Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Στις 11 Ιουλίου του 1942, οι γερμανικές κατοχικές αρχές διέταξαν όλους τους Εβραίους άνδρες ηλικίας περίπου 18–45 ετών να συγκεντρωθούν στην Πλατεία Ελευθερίας με το πρόσχημα της καταγραφής
Περίπου 9.000 ήταν οι Εβραίοι που ανταποκρίθηκαν στις κατοχικές διαταγές και συγκεντρώθηκαν στην πλατεία κάτω από τον καυτό ήλιο. Εκεί, οι Γερμανοί στρατιώτες και οι Έλληνες συνεργάτες τους, υπέβαλαν τους Εβραίους Έλληνες σε εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και εξαντλητικές ασκήσεις μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων κατοίκων της πόλης.
Η 11η Ιουλίου 1942 έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως: «Μαύρο Σάββατο», «Μαύρη Επέτειος» ή «Black Sabbath» στη διεθνή βιβλιογραφία και αποτελεί σύμβολο του δημόσιου εξευτελισμού, της αντισημιτικής βίας και της καταστροφής μιας από τις σημαντικότερες σεφαραδίτικες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης.
Στις 19 Μαΐου του 2026, 430 ακτιβιστές από όλο τον κόσμο απήχθησαν από τον Ισραηλινό στρατό σε διεθνή ύδατα σε ζώνη ελέγχου της Κύπρου, μεταφέρθηκαν βίαια στο Ισραήλ και υπέστησαν – και υφίστανται ακόμη - παρόμοιου τύπου εξευτελισμούς και ξυλοδαρμούς. Δεμένοι με τα χέρια πίσω, πεσμένοι στα γόντα και με το κεφάλι να ακουμπάει στο έδαφος δέρνονται και εξευτελίζονται σε παγκόσμια μετάδοση
Όπως εξηγεί σε ανάρτησή του ο νομικός Θανάσης Καμπαγιάννης, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Τρίτης Σύμβασης της Γενεύης περί μεταχειρίσεως των αιχμαλώτων πολέμου (κυρωθείσας με τον 3481/1955, ΦΕΚ Α’ 3 / 5.1.1956): “Οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να τυγχάνουν πάντοτε ανθρώπινης μεταχείρισης… Ομοίως, οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να προστατεύονται πάντοτε, ιδίως από πράξεις βίας ή εκφοβισμού και από προσβολές και την περιέργεια του κοινού”.
Αυτή η τελευταία φράση περί "περιέργειας του κοινού" αναφέρεται ακριβώς σε εικόνες σαν αυτές που αναφέραμε παραπάνω στην Πλατεία Ελευθερίας, αλλά και σε άλλες εικόνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου οι αιχμάλωτοι πολέμου μετατράπηκαν σε δημόσια θεάματα και αντικείμενα δημόσιας χλεύης ή προπαγάνδας. Απώτερος σκοπός των βασανιστών είναι να δείξουν ότι οι κρατούμενοι δεν είναι ισότιμοι άνθρωποι και κατά συνέπεια δεν τους αξίζει καμία ανθρώπινη μεταχείριση
Γι' αυτό ακριβώς το λόγο εντάχθηκε ρητά στις Συμβάσεις της Γενεύης η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των κάθε είδους αιχμαλώτων. Πόσο μάλλον όταν στην περίπτωση των ακτιβιστών του Global Sumud Flotilla δεν μιλάμε για στρατιωτικούς που διεξάγουν πολεμική επιχείρηση, αλλά για απλούς πολίτες που θέλησαν να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό.
Όπως εύστοχα σημειώνει ο Θανάσης Καμπαγιάννης: «Είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας ότι το κράτος που διακηρύττει ως πηγή της νομιμοποίησής του το Ολοκαύτωμα και το παγκόσμιο νομοθετικό πλαίσιο που γεννήθηκε μετά τη φρίκη του, πρωτοπορεί σήμερα στην καταπάτηση, την διαπόμπευση και την κατάργησή του. Η Νέμεσις θα πέσει στα κεφάλια τους»
Το Ισραήλ τελικά κατάφερε αυτό που ήθελε. Κατάφερε να έχει συνεχώς τις κάμερες στραμμένες πάνω του μέχρι το τέλος της χθεσινής βραδιάς και να παριστάνει το κανονικό κράτος και να αντιμετωπίζεται από τους διοργανωτές και τους παρουσιαστές της βραδιάς ως τέτοιο. Παρά τη γενοκτονία της Γάζας, παρά την εισβολή στη Συρία και το Λίβανο, παρά την επίθεση στο Ιράν, παρά τη διείσδυση της Μοσάντ σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων
Και όχι, η δεύτερη θέση που κατέλαβε δεν είναι σε καμία περίπτωση αποτυχία για το Ισραήλ. Αυτό ακριβώς ήθελε. Τι να την έκανε την πρώτη θέση; Για να διεξαχθεί ο επόμενος διαγωνισμός πού; Στα χαλάσματα της Λωρίδας της Γάζας; Ή μήπως στην κατεχόμενη Δυτική όχθη δίπλα από τα ισοπεδωμένα σπίτια και τις ξεριζωμένες από τους Ισραηλινούς έποικους πανάρχαιες ελιές των Παλαιστινίων;
Και αν λάβουμε υπόψη ότι πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Σλοβενία, Ισλανδία) δεν συμμετείχαν φέτος στο διαγωνισμό της Eurovision εξαιτίας της απαράδεκτης συμμετοχής σε αυτόν του Ισραήλ ενώ τρεις από αυτές (Ισπανία, Ιρλανδία, Σλοβενία) δεν τον μετέδωσαν καθόλου τηλεοπτικά, τι θα συνέβαινε του χρόνου εάν ο διαγωνισμός διεξαγόταν στο Ισραήλ;
Αυτό δεν το ήθελε κανένας. Ούτε το Ισραήλ, ούτε οι λαοί της Ευρώπης που αντιστέκονται στη γενοκτονία της Γάζας, αλλά ούτε καν η EBU. Τι θα συνέβαινε με το τόσο πολύτιμο προϊόν της; Πόσο θα άντεχε να απαξιωθεί ακόμη. Γιατί ένα εμπορικό προϊόν είναι αυτός ο διαγωνισμός και τίποτε περισσότερο. Από ένα φεστιβάλ τραγουδιού που δημιουργήθηκε για να ενώσει τηλεοπτικά τη μεταπολεμική Ευρώπη, στα πρότυπα άλλων αντίστοιχων φεστιβάλ όπως το ιστορικό φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, κατέληξε σε ένα ευτελές προϊόν κάκιστης αισθητικής, γύρω από το οποίο διεξάγονται πάσης φύσεως αλισβερίσια – εμπορικά και γεωπολιτικά
Επιτυχία λοιπόν για μια ακόμη χρονιά για το Ισραήλ με τα δημοσιεύματα όμως παγκοσμίως περί χειραγώγησης της ψηφοφορίας από τους Ισραηλινούς να πολλαπλασιάζονται, ενώ η εγκυρότητα των Μέσων που τα μεταδίδουν δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την αλήθεια του γεγονότος
Σύμφωνα με τους “New York Times”, το Ισραήλ δαπάνησε πάνω από 1 εκατ. δολάρια σε κρατικά υποστηριζόμενη καμπάνια προώθησης και ενθάρρυνσης μαζικής ψηφοφορίας υπέρ της συμμετοχής του
Σύμφωνα με τον Guardian, αρκετοί ευρωπαϊκοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ζήτησαν «πλήρη αναθεώρηση» του televoting μετά την ισραηλινή καμπάνια στα social media και τις ανησυχίες περί «κατάχρησης των κανόνων»
Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, η EBU άλλαξε τους κανόνες ψηφοφορίας μετά τις αντιδράσεις για τις έντονες καμπάνιες υπέρ του Ισραήλ και ότι το ισραηλινό δίκτυο KAN δέχθηκε προειδοποίηση
Για το ίδιο θέμα, το Infowar δημοσιεύει ένα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου και σας το παρουσιάζουμε
--------------------------------------------------------
του Άρη Χατζηστεφάνου
Το τεχνολογικά διάτρητο σύστημα ψηφοφορίας της Eurovision και μια γιγαντιαία επιχείρηση astroturfing έδωσαν στο Ισραήλ τη δεύτερη θέση στο φετινό διαγωνισμό επιτρέποντας στο Τελ Αβίβ να ισχυρίζεται ότι οι λαοί της Ευρώπης στηρίζουν τη γενοκτονική πολιτική του.
Για το κράτος του Ισραήλ ο ετήσιος διαγωνισμός της Eurovision έχει μετατραπεί σε ένα σημείο όπου τέμνονται δυο από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις προπαγάνδας του: το Artwashing, δηλαδή η χρήση της τέχνης για το ξέπλυμα των εγκλημάτων που πραγματοποιεί και το pinkwashing μέσω του οποίου επιχειρεί να προσεγγίσει την παγκόσμια ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν «παράδεισο επί της Γης».
Θα πρέπει να σημειωθεί πως το γεγονός ότι πολλοί αμφισβητούν την καλλιτεχνική αξία του διαγωνισμού δεν μειώνει καθόλου τη σημασία του σαν ένα ακόμη πεδίο προώθησης της ισραηλινής προπαγάνδας, καθώς τον παρακολουθούν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Ακριβώς μάλιστα επειδή συχνά απευθύνεται και σε ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, προσφέρει πρόσφορο έδαφος για τη λεγόμενη χασμπάρα, την προπαγάνδα του Ισραήλ.
Από πέρυσι αρκετοί παρατήρησαν ότι η ψήφος του κοινού για το Ισραήλ παρουσιάζει πολύ μεγάλες διαφορές σε σχέση με την ψήφο των κριτών. Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία που έχουν από τα μεγαλύτερα φιλοπαλαιστινιακά κινήματα και όπου ακόμη και οι κυβερνήσεις έχουν καταδικάσει την πολιτική του Τελ Αβίβ.
Αυτό το γεγονός έδωσε σε Ισραηλινούς διπλωμάτες την ευκαιρία να στήσουν μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει μια ψευδής εικόνα κριτικής απέναντι στο Ισραήλ ενώ στην πραγματικότητα οι λαοί της Ευρώπης είναι στο πλευρό του. Συγκεκριμένα γίνεται λόγος για μια «σιωπηρή πλειοψηφία» που στηρίζει το Ισραήλ. Το ίδιο έκαναν στην Ελλάδα και διάφοροι γραμματοκομιστές του Ισραήλ και θιασώτες της γενοκτονίας όπως ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης, το σχόλιο του οποίου περιέχει πανομοιότυπες εκφράσεις με δηλώσεις ισραηλινών αξιωματούχων. .
Πώς καταφέρνει όμως το Ισραήλ να κερδίζει τόσο υψηλές θέσεις στην ψήφο του κοινού;
Λίγες ημέρες πριν από τον τελικό διαγωνισμό άρχισαν να κυκλοφορούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης φήμες για νόθευση του αποτελέσματος, καθώς παρατηρήθηκε ένα περίεργο φαινόμενο: Θεατές από τη Νορβηγία που προσπαθούσαν να ψηφίσουν υπέρ της Κροατίας λάμβαναν το παρακάτω μήνυμα: «Σας ευχαριστούμε για την ψήφο σας στο Ισραήλ! Μπορείτε να ψηφίσετε 20 φορές, οπότε αν σας άρεσε ο διαγωνιζόμενος μπορείτε να ξαναψηφίσετε»
Οι διοργανωτές αναγνώρισαν το πρόβλημα αλλά υποστήριξαν ότι η αποστολή λανθασμένου μηνύματος δεν επηρέασε το αποτέλεσμα, καθώς όλες οι ψήφοι καταγράφηκαν κανονικά. Παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε, το ενδεχόμενο ανοιχτής νοθείας δεν είναι το επικρατέστερο σενάριο γιατί όπως φαίνεται το Ισραήλ είχε αρκετά άλλα «νόμιμα» μέσα στη διάθεσή του.
Τις ίδιες ημέρες χιλιάδες χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε όλη την Ευρώπη ανέφεραν ότι βομβαρδίζονται από διαφημιστικά μηνύματα που τους καλούσαν να ψηφίσουν το τραγούδι με τον αριθμό 14. Το γεγονός ότι στα μηνύματα γινόταν ελάχιστη ή καμία αναφορά στο ότι το 14 αντιστοιχούσε στο Ισραήλ δείχνει ότι οι ισραηλινές αρχές έχουν άριστη εικόνα για τις αντιδράσεις που προκαλεί και μόνο το άκουσμα του ονόματος σε εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες. Ποιος βρισκόταν όμως πίσω από αυτή την πρωτοφανή καμπάνια; Με μια πολύ πρόχειρη αναζήτηση στα στοιχεία της διαφήμισης αποκαλυπτόταν ότι είχε πληρωθεί απευθείας από το κράτος του Ισραήλ, όπως μπορείτε να δείτε και στις εικόνες που ακολουθούν.
Πριν από ένα χρόνο ο Γιονατάν Τουβάλ, γνωστός Ισραηλινός αναλυτής, ο οποίος αρθρογραφεί σε κορυφαία μέσα ενημέρωσης όπως οι New York Times, η Washington Post, οι Los Angeles Times και το περιοδικό Time είχε κάνει μια ακόμη αποκάλυψη. Σε μήνυμά του στο X ανέφερε τα εξής: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Η ισραηλινή κυβέρνηση προσέλαβε ειδικό/ούς για να στήσουν ομάδες ψηφοφόρων σε δεκάδες χώρες με στόχο να αυξήσουν τη ψήφο του κοινού για το τραγούδι του Ισραήλ. Η προσπάθεια απέδωσε αφού το τραγούδι κέρδισε τη δεύτερη θέση»
Παρακολουθώντας κανείς την περσινή ψηφοφορία διαπιστώνει ότι ενώ το Ισραήλ θα βρισκόταν στη 12 θέση (52 βαθμοί) με βάση την ψηφοφορία των κριτών, εκτινάχθηκε στην πρώτη χάρη στις ψήφους του κοινού (323 βαθμοί) πριν πέσει τελικά στη πέμπτη* θέση. Για άλλη μια φορά, η πολύ υψηλή βαθμολογία που συγκέντρωσε σε χώρες όπως η Ιρλανδία (10 βαθμούς) που ασκούν την σκληρότερη κριτική προς το κράτος του Ισραήλ είχε προκαλέσει εντύπωση ακόμη και σε ισραηλινά ΜΜΕ.
Την καταγγελία είχε επιβεβαιώσει πέρυσι μιλώντας στην ισραηλινή ιστοσελίδα Ynet και ο Ντέιβιντ Σαράνγκα ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών. «Είναι αλήθεια ότι εμείς, ως υπουργείο Εξωτερικών, λειτουργήσαμε σε φιλικό προς τη χώρα ακροατήριο για να αυξήσουμε τις ψήφους» είχε δηλώσει ο Σαράνγκα, ο οποίος είχε παίξει κομβικό ρόλο σε μεγάλες επιχειρήσεις προπαγάνδας του Ισραήλ στις ΗΠΑ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.
Αναλύοντας το ρόλο που έπαιξε το ισραηλινό διπλωματικό σώμα, το Ynet ανέφερε τα εξής: «Πριν λάβει η Golan την υποστήριξη του ευρωπαϊκού κοινού προηγήθηκε μια εκστρατεία του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γραφείου Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης για τους λάτρεις του Eurovision, στην οποία η εκπρόσωπος του Ισραήλ απευθύνθηκε σε αυτούς στα γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά, τσεχικά, λετονικά, εσθονικά, αλβανικά, γεωργιανά και αγγλικά και τους ζήτησε να την ψηφίσουν… Τα βίντεο που γύρισε η Γκολάν ανέβηκαν σε ειδικό κανάλι στο YouTube και έλαβαν πάνω από 14 εκατομμύρια προβολές. Η εκστρατεία απευθυνόταν σε κοινό που επιλέχθηκε με βάση λεπτομερή ανάλυση των προτύπων ψήφου στο παρελθόν και του ενδιαφέροντος που έδειξαν οι χώρες αυτές για το τραγούδι «Hurricane». Το Υπουργείο Εξωτερικών και η Υπηρεσία Δημοσίων Σχέσεων έδωσαν έμφαση σε ακροατήρια που αγαπούν τη Eurovision, όπως η LGBT κοινότητα στην Ευρώπη, μέλη fan club, δημοσιογράφων που καλύπτουν τον διαγωνισμό και opinion leaders».
H ανάμιξη του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών στο διαγωνισμό φαίνεται πως είχε ενοχλήσει αρκετές χώρες. Η κρατική ραδιοτηλεόραση της Σλοβενίας, RTV SLO, που έχει την ευθύνη για την εθνική ομάδα τη χώρας απευθύνθηκε στην EBU καταγγέλλοντας ότι υπάρχουν «αναπάντητα ερωτήματα» από σειρά «αμφισβητούμενων γεγονότων» και την έλλειψη δημοκρατίας στη λειτουργία του θεσμού. Σε επιστολή της η RTV ζητούσε περισσότερα στοιχεία για τις ψήφους από την Σλοβενία καθώς εμφανίστηκε απρόσμενα μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων, σε σχέση με το παρελθόν. Επίσης αναρωτιόταν γιατί δίνεται δικαίωμα ψήφου σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο στα κράτη που συμμετέχουν. Αν και στην επιστολή δεν υπήρχε αναφορά στο Ισραήλ, δημοσιογράφοι που παρακολουθούν για χρόνια το διαγωνισμό ανέφεραν ότι η Σλοβενία φωτογράφιζε το Ισραήλ με αφορμή τις δηλώσεις του Σαράνγκα .
Ακόμη λοιπόν και χωρίς τις πληροφορίες περί νοθείας, το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ έχει επιβεβαιώσει την πραγματοποίηση μιας επιχείρησης astroturfing (περισσότερα για την τακτική μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση), με την οποία επιχειρεί να παρουσιάσει ένα σιωπηρό κίνημα συμπαράστασης προς το Ισραήλ.
Υ.Γ Διαβάζοντας σχετικά σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε εφημερίδες θα μπορέσετε να εντοπίσετε και ποιοι έχουν αναλάβει να προωθήσουν αυτό το μήνυμα στην Ελλάδα.
Κυκλοφορεί σήμερα το κινηματογραφικό φύλλο #144 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της Ανατολικής Αττικής, με δύο εξαιρετικές προτάσεις για το σινεφίλ κοινό
Ο ΑΝΙΨΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ: Στο ολόφρεσκο sequel της θρυλικής ταινίας του Φράνκο Τζεφιρέλι, παρακολουθούμε την πορεία του Ανιψιού προς τον τόπο του Μαρτυρίου. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ανιψιού που τα πήρε όλα πάνω του για να σώσει την παράταξη και τη χώρα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης-Μητσοτάκης. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν ταλαντούχοι πράκτορες της Μοσάντ
Ο ΗΛΙΘΙΟΣ, Ο ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΗΛΙΘΙΟΣ: Στο δεύτερο sequel που προτείνουμε σήμερα, έχουμε ως σκηνοθετικό εύρημα την προσθήκη στους πρωταγωνιστές και ενός τρίτου προσώπου, ακόμη πιο ηλίθιου. Εκπληκτικός στο ρόλο του ο Νίκος Δένδιας, κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση από τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη
ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Αποκλειστική φωτό του Θουκυδίδη, ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Σι Τζινπίνγκ
ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ: Με μια μεγάλη προσφορά προς τους αναγνώστες της, κυκλοφορεί το σημερινό φύλλο της RAFWEST JOURNAL. Πρόκειται για τη νέα έκδοση της Μονόπολυ “Ελληνικά νησιά και Ουκρανικά drones”. Στη νέα αυτή έκδοση, αντί για “φυλακή” έχουμε τη Γυάρο, τη Μακρόνησo και τον Άη Στράτη, ενώ για να απελευθερωθείς, χρειάζεσαι τη δυνατή κάρτα του “Ουκρανικού drone”. Το παιχνίδι έχει ενθουσιάσει τον Νίκο Δένδια που λέγεται πως παίζει με τις ώρες
Διαβάστε σήμερα, 16/5/2026, τη RAF WEST Journal
Την ώρα που κλόουν και γελωτοποιοί θα παίζουν με την αισθητική και με τα νεύρα μας, συνεισφέροντας με τον τρόπο τους στο πλύσιμο του γενοκτόνου κράτους του Ισραήλ, εμείς θα ακούμε ξανά και ξανά αυτό το υπέροχο τραγούδι που έρχεται από τη μαρτυρική γη των Παλαιστινίων
Ένα τραγούδι από τη Γάζα που γράφτηκε όχι για τη νίκη στο διαγωνισμό της Eurovision, αλλά για δικαιοσύνη και ελευθερία. Για το τέλος της συνεχιζόμενης γενοκτονίας, της παράνομης κατοχής, της πολιορκίας και της καταστροφής της παλαιστινιακής πολιτιστικής κληρονομιάς από το Ισραήλ.
Το Drone Song ηχογραφήθηκε μέσα στο Πολιτιστικό Κέντρο Rashad Al Shawa της Γάζας. Για δεκαετίες, αυτός ο χώρος φιλοξενούσε συναυλίες, θέατρο, φεστιβάλ και δημόσια ζωή. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα και σήμερα χρησιμεύει ως καταφύγιο για τους εκτοπισμένους.
Ενώ εκατομμύρια θα ψηφίζουν στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εμείς μπορούμε να δώσουμε μια εναλλακτική ψήφο κοινοποιώντας το «Drone Song»
Το τραγούδι ερμηνεύεται από τον Ahmed Abu Amsha και είναι του Zaid Hilal
Στο άρθρο αυτό ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης αναλύει τρία ζητήματα που ανέδειξε η περίπτωση του Ουκρανικού drone στη Λευκάδα.
Εμείς θα συμπληρώσουμε ότι αυτό το εξαιρετικά σοβαρό περιστατικό ανέδειξε και ένα τέταρτο: την ελαφρότητα και την ανευθυνότητα – για να πούμε την ανοησία - του Νίκου Δένδια
Του υπουργού Εθνικής Άμυνας που καλούσε τους Ευρωπαίους πολίτες να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα υποδέχονται φέρετρα με νεκρούς στρατιώτες.
Αυτού που καυχιέται με περίσσεια κομπορρημοσύνη για στρατιωτικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού στο εξωτερικό - έναντι ποίου άραγε εχθρού; Και με τίνος τη συναίνεση;
Αυτού που όταν ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε οργανώσει τις επιχειρήσεις-σκούπα εναντίον των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας και τις είχε βαφτίσει με περίσσειο θράσος (ή ίσως με ογκώδη άγνοια) «επιχείρηση Ξένιος Ζευς»
Αυτού που θεωρεί πως οι ακτές της Λευκάδας είναι έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Αυτού που, όταν περιέγραφε το γεγονός της ανεύρεσης του drone, χασκογελούσε ενώπιον του κομματικού του κοινού, μη αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα του ζητήματος. Και το κοινό – κατ’εικόνα και καθ΄ομοίωσή του – τον χειροκροτούσε
Αυτού που πλασάρεται από πολλούς ως η «σοβαρή» εναλλακτική λύση για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτού που αποδείχθηκε πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια υπερεκτιμημένη πολιτική φούσκα που, γινόμενος πραγματικός περίγελως, έκαψε μέσα σε μια στιγμή και εντελώς μόνος του το όποιο τέλος πάντων πολιτικό κεφάλαιο διέθετε
Ακολουθεί το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Κώστα Παπαδάκη
-----------------------------------------------
Το ζήτημα του πλωτού drone με τα εκρηκτικά στη Βασιλική Λευκάδας είναι πολύ σοβαρό και αναδεικνύει τρία ζητήματα :
1) Ο συγκεκριμένος τύπος μη επανδρωμένου σκάφους επιφανείας μπορεί να διανύσει απόσταση ως 800 χιλιόμετρα, να αναπτύξει ταχύτητα έως και 80 χλμ/ώρα, ενώ διαθέτει αυτονομία 60 ωρών, ως προς τις επιχειρήσεις. Με δεδομένο ότι το σημείο εντοπισμού του απέχει 1.500 χιλιόμετρα από τη Μαύρη Θάλασσα, το πιθανότερο είναι ότι το συγκεκριμένο θαλάσσιο drone δεν έφτασε μόνο του από την Ουκρανία. Και ότι επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί εναντίον δεξαμενόπλοιων τα οποία μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο παρά το δυτικό εμπάργκο και διέρχονται αρκετές φορές από το Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος. Σε αυτήν την υπόθεση εργασίας συντείνει η ύπαρξη πυροκροτητών, προκειμένου ο χειριστής να επιχειρήσει την προσέγγιση ενός δεξαμενόπλοιου, όταν εκείνο θα διερχόταν σε κοντινή απόσταση από το οπλισμένο με εκρηκτικά θαλάσσιο drone.
Είναι δυνατό να μην έγινε αντιληπτή η πλεύση του καθώς και του σκάφους που το έφερε στη Μεσόγειο; Πως διέφυγε από τα ραντάρ της Φρόντεξ και του Ελληνικού Λιμενικού ;
Τελικά αυτά λειτουργούν μόνο για να εντοπίζουν σκάφη με πρόσφυγες; Ενώ τόσο το drone όσο και πριν λίγες μόνο ημέρες τα ισραηλινά πολεμικά πλοία που έκαναν ρεσάλτο στον στόλο αλληλεγγύης πέρασαν απαρατήρητα;
2) Είναι γνωστό και βιωμένο από όλες τις πρόσφατες πολεμικές επεμβάσεις ότι η ηθική του πολέμου έχει αλλάξει
Δεν διεξάγεται πια «σώμα με σώμα», αλλά με ενέδρες, βομβιστικές ενέργειες, απαγωγές, δολοφονίες, γενοκτονίες, καταστροφές υποδομών και οικονομικά σαμποτάζ.
Τι ρόλο παίζει ακριβώς σε αυτό τον πόλεμο η χώρα μας ;
Είναι βέβαια γνωστό ότι η κυβέρνηση συντάσσεται με ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Ισραήλ, αλλά μέχρι ποιο σημείο ;
Να επιτρέπει τη διέλευση οπλισμού ξένων χωρών και ακόμα περισσότερο τη χρήση του μέσα στα όρια των θαλασσίων συνόρων μας, δηλαδή στον χώρο εθνικής μας κυριαρχίας ;
Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη αν το drone με τα 100 κιλά εκρηκτικά είχε εκραγεί στα χέρια των φιλότιμων ψαράδων που το περισυνέλεξαν χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενό του και εκπληρώνοντας την υποχρέωση επιθαλάσσιας αρωγής ή είχε καταστρέψει την υπέροχη Βασιλική της Λευκάδας και τους κατοίκους της ;
Η ειδησεογραφία των ημερών ανέδειξε ένα χτύπημα με παρόμοια drone σε πλοία μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου το Δεκέμβριο 2025 «μεταξύ Λιβύης και Κρήτης και άλλο ένα τον Μάρτιο 2025 «ανοιχτά της Μάλτας».
Τα γνώριζε προφανώς αυτά η ελληνική κυβέρνηση. Γιατί ανέλαβε την ευθύνη να το αποσιωπήσει από τον ελληνικό λαό ;
Ποιες επιπτώσεις υπήρξαν από τις εκρήξεις αυτές στη θαλάσσια περιοχή με διαρροή του μεταφερόμενου πετρελαίου με όσες ζημιογόνες συνέπειες θα είχε στη «βαριά βιομηχανία της χώρας» ;
Πόσα άλλα drone με εκρηκτικά πέρασαν, χτύπησαν, εξερράγησαν ή όχι ή εξακολουθούν να πλέουν στις θάλασσές μας ;
Από πότε συμβαίνει αυτό; Από πότε ζούμε, κολυμπάμε ή πλέουμε σε απόσταση κινδύνου από τους πλωτούς εκρηκτικούς μηχανισμούς;
3) Τι κάνουν οι εισαγγελικές αρχές της χώρας και ιδίως ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ;
Έχει επιληφθεί σε αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα η αναπαύεται ακόμα από την - αλησμόνητου αποτελέσματος - μελέτη της δικογραφίας των υποκλοπών ;
Έχει παραγγείλει τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για να εντοπισθούν οι υπεύθυνοι και να ασκηθούν οι δέουσες ποινικές διώξεις ;
Πρόκειται για κατοχή και μεταφορά εκρηκτικών υλών και εκρηκτικών μηχανισμών μεγάλης ποσότητας με κοινό κίνδυνο για άνθρωπο και υπό συνθήκες, με τέτοιον τρόπο και σε τέτοια έκταση που να προκαλεί σοβαρό κίνδυνο για τη χώρα και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά τον ελληνικό πληθυσμό και να εξαναγκάσει παρανόμως την ελληνική κυβέρνηση να απόσχει από κάθε πράξη έγκρισης συναλλαγών με τη Ρωσία και να βλάψει σοβαρά θεμελιώδεις οικονομικές δομές της χώρας.
Και αν αυτοί που το οργάνωσαν είναι περισσότεροι από τρείς με δομημένη οργάνωση με εγκληματική διάρκεια και κοινή δράση, που επιδιώκουν την τέλεση τέτοιων πράξεων, τότε πρόκειται για τρομοκρατική πράξη και τρομοκρατική οργάνωση, στην πραγματικότητα αυτή τη φορά. Αρθρο Π.Κ. 187Α, χωρίς βέβαια το αναρχικό αλφάδι γύρω από το Α.
Θα απαγγελθούν ωστόσο αυτές οι κατηγορίες ή θα γίνουν «γαργάρα» επειδή προφανώς οι δράστες δεν είναι αντικαπιταλιστές, αλλά άνθρωποι κρατικής εξουσίας «σύμμαχης χώρας»;
της Μαρίας Νάτση
"Από τον τόπο της δικαίωσής μας
ποτέ δεν θα φυτρώσουν
την Άνοιξη λουλούδια"
Yehuda Amichai
"Είσαι πολύ νευρικός. Δεν σε έχω ξαναδεί έτσι". Τα μάτια του κινούνταν δεξιά και αριστερά ψάχνοντας κάποια αόρατη κρυμμένη έξοδο. "Ναι είμαι...δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα. Ίσως αν περάσουν ένα δύο μήνες να ξανανιώσω άνθρωπος....Σου έφερα ένα δώρο "
Έβγαλε από το τσαντάκι του ένα διάφανο σακουλάκι. "Το έφερα από την Ιερουσαλήμ". Ένα ξύλινο σταυρουδάκι περιτριγυρισμένο με ξύλινες προσεκτικά λειασμένες μπάλες περασμένες σε σκοινί. Λίγο κερί από τον Πανάγιο τάφο που μοσχοβόλησε επιδεικτικά τον αέρα και ένα μικρό ξυλαράκι ελιάς.
Θυμήθηκα τις φορτωμένες με ιερό καρπό ελιές που γκρεμίζονται από τις μπουλντόζες των εποίκων και τα πολύτιμα πηγάδια πνιγμένα πλέον από τσιμέντο στα κατεχόμενα εδάφη. Δεν ήθελα να τον πληγώσω. Είπα μονάχα ευχαριστώ και τον αγκάλιασα, μαζί με τον ντροπαλό αναστεναγμό του .
"Ακούω την εξάτμιση από τα μηχανάκια και πετάγομαι στον ύπνο μου" συνέχισε,
"Δεν ήταν καλά τα πράγματα.
Χτυπούσαν συνέχεια ο σειρήνες και τρέχαμε στα καταφύγια. Στους δρόμους οι άνθρωποι ήταν όλοι αγριεμένοι. Οδηγούσαν νευρικά, μιλούσαν νευρικά, παντού στρατός και έλεγχοι ακόμα και στα σουπερμάρκετ. Όμως τώρα ήρθαμε εδώ. Μπορούμε να είμαστε πάλι άνθρωποι "
Το τελευταίο το είπε με το κεφάλι σκυμμένο προς το χώμα, αυτή την ταπεινή υπενθύμιση του εφήμερου, που η στρεβλή φύση μας την έκανε αιτία ατελείωτων αιματηρών διεκδικήσεων.
Τον άκουγα όπως κάθε φορά που βλεπόμασταν. Την προηγούμενη φορά μου περιέγραφε την ιστορία της οικογένειας του. Πώς βρέθηκαν στο Άουσβιτς, πόσα μέλη της οικογένειας δολοφονήθηκαν και πώς κάποια κατόρθωσαν να επιστρέψουν στα Γιάννενα για να αντικρίσουν ξένες γυναίκες να κάθονται και να συζητούν ήσυχα στο κατώφλι του σπιτιού τους, φορώντας στο λαιμό τους τα κειμήλια της ξεκληρισμένης οικογένειας.
Ένας λαός για αιώνες κυνηγημένος από όλους μας, με τη διπλή συμφορά να ζήσει μια γενοκτονία και να κάνει μια γενοκτονία. Και είναι η φρίκη και των δύο, ίδια .
Πότε αλήθεια θα έρθει ο καιρός που τα παιδιά του Ισραήλ και της Παλαιστίνης θα γευτούν την ομορφιά της ειρήνης;
Πότε θα έρθει ο καιρός που θα ακουστούν;
Μικρά χέρια σκάβουν στα ματωμένα χώματα να βρουν τα λόγια του ποιητή και τραγουδούν:
«Μην σταματήσετε να μιλάτε για ειρήνη μέχρι να μετατρέψετε τα σπαθιά σε άροτρα.
Μην σταματήσετε!
Συνεχίστε να τα σφυρηλατείτε ώσπου να γίνουν μουσικά όργανα» (Amichai)
Μέχρι «ο άκαμπτος λόγος της αυτοδικαίωσης να αντικατασταθεί με σεμνούς ψίθυρους» και οι φωνές του μίσους να σωπάσουν.
"Είναι αλήθεια ,
θα υπάρξουν άραγε μέρες συγχώρεσης και ελέους;
Και θα περπατήσεις στο χωράφι σαν απλός διαβάτης.
Τα πόδια σου θα χαϊδευτούν απαλά από τα μικρά φύλλα,
ή τα τσιμπήματα θα γίνουν γλυκά όταν σε πληγώνουν τα σπασμένα στάχυα της σίκαλης.
Ή θα σε προλάβει η νεροποντή, καθώς οι σταγόνες χτυπούν
τους ώμους σου, το στήθος σου, τον λαιμό σου
και το μυαλό σου θα είναι καθαρό.
Θα περπατάς στο βρεγμένο χωράφι
και η σιωπή θα σε γεμίζει,
σαν το φως που ντύνει ένα σύννεφο.
Και θα αναπνεύσεις μέσα στα αυλάκια
μια ανάσα ήρεμη και σταθερή,
και θα δεις τον ήλιο
να καθρεφτίζεται στη χρυσή λακκούβα.
Και τα πράγματα θα είναι απλά και ζωντανά,
και θα επιτρέπεται να τα αγγίζεις,
και θα επιτρέπεται να αγαπάς.
Θα περπατήσεις μόνος στο χωράφι,
χωρίς να σε έχει κάψει η φωτιά
των δρόμων που στρώθηκαν
με τρόμο και αίμα.
Και στην καρδιά σου θα παραδοθείς ξανά ταπεινά,
σαν ένα φύλλο χορταριού,
σαν ένας από τους ανθρώπους"
Leah Goldberg
To βραβείο Pulitzer 2026 στην κατηγορία της φωτοδημοσιογραφίας, κέρδισε ο φωτογράφος των “The New York Times”, Saher Alghorra. O Παλαιστίνιος φωτογράφος, μέσα από μια σειρά συγκλονιστικών φωτογραφιών με τίτλο "Ένας Χρόνος Οδύνης Στη Γάζα", κατάφερε να αποτυπώσει με δραματικό τρόπο την καταστροφή, τη βαρβαρότητα και την οδύνη σε αυτή τη μαρτυρική γωνιά του πλανήτη
Ακολουθεί μια επιλογή από αυτές τις εξαιρετικές και συνάμα σοκαριστικές φωτογραφίες
Η ταφή στο Ντέιρ αλ Μπαλάχ μη αναγνωρισμένων πτωμάτων που το Ισραήλ επέστρεψε στη Γάζα τον Νοέμβριο του 2025
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα κι αν όλα τα άλλα έχουν αλλάξει. Έτσι, σε αυτό το Ραμαζάνι της θλίψης, η οικογένεια Shafei δεν μπορούσε παρά να τηρήσει τις τελετουργίες. Απόψε γλέντησαν. Αύριο θα νήστευαν. Και υπήρχε πάντα η ελπίδα για περισσότερες γιορτές στο μέλλον.
Παλαιστίνιοι στο στρατόπεδο εκτοπισμένων Αλ-Μαουάσι περιμένουν να λάβουν ένα δωρεάν γεύμα. Οι ηγέτες 20 οργανώσεων παροχής βοήθειας εξέδωσαν ανακοίνωση τον Σεπτέμβριο του 2025 κατηγορώντας το Ισραήλ ότι παρεμποδίζει τις προσπάθειες παράδοσης βοήθειας στη Γάζα «σε κάθε βήμα».
Μια γυναίκα με τον γιο της, ο οποίος πυροβολήθηκε ενώ προσπαθούσε να λάβει βοήθεια στην περιοχή Ζικίμ της Γάζας τον Αύγουστο του 2025
Ένα τραυματισμένο παιδί στην πόλη της Γάζας τον Απρίλιο του 2025 μεταφέρεται σε νοσοκομείο
Η Ναΐμα Αμπού αλ-Φουλ με τον 2χρονο γιο της Γιαζάν, στην πόλη της Γάζας τον Ιούλιο του 2025. Η οικογένειά τους δεν μπορούσε να βρει αρκετό φαγητό για να τον θρέψει και τα νοσοκομεία τους είπαν ότι δεν μπορούν να παρέχουν ενδονοσοκομειακή περίθαλψη
Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
Πηγή: The New York Times
Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης, δημοσιοποίησε την απάντηση που έδωσε στις 7/8/2025 στην Ελ. Βαρβιτσιώτη, συγγραφέα του βιβλίου «Η τελευταία μπλόφα», όταν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ που βασίζεται στο βιβλίο αυτό και το οποίο επί της ουσίας αποτελεί την εκδοχή της τρόικα για τη διαπραγμάτευσή της με την τότε ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ
Παρόμοια άρνηση εισέπραξαν οι συγγραφείς του βιβλίου και ο ΣΚΑΪ από τον Αλέξη Τσίπρα, όμως η απάντηση του Γιάνη Βαρουφάκη αποτελεί ένα υπόδειγμα στάσης ενός πολιτικού απέναντι σε ένα σύστημα που θεωρεί διαβρωμένο και διεφθαρμένο. Και η μόνη συνεπής στάση είναι να μιλήσει χωρίς στρογγυλέματα. Και εδώ ο Βαρουφάκης δίνει ρεσιτάλ σφαξίματος με το γάντι
Ακολουθεί η επιστολή:
-----------------------------
«Αγαπητή κα Βαρβιτσιώτη,
Σας ευχαριστώ για την ευγενική σας πρόσκληση.
Το βιβλίο σας, που συνυπογράφετε με τη Βικτώρια Δενδρινού, αποτελεί ήδη την καθοριστική μαρτυρία (εκ μέρους) των βασικών παραγόντων της τρόικας, των οποίων η βάναυση και ανίκανη αντιμετώπιση της Ελλάδας καταδίκασε, έμμεσα αλλά σίγουρα, την Ευρώπη στην παρούσα κατάσταση μόνιμης στασιμότητας, παγκόσμιας ασημαντότητας και, πιο πρόσφατα, ανυπολόγιστης ταπείνωσης. Υπό αυτή την έννοια, το θεωρώ σημαντική συμβολή.
Συνεργαζόμενες με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ (ίσως το καλύτερο παράδειγμα κίτρινης και αντιδεοντολογικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας στην Ευρώπη), η μεταφορά του βιβλίου σας σε ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων θα προσφέρει στις καλύτερες σχολές δημοσιογραφίας ένα εξαιρετικά χρήσιμο παράδειγμα για το πώς σημαντικά ιστορικά γεγονότα παραποιούνται, συσκοτίζονται και πλαστογραφούνται.
Για όλους αυτούς τους λόγους, πεπεισμένος ότι το ντοκιμαντέρ σας δεν θα χάσει τίποτα από την αξία του ως παράδειγμα προς αποφυγήν αν δεν εμφανιστώ σε αυτό, αισθάνομαι ελεύθερος να απορρίψω την ευγενική σας πρόσκληση.
Ειλικρινά
Γιάνης Βαρουφάκης
7/8/2025».
To BDS Greece αναδεικνύει τις τεράστιες ευθύνες και τη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης στην Ισραηλινή πειρατεία που έλαβε χώρα ανάμεσα στην Κρήτη και τα Κύθηρα.
Πιο συγκεκριμένα, καταγγέλλει πως η ελληνική κυβέρνηση – και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης- δεν ανταποκρίθηκε στα σήματα SOS των πλοίων που δέχθηκαν επίθεση, δεν προστάτευσε πολίτες εντός της δικής της ζώνης ευθύνης, δεν παρενέβη απέναντι σε μια πράξη διεθνούς πειρατείας και επέτρεψε στο ισραηλινό πολεμικό πλοίο να αποχωρήσει από την Κρήτη παίρνοντας μαζί του δύο απαχθέντες ακτιβιστές
Ακολουθεί η πλήρης ανακοίνωση του BDS Greece που επιβεβαιώνει το διεθνή διασυρμό της Ελλάδας ως πειθήνιο όργανο του Σιωνιστικού οράματος του Ισραήλ
----------------------------------------------------------------------------
Τα ξημερώματα της Πέμπτης, ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επιτέθηκαν και κατέλαβαν βίαια 22 σκάφη από τα 60 του Global Sumud Flotilla στα ανοιχτά της δυτικής Κρήτης, εντός του ελληνικού χώρου έρευνας και διάσωσης (SAR).
Απήχθησαν 175 ακτιβιστές και μεταφέρθηκαν στο ισραηλινό αρματαγωγό NAHSHON, ενώ πολλοί δέχτηκαν άγριους ξυλοδαρμούς και κρατήθηκαν για 40 ώρες σε συνθήκες αιχμαλωσίας και εξευτελισμού. Οι τραυματισμοί είναι δεκάδες, κάποιοι με σπασμένα πλευρά, μύτες και σοβαρές κακώσεις.
Το Ισραήλ σε αγαστή συνεννόηση με την υποτελή ελληνική κυβέρνηση, έστειλε το αρματαγωγό με τους απαχθέντες, στο απομονωμένο λιμάνι του Αθερινόλακκου στη νότια Κρήτη και αντί να αντιμετωπιστεί ως πλοίο που συμμετείχε σε πειρατεία, παρέδωσε χωρίς καμία νομική ή άλλη παρέμβαση τους αιχμάλωτους ακτιβιστές στις ελληνικές αρχές.
Από τον Αθερινόλακκο Λασιθίου, οι απαχθέντες μεταφέρθηκαν με λεωφορεία, υπό αστυνομική συνοδεία προς το Ηράκλειο, ενώ 31 τραυματισμένα άτομα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Σητείας για παροχή ιατρικής βοήθειας. Τρεις ακτιβιστές με σοβαρότερα τραύματα μεταφέρθηκαν στο ΠΑΓΝΗ. Όταν έφτασαν στο αεροδρόμιο Ηρακλείου, χάρη στη μαζική κινητοποίηση αλληλέγγυων και την άμεση παρέμβαση νομικών ομάδων, αφέθηκαν ελεύθεροι οι ακτιβιστές και ενώθηκαν με τους αλληλέγγυους διαδηλωτές στο αεροδρόμιο.
Οι ακτιβιστές θα φιλοξενηθούν σε διάφορους χώρους στο Ηράκλειο και αλλού.
Όχι όμως όλοι.
Οι Thiago Avila και Saif Abukeshek, πολύ γνωστά δημόσια πρόσωπα του στολίσκου, δεν αποβιβάστηκαν ποτέ.
Παραμένουν αιχμάλωτοι και μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι στην κακόφημη για τα βασανιστήρια Παλαιστινίων κρατουμένων ισραηλινή φυλακή Shikma στην Ασκελόν, βόρεια της Γάζας, κατηγορούμενοι ως «τρομοκράτες» – επειδή μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα!
Επιβεβαιωμένες πληροφορίες από τους ακτιβιστές που ήταν αυτόπτες μάρτυρες προκύπτει ότι ο Saif Abukeshek βασανίστηκε πάνω στο NAHSHON πριν πιάσει στον Αθερινόλακκο και μάλιστα στην προσπάθεια άλλων ακτιβιστών να τον διασώσουν από τα χέρια των Ισραηλινών, ξυλοκοπήθηκαν άγρια και αυτοί με αποτέλεσμα να χρειαστεί 31 άνθρωποι να πάνε στο νοσοκομείο της Σητείας.
Όμως νέα επείγουσα μαρτυρία προέκυψε μέσω διπλωματικών διαύλων στο Ισραήλ.
Σύμφωνα με τη βραζιλιάνικη πρεσβεία, ο Thiago Ávila ανέφερε ότι υπέστη βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς και κακομεταχείριση. Κατά τη διάρκεια επιτηρούμενης επίσκεψης, όπου βρισκόταν πίσω από γυαλί και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει ελεύθερα, αξιωματούχοι της πρεσβείας παρατήρησαν εμφανή σημάδια στο πρόσωπό του. Ο ίδιος ανέφερε έντονο πόνο, ιδιαίτερα στον ώμο.
Έχουν ήδη κατατεθεί χθες πρωί από την ελληνική νομική ομάδα του Global Sumud Flotilla:
– επείγουσα μηνυτήρια αναφορά στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
– αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
με αίτημα να αποτραπεί η παράνομη μεταφορά τους και να διασφαλιστεί η άμεση απελευθέρωσή τους. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα και το ισραηλινό πλοίο διέφυγε.
Η ελληνική κυβέρνηση:
Η στρατηγική συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ – με στρατιωτικές συνεργασίες, βάσεις, κοινές ασκήσεις, αγορές πολεμικού υλικού δισεκατομμυρίων και πλήρη πολιτική κάλυψη – μεταφράζεται πλέον σε πρακτική συμμετοχή σε εγκλήματα που συντελούνται μπροστά στα μάτια μας.
Δεν ξεχνάμε:
Απαιτούμε μαζί με το κίνημα αλληλεγγύης στη Παλαιστίνη:
Ο στόλος της αλληλεγγύης συνεχίζει.
Και εμείς δεν θα αφήσουμε αυτό το έγκλημα να συγκαλυφθεί.
του Κώστα Καναβούρη
Πρωτομαγιά σήμερα. Των 200 της Καισαριανής, των θυσιών και των αγώνων της εργατικής τάξης παγκοσμίως, των γενεθλίων του μέγιστου Γιάννη Ρίτσου. Πρωτομαγιά που η Ελληνική της κατάντια στην Ιστορία, στο νόημα, στο περιεχόμενο και στην προοπτική της έγιναν μπαίγνιο στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη μέσα σε μία μόνο φράση από το τηλεοπτικό του μήνυμα: «Πριν δούμε αν θα μας το φέρει ο Akylas, ας δούμε τα μέτρα που έχουμε φέρει στους εργαζόμενους».
Δεν είναι «τα άγια τοις κυσί». Είναι η εκφασισμένη αισθητική ισοπέδωση και των κινημάτων και της παραγωγής πολιτικής σε όλο το φάσμα των ταξικών μεροληψιών που ανακυκλώνεται σχεδόν ακαριαία και εμφανίζεται ως διαφημιστικός λόγος και τεχνική επικοινωνίας. Μια τεχνική οραματικής απομάγευσης και ομογενοποίησης όπου, κάτω από την ομπρέλα της, κάλλιστα συνυπάρχουν: η πολιτική άνοια του Μητσοτάκη, η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου, ο παρωπιδικός ηρωισμός της κομμουνιστικής Αριστεράς που μπορεί «να παρέχει ασφαλή προορισμό» λόγω των παρωπίδων, σύμφωνα με τον Παναγιώτη Κονδύλη, αλλά από την «άρνησή» του λείπει το απαραίτητο συμπλήρωμα: «της άρνησης», για να πραγματωθεί ο δεύτερος νόμος της Διαλεκτικής. Κάτω από την ίδια ομπρέλα, χωράει φυσικά και η χάβρα της υπόλοιπης Αριστεράς και της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, αλλά και οι διάφορες εκφωνήσεις που μετατρέπουν την πολιτική σε επικοινωνιακό τρικ (μαζί με τους συμβολισμούς της, βαραθρώνοντας ακόμα και την ιερότητα των κορυφαίων στιγμών), που μεταλλάσσουν την προγραμματική εναγώνια διεργασία σε διαφημιστική υπόσχεση στην οποία υπακούει κάθε καμπάνια νέου προϊόντος που σέβεται τον εαυτό της. Γιατί βέβαια, μια υπόσχεση είναι πάντοτε προτιμότερη από την αλήθεια.
Πρωτομαγιά σήμερα: «Οι γάμοι του Ουρανού και τις Κόλασης έχουν αρχίσει και είσαι καλεσμένος», λέει ο Ουίλιαμ Μπλέικ (1757 - 1827). Και φυσικά τέτοιου είδους «γάμοι» μόνο αναίμακτοι δεν είναι.
Πρωτομαγιά σήμερα και μαυρίζει η ψυχή σου διαβάζοντας τα στοιχεία από το χτεσινό αφιέρωμα της Εφ.Συν, με αριθμούς φρίκης από την ΕΛΣΤΑΤ. Εκατοντάδες είναι τα παιδιά της εργατικής τάξης που δεν γυρίζουν στο σπίτι ύστερα από το μεροκάματο. Στην Ελλάδα του 13ωρου, της απλήρωτης υπερωρίας, της επισφαλούς εργασίας, της έλλειψης συλλογικής σύμβασης εργασίας, της εργοδοτικής ασυδοσίας, της αναιτιολόγητης απόλυσης, μόνο το διάστημα 2022 - 2025 είχαμε 633 θανάτους από εργατικά ατυχήματα και 991 τραυματισμούς, πολλοί από τους οποίους με ανήκεστες βλάβες και στο πρώτο τρίμηνο του 2026 άλλους 37 νεκρούς. Αυτά έχει φέρει το Επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη.
Και στην φρίκη αυτή δεν προσμετρώνται οι εργαζόμενοι με δελτίο παροχής υπηρεσιών και οι εργαζόμενοι σε: αγροτικές εργασίες, λατομεία, ναυτιλία, Ένοπλες Δυνάμεις και Σώματα Ασφαλείας. Επίσης, τα στοιχεία είναι ελλιπή, επειδή από την πολιτική επιλογή αποψίλωσης προσωπικού των Επιθεωρήσεων Εργασίας είναι αδύνατο να ελεγχθούν τα καταγγελλόμενα περιστατικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το 2024, από τα 17000 εργατικά ατυχήματα ελέγχθηκαν μόλις τα 6000.
Πρωτομαγιά σήμερα. Ας μου επιτραπεί η ειλικρινής ανάγκη να κλείσω αυτό το κείμενο με ένα παλιό ποίημα από τη συλλογή «Νυχτολόγιο χειρός», εκδ. Καστανιώτης 1995. Κι ας είναι αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση στις πέντε νεκρές εργάτριες της «Βιολάντα»: Ελένη Κατσαρού, Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Αναστασία Νάσιου, Αγάπη Μπουνόβα και Βασιλική Σκαμπαρδώνη:
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΑΡΔΙΑ ΣΕ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ
Συνήθως δε μιλώ τις νύχτες
καθώς πέντε κορίτσια
στέκονται μπροστά στις μηχανές
παρέα με την κλεμμένη Καρυάτιδα
και την κυρά Φροσύνη.
Η πρώτη βρέθηκε στο δόντι του χιονιού
κι ορμάει στο φυλαχτό της.
Η άλλη γνέθοντας τον πρώιμο καημό του κόκκινου.
Η τρίτη ειπώθηκε στα φυλλοβόλα
και πια δεν έχει να κρυφτεί
μήτε να εισχωρήσει.
Για τις υπόλοιπες
δεν αναφέρει τίποτα η Ιστορία'
μόνο το δάχτυλο καπνίζει ακόμα
ρωτώντας για το κορμί τους.
Και του χρόνου. Με την ευχή να μην πάψουμε να ρωτάμε. Και πρώτα απ' όλους τον εαυτό μας.
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
