του Νίκου Ξυδάκη

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, καλό θα ήταν να ακουστούν οι φωνές των πρώην πρωθυπουργών, που συνέβαλαν στη ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία».

Οι ραγδαίες εξελίξεις στα μέτωπα πολέμου και γενοκτονιών σε Ιράν, Λίβανο και Παλαιστίνη, επηρεάζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και ασφαλώς επηρεάζουν και την Ελλάδα. Δυστυχώς, η χώρα μας συρρικνωμένη γεωοικονομικά από τη Μεγάλη Χρεοκοπία, έχει περιέλθει επιπλέον σε φάση διπλωματικής συρρίκνωσης, και όχι μόνον εξαιτίας αντικειμενικών αδυναμιών.

Η κυβέρνηση, βυθισμένη στα σκάνδαλα και τον επτάχρονη φθορά, παραδομένη σε έναν αδιέξοδο ατλαντισμό και ισραηλιτισμό, αδυνατεί και υποκειμενικά να συγκροτήσει μια εξωτερική πολιτική μακράς πνοής, προσαρμόσιμη στις εξελίξεις.

Μέγα μέρος της υποκειμενικής αδυναμίας οφείλεται στην ηγεσία. O Κυρ. Μητσοτάκης κατά τα πρώτα έτη της διακυβέρνησής του άσκησε εξωτερική πολιτική με σκοπό την ενίσχυση του προσωπικού του προφίλ ― λ.χ. η ομιλία του στο Κογκρέσο. Εκτιμάται ότι ζητούσε να διασκεδαστούν οι αρνητικές εντυπώσεις στην Ουάσιγκτον για τη σφοδρή του αντίδραση στη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία τελούσε υπό την ισχυρή παρότρυνση των ΗΠΑ. Σε αυτό το μοτίβο άντλησης αποδοχής παραχωρήθηκε άνευ ανταλλαγμάτων το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο έπαιξε στρατηγικό ρόλο στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Στον συνεχιζόμενο αυτό πόλεμο, η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να της ζητηθεί, εκήρυξε ατύπως τον πόλεμο στη Ρωσία, διαρρηγνύοντας μια μακρότατη παράδοση ομαλών ελληνορωσικών σχέσεων, οι οποίες δεν είχαν πληγεί ούτε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ούτε κατά τη δικτατορία. Αντιθέτως, η Τουρκία βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην προνομιακή θέση να διατηρεί άριστες σχέσεις και με τη Ρωσία και με την Ουκρανία και με την Ε.Ε. και με τις ΗΠΑ.

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Βάλαμε την Τουρκία στη συζήτηση. Καλώς ή κακώς, η ελληνική εξωτερική πολιτική πάσχει από μονοκαλλιέργεια: ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τα ελληνοτουρκικά. Αυτή η ενασχόληση, καίτοι απολύτως αναγκαία, τείνει να απομυζά όλους τους διπλωματικούς πόρους και να συρρικνώνει την ελληνική ατζέντα. Ακόμη χειρότερα, κατά καιρούς, ωθεί τις ελληνικές κυβερνήσεις σε ευκαιριακές «φιλίες» με εχθρούς των «εχθρών». Φευ! Με ισχνά ή και οικτρά αποτελέσματα.

Μια τέτοια κίνηση, με πρωτοφανή διάρκεια και πολλαπλώς αμφιλεγόμενη, είναι η ελληνοϊσραηλινή σχέση, που προσφάτως αποκαλείται και συμμαχία. Συμμαχία; Ποια συμμαχία μπορείς να συνάψεις με μια χώρα που τελεί εκτός κάθε πλαισίου διεθνούς δικαίου, που διαπράττει επιθετικούς πολέμους και γενοκτονίες, με τον πρωθυπουργό της υπόλογο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Η νομική και ηθική διάσταση θα ήσαν ήδη αρκετές, για την Ελλάδα που πάντα ορθώς επικαλείται το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό. Υπάρχει όμως και η στρατηγική και γεωπολιτική διάσταση. Το Ισραήλ δεν έχει συμμάχους, εκτός των ΗΠΑ. Το Ισραήλ από της ιδρύσεώς του πολεμά μόνο για τον εαυτό του, σε επεκτατικούς πολέμους, με κατοχή εδαφών και εποικισμούς, και ήδη προβαίνοντας σε εκτεταμένες εθνοκαθάρσεις.

Η σιωπηρή αποδοχή της γενοκτονίας στη Γάζα δεν προσφέρει τίποτε στην Ελλάδα, της αφαιρεί. Οι βομβαρδισμοί αμάχων στο Λίβανο δεν είναι απλώς «αντιπαραγωγικοί», όπως είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός, είναι εγκλήματα πολέμου κατά συρροήν. Δεν είναι δυνατόν να εγκαλείται το Ιράν για τις ασύμμετρες αμυντικές του ενέργειες και να μην εγκαλούνται το Ισραήλ και οι οι ΗΠΑ για δολοφονίες παιδιών και δολοφονίες διαπραγματευτών.

Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η αντιπαλότητα και ο ανταγωνισμός του Ισραήλ με την Τουρκία δεν είναι ικανή συνθήκη για συμμαχία μαζί του. Ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός στη Συρία, λ.χ., δεν μπορεί να μοχλευθεί επωφελώς εκ μέρους της Ελλάδας.

Αντιθέτως, εκεί που η Ελλάδα επιχείρησε να συνάψει διμερείς σχέσεις, απέτυχε: πρωτίστως στη Λιβύη, όπου η Τουρκία έχει ισχυρή οικονομική και στρατιωτική παρουσία, και ήδη μετέχει στον διαμοιρασμό των λιβυκών πετρελαϊκών πόρων.

Εκτιμάται ότι ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός δεν θα λάβει θερμές μορφές. Κυρίως διότι δεν αντέχει το Ισραήλ να ανοίξει τέτοιο μεγάλο μέτωπο, μετά το Ιράν όπου καταδείχθηκε η αδυναμία του: χωρίς τις ΗΠΑ δεν θα το αποτολμούσε. Ως εκ τούτου, οι βαρύγδουπες αναλύσεις που δημοσιεύονται από Ισραηλινούς, για τη Συμμαχία (sic) που θα υπερασπιστεί το Αιγαίο από τους Τούρκους είναι απλώς ανοησίες και φτηνή προπαγάνδα.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΩΝ

Η Ελλάδα από την αρχή της μεγάλης της κρίσης, το 2010, βρέθηκε σε εναγκαλισμό με το Ισραήλ. Εκκινώντας με την επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τον Αύγουστο 2010, επί πρωθυπουργίας Γ. Α. Παπανδρέου, και συνεχίζοντας με πρωθυπουργούς Α. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, και με διαρκή συμμετοχή της Λευκωσίας, το Ισραήλ εξασφάλισε στρατηγικό βάθος προς δυσμάς, καταφύγια σε Κύπρο και Ελλάδα, ασφαλή οικονομικό χώρο για τοποθετήσεις ιδιωτών και κρατικών funds, πολλαπλές διευκολύνσεις.

Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, επίσημος αγοραστής αλλά και αδειοδότης εξαγωγών του κατασκοπικού Predator, χρήστης μηχανών εκλογικού επηρεασμού της Ομάδας Jorge και των πρώην πρακτόρων που διευκόλυνε ο Ισραηλινός Πρόεδρος Χέρτσογκ, είναι πιθανότατα εκτεθειμένο σε ισραηλινούς μηχανισμούς. Η Ελλάδα γιατί να είναι εκτεθειμένη, τη στιγμή που όλος ο κόσμος αλλάζει και οι ισορροπίες αλλάζουν;

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, καλό θα ήταν να ακουστούν οι φωνές των πρώην πρωθυπουργών, που συνέβαλαν στη ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία». Πώς την εννοούσαν τότε, πώς την εννοούν τώρα; Οι κ. Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας οφείλουν να μιλήσουν στον ελληνικό λαό, που τους τίμησε και τους εμπιστεύτηκε.

«Τ’ όνομά του ανθός ευωδιάς βυθός

πείτε στα κορίτσια να μην το λένε

Μέρα σαν κι αυτή, στου Αη Γιωργιού τ’ αφτί

που όλα τα τραγούδια γι’ αγάπη κλαίνε»

Του Άι-Γιώργη σήμερα και θυμηθήκαμε το Ederlezi

Το Erdelezi είναι ένα δημοφιλές παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι των Ρομά των Βαλκανίων. Το τραγούδι πήρε το όνομά του από την ομώνυμη γιορτή με την οποία οι τσιγγάνοι των Βαλκανίων γιόρταζαν την επιστροφή της άνοιξης. Σταδιακά και ενώ οι τσιγγάνοι ασπάζονταν το χριστιανισμό, η γιορτή αυτή ταυτίστηκε με τη γιορτή του αγίου Γεωργίου.

Η λέξη Ederlezi προέρχεται από την τουρκική λέξη Hidirellez, που σημαίνει την αντίστοιχη γιορτή με την οποία οι Τούρκοι γιορτάζουν την αρχή της άνοιξης, η οποία τοποθετείται  περίπου 40 ημέρες μετά την εαρινή ισημερία.

Το Ederlezi γνώρισε διάφορες εκδοχές, αλλά έγινε διάσημο όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Ο καιρός των Τσιγγάνων» (1988), του Emir Kusturica, με την εκδοχή του Goran Bregovic. Στην ονειρική αυτή ταινία του Kusturica υπάρχει η αναπαράσταση της γιορτής όπως αυτή γινότανε στους σλαβόφωνους λαούς.

Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε και με ελληνικούς στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου με τον τίτλο «Του Αη Γιώργη» και ερμηνεύτηκε από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο δίσκο «Παραδέχτηκα» του 1991 που τα περισσότερα τραγούδια του προέρχονται από τον « καιρό των τσιγγάνων»

η φωτογραφία προέρχεται από τον ιστότοπο των ΑΣΚΙ και με αυτήν “έντυσε” την ανάρτησή του ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι ο ένας από τους δύο δικηγόρους υπεράσπισης της Μαριάννας Μανουρά, συντρόφου του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη, που έχασε τη ζωή του στην έκρηξη που συνέβη σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους τον Οκτώβριο του 2024

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης στο κλείσιμο της αγόρευσής του θέτει το εύλογο ερώτημα εάν υπάρχουν στη δημοκρατία μας νόμιμοι μηχανισμοί που να μπορούν να επιβάλλουν την τήρηση των νόμων από το ίδιο το κράτος, το οποίο πολλές φορές εμφανίζεται να τους καταπατά και να αυθαιρετεί. Γιατί, αλλιώς, όπως ισχυρίζεται ο δικηγόρος, μπορεί να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε δράση οποιουδήποτε πολίτη που κινείται προς αυτή την κατεύθυνση και η οποία τη δεδομένη στιγμή μπορεί να θεωρείται παράνομη και τρομοκρατική. Όπως άλλωστε συνέβη και στην περίοδο της χούντας, όπου υπήρξε πλήθος βομβιστών οι οποίοι μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος μνημονεύονταν πλέον ως αντιστασιακοί – με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη

Αναγνωρίζοντας φυσικά πως η ένοπλη βία παραβιάζει το ισχύον ποινικό δίκαιο και τους ποινικούς κανόνες και πως το δικαστήριο θα δικάσει με βάση αυτούς τους κανόνες, καλεί ωστόσο το δικαστήριο να δικάσει δίκαια ακολουθώντας μία πιστή τήρηση της διαδικασίας της απόδειξης με αυστηρή επισκόπηση της δικογραφίας, της αποδεικτικής διαδικασίας και του τι προέκυψε σε αυτή. Και με αυτό τον τρόπο να αποδείξει πως ο δρόμος της δικαιοσύνης υπάρχει και πως τα δικαστήρια δεν είναι μηχανισμός επικύρωσης των αφηγημάτων της εκάστοτε Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Και γιατί μόνο έτσι η δημοκρατία θα πείσει τον αρνητή της ότι η προσφυγή του στη βία ήταν αδικαίωτη γιατί οι θεσμοί της ήταν και είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί

Ακολουθεί ολόκληρη η ενδιαφέρουσα αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη, όπως τη δημοσίευσε σε ανάρτησή του στο facebook

-----------------------

Θέλω όμως να πω και εγώ κάτι τελευταίο, νομικό-πολιτικό, όσον αφορά όλα τα ζητήματα τα οποία ακούστηκαν στο ακροατήριο και σε συνέχεια σκέψεων της κυρίας Εισαγγελέως. Είπε η κυρία εισαγγελέας στην αρχή της πρότασης της: «στην κοινοβουλευτική δημοκρατία υπάρχουν θεσμοί, και άρα δεν δικαιολογείται από κανέναν η λήψη του ρολού του τιμωρού». Και αυτό, μάλιστα, ενώ αναγνώρισε ότι «υπάρχουν και αυθαιρεσίες με θεσμικό ένδυμα», δεν υπάρχουν δηλαδή αυθαιρεσίες οι οποίες είναι μονάχα απ’ έξω, υπάρχουν αυθαιρεσίες οι οποίες έρχονται μέσα από το ίδιο το κράτος. Νομίζω ότι αυτή η φράση πλησιάζει την καρδιά του ζητήματος του 187Α, το οποίο σε μια από τις πολλές ανέξοδες λέξεις που έχει το συγκεκριμένο άρθρο λέει: «Όποιος τελεί κακούργημα... με σκοπό να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη...».

Είναι προφανές ότι ο εξαναγκασμός μιας δημόσιας αρχής να τελέσει μια οποιαδήποτε πράξη είναι ο ορισμός της πολιτικής. Κάνουμε πολιτική για να εξαναγκάσουμε το κράτος να κάνει κάτι το οποίο καταρχήν δεν θέλει. Για αυτόν τον λόγο οργανωνόμαστε σε κόμματα, σε σωματεία, γιατί ζητάμε από το κράτος να ψηφίσει νόμους που – αρχικά τουλάχιστον - δεν θέλει. Και μέσα από τη συλλογική μας δράση εξαναγκάζουμε το κράτος να το κάνει. Υπάρχει δηλαδή μια αντιδιαστολή σε αυτό το “παρανόμως”. Λέει εδώ το άρθρο «με σκοπό να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη». Γιατί το “παρανόμως” σημαίνει και υποδηλώνει ότι υπάρχει το “νομίμως”. Υπάρχει η νόμιμη οδός προκειμένου να καταφέρεις να κάνεις αυτά τα πράγματα, απέναντι ακόμα και στις θεσμικές αυθαιρεσίες στις οποίες αναφέρθηκε η κυρία Εισαγγελέας.

Αν πάψει να υπάρχει η νόμιμη οδός, αυτό είναι και το κρίσιμο, το οποίο διαφοροποιεί τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούμε μια δράση η οποία είναι παράνομη, ή ακόμα και μια δράση η οποία είναι ένοπλη. Όταν δεν υπάρχει η νόμιμη οδός, δεν υπάρχει ο νόμιμος μηχανισμός, τότε όντως δικαιολογείται η παράνομη δράση. Και φυσικά αυτό είναι που διαφοροποιεί και στην εθνική μας ιστορία, και στην κοινωνική μας ιστορία αν το θέλετε διαφορετικά, τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται οι δράσεις, οι δυναμικές δράσεις, οι δράσεις ένοπλης αντίδρασης στη διάρκεια της δικτατορίας, που είναι δράσεις οι οποίες είναι θεμιτές και νομιμοποιημένες. Σε σημείο που και εσείς θυμηθήκατε, κύριε Πρόεδρε, ότι και ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, μακαρίτης πια, έχει πει και στη Βουλή ότι «εγώ συμμετείχα σε τέτοιου τύπου ενέργειες», είναι γνωστό αυτό. Και ο λόγος γιατί υπάρχει διαφορετική πλαισίωση αυτών των ενεργειών είναι ότι φυσικά δεν υπήρχε άλλος νόμιμος τρόπος προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Και εκεί κάποια από τα πράγματα τα οποία είπε η κυρία Εισαγγελέας ήταν πάρα πολύ ταιριαστά. Αυτό το οποίο είπε, για παράδειγμα, ότι μια τέτοιου τύπου ομάδα βάζει μια βόμβα, προκειμένου να στείλει το μήνυμα στην κοινωνία ότι εδώ πέρα εξακολουθεί να υπάρχει η αντίδραση και η αντίσταση και δεν υπάρχει ας πούμε μια αποχαύνωση και μια αποδοχή: αυτός είναι ο ορισμός των δυναμικών ενεργειών που γίνανε στην Ελλάδα το 1969, 1970, 1971, γιατί πριν γίνουν οι μαζικές κινηματικές εκδηλώσεις, συλλογικές, ενάντια στη Χούντα που κορυφώθηκαν το 1973 με το Πολυτεχνείο, αυτές οι ενέργειες ήταν οι ενέργειες οι οποίες δίνανε στον κόσμο την αίσθηση ότι εδώ πέρα δεν έχουν υποκύψει, δεν έχουν υποταχθεί όλοι.

Υπάρχει ένα περιστατικό το οποίο το ανέφερε η κυρία Μανουρά στα πολλά περιστατικά τα οποία ανέφερε κάνοντας αυτή την πλαισίωση, που είναι η αποτυχημένη αυτή ενέργεια, η δυναμική ενέργεια του Τσικουρή και της Αντζελόνι στη Χούντα. Ψάχνοντάς το, βρήκα το βιβλίο του ιστορικού μας Πολυμέρη Βόγλη, “Η δυναμική αντίσταση”. «Η δυναμική αντίσταση» είναι η φράση την οποία, σημειωτέον, η κυρία εισαγγελέας τη χρησιμοποίησε μερικές φορές προκειμένου να δώσει, ας πούμε, να ορίσει τις συγκεκριμένες ενέργειες. Και λέει ο Βόγλης, θυμίζοντας, για να διαβάσω τα περιστατικά, ότι μια τέτοια ενέργεια εκτελέστηκε το 1970, «είχε δύο πρωταγωνιστές, τον Κύπριο Γιώργο Τσικουρή, 25 ετών, φοιτητή στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, μέλος του ΠΑΜ και πρόεδρο του Συλλόγου των Ελλήνων και Κύπριων Φοιτητών στο Μιλάνο, και την Ιταλίδα Μαρία Έλενα Αντζελόνι, 31 ετών, εργαζόμενη μητέρα, μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν  2 Σεπτεμβρίου 1970, το σχέδιο ήταν να αφήσουν ένα αυτοκίνητο με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών στον χώρο στάθμευσης της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Η ανατίναξη θα γινόταν με τη λειτουργία δύο μηχανισμών που θα τοποθετούσαν. Ο πρώτος μηχανισμός θα ενεργοποιούσε τη μίζα, ο δεύτερος θα πυροδοτούσε την έκρηξη. Όμως η βόμβα εξερράγη ενώ οι ίδιοι βρίσκονταν ακόμα μέσα στο αμάξι με αποτέλεσμα [τον θάνατο] των δύο συγκεκριμένων ανθρώπων». Στη μνήμη του Γιώργου Τσικουρή και της Μαρίας Έλενας Αντζελόνι, κυκλοφόρησε μια αφίσα από το ΠΑΜ: δεξιά πάνω υπάρχει ένα παλιό ριζίτικο της Κρήτης: «Τον αντρειωμένο μην τον κλαις ούτε κι αν αστοχήσει, και να αστοχήσει μια και δυο, πάλι αντρειωμένος θα ’ναι, πάντα είν’ οι πόρτες ανοιχτές». Νομίζω ότι είναι και το τραγούδι το οποίο ζήτησε ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν ιδρυτής του ΠΑΜ, να παιχτεί την ημέρα της κηδείας του στη διαθήκη του. Και στο κάτω μέρος της αφίσας τους αριστερά υπάρχει μια φράση του Τσε Γκεβάρα που λέει: «Σε όποιον τόπο κι αν μας βρει ο θάνατος, ας είναι ευπρόσδεκτος. Αρκεί η πολεμική μας κραυγή να φτάνει σε ένα δεκτικό αυτί ώστε ένα άλλο χέρι να απλώσει για να κρατήσει τα όπλα μας».

Θέλω με δεδομένα αυτά να αναρωτηθούμε, κύριε Πρόεδρε, ποια είναι σήμερα η νόμιμη οδός προκειμένου να αλλάξουμε μια σειρά από κακώς κείμενα τα οποία βλέπουμε και αυτή θα είναι η τελική μου κατάληξη, για μια σειρά πράγματα τα οποία συμβαίνουν έξω από αυτό εδώ πέρα το δικαστήριο.

Ποια είναι για παράδειγμα η νόμιμη οδός προκειμένου η διαπιστωμένη αυθαιρεσία της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας να σταματήσει; Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με τους δεκάδες ανθρώπους που έχουν φυλακιστεί για εγκλήματα που δεν τέλεσαν και στη συνέχεια αθωώθηκαν. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει τέτοιου τύπου νόμιμη οδός, γιατί αυτό το πράγμα έρχεται και επανέρχεται και επαναλαμβάνεται. Ποια είναι η νόμιμη οδός προκειμένου να αναγκαστεί η ΕΥΠ να δώσει την αιτία της παρακολούθησης του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και το υλικό της παρακολούθησης το οποίο παρακρατά; Και θα μου πείτε φυσικά: ποια είναι η νόμιμη οδός; τα δικαστήρια είναι. Έβγαλε απόφαση το Συμβούλιο της Επικρατείας στην οποία καλεί την ΕΥΠ να δώσει την εξήγηση, να δώσει τα έγγραφα, και η ΕΥΠ δεν τα δίνει. Δεν τα δίνει. Η νόμιμη οδός δηλαδή, στο συγκεκριμένο γεγονός μιλάω πάντοτε, είναι κλειστή.

Ποια είναι η νόμιμη οδός προκειμένου να σταματήσει μια γενοκτονία, αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, αυτούς τους μήνες στην Παλαιστίνη; Και πάλι η απάντηση είναι προφανέστατα τα διεθνή δικαστήρια, τα οποία έχουν τη διεθνή δικαιοδοσία. Και υπάρχει ένταλμα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, σε βάρος του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, το οποίο δεν εκτελείται. Και κάθε φορά που περνάει από τον ελληνικό εναέριο χώρο και δίνει τη δυνατότητα η ελληνική κυβέρνηση, που έχει υπογράψει τη Συνθήκη της Ρώμης το 2002 και υπέχει τις υποχρεώσεις της συγκεκριμένης σύμβασης, πηγαίνουμε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και στην Εισαγγελία Πρωτοδικών και λέμε για ποιον λόγο δόθηκε ο εναέριος χώρος απέναντι σε κάποιον ο οποίος στην πραγματικότητα θα πρέπει να συλληφθεί από το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Δεν εκτελείται όμως το συγκεκριμένο ένταλμα.

Αυτές τις μέρες που γινόταν το δικαστήριο, έγινε μια πραγματικά πάρα πολύ εντυπωσιακή δήλωση, στις 7 του Απρίλη, ήταν Μεγάλη Δευτέρα προς Μεγάλη Τρίτη, από τον Τραμπ, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ που είπε ότι αύριο θα ισοπεδώσω μια χώρα, «ένας πολιτισμός πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει». Εγώ εκείνη την ημέρα σηκώθηκα, έφαγα το πρωινό μου, ξυρίστηκα και πριν έρθω εδώ κοίταξα λίγο το κινητό μου για να δω, για να δω, έγινε η γενοκτονία που προαναγγέλθηκε την προηγούμενη μέρα; Δηλαδή να ισοπεδωθεί ένας πολιτισμός, όχι στρατιωτικοί στόχοι, αλλά εργοστάσια, πόλεις, ένας πολιτισμός πανάρχαιος, τα πάντα.

Και εκεί έβαλα στον εαυτό μου και ένα ερώτημα, κύριε Πρόεδρε, και θα ήθελα να σας το πω γιατί μετά από όλα αυτά τα οποία ειπώθηκαν, πρέπει και εμείς με κάποιον τρόπο να κάνουμε μια τοποθέτηση. Τι θα γινόταν αν υπήρχε μια μηχανή του χρόνου και εμφανιζόταν εδώ σήμερα ο Τσικουρής και η Αντζελόνι και κάνανε αυτό το πράγμα το οποίο θέλανε να κάνουν το 1970, θέλανε να το κάνουν σήμερα με τον τρόπο με τον οποίο το περιέγραψα πριν; Εγώ, κύριε Πρόεδρε, με αυτήν την κατάσταση, η οποία πραγματικά ολοένα και περισσότερο κλείνει την οποιαδήποτε νόμιμη οδό, δήλωση πολιτικής καταδίκης δεν θα είχα. Θα είχα ενστάσεις πολιτικής αποτελεσματικότητας, θα είχα ενστάσεις «τι πάτε να κάνετε ρε παιδιά, θα σκοτωθείτε, θα σκοτωθεί κανένας άνθρωπος», αλλά δήλωση πολιτικής καταδίκης, ηθικής απαξίας και ηθικής αποδοκιμασίας, σας το λέω, δεν θα διέθετα.

Αυτό δεν αλλάζει αυτό το πράγμα το οποίο είπατε και εσείς, κύριε Πρόεδρε, ότι η ένοπλη βία είναι φυσικά, στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο και ειδικά στα πλαίσια του ποινικού δικαίου, παράνομη. Και εμείς δεν έχουμε τρελαθεί, ξέρουμε σε ποια διαδικασία ερχόμαστε. Μπορεί κάποιος να κάνει ένα κατασκεύασμα και να πει ότι η ένοπλη βία είναι δίκαιη ή μπορεί να πει ότι είναι νόμιμη σύμφωνα με έναν ανώτερο νόμο, αλλά στην πραγματικότητα η ένοπλη βία παραβιάζει το ποινικό δίκαιο και παραβιάζει τους ποινικούς κανόνες. Και εσείς υφίστασθε, και το είπατε και το ξέρουμε, ότι υφίστασθε αυτούς τους κανόνες και θα πρέπει να τους εφαρμόσετε. Και από αυτή την άποψη δεν υπάρχει αναρχικός δικαστής, όπως δεν υπάρχει και ο Αναρχικός Τραπεζίτης του Πεσόα. Και εμείς που είμαστε εδώ πέρα μέσα και συμμετέχουμε σαν δικηγόροι σε αυτό το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, συμμετέχουμε και με την παρουσία μας το νομιμοποιούμε. Είναι και για εμάς ηθικό ζήτημα, δεν είναι μονάχα για εσάς, που βέβαια είστε φορέας εξουσίας. Και το πρώτο πράγμα με το οποίο ξεκινούσε ο Μανωλεδάκης το πρώτο μάθημά του ήταν να μας λέει ότι το έγκλημα είναι μια διασάλευση ενός εννόμου αγαθού. Η ποινή είναι η αποκατάσταση της διασάλευσης ενός εννόμου αγαθού. Αλλά, συνάδελφοι και συναδέλφισσες, μας έλεγε: η αποκατάσταση της διασαλευθείσας κοινωνικής ειρήνης σε μια κοινωνία η οποία είναι ταξικά διαχωρισμένη και εκμεταλλευτική αποτελεί αποκατάσταση των σχέσεων κυριαρχίας και εκμετάλλευσης σε μια κοινωνία. Και άρα να ξέρετε τι είναι αυτό το πράγμα στο οποίο μπαίνετε και ποιο είναι το σύστημα στο οποίο θα λειτουργήσετε.

Τελευταία φράση: Τι μένει τότε; Υπάρχει οποιοδήποτε σημείο στο οποίο εφάπτονται αυτοί οι δύο κόσμοι που συναντήθηκαν σε αυτό εδώ το δικαστήριο; Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν σημεία στα οποία εφάπτονται αυτοί οι δύο κόσμοι. Αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούν να ακούσουν με το ίδιο ενδιαφέρον και μπορώ να πω και με την ίδια συγκίνηση το τελευταίο μάθημα του Αριστόβουλου Μάνεση που διάβασε εδώ ένας μάρτυρας, ο κύριος Φλώρος: τα λόγια του Μάνεση, του κορυφαίου συνταγματολόγου της χώρας όταν το 1968 τον Γενάρη όδευε προς την απόλυση και την εξορία. Και νομίζω ότι αυτό και τους δύο κόσμους τους κινητοποιεί, τους νοηματοδοτεί και τους αγγίζει.

Εγώ γι’ αυτό τον λόγο καταφεύγω, όπως και η κυρία Μαρίνα Δαλιάνη, στη σκέψη του Νίκου Ανδρουλάκη, που εγώ δεν τον είχα σαν καθηγητή, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει το ζήτημα της δίκης και των δικών ένοπλης βίας, και λέει ο Ανδρουλάκης: «Η αμφισβήτηση της νομιμότητάς της είναι η πιο καταλυτική κριτική και ταυτόχρονα η ισχυρότερη πρόκληση που μπορεί να δεχθεί μια δημοκρατία. Αλίμονο αν δεν είναι ικανή να αποδεχθεί αυτή την πρόκληση…. Η δημοκρατία ακούει και απαντά, προσπαθεί να πείσει τον αρνητή της ότι η προσφυγή του στη βία ήταν αδικαίωτη γιατί οι θεσμοί της ήταν και είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί».

Αυτό το οποίο είναι κρίσιμο και αυτό το οποίο μπορεί να κάνει αυτό το δικαστήριο είναι να ακολουθήσει μία πιστή τήρηση της διαδικασίας της απόδειξης. Και με αυτόν τον τρόπο να αποδείξει ότι οι θεσμοί της δημοκρατίας και οι θεσμοί της δικαιοσύνης είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί. Μια αυστηρή επισκόπηση της δικογραφίας, της αποδεικτικής διαδικασίας και του τι προέκυψε σε αυτή. Αυτό είναι το οποίο ζητάμε. Ζητάμε τα δικαστήρια να μην είναι μηχανισμός επικύρωσης των αφηγημάτων της εκάστοτε Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. Και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο δρόμος της δικαιοσύνης υπάρχει, η οδός της δικαιοσύνης εξακολουθεί να είναι ανοιχτή.

Για να μην ξεχνάμε

Ο ένας, ο Μάκης Βορίδης, έγινε γραμματέας της νεολαίας της φιλοχουντικής Ε.Π.ΕΝ. με εντολή του έγκλειστου στον Κορυδαλλό δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, διαδεχόμενος στη θέση αυτή τον Νίκο Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής. Αρθρογραφούσε λέγοντας πως η σωτηρία της χώρας θα έρθει από τον Κορυδαλλό, υπονοώντας τους Απριλιανούς πραξικοπηματίες. Σήμερα είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός, έχοντας κάνει για λίγο στην άκρη, καθώς είναι ελεγχόμενος για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Ο άλλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπήρξε "αξιότιμος φίλος" και έχαιρε της εκτίμησης του “υπαρχηγού” της χούντας, Στυλιανού Παττακού. Δεν αναγνωρίζει τον ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία! Σήμερα, είναι βουλευτής, αντιπρόεδρος  της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός Υγείας!  Το γκουγκλάρισμα σε “αδιευκρίνιστα ποσά» και “απευθείας αναθέσεις” βγάζει ψηλά το όνομά του, ενώ κάνει μηνύσεις σε όποιον αναφέρεται στο όνομά του

Και, φυσικά, και οι δύο τους στέκουν στο πλευρό του γενοκτονικού Ισραήλ και του παράφρονα Ντόναλντ Τραμπ. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς άλλωστε;

Ο David Draiman υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", λίγο πριν εκτοξευθούν εναντίον του πληθυσμού της Γάζας

Ο David Draiman είναι Αμερικανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός και βασικός τραγουδιστής του heavy metal συγκροτήματος Disturbed από το 1996.

Δηλώνει πως "είμαι Εβραίος, είμαι σιωνιστής και δεν ντρέπομαι γι' αυτό", ενώ τον Ιούνιο του 2024  φωτογραφήθηκε να υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και αποδοκιμασίες σε συναυλίες

Ο Billy Corgan είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός, και ιδρυτής των The Smashing Pumpkins, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία τη δεκαετία του 1990.

Ο Billy Corgan και οι Smashing Pumpkins έχουν εμφανιστεί στο Ισραήλ και ο ίδιος ο Corgan έχει υποστηρίξει την άποψη ότι οι μουσικοί δεν πρέπει να στερούν από τους Ισραηλινούς πολίτες τη ζωντανή μουσική λόγω των πράξεων της κυβέρνησής τους. Έχει δηλώσει επίσης ότι δεν είναι Σιωνιστής και έχει επικρίνει την ισραηλινή κυβέρνηση στο παρελθόν

Πρόσφατα, ο Billy Corgan φιλοξένησε στο podcast του τον David Draiman, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Roger Waters, του θρυλικού μέλους των Pink Floyd, ο οποίος έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Corgan, επικρίνοντάς τον για το βήμα που έδωσε στον Draiman.

--------------------------------

«Αγαπητέ Μπίλι

Τι κάνεις; Πέρασε πολύς καιρός. Κάποιος μου προώθησε την εμφάνιση αυτού του τύπου στο podcast σου. Δεν τον είχα ξανακούσει. Τέλος πάντων, αποδείχθηκε ότι έχει ακούσει για μένα. Φαίνεται ότι έχει πρόβλημα με εμένα που υπερασπίζομαι τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα των αδελφών μου στη Γάζα που σφαγιάζονται σε μια γενοκτονία από τις ένοπλες δυνάμεις του ναζιστικού ρατσιστικού και ανεπιθύμητου κράτους του Ισραήλ. Εσύ, όντας ο αξιαγάπητος τύπος που είσαι, έδωσες σε αυτό το μικρό σκουπίδι την ευκαιρία να διευκρινίσει ή ακόμα και να τροποποιήσει τη θέση του. Το έκανε. Είναι ένα ψυχωτικό ρατσιστικό ναζιστικό γουρούνι.

Μου είπαν, Μπίλι, ότι γράφει μηνύματα πάνω σε βόμβες πριν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις τις ρίξουν σε πολίτες στη Γάζα. Δε χρειάζεται ν ακούσω τίποτε άλλο. Εγώ θα συνεχίσω να συνεργάζομαι με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μου σε όλο τον κόσμο στο κίνημα για να απαιτήσουμε ίσα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνικότητα ή την ιθαγένειά τους. Αν εσύ, φίλε μου, αναρωτιέσαι αν θέλω να μιλήσω με αυτόν τον αποκρουστικό μαλάκα; Η απάντηση είναι “όχι ευχαριστώ Μπίλυ”, η ζωή είναι πολύ μικρή και αυτός μπορεί να κατοικεί στη μικροσκοπική του γωνιά της κόλασης χωρίς το όφελος της αγάπης και της αλήθειας μου.

Με αγάπη

R.

Άμα γεννιέται ένα παιδί,

όλη η φαμίλια του εύχεται έξυπνο να γίνει.

Εγώ που, με την εξυπνάδα μου,

ρήμαξα τη ζωή μου,

ελπίζω ο γιος μου

αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.

Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία

σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - 1938

Ο κόσμος του Όργουελ στο 1984 είναι ένας κόσμος στέρησης της γνώσης και της πληροφορίας, διαστρέβλωσης της αλήθειας και απαγόρευσης της έκφρασης. Στον κόσμο αυτό κυβερνά ο Μεγάλος Αδελφός μέσω της προπαγάνδας, της επιτήρησης, της τρομοκράτησης και της καταστολής της διαφωνίας

Ενώ στον κόσμο του Όργουελ οι άνθρωποι ελέγχονται με τον φόβο και την τιμωρία, στον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Χάξλεϋ ελέγχονται με την πρόκληση ευχαρίστησης – αληθινής ή ψεύτικης δεν έχει σημασία αν ο άλλος την αντιλαμβάνεται ως αληθινή. Στον κόσμο αυτό δεν υπάρχει κανένας λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα υπάρχει κανείς που να θέλει να διαβάσει ένα βιβλίο. Στον κόσμο αυτό η αλήθεια πνίγεται μέσα σε μια θάλασσα ασήμαντων και άσχετων πληροφοριών. Εδώ, οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε εγωκεντρικά παθητικά καταναλωτικά όντα χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης ή δημιουργικότητας

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα μπορούσε να πει κανείς πως στο δυτικό κόσμο είχε επικρατήσει αδιαμφισβήτητα η δυστοπία του Χάξλεϋ. Οι άνθρωποι μετατρέπονταν σε δούλους-καταναλωτές χωρίς να χρειάζεται τρομοκράτηση, πίεση ή καταστολή - σε γενικές γραμμές τουλάχιστον. Μέχρι που ήρθε η γενοκτονία στη Γάζα και χώρες της Δυτικής Ευρώπης – όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία – αντιλήφθηκαν ότι το μοντέλο του Χάξλεϋ δεν επαρκεί 

Στις χώρες αυτές, όποιος πλέον εκφράζει τη συμπάθειά του προς το δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση και κατακρίνει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ συλλαμβάνεται. Και όχι μόνο …

Ο Χουσεΐν Ντογρού είναι Γερμανός πολίτης τουρκικής καταγωγής και ιδρυτής του Red, ενός ανεξάρτητου μέσου που κάλυπτε δημοσιογραφικά τον πόλεμο στη Γάζα, ασκώντας κριτική στη στήριξη της ΕΕ και της Γερμανίας προς το Ισραήλ και έδωσε βήμα σε παλαιστινιακές οργανώσεις

Αυτό ήταν αρκετό για να αντιμετωπίσει από το γερμανικό κράτος την κατηγορία πως  «έδωσε πλατφόρμα σε τρομοκρατικές οργανώσεις», πως «διέδωσε τρομοκρατικά σύμβολα», πως «υποκίνησε κοινωνική διχόνοια» και πως αποτελεί κίνδυνο «αποσταθεροποίησης της ευρωπαϊκής ενότητας»

Χωρίς δικαστήριο, χωρίς ακρόαση, χωρίς υπεράσπιση και πρόσβαση σε δικηγόρο, ο Χουσεΐν Ντογρού καταδικάστηκε σε κυρώσεις που θυμίζουν τον ολοκληρωτισμό του «1984» του Όργουελ και τον παραλογισμό της «Δίκης» του Κάφκα. Δεν μπορεί να ταξιδέψει πουθενά, δεν έχει πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό, δεν μπορεί να εργαστεί. Θεωρητικά, του επιτρέπουν να κάνει ανάληψη 600 δολάρια τον μήνα από τον δικό του λογαριασμό, αλλά στην πράξη η τράπεζά του έχει επανειλημμένα μπλοκάρει ακόμη και αυτό. Σε κάθε περίπτωση όμως, 600 δολάρια δεν επαρκούν σε μια ακριβή πόλη όπως το Βερολίνο. Το ενοίκιο δεν μπορεί να το πληρώσει ο ίδιος. Το πληρώνει η σύζυγός του, με χρήματα που λαμβάνει από φίλους, συγγενείς ή επιδόματα που αφορούν αποκλειστικά εκείνη και τα παιδιά.

Με κοινό τους άρθρο στον ευρωπαϊκό τύπο – και που στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών - οι Γιάνης Βαρουφάκης, Brian Eno και Roger Waters καλούν τη γερμανική κυβέρνηση να άρει τις απαράδεκτες και εξωφρενικές για μια δημοκρατία κυρώσεις. Καλούν επίσης πολίτες, κόμματα και οργανώσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη, να κινητοποιηθούν ώστε «να καταργηθούν οι κυρώσεις που φέρνουν την Ευρώπη στα όρια στυγνής δικτατορίας»

------------------------------------------------------------------

«Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά του Γερμανού δημοσιογράφου Hüseyin Dogru ως το τέλος της δημοσιογραφίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου»

Ο Γερμανός δημοσιογράφος Hüseyin Doğru, ιδρυτής του red.media, ετέθη υπό καθεστώς «κυρώσεων της Ε.Ε.» στις 20 Μαΐου 2025. Επειδή τόλμησε να δημοσιογραφεί για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γερμανία, κατηγορείται για «συστηματική διάδοση ψευδών πληροφοριών σχετικά με πολιτικά αμφιλεγόμενα θέματα, με σκοπό να σπείρει εθνοτικές, πολιτικές και θρησκευτικές διχόνοιες μεταξύ του κυρίως γερμανικού κοινού στο οποίο απευθύνεται». Σημειωτέον, η γερμανική Δικαιοσύνη δεν έχει κατηγορήσει τον Hüseyin Doğru για κανένα ποινικό αδίκημα· απλά έπεσε θύμα της πολιτικής αυθαιρεσίας των Βρυξελλών.

Η επιβολή κυρώσεων στον Hüseyin Doğru με την αιτιολογία της υποτιθέμενης «συστηματικής χειραγώγησης πληροφοριών» μπορεί να θεωρηθεί μόνο απόπειρα εκφοβισμού ανεξάρτητων δημοσιογράφων και επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Ακόμη και η διαδικασία επιβολής των κυρώσεων ακολουθεί διαδικασίες που καμία σχέση δεν έχουν με το λεγόμενο κράτος δικαίου.

Οι συνέπειες αυτών των δρακόντειων κυρώσεων έχουν ως εξής: Οι λογαριασμοί του Hüseyin Doğru έχουν κλειδωθεί. Τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν παγώσει. Του έχει στερηθεί το δικαίωμα να ταξιδέψει εκτός Γερμανίας, ούτε καν εντός της Ε.Ε. – ένα δικαίωμα που θεωρείται αναφαίρετο για κάθε Ευρωπαίο πολίτη. Του επιτρέπεται μόνο μια ελάχιστη «ανθρωπιστική βοήθεια», δηλαδή παροχή τροφίμων, και μόνο κατόπιν αίτησης και κατά την κρίση των Βρυξελλών. Απαγόρευση οποιασδήποτε οικονομικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας.

Επιπλέον, αυτές οι «ευρωπαϊκές» κυρώσεις κατά του Hüseyin Doğru πλήττουν το σύνολο της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένων τριών μικρών παιδιών. Πρόσφατα, κλειδώθηκε ακόμη και ο λογαριασμός της συζύγου του. Οποιαδήποτε αλληλεγγύη προς τον Hüseyin Doğru, τη σύζυγό του ή ακόμη και τα παιδιά του –είτε οικονομική είτε υπό μορφή υλικής βοήθειας– διώκεται ποινικά. Επί της ουσίας, το ευρω-κράτος αποφάσισε και διέταξε την πολιτική εξόντωση μιας ολόκληρης οικογένειας.

Η νομική γνωμοδότηση της πρώην δικαστού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, καθηγήτριας δρος Ninon Colneric, και της καθηγήτριας Νομικής δρος Alina Miron του Πανεπιστημίου του Ανζέρ αναφέρει ότι οι κανονισμοί που επέτρεψαν στην Ε.Ε. να επιβάλει αυτές τις κυρώσεις παραβιάζουν το εφαρμοστικό δίκαιο της Ε.Ε. Η Ε.Ε. χρησιμοποιεί σκόπιμα την απόφαση κυρώσεων 2024/2643 για να φιμώσει αντιφρονούντες και, με αυτόν τον τρόπο, βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στην παρανομία.

Καλούμε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας να σταματήσει την εφαρμογή των κυρώσεων της Ε.Ε. εναντίον πολιτών της και να ψηφίσει στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπέρ της άρσης των κυρώσεων. Καλούμε όλες και όλους, πολίτες, κόμματα και οργανώσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη, να κινητοποιηθούν ώστε να καταργηθούν οι κυρώσεις που φέρνουν την Ευρώπη στα όρια στυγνής δικτατορίας.

Η δημοσιογραφία δεν αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια. Η λογοκρισία δεν προστατεύει τους Ευρωπαίους – προστατεύει μόνο εκείνους που τους καταδικάζουν στη διολίσθηση προς τον ολοκληρωτισμό.

Γ. Βαρουφάκης, Brian Eno, Roger Waters

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Θέλοντας να αναδείξει την τάση προς τον ανορθολογισμό των ασυνείδητων μηχανισμών άμυνας, ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, είχε χρησιμοποιήσει το γνωστό ανέκδοτο της σπασμένης τσαγιέρας.

Σύμφωνα με αυτό, κάποιος επιστρέφει στον ιδιοκτήτη της μια τσαγιέρα που είχε δανειστεί, αλλά την επιστρέφει σπασμένη. Όταν ο ιδιοκτήτης διαμαρτύρεται ότι η τσαγιέρα είναι σπασμένη, αυτός που την είχε δανειστεί του απαντά ότι πρώτον η τσαγιέρα δεν είναι σπασμένη, δεύτερον ήταν ήδη σπασμένη όταν τη δανείστηκε και τρίτον δεν δανείστηκε ποτέ καμία τσαγιέρα.

Εκατόν εβδομήντα χρόνια μετά τη γέννηση του μεγάλου δασκάλου, η Νέα Δημοκρατία τιμά τη μνήμη του, καθώς κάθε φορά που κάποιο στέλεχός της πιάνεται να παρανομεί, απαντά ότι πρώτον δεν υπάρχει καμία παρανομία, δεύτερον ότι έτσι κι αλλιώς τέτοιες παρανομίες κάνουν όλοι και τρίτον ότι οι παρανομούντες αποπέμπονται γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έχει καμία ανοχή στις παρανομίες.

της Ελένης Πρωτονοτάριου

Με τον θάνατο της Μυρτώς και το ξεκατίνιασμα της ελληνικής κοινωνίας,  που λίγο πολύ μετέτρεψε όπως το συνηθίζει όταν πρόκειται για γυναίκα, το θύμα σε θύτη, μου ξαναήρθε στο μυαλό η ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη "Ιωάννης ο Βίαιος". Στηρίζεται σε αληθινό περιστατικό.

Η Μαρκετάκη εμπνεύστηκε την ιστορία από την αληθινή περίπτωση της δολοφονίας της Μαρίας Μπαβέα από το Δημήτρη Ζάγκα το 1963 και πέρα από το έγκλημα, καταδεικνύει το ήθος, την υποκρισία και τον μισογυνισμό της κοινωνίας και κατ' επέκταση της δικαστικής εξουσίας.

Σε έναν απόμερο δρόμο της Μεταμόρφωσης, τα μεσάνυχτα, δολοφονείται η νεαρή Ελένη Χαλικιά (Μίκα Φλωρά) από έναν άγνωστο άνδρα, ο οποίος τρέπεται σε φυγή αμέσως μετά το έγκλημα.Περαστικοί σπεύδουν στο σημείο, αλλά είναι ήδη αργά.

Το περιστατικό μονοπωλεί το ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης, ενώ οι αστυνομικές αρχές έχουν εντοπίσει κιόλας τον πρώτο ύποπτο. Πρόκειται για τον αρραβωνιαστικό του θύματος (Νίκος Γκλαβάς), για τον οποίο όμως σύντομα αίρονται οι υποψίες, παρά το γεγονός πως υπήρξε καταπιεστικός και βίαιος απέναντι στην Ελένη.

Λίγο αργότερα ένας άσχετος με το στενό κύκλο της γυναίκας άντρας, ο 20άρης Ιωάννης Ζάχος (Μανώλης Λογιάδης) ομολογεί πως εκείνος τη σκότωσε, ως αποτέλεσμα των βαριών ψυχολογικών προβλημάτων του.

Η Χαλικιά στιγματίζεται ως "πουτάνα" από τον αρραβωνιαστικό της όταν μαθαίνει πως είχε προηγούμενες σεξουαλικές σχέσεις, ως αγαθή και εργατική κοπέλα από την παραλίγο πεθερά της επειδή έκανε το νοικοκυριό, ως "προοδευτική" από τη συνάδελφό της γιατί δε βιαζόταν να παντρευτεί.

Από κοντά αναγνώστες και εφημερίδες, οι οποίοι μαζί αρχίζουν να αμφισβητούν την ηθική της παραβιάζοντας την ιδιωτικότητα της γυναίκας. Οι "ύποπτες" συναναστροφές της είναι αρκετές για να θεωρηθεί άτιμη, υποτιμώντας την αξιοπρέπεια ενός νεκρού - άρα ανυπεράσπιστου - ανθρώπου. Σα να φταίει σχεδόν…

Ο πικρότατος επίλογος, λοιπόν, αποτελεί πια και τον ειρωνικό θρίαμβο του "Ιωάννη του Βίαιου". Η Χαλικιά έχει ξεγραφεί πλήρως, ο Ζάχος έχει με το μέρος του κοινή γνώμη, άντρες δικαστές και άντρες δημοσιογράφους, οι οποίοι μάλιστα κάνουν χαβαλέ μαζί του την ώρα της δίκης.

Το τελευταίο πλάνο σφίγγει το στομάχι, απηχώντας μια εποχή που ήταν αυτονόητο πως φταίει το θύμα και όχι ο θύτης. Πώς αλλιώς, αφού ήταν απλώς ένας ταλαιπωρημένος νεαρός της διπλανής πόρτας ? Η κακιά η ώρα βλέπετε...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει...

Σε μια δημοκρατική χώρα, θα αρκούσε μόνο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σκάνδαλο των υποκλοπών για να πέσει την επόμενη μέρα η κυβέρνηση. Στη δική μας χώρα, ο Μητσοτάκης συνεχίζεται να πολιτεύεται σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Σήμερα μόλις, ανακοίνωσε ένα μέτρο με διπλό σκοπό. Από τη μία να αποπροσανατολίσει τις συζητήσεις γύρω από τα σκάνδαλα  που πριονίζουν την καρέκλα του αλλάζοντας την πολιτική ατζέντα και από την άλλη να κλείσει το μάτι στο κομμάτι εκείνο των συντηρητικών ψηφοφόρων που ηδονίζονται με τις απαγορεύσεις – ένα τμήμα που αποτελεί έτσι κι αλλιώς την πολιτική βάση του και το ποίο όμως κινδυνεύει να το χάσει λόγω των απανωτών σκανδάλων

Σήμερα λοιπόν, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απαγόρευση της πρόσβασης στα social media των νέων κάτω των 15 ετών. Η ανακοίνωση έγινε από τον ίδιο, απευθυνόμενους στους νέους μέσω αυτών ακριβώς των δικτύων που θα τους απαγορεύσει, χρησιμοποιώντας μάλιστα – σαν το θείο που πασχίζει πάντα να κάθεται μαζί με τη νεολαία – μια φράση που αυτό τον καιρό αναπαράγεται μαζικά και άκριτα από τους νέους χωρίς να σημαίνει τίποτα και που οι νέοι την έμαθαν ακριβώς από αυτά τα μέσα. Όπως και να το δει κανείς, δεν είναι και μια σοφή επιλογή. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι πρόσθεσε ακόμη ένα λιθαράκι γελοιότητας στην εικόνα αυτού του ανθρώπου

Είναι εμφανές πλέον ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωράει χωρίς κανένα σχέδιο με μοναδικό σκοπό τη διατήρησή της στην εξουσία και την πολιτική και οικονομική εξασφάλιση των ημετέρων. Στην κυνική αυτή πορεία της, πετάει διάφορα πυροτεχνήματα αποπροσανατολισμού και παραπλάνησης, όπως αυτής της απαγόρευσης

Μία ολοκληρωμένη κριτική και αποδόμηση της απαγόρευσης αυτής ανέβασε στα social media ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος 

-----------------------------------------

Η μειωμένη έκθεση ατόμων κάτω των 15 ετών στα social media είναι μια ρύθμιση που δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να επιβάλλεται νομοθετικά.

Το αν ένας έφηβος θα ωφεληθεί από την απαγόρευση αυτή πρέπει να κρίνεται από το δικό του περιβάλλον που έχει και την ευθύνη του και με βάση τις α τ ο μ ι κ έ ς του ανάγκες και ευαισθησίες, όχι γενικά και οριζόντια για όλες και όλους σαν να πρόκειται για το κάπνισμα ή το αλκοόλ (που νομοθετικά απαγορεύεται η πώλησή τους, όχι όμως και η ιδιωτική - οικογενειακή κατανάλωσή τους από ανήλικους!).

Η ψυχιατρικοποίηση της χρήσης των social media με το πρόσχημα της ηλικιακής στάθμης είναι ένα σαφές πισωγύρισμα από την άποψη των ατομικών ελευθεριών.

Είναι ευθύνη των ασκούντων την επιμέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους, όχι του νομοθέτη ο οποίος ρυθμίζει μόνο γενικά και όχι σε ατομική βάση και δεν είναι και γιατρός.

Το κράτος παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τί σημαίνουν οι καθιερώσεις νέων "απαγορευμένων καρπών" για κατηγορίες του πληθυσμού. Σημαίνουν κρατική διαφήμισή τους. Με το εθνόσημο και με όλα.

Δεν έχει όμως καθόλου πλάκα που ο νομοθέτης επιδιώκει να επιβάλλει μια ηθικής φύσεως οριζόντια απαγόρευση με μοναδικό κριτήριο την ηλικία, με σκοπό να απολαύσει το χειροκρότημα, σε μία περίοδο που του έχει λείψει τόσο πολύ.

Το χειροκρότημα από εν δυνάμει ψηφοφόρους που δεν τους απασχολεί η ουσία, αλλά θέλουν να αγλαϊστούν με απαγορεύσεις.

Το γεγονός ότι τέτοια απαγόρευση έχει επιβληθεί σε άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η πάντα δημοκρατική (Lol) Αυστρία δεν αποτελεί επιχείρημα: και σε προηγμένες χώρες μπορεί να πέφτει ο κόσμος από τα παράθυρα.

Το ζητούμενο είναι η καταπολέμηση του εκφοβισμού και των παραβάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων και όχι βέβαια ο περαιτέρω περιορισμός των δικαιωμάτων.

Ούτε η δημιουργία νέων λόγων αφαίρεσης της επιμέλειας από γονείς που δεν θα εποπτεύουν, δήθεν, με επάρκεια τα παιδιά τους και την διάνοιξη νέων δικών αλληλοτιμωρίας πρώην συντρόφων και πρώην συζύγων με πρόσχημα τα παιδιά.

Γιατί εκεί είναι το point κάθε φορά που ο νομοθέτης απαγορεύει κάτι στα παιδιά: ποιός θα "κερδίσει" στο δικαστήριο την επιμέλεια.

Διότι είναι αντιληπτό ότι με τεχνικό τρόπο είναι αδύνατο να απαγορευθεί η πρόσβαση των ανηλίκων στα social media ακόμα κι αν ζητείται από όλους μας δελτίο ταυτότητας, οπότε όλοι θεωρούμαστε a priori ανήλικοι μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου!

Να λοιπόν πώς μια ρύθμιση που φαινομενικά αφορά τα παιδιά, αντανακλά στον περιορισμό των δικαιωμάτων όλων μας: εκεί που δεν είχαμε υποχρέωση να ταυτοποιούμαστε, ξαφνικά, με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων αρχίζει άλλη μια συλλογή προσωπικών δεδομένων όλων μας, όχι μόνο των ανηλίκων.

Ακριβώς όπως συνέβη και με την νέα υποχρέωση που επέβαλε η Δ.Ο.Ε. στις γυναίκες: αφού πρέπει να αποδεικνύουν με γενετικές εξετάσεις ότι δεν είναι τρανς για να πάρουν μέρος στα αθλήματα, ξαφνικά όλες οι γυναίκες, δηλαδή και οι cis, ενώ πριν δεν ήταν υποχρεωμένες να αποδεικνύουν το φύλο τους, τώρα τους επιβάλλεται μια νέα διαδικασία και ένα νέο βάρος υποχρεωτικής συλλογής προσωπικών δεδομένων.

Γι΄αυτό κάθε περιορισμός δικαιωμάτων σε ένα μέρος του πληθυσμού δεν αφορά ποτέ μόνο αυτό το μέρος, αλλά έχει απευθείας αρνητική επίπτωση και στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού που υποτίθεται ότι δεν το αφορά άμεσα: πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν μας καλύπτει η απαγόρευση!

Σε μια σοβαρή εκτίμηση αντικτύπου, όλα αυτά που έχω προαναφέρει θα έπρεπε να αποτελούν στοιχεία της στάθμισης που οδηγεί τελικά σε απόρριψη του εν λόγω νομοθετικού μέτρου.

Η συγκυριακή πλειοψηφία του κοινοβουλίου δεν είναι σε θέση να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να προκαλεί την θυμηδία και την αγανάκτηση, ιδίως όταν το δικαίωμα του εκλέγειν ασκείται στα 17.