάση αυτή “υπογραμμίζει το βάθος της διμερούς στρατιωτικής σχέσης ") γεννούν τεράστια ερωτήματα. Όπως  αν δημιουργούνται ελλείμματα στην στρατιωτική ασφάλεια της χώρας μας, ποιό είναι το οικονομικό κόστος της στρατιωτικής αποστολής και εάν υπάρχει κάποιο πραγματικό όφελος για την χώρα και τους πολίτες.

 Ο δελφίνος Νίκος Δένδιας, που έχει συμπεριληφθεί στη λίστα των παρακολουθούμενων προσώπων, έχει προβεί σε δηλώσεις σχεδόν σοκαριστικές,  καθώς από τη μία θριαμβολογεί για την επιτυχή κατάρριψη ιρανικών πυραύλων δηλώνοντας κραυγαλέα την άμεση εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο -κάτι που καμία άλλη χώρα πλην των χωρών του Κόλπου δεν έχει κάνει- ενώ παράλληλα δηλώνει  ότι η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να συνηθίσει να βλέπει φέρετρα με σημαία.

Είναι σαφές ότι όσοι επιλέγουν έναν αχρείαστο για τη χώρα τους πόλεμο είναι επικίνδυνοι, και όσοι μιλούν με ευκολία για τον θάνατο άλλων είναι, τουλάχιστον, δειλοί και ανάξιοι να κατέχουν οποιοδήποτε αξίωμα.

Οι ανούσιες και άστοχες στρατιωτικές εμπλοκές  μεταφράζονται σε οικονομικές απώλειες, ενίοτε σε απώλεια εδαφικής ακεραιότητας και φυσικά σε ανθρώπινο πόνο κάτι που δεν ενδιαφέρει στο ελάχιστο ένα predator state.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman, προειδοποίησε για την πιθανότητα  "oil shock", μιας βίαιης οικονομικής  πραγματικότητας που ενδέχεται σύντομα να μας χτυπήσει σαν τσουνάμι. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, οι επιπτώσεις αυτές συνήθως εμφανίζονται με χρονική υστέρηση στην Ευρώπη, καθώς η αγορά συνεχίζει για ένα διάστημα να λειτουργεί με αποθέματα και συμφωνίες που είχαν ήδη δρομολογηθεί πριν την κρίση. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο πόλεμος λήγει αύριο, εκτιμάται ότι θα χρειαστούν  3 έως 5 χρόνια για να αποκατασταθούν πλήρως οι ζημιές στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.

Η Ελλάδα φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα. Αν θέλουμε να του δώσουμε ένα όνομα που να το αποτυπώνει με σχετική ακρίβεια, θα μπορούσαμε να δανειστούμε  τον ιατρικό όρο «σύνδρομο διπλής σύνθλιψης», παραφράζοντάς το σε φαινόμενο διπλής σύνθλιψης. Να εξηγήσω ότι δεν πρόκειται για επίσημο όρο της πολιτικής επιστήμης αλλά για δική μας επινόηση προκειμένου να περιγράψουμε  μια διπλή πολιτικοοικονομική μέγγενη  με επιλογές που αφορούν την εσωτερική και την  εξωτερική πολιτική   από την οποία είναι σχεδόν αδύνατον η χώρα να βγει "ζωντανή".

Πρόκειται για μια εκτεταμένη, σχεδόν ανεξέλεγκτη  οικονομική αιμορραγία δημόσιων πόρων. Τα επόμενα χρόνια αυτό το αναιμικό, αδύναμο  κράτος  δεν  θα έχει τη δυνατότητα να στηρίξει κρίσιμους κοινωνικούς τομείς (υγεία, παιδεία,  πρωτογενή παραγωγή, υποδομές). Όμως ένα κράτος που χάνει την κοινωνική του ταυτότητα, δημιουργεί ανισότητες, έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, αποδυναμώνεται το αίσθημα συλλογικότητας και κοινής μοίρας και οδηγείται σε διάσπαση και κοινωνική οργή. Η κατάρρευση  είναι οικονομική, θεσμική ,κοινωνική με πιθανές απώλειες εθνικής κυριαρχίας. Λίγο πριν την κατάρρευση, όλοι όσοι μετέχουν σε αυτό το "αρπακτικό" κράτος δίνουν ευχαρίστως τη σκυτάλη στους επόμενους διαχειριστές του ιδίου ή διαφορετικού πολιτικού χρώματος που θα προβούν σε μια  ρομαντική , απέλπιδα, πολιτική προσπάθεια να σώσουν τη χώρα.

Φυσικά  η ημιθανής  Ελλάς θα χρεωθεί σε αυτούς που την κρατούν στα χέρια τους τη δεδομένη στιγμή. Παράλυτη, υπνωτισμένη μέσα στον συστημικό εφιάλτη της, θυμίζει τον πίνακα του Henry Fuseli "the nightmate" (ο εφιάλτης). Μια γυναικεία φιγούρα σε κατάσταση υπνικής παράλυσης ή εφιάλτη με έναν δαίμονα στο στήθος της και λίγο πιο πέρα ένα άλογο με άδεια μάτια και ανέκφραστο βλέμμα που θυμίζει σε κάποιο βαθμό τον "πολιτισμό της απάθειας" της κοινωνίας.

Τα θεσμικά βήματα μετάβασης από ένα θηρευτικό κράτος σε ένα υγιές κράτος δεν αποτελούν μυστικό, είναι απολύτως γνωστά και για αυτό είναι τόσο δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα αν αυτή η χώρα είναι θύμα ή μήπως τελικά είναι  θύτης του εαυτού της.

πηγές

https://www.jameskgalbraith.com/books/the-predator-state/

https://press.princeton.edu/books/paperback/9780691136814/the-predator-state

https://www.britannica.com/topic/crony-capitalism

https://www.imf.org/external/pubs/ft/fandd/2017/09/what-is-crony-capitalism-basics.htm

https://www.worldbank.org/en/topic/competitiveness/brief/competition-policy

https://www.transparency.org/en/cpi

https://www.naftemporiki.gr/finance/economy/1759193/vrochi-epesan-oi-apeytheias-anatheseis-sto-examino/

https://www.tanea.gr/print/2026/03/27/greece/to-vouno-crton-apeytheias-anatheseon/

https://www.naftemporiki.gr/finance/economy/2059614/i-aktinografia-ton-dimosion-symvaseon-13-dis-eyro-ta-erga-oi-ypiresies-kai-oi-promitheies/

https://www.ekriti.gr/oikonomia/apeytheias-anatheseis-rekor-stin-exypiretisi-syggenon-kai-filon-me-dimosio-hrima

https://www.datajournalists.co.uk/2026/03/27/to-top-3-ypoyrgon-sto-mega-parti-ton-apeytheias-anatheseon/

Όποιες και αν είναι οι μουσικές προτιμήσεις του καθενός, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Μαρινέλλα υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές τραγουδίστριες στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού και ευτύχησε να τραγουδήσει ορισμένα σπουδαία τραγούδια

Ένα από αυτά ήταν και το “Σταλιά – σταλιά” σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα και στίχους του Διονύση Τζεφρώνη. Το τραγούδι πρωτοκυκλοφόρησε σε δίσκο 45' στροφών στις 11 Μαρτίου 1968 και την επόμενη χρονιά συμπεριλήφθηκε στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Μαρινέλλας, μετά το χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Το τραγούδι αυτό προοριζόταν αρχικά για την Αλίκη Βουγιουκλάκη για τις ανάγκες της ταινίας “Το κορίτσι του Λούνα Παρκ”. Η Βουγιουκλάκη όμως το απέρριψε και έτσι η Μαρινέλλα δεν έχασε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Το πώς έγινε αυτό, το εξηγεί ο ίδιος ο Ζαμπέτας με τον αμίμητο χειμαρρώδη και εκφραστικό λόγο του μέσα από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου: «Γιώργος Ζαμπέτας “Βίος και πολιτεία”»

--------------------------------------------

Μου είχε δώσει στίχους ο Διονύσης Τζεφρώνης και προσπαθούσα στο σπίτι να φτιάξω το τραγούδι “Σταλιά σταλιά”. Δε μπορούσα.

Είχα κάτι εισιτήρια φρη-ουάν και λέω να πάω να αλλάξω αέρα, να ηρεμήσω, να ξεχαστώ, και φεύγω και πάω στο Λονδίνο.

Έφτασα στο Λονδίνο, μπήκα σε ένα ταξί για να με πάει στο ξενοδοχείο, και στο δρόμο καθώς πηγαίναμε κάτι είχε το ταξί κι έκανε ένα θόρυβο, ντούπι - ντάπα, ντούπι νταπ, ντούπι - ντάπα, ντούπι νταπ.

Ακούγοντας αυτούς τους ήχους εγώ τρελαίνομαι, βγάζω το μπουζούκι από τη θήκη και αρχίζω να συνοδεύω το θόρυβο που έκανε το αμάξι.

Αυτό ήταν! Το βρήκα το μοτίβο! Βάζω τις φωνές και τα γέλια, τι σου συμβαίνει μου λέει ο ταξιτζής, νάθινγκ, νάθινγκ, γκόου, γκόου του λέω.

Φτάνω στο χοτέλι και με το που κάθομαι, στήνω και το μαγνητόφωνο - πάντα κουβάλαγα μαζί μου το μπουζούκι και το μαγνητόφωνο - και γράφω την εισαγωγή. Μετά γράφω και το υπόλοιπο.

Στο Λονδίνο λοιπόν έφτιαξα το “Σταλιά – Σταλιά”. Εκεί γεννήθηκε. Το 1967.

Ο Κώστας Καραγιάννης κάνει ταινία για τη Βουγιουκλάκη. “Το κορίτσι του Λούνα Παρκ”.  Θα έπαιζε και ο Παπαμιχαήλ. Με φωνάζει ο Κώστας για να γράψω τραγούδια.

Έχω γυρίσει από το Λονδίνο και κάθομαι στο στούντιο ΕΡΑ και γράφουμε για την Αλίκη.

Εκείνη τη μέρα είχε έρθει και η Μαρινέλλα, δεν ξέρω τι δουλειά είχε να κάνει, και καθόταν μέσα και άκουγε τι παίζαμε.

Έχουμε τελειώσει το τραγούδι, έχουμε γράψει τα όργανα, και είναι μόνο να το τραγουδήσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Μπαίνοντας μέσα, γεια σας λέει, γεια σου Αλικάκι της λέω, σου 'χω εδώ ένα πράμα, μέλι. Το καλύτερο τραγούδι που έχω γράψει ποτέ μου!

«Για να τ' ακούσω!» Και της το παίζω. Και γυρνάει και τι μου λέει... Τι μου λέει... «Αυτό θα το πω εγώ; Αυτό να το δώσεις να το πει ο Καζαντζίδης»

Κόντεψε να μου πέσει κάτω το μπουζουκάκι μου... Μου έσπασε τον τσαμπουκά. Μου κόπηκε το αίμα. Έπαθα συγκοπή. Μου έφυγαν τα νύχια, μου έφυγαν τα μάτια, μου έφυγαν τ' αυτιά. Κοκάλωσα, κουφάθηκα, τρελάθηκα, συφιλιάστηκα. Δε μπόρεσα να πω μια λέξη. Μια μικρή λεξούλα. Άγαλμα κανονικό.

Ο Κώστας Καραγιάννης έρχεται και μου λέει: «Εγώ κάνω κουμάντο. Κάνε ‘συ τη δουλειά σου. Γράψε ό,τι γουστάρεις». Και ήρθε το αίμα μου στη θέση του.

Στο αναμεταξύ φεύγει η Βουγιουκλάκη, τελειώναμε κι εμείς, τα μαζεύαμε, και έρχεται η Μαρινέλλα και μου λέει στ' αυτί: «Να το πω εγώ αυτό το τραγούδι;». Επειδή την αγαπούσα, και επειδή είχαμε πολλά χρόνια παρτίδες μαζί, της λέω: «Ό,τι γουστάρει η Κίτσα!» Το όνομά της το κανονικό είναι Κυριακή, και τη λέγαμε Κίτσα. «Πες το όπως θέλεις εσύ. Εγώ φεύγω. Πάω σπίτι να ξεκουραστώ γιατί το βράδυ δουλεύω, και όταν τελειώσετε πάρτε με τηλέφωνο να μου το βάλετε να το ακούσω κι εγώ. Καλή επιτυχία, γεια σας»

Πήγα σπίτι. Δεν πέρασε πολλή ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο και μου λέει τελειώσαμε. Το ακούω και παγώνω. Πώς το είχε τραγουδήσει έτσι... Πόσο γλυκά το είπε... Τι ψυχούλα που έβγαλε... Μπράβο ρε Μαρινέλλα, της λέω. Μπράβο...

Το δημοτικό συμβούλιο Χαλανδρίου στέκεται αλληλέγγυο στον αγώνα της κοινότητας των προσφυγικών και δηλώνει την αντίθεσή του  στα κυβερνητικά σχέδια εκκένωσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και των ήδη υπαρχόντων κοινωνικών κατοικιών και Δομών Φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου "Ο Άγιος Σάββας".

Σήμερα στα Προσφυγικά κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.ά.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα έχει συγκροτήσει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους κατοίκους των Προσφυγικών και των γύρω περιοχών. Αγωνίζεται και στηρίζει άτομα με εξαρτήσεις και συνεργάζεται με τις δομές απεξάρτησης του 18 άνω.

Ήδη μέσα στον τελευταίο χρόνο έχει ανακοινωθεί δημόσια η απόφαση της Κοινότητας για συντήρηση και αποκατάσταση των Προσφυγικών, με δική της αυτοχρηματοδότηση και με τη συμμετοχή ομάδας αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης.

Τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους και προσφέρουν ήδη στους καρκινοπαθείς και τους συγγενείς τους αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας με δωρεάν ξενώνες φιλοξενίας.

Τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και ανάλογων γλωσσών και θρησκειών.

Είναι δεδομένο ότι ενδεχόμενη καταστολή και εκκένωση θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών.

Τα Προσφυγικά δεν είναι «φιλέτο» προς αξιοποίηση. Είναι ιστορική μνήμη, κοινωνική κατοικία και ζωντανό παράδειγμα συλλογικής οργάνωσης. Η υπεράσπισή τους αποτελεί ζήτημα  κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.

Ζητούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών και την παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια και την περιοχή που διαμένουν.

Σημείωση: Για την πληρότητα της ενημέρωσης, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι, όπως ο δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσος τονίζει σε σχετική ανάρτησή του, το ψήφισμα του δημοτικού συμβουλίου δεν ήταν ομόφωνο. Κατά της απόφασης ψήφισαν οι παρατάξεις της Κρίστης Αγαπητού και του Χάρη Ρώμα, ενώ αρνήθηκε τη θετική ψήφο η Λαϊκή Συσπείρωση.

από τον IRafina-Dimotis

Μπάζωσαν το ρέμα. Έστρωσαν δρόμο από πάνω.

Φωτογραφήθηκαν στο τέλος για να δείξουν το "έργο"

Και χθες ήρθε μια βροχή — όχι καν κάτι πρωτοφανές — και τους πήρε μαζί το αφήγημα.

Στην Καλλιτεχνούπολη, εκεί που κάποτε περνούσε το Ρέμα της Αγίας Παρασκευής, ο δρόμος άνοιξε σαν να μην υπήρξε ποτέ. Γιατί πολύ απλά… δεν έπρεπε να υπάρχει.

Αλλά αυτά είναι «λεπτομέρειες» όταν κάνεις έργα για εντυπώσεις και όχι για αντοχή στον χρόνο.

Και μέσα σε όλα, διαβάζουμε με σοβαρό ύφος ότι «η δημοτική αρχή αναζητά τα αίτια». Ποια αίτια ακριβώς;

Το ρέμα που μπάζωσαν;

Ή τη μνήμη που μπάζωσαν μαζί του;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για φυσική καταστροφή.

Μιλάμε για πολιτική επιλογή με ημερομηνία λήξης.

Η φύση δεν κάνει δημόσιες σχέσεις.

Δεν εκδίδει ανακοινώσεις.

Δεν «παρακολουθεί στενά».

Απλώς έρχεται… και σβήνει πρόχειρα έργα και πρόχειρες δικαιολογίες.

Χθες δεν έγινε ζημιά. Έγινε υπενθύμιση.

Ότι το ρέμα δεν εξαφανίστηκε ποτέ.

Απλώς περίμενε....