Το ισραηλινό κράτος γράφει για πολλοστή φορά το Διεθνές Δίκαιο στα παλιά του τα παπούτσια, πραγματοποιώντας αυτή τη φορά προκλητική και παράνομη πολεμική επιχείρηση μέσα στην ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης (search and rescue zone SAR), ανάμεσα στην Κρήτη και στα Κύθηρα.

Η επιχείρηση αυτή έγινε με την ανοχή ή τη συμμετοχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη που εκθέτει και διασύρει για μια ακόμη φορά τη χώρα μας ενώπιον του παγκόσμιου κοινού, θέτοντάς την απέναντι και κόντρα στο Διεθνές Δίκαιο

Ακολουθεί η ανακοίνωση του Global Sumud Flotilla που αναδεικνύει τις πολλαπλές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από το τρομοκρατικό κράτος του Ισραήλ και αναδεικνύει τις τεράστιες ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης

---------------------------------------------------------------

Όπως ανακοινώθηκε προ ολίγου από το κράτος του Ισραήλ και επιβεβαιώθηκε και από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, ισραηλινό σκάφος που μεταφέρει τα πληρώματα του στόλου Global Sumud Flotilla που απήχθησαν πριν από μερικές ώρες δυτικά της Κρήτης κατευθύνεται σε ελληνικό λιμάνι προκειμένου να τα αποβιβάσει.

Τα σκάφη του Παγκόσμιου Στόλου Sumud δέχθηκαν παράνομη και βίαιη επίθεση από το ισραηλινό ναυτικό, ενώ βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης, σε απόσταση μικρότερη των 80 ναυτικών μιλίων δυτικά της Κρήτης το βράδυ της Τετάρτης 29/04/2026 έως τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 30/04/2026.

Ειδικότερα, στις 18:55 της Τετάρτης 29/04/2026 ενώ ο στόλος βρισκόταν σε διεθνή ύδατα και σε απόσταση μικρότερη των 80 ναυτικών μιλίων από ελληνικό έδαφος, πολλά σκάφη άρχισαν να αντιμετωπίζουν παρεμβολές στις επικοινωνίες των VHF τους, λίγο πριν δεκάδες drones αρχίσουν να πετούν σε χαμηλό υψόμετρο γύρω από αρκετά σκάφη. Λίγα λεπτά αργότερα, πολλά σκάφη ανέφεραν ότι εντόπισαν μεγάλα στρατιωτικά πλοία τα οποία έστειλαν μικρότερα ταχύπλοα σκάφη που άρχισαν να πλησιάζουν τον στόλο. Ορισμένα σκάφη κατάφεραν να στείλουν σήματα κινδύνου στην ελληνική ακτοφυλακή πριν μπλοκαριστεί ο εξοπλισμός επικοινωνίας τους. Σε ένα από τα σκάφη, ένα ραδιομήνυμα που δηλώθηκε ως προερχόμενο από ισραηλινό στρατιωτικό σκάφος προειδοποίησε το σκάφος του στόλου να μην προχωρήσει προς τη Γάζα για να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια και του έδωσε οδηγίες να παραδώσει την ανθρωπιστική βοήθεια σε λιμάνι υπό ισραηλινό έλεγχο.

Αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες επιβεβαίωσαν ότι το ισραηλινό ναυτικό επιβιβάστηκε σε ορισμένα σκάφη του στόλου ενώ αυτά βρίσκονταν ακόμη σε διεθνή ύδατα, ενώ βίντεο κατέγραψαν την εχθρική επιβίβαση και κατάληψη αυτών των σκαφών. Τουλάχιστον ένα σκάφος, που έφερε ισπανική σημαία και όπου επέβαιναν επτά υπήκοοι της ΕΕ, ανέφερε ότι δέχτηκε επίθεση, και μετά την επιβίβαση ανδρών του ισραηλινού ναυτικού ο κινητήρας του καταστράφηκε κακόβουλα πριν το σκάφος εγκαταλειφθεί εν μέσω μιας επερχόμενης κακοκαιρίας.

Η επίθεση από το Ισραήλ στον ειρηνικό ανθρωπιστικό στόλου σε διεθνή ύδατα αποτελεί παραβίαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από:

Τη Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Το Ισραήλ είναι επίσης υποχρεωμένο να συμμορφωθεί με τις προσωρινές αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ) του Ιανουαρίου, τον Μαρτίου και του Μαιου του 2024, οι οποίες κατευθύνουν το Ισραήλ να εξασφαλίσει την αποτελεσματική και άμεση παροχή βασικών υπηρεσιών και ανθρωπιστικής βοήθειας.

Το άρθρο 53 της 4ης Σύμβασης της Γενεύης, με βάση το οποίο απαγορεύεται η καταστροφή ιδιοκτησίας αμάχων. Τα πλοία του GSF είναι ειρηνικά, πολιτικά πλοία, που πλέουν υπό καταχωρημένες σημαίες και μεταφέρουν τεκμηριωμένο φορτίο ανθρωπιστικής βοήθειας, πλέουν σε διεθνή ύδατα και δεν αποτελούσαν καμία απειλή. Επομένως, η καταστροφή των πλοίων από το ισραηλινό ναυτικό, η οποία περιελάμβανε πυροβολισμούς με σφαίρες, σαμποτάζ του εξοπλισμού επικοινωνιών, σκόπιμη καταστροφή του εξοπλισμού πλοήγησης και των κινητήρων, είναι παράνομη.

Το άρθρο 6(1) του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, με βάση το οποίο κάθε άνθρωπος έχει ένα εγγενές δικαίωμα στη ζωή. Είναι σαφές ότι το Ισραήλ έδειξε σκόπιμη, ή τουλάχιστον απερίσκεπτη, αδιαφορία για τη ζωή — η σοβαρότητα της συμπεριφοράς αρκεί για να δημιουργήσει διεθνή ευθύνη. Οι ενέργειες που επιδείχθηκαν κατά του GSF δεν είναι καινούργιες. Το 2010, το Ισραήλ επιτέθηκε βίαια στους συμμετέχοντες επί του Mavi Marmara, μέρος του Στόλου Ελευθερίας της Γάζας. Το Ισραήλ σκότωσε 10 άτομα και τραυμάτισε άλλα 56. Έτσι, το Ισραήλ έχει ένα τεκμηριωμένο ιστορικό βλάβης εναντίον μη στρατιωτικών ανθρωπιστικών εργαζομένων. Τα πλοία της GSF μεταφέρουν τρόφιμα, προϊόντα υγιεινής, φάρμακα και ιατρικό υλικό, καθώς και υλικά κατασκευής και εκπαίδευσης που προορίζονται για τη βοήθεια των Παλαιστινίων στη Γάζα.

Το άρθρο 87 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), που προστατεύει την ελεύθερη διέλευση πλοίων που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια. Τα σκάφη της GSF είναι πλήρως αναγνωρίσιμα, πλέουν υπό αναγνωρισμένες εθνικές σημαίες και μεταφέρουν τεκμηριωμένο ανθρωπιστικό φορτίο. Επιπλέον, με την ανάπτυξη drones σε χαμηλά ύψη για να απειλούν, να εκφοβίζουν, να παρενοχλούν ή να παρακολουθούν πολιτικά σκάφη, το Ισραήλ παρεμβαίνει στο δικαίωμα της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 98 της UNCLOS, οι παράκτιες αρχές έχουν την υποχρέωση να ανταποκρίνονται σε κλήσεις κινδύνου και να βοηθούν οποιοδήποτε πρόσωπο βρίσκεται σε κίνδυνο στη θάλασσα. Με την παρεμβολή των ραδιοσυχνοτήτων των σκαφών, το Ισραήλ έχει απερίσκεπτα και σκόπιμα εμποδίσει τα σκάφη να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα επικοινωνίας όταν βρίσκονται σε κίνδυνο. Η παραβίαση του δικαιώματος ενός σκάφους να εκπέμψει σήμα κινδύνου αποτελεί σοβαρή παραβίαση της πρόσβασης σε πληροφορίες ασφαλείας και τα εκθέτει σε μεγάλο κίνδυνο τραυματισμού, ψυχικής βλάβης και ενδεχομένως θανάτου. Ο χρόνος της αναχαίτισης, που έλαβε χώρα στο σκοτάδι χωρίς προειδοποίηση, συνιστά απερίσκεπτη έκθεση σε κίνδυνο της ναυτικής ασφάλειας στην ανοικτή θάλασσα, ειδικά καθώς πολλά σκάφη βρίσκονταν σε απόσταση μικρότερη του 1 ναυτικού μιλίου το ένα από το άλλο.

Θεωρούμε ανεπίτρεπτο και εξευτελιστικό για το ελληνικό κράτος, να δεχτεί αδιαμαρτύρητα το ισραηλινό πλοίο που απήγαγε σε διεθνή ύδατα τα πληρώματα του Στόλου Global Sumud Flotilla και να συνεργαστεί στην παρεμπόδιση παράδοσης της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα.

Απαιτούμε από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές να πράξουν τα νόμιμα, να εμποδίσουν τον απόπλου του ισραηλινού πλοίου και να θέσουν υπό προσωρινή κράτηση το πλήρωμα και τους αξιωματικούς προκειμένου να διερευνηθούν οι ποινικές ευθύνες για τις παράνομες πράξεις που τέλεσαν κατά τα όσα παραπάνω αναφέρονται.

Απαιτούμε να παρασχεθεί στα θύματα της παράνομης απαγωγής η κατάλληλη φιλοξενία και φροντίδα.

Τέρμα στη συνενοχή και τη συγκάλυψη του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

της Μαρίας Νάτση

Η ποίηση είναι υπόθεση προσωπική. Τόσο για αυτόν που γράφει όσο και για αυτόν που διαβάζει.

Οι λέξεις, δουλεμένες, βασανισμένες, προσεκτικά διαλεγμένες, συμπυκνώνουν σαν απόσταγμα,  σκέψεις, νοήματα, εικόνες, συναισθήματα. Πασχίζουν να χωρέσουν την εφήμερη στιγμή μέσα στο άμετρο κάδρο της αιωνιότητας.

Όμως κάποιες φορές σκοντάφτεις σε μια ποίηση διαφορετική.

Ξεπροβάλλει σαν το ματωμένο φεγγάρι που κατάφερε να χωρέσει τον ατελή κύκλο του στις λιγοστές λωρίδες ουρανού που γλίτωσαν από την αχόρταγη πόλη.

Εμφανίζεται σαν τη βίαιη, ξαφνική ριπή του ανέμου που σβήνει το ίδιο γρήγορα όσο γεννήθηκε.

Ακούγεται σαν τον λυγμό που κρύβεται στο παιχνιδιάρικο γύρισμα ενός τραγουδιού αιώνων, και σου γεννά  μια ακατανίκητη επιθυμία να τρέξεις κοντά της, να την αγκαλιάσεις και να ψιθυρίσεις «όλα θα πάνε καλά».

Έτσι είναι η ποίηση της Αλήτις Τσαλαχούρη

«Αν όριζα τι είναι η ποίηση-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-

Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί-Απ’ τα παιδιά των πολυκατοικιών-Που πετάνε στους τοίχους σαν πουλιά-Μαζί με σύρματα-Κεραίες και περιστέρια-Μέχρι μια γυναίκα μοναχή-Που στον ακάλυπτο χορεύει με υψωμένα χέρια-Και η μορφή της ως τον ουρανό-Με το φουστάνι της να θροΐζει στο κενό-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-

Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί-

Από ένα μπαλόνι σκαλωμένο σε έναν κάδο-Σαν πιτσιλιά ζωγραφισμένη από παιδί-Μέχρι με αδέρφι ένα τσιγάρο-Σαν ενός πλοίου το φουγάρο-Σφυρίζει μέσα στο δωμάτιο-Μόλις κοντεύει σε νησί-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση θα σταματούσα να δακρύζω στις ποιητικές ψυχές-Σαν τις διαβάζω και τις ακούω-Και φωνές ξυπνάνε μέσα στην καρδιά μου-Και λυγμοί-Και στις λακκούβες με βροχή-Καθρεφτισμένοι της Μητρόπολης πεζοί-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί»

Πεζοποίηση γραμμένη σαν τηλεγράφημα  "δεν αποσκοπεί σε εντυπωσιασμούς-Δεν θολώνει τα νερά για να φαίνονται βαθιά".  Πλέει απαλλαγμένη από το έρμα, χωρίς σημεία στίξης ,κρατά μονάχα μια άγκυρα  να θυμίζει τη σύνδεσή της με την στεριά και την εκεί ζωή  - την παύλα.

"Αυτή μεταφέρει τη σιωπή -Τις παύσεις- Τους κραδασμούς-Και την ένταση της ποίησής μου-Υπάρχει δηλαδή-Μια εσωτερική στίξη-Που στον σύντομο-Κοφτό-τηλεγραφικό λόγο-Και με έναν κανόνα σχεδόν μουσικό-Μεταφέρει τις ιστορίες της ποίησής μου και τις κραυγές τους-"

λέει η ποιήτρια στην όμορφη συνέντευξη που έδωσε  στον Μιχάλη Κατσιγιάννη (https://ologramma.art/synenteyxi-tis-alitis-tsalachoyri-ston-michali-katsigiann)

"Δεν νιώθω τίποτα.

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Που οι χοροί τους στο χείλος πολυκατοικιών

Και τα ταξίδια τους σε πάρκα σκουπιδιών

Και πάντα η πτώση τους σαν πέταγμα πουλιών

Κι απέναντί τους κοινωνία χριστιανών

Δεν νιώθω τίποτα

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Όπου στη μάχη των μεγάλων εγωισμών

Φιλιά και σφαίρες στην πάλη των κορμιών

Σειρήνες πλάκωναν περιπολικών

Κι ύστερα η Σήμανση με συνοδεία αυτοπτών

Δεν νιώθω τίποτε

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Με αίμα χυμένο στις ώρες των αποχαιρετισμών-

Των αγγιγμάτων-

Των βλεμμάτων-

Των σιωπών-

Δεν νιώθω τίποτα

Ενός πολέμου είμαι στρατιώτης επιζών

Κατεστραμμένος στο έλεος των γιατρών

Σε νοσοκομείο βετεράνων των Στρατών

Που νοσηλεύονται για το βάθος των πληγών

Ότι δεν νιώθουν τίποτε

Ότι δεν νιώθουν τίποτε

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών."

"Τη λογοτεχνία- Την ποίηση- Τις θεωρώ στον κόσμο της ανθρωπότητας-

Όπου καλλιεργείται η απάθεια ως αρετή-Επαναστατική πράξη-

Είναι ένας τρόπος να διεκδικηθεί η ελευθερία του λόγου και της σκέψης-Να ειπωθούν όσα δεν ειπώνονται σε δικό τους χωροχρόνο και στο υποσυνείδητο-Να αμφισβητηθούν κάθε μορφής εξουσία και φασισμός-Να εκφραστεί η ομορφιά-Που δυστυχώς- όπως είπε ο Ντοστογιέφσκι- δεν θα σώσει τον κόσμο-Αλλά μπορεί να σώσει μια ανθρώπινη ψυχή-Που μπορεί να βλέπει την Ομορφιά-στον κόσμο των ανθρώπων-"

Πηγές: https://ologramma.art/synenteyxi-tis-alitis-tsalachoyri-ston-michali-katsigianni/

Η Λεωφόρος Φλέμιγκ είναι η κύρια είσοδος-έξοδος για την πόλη της Ραφήνας. Η απαράδεκτη κατάστασή της και η υψηλή επικινδυνότητά της – καθώς δεν διαθέτει ούτε φανάρια, ούτε διαβάσεις πεζών – δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα φαραωνικά σχέδια που ετοιμάζει η Περιφέρεια Αττικής για αυτήν. Με τέσσερεις λωρίδες κυκλοφορίας και νησίδα στη μέση, είναι βέβαιο πως θα κόψει την πόλη στα δύο και θα την επιβαρύνει ποικιλοτρόπως

Σχέδια που δείχνουν πως ο σκοπός τους είναι όχι η εξυπηρέτηση των κατοίκων της πόλης, αλλά των συνεχώς διογκούμενων αναγκών του λιμανιού. Από την άλλη μεριά, η πραγματοποίηση των σχεδίων αυτών θα απαιτήσει αρκετά χρόνια. Μέχρι τότε τι θα γίνει; 

Όσο για το Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, για πόσο ακόμη θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του άβουλου επικροτητή των σχεδίων που ετοιμάζουν άλλοι χωρίς εμάς, τους πολίτες αυτού του τόπου;

Με αφορμή τη σημερινή σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου Ραφήνας-Πικερμίου, ο IRafina-Dimotis παραθέτει τις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του

------------------------------------------------------------

Η Λεωφόρος Φλέμιγκ ετοιμάζεται να εξυπηρετεί μόνο το λιμάνι

Σήμερα, Τετάρτη 29/4/2026 και ώρα 19.30 θα συζητηθεί η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε) της Περιφέρειας για

- τη διαπλάτυνση της Λεωφόρου Φλέμιγκ από τη συμβολή της , καθώς δεν διαθέτειμε τη Λ.Μαραθώνος έως την είσοδο στην οδό Ευβοϊκού και

- τη διάνοιξη (προέκταση) της οδού Ευβοϊκού μέχρι την οδό Δημοκρατίας

Τα αδιάβαστα ξεφτέρια συμπολίτευσης & αντιπολίτευσης του Δήμου τι έχουν να πουν;

Η υπό εξέταση Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αφορά ένα έργο με καθοριστικές συνέπειες για τη λειτουργία της πόλης, την καθημερινότητα των κατοίκων και το περιβαλλοντικό ισοζύγιο της Ραφήνας.

Ειδικοί μελέτησαν την Τεχνική Έκθεση της Μ.Π.Ε & και προκύπτουν ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα και διαπιστώσεις τα οποία, κατά την άποψή μας, οφείλουν να απαντηθούν με σαφήνεια πριν από οποιαδήποτε λήψη απόφασης

1. Σκοπιμότητα και χαρακτήρας του έργου

Η ΜΠΕ προσδιορίζει ως βασικό στόχο την εξυπηρέτηση της διαμπερούς κυκλοφορίας προς και από τον λιμένα Ραφήνας. Ωστόσο, η προτεινόμενη λύση αφορά τη διαπλάτυνση μιας βασικής αστικής αρτηρίας εντός του οικιστικού ιστού.

Τίθενται εύλογα τα εξής ερωτήματα:

• Με ποια τεκμηρίωση προκύπτει ότι η επιλογή αυτή θα αποσυμφορήσει την πόλη και δεν θα οδηγήσει σε αύξηση της κυκλοφορίας (φαινόμενο επαγόμενης ζήτησης);
• Γιατί δεν εξετάστηκε με επάρκεια η δυνατότητα παράκαμψης του αστικού ιστού για την εξυπηρέτηση του λιμένα;
• Πώς συνάδει ο σχεδιασμός αυτός με τις αρχές της βιώσιμης αστικής κινητικότητας;

2. Περιβαλλοντικές επιπτώσεις και αστικό πράσινο

Η ΜΠΕ αναφέρεται σε απομάκρυνση φυτικής γης και κοπή δέντρων, χωρίς όμως σαφή ποσοτική αποτύπωση.

Ειδικότερα:

• Δεν προσδιορίζεται ο αριθμός των δέντρων που πρόκειται να απομακρυνθούν.
• Η αναφορά σε «αντιστάθμιση» της απώλειας πρασίνου παραμένει γενική, χωρίς συγκεκριμένο σχεδιασμό (θέση, είδη, χρονοδιάγραμμα, εγγυήσεις επιβίωσης).

Δεδομένου ότι πρόκειται για ώριμο αστικό πράσινο με σημαντική συμβολή στο μικροκλίμα και την ποιότητα ζωής, απαιτείται πληρέστερη τεκμηρίωση.

3. Ατμοσφαιρική ρύπανση, θόρυβος και μικροκλίμα

Η ΜΠΕ αναφέρει ότι «δεν αναμένεται εκπομπή αέριων ρύπων» κατά τη λειτουργία του έργου.

Η διατύπωση αυτή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα, δεδομένου ότι πρόκειται για οδική αρτηρία υψηλής κυκλοφορίας.

• Έχουν εκπονηθεί εξειδικευμένα μοντέλα πρόβλεψης ρύπων και θορύβου σε συνθήκες αιχμής;
• Έχει αξιολογηθεί η επίδραση στο μικροκλίμα και το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας λόγω αύξησης των σκληρών επιφανειών;

4. Κυκλοφοριακή λειτουργία και οδικά ασφάλεια

Η επιλογή πέντε συνεχόμενων κυκλικών κόμβων αποτελεί βασικό στοιχείο της πρότασης.

Ωστόσο:

• Δεν προκύπτει σαφώς αν έχει πραγματοποιηθεί προσομοίωση μικροσκοπικής κλίμακας (microsimulation) για συνθήκες αιχμής.
• Δεν αποσαφηνίζεται επαρκώς ο τρόπος ασφαλούς διάσχισης της αρτηρίας από πεζούς και ευάλωτες ομάδες.

Τα ζητήματα αυτά είναι κρίσιμα για μια αστική περιοχή με κατοικία, σχολεία και καθημερινές μετακινήσεις πεζών.

5. Εναλλακτικές λύσεις και χρονισμός έργων

Η ΜΠΕ φαίνεται να εξετάζει περιορισμένο φάσμα εναλλακτικών.

Ιδίως:

• Δεν αναπτύσσονται επαρκώς σενάρια ήπιας παρέμβασης ή ενίσχυσης των μέσων μαζικής μεταφοράς.
• ̲ Δ̲ε̲δ̲ο̲μ̲έ̲ν̲ο̲υ̲ ό̲τ̲ι̲ υ̲π̲ά̲ρ̲χ̲ε̲ι̲ σ̲χ̲ε̲δ̲ι̲α̲σ̲μ̲ό̲ς̲ γ̲ι̲α̲ μ̲ε̲λ̲λ̲ο̲ν̲τ̲ι̲κ̲ή̲ σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲η̲ μ̲ε̲ τ̲η̲ν̲ Α̲τ̲τ̲ι̲κ̲ή̲ Ο̲δ̲ό̲ κ̲α̲ι̲ τ̲ο̲ν̲ Π̲ρ̲ο̲α̲σ̲τ̲ι̲α̲κ̲ό̲,̲ τ̲ί̲θ̲ε̲τ̲α̲ι̲ τ̲ο̲ ε̲ρ̲ώ̲τ̲η̲μ̲α̲ γ̲ι̲α̲τ̲ί̲ δ̲ε̲ν̲ π̲ρ̲ο̲η̲γ̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ η̲ υ̲λ̲ο̲π̲ο̲ί̲η̲σ̲η̲ α̲υ̲τ̲ώ̲ν̲ τ̲ω̲ν̲ υ̲π̲ο̲δ̲ο̲μ̲ώ̲ν̲ π̲ο̲υ̲ θ̲α̲ μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲σ̲α̲ν̲ ν̲α̲ α̲π̲ο̲σ̲υ̲μ̲φ̲ο̲ρ̲ή̲σ̲ο̲υ̲ν̲ τ̲η̲ν̲ π̲ό̲λ̲η̲.

6. Απαλλοτριώσεις και κοινωνικές επιπτώσεις

Η αναφορά σε απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις δεν συνοδεύεται από αναλυτικά στοιχεία.

Είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν:

• Ο αριθμός των θιγόμενων ιδιοκτησιών
• Η έκταση των παρεμβάσεων
• Η ενημέρωση και συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερομένων πολιτών

Συμπέρασμα-Αίτημα

Δεδομένης της σημασίας του έργου και των παραπάνω ζητημάτων, θεωρούμε ότι:

• Απαιτούνται σαφείς, τεκμηριωμένες απαντήσεις από τους μελετητές και την αρμόδια Περιφέρεια
• Το Δημοτικό Συμβούλιο οφείλει να διασφαλίσει ότι η όποια απόφαση θα βασιστεί σε πλήρη και διαφανή ενημέρωση

Για το λόγο αυτό, ζητείται να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις επί των ανωτέρω πριν από τη διαμόρφωση οριστικής θέσης του Σώματος

Το “Wag the dog” ή όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά “Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδλο και ένας πόλεμος” είναι μια εξαιρετικά εμπνευσμένη ταινία του 1997. Μια ταινία του σημαντικού σκηνοθέτη Μπάρι Λέβινσον με πρωταγωνιστές δύο ιερά τέρατα του Χόλυγουντ, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Ντάστιν Χόφμαν. Αξίζει δε  να σημειώσουμε πως στο σενάριο της ταινίας συμπράττει ο Ντέιβιντ Μάμετ, ο πιο σημαντικός σήμερα Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας.

Το αποτέλεσμα αυτής της φιλόδοξης σύμπραξης είναι μια μαύρη κωμωδία, που όταν της αφαιρέσεις το χιούμορ, γίνεται αυτομάτως ένα πολιτικό θρίλερ μιας και οι καταστάσεις που περιγράφει μπορεί να φαίνονται τραβηγμένες και υπερβολικές για τον μέσο νου, αλλά στον υποψιασμένο πολίτη δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως πολλές από αυτές τις καταστάσεις έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβούν στο μέλλον.

Η ιστορία ξεκινά δύο εβδομάδες πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται αγκαλιά με μια ανήλικη μέσα στο Οβάλ Γραφείο (αξίζει να σημειώσουμε πως η ταινία γυρίστηκε πριν από το ροζ σκάνδαλο του Μπιλ Κλίντον με τη Μόνικα Λεβίνσκι και φυσικά τριάντα σχεδόν χρόνια πριν από το άνοιγμα των φακέλων του Επστάιν).

Τα κανάλια δε χάνουν την ευκαιρία – βλέπεις, αν δεν τους πληρώσεις κάποιος, πρέπει μόνα τους να βρουν τρόπο να βγάλουν το φαΐ τους. Το θέμα του προέδρου παίζει παντού και το ροζ σκάνδαλο που ξεσπά μηδενίζει τις πιθανότητες επανεκλογής του προέδρου.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη και έτσι, άρον-άρον επιστρατεύεται από το Λευκό Οίκο ένας ειδικός που θα επιχειρήσει να σώσει την κατάσταση, προσπαθώντας να στρέψει  αλλού την προσοχή του κόσμου. Ο ειδικός αυτός (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) έχει στο νου του ένα τρελό σχέδιο και ζητά για την πραγματοποίησή του τη βοήθεια ενός χολυγουντιανού κινηματογραφικού παραγωγού  (Ντάστιν Χόφμαν).

Το τρελό σχέδιο που συλλαμβάνει ο ειδικός και καλείται να φέρει εις πέρας ο κινηματογραφικός παραγωγός  είναι  η σκηνοθεσία ενός ανύπαρκτου πολέμου. Ως πεδίο του πολέμου και απειλή για τις ΗΠΑ επιλέγεται η Αλβανία(!), μια χώρα που εκείνη την εποχή είναι παντελώς άγνωστη στο αμερικανικό κοινό.

Ένα ολόκληρο σκηνικό πολέμου στήνεται στα κινηματογραφικά πλατό. Εκεί οι Αμερικανοί στρατιώτες θα “σώσουν” μια αθώα χωριατοπούλα σε μια σπαρταριστή σκηνή που μας  κάνει παράλληλα να αναρωτιόμαστε πόσες φορές έχουμε πέσει κι εμείς θύματα τέτοιων κατασκευασμένων ειδήσεων

Όμως, η φαντασία των σεναριογράφων της ταινίας δεν εξαντλείται σε αυτή τη σκηνή. Η χειραγώγηση της μάζας των τηλεθεατών-πολιτών θα απαιτήσει και άλλες ιδέες. Το σήριαλ πρέπει να δώσει και άλλα επεισόδια για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο

Έτσι, θα δούμε την επινόηση ενός φανταστικού αμερικανού ήρωα στρατιώτη, ο οποίος βρίσκεται αιχμάλωτος στα εχθρικά χώματα της Αλβανίας από Αλβανούς τρομοκράτες και πρέπει να απελευθερωθεί. Του βρίσκουν μάλιστα και παρατσούκλι.  «Old shoe» τον φωνάζουν, παλιό παπούτσι, δηλαδή. Κάθε Αμερικανός πολίτης που θέλει να δείξει πως νοιάζεται για τον ήρωα που δεν υπάρχει, νιώθει τώρα υποχρεωμένος να πετάξει ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια ψηλά στον αέρα. Έτσι, χιλιάδες ζευγάρια παλιών παπουτσιών καταλήγουν κρεμασμένα από τα δέντρα, από τους στύλους και από τα καλώδια του ρεύματος, για να θυμίζουν παντού τον ήρωα που πρέπει να απελευθερωθεί. Έναν ήρωα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, υπάρχει όμως στο μυαλό του κοινού. Και αυτό είναι που μετράει

Μια σειρά από άλλα επεισόδια –σπαρταριστά και ανατριχιαστικά ταυτόχρονα για την προβολή τους στην σημερινή πραγματικότητα - θα κάνουν να ξεχαστεί το ροζ σκάνδαλο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα πάει στις εκλογές όχι μόνο άσπιλος, αλλά και ήρωας

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον Μπάρι Λέβινσον και το φοβερό δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι σε μεγάλα κέφια. Με πολύ έξυπνο χιούμορ και απίστευτα καυστικά σχόλια για το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, προτείνεται ανεπιφύλακτα και ως ένα μάθημα για τη χειραγώγηση του κόσμου και την προβολή κατασκευασμένων ειδήσεων από τα ΜΜΕ. Η πικρή αίσθηση βέβαια που αφήνει στο τέλος είναι πως αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ

του Νίκου Ξυδάκη

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, καλό θα ήταν να ακουστούν οι φωνές των πρώην πρωθυπουργών, που συνέβαλαν στη ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία».

Οι ραγδαίες εξελίξεις στα μέτωπα πολέμου και γενοκτονιών σε Ιράν, Λίβανο και Παλαιστίνη, επηρεάζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και ασφαλώς επηρεάζουν και την Ελλάδα. Δυστυχώς, η χώρα μας συρρικνωμένη γεωοικονομικά από τη Μεγάλη Χρεοκοπία, έχει περιέλθει επιπλέον σε φάση διπλωματικής συρρίκνωσης, και όχι μόνον εξαιτίας αντικειμενικών αδυναμιών.

Η κυβέρνηση, βυθισμένη στα σκάνδαλα και τον επτάχρονη φθορά, παραδομένη σε έναν αδιέξοδο ατλαντισμό και ισραηλιτισμό, αδυνατεί και υποκειμενικά να συγκροτήσει μια εξωτερική πολιτική μακράς πνοής, προσαρμόσιμη στις εξελίξεις.

Μέγα μέρος της υποκειμενικής αδυναμίας οφείλεται στην ηγεσία. O Κυρ. Μητσοτάκης κατά τα πρώτα έτη της διακυβέρνησής του άσκησε εξωτερική πολιτική με σκοπό την ενίσχυση του προσωπικού του προφίλ ― λ.χ. η ομιλία του στο Κογκρέσο. Εκτιμάται ότι ζητούσε να διασκεδαστούν οι αρνητικές εντυπώσεις στην Ουάσιγκτον για τη σφοδρή του αντίδραση στη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία τελούσε υπό την ισχυρή παρότρυνση των ΗΠΑ. Σε αυτό το μοτίβο άντλησης αποδοχής παραχωρήθηκε άνευ ανταλλαγμάτων το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο έπαιξε στρατηγικό ρόλο στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Στον συνεχιζόμενο αυτό πόλεμο, η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να της ζητηθεί, εκήρυξε ατύπως τον πόλεμο στη Ρωσία, διαρρηγνύοντας μια μακρότατη παράδοση ομαλών ελληνορωσικών σχέσεων, οι οποίες δεν είχαν πληγεί ούτε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ούτε κατά τη δικτατορία. Αντιθέτως, η Τουρκία βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην προνομιακή θέση να διατηρεί άριστες σχέσεις και με τη Ρωσία και με την Ουκρανία και με την Ε.Ε. και με τις ΗΠΑ.

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Βάλαμε την Τουρκία στη συζήτηση. Καλώς ή κακώς, η ελληνική εξωτερική πολιτική πάσχει από μονοκαλλιέργεια: ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τα ελληνοτουρκικά. Αυτή η ενασχόληση, καίτοι απολύτως αναγκαία, τείνει να απομυζά όλους τους διπλωματικούς πόρους και να συρρικνώνει την ελληνική ατζέντα. Ακόμη χειρότερα, κατά καιρούς, ωθεί τις ελληνικές κυβερνήσεις σε ευκαιριακές «φιλίες» με εχθρούς των «εχθρών». Φευ! Με ισχνά ή και οικτρά αποτελέσματα.

Μια τέτοια κίνηση, με πρωτοφανή διάρκεια και πολλαπλώς αμφιλεγόμενη, είναι η ελληνοϊσραηλινή σχέση, που προσφάτως αποκαλείται και συμμαχία. Συμμαχία; Ποια συμμαχία μπορείς να συνάψεις με μια χώρα που τελεί εκτός κάθε πλαισίου διεθνούς δικαίου, που διαπράττει επιθετικούς πολέμους και γενοκτονίες, με τον πρωθυπουργό της υπόλογο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Η νομική και ηθική διάσταση θα ήσαν ήδη αρκετές, για την Ελλάδα που πάντα ορθώς επικαλείται το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό. Υπάρχει όμως και η στρατηγική και γεωπολιτική διάσταση. Το Ισραήλ δεν έχει συμμάχους, εκτός των ΗΠΑ. Το Ισραήλ από της ιδρύσεώς του πολεμά μόνο για τον εαυτό του, σε επεκτατικούς πολέμους, με κατοχή εδαφών και εποικισμούς, και ήδη προβαίνοντας σε εκτεταμένες εθνοκαθάρσεις.

Η σιωπηρή αποδοχή της γενοκτονίας στη Γάζα δεν προσφέρει τίποτε στην Ελλάδα, της αφαιρεί. Οι βομβαρδισμοί αμάχων στο Λίβανο δεν είναι απλώς «αντιπαραγωγικοί», όπως είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός, είναι εγκλήματα πολέμου κατά συρροήν. Δεν είναι δυνατόν να εγκαλείται το Ιράν για τις ασύμμετρες αμυντικές του ενέργειες και να μην εγκαλούνται το Ισραήλ και οι οι ΗΠΑ για δολοφονίες παιδιών και δολοφονίες διαπραγματευτών.

Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η αντιπαλότητα και ο ανταγωνισμός του Ισραήλ με την Τουρκία δεν είναι ικανή συνθήκη για συμμαχία μαζί του. Ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός στη Συρία, λ.χ., δεν μπορεί να μοχλευθεί επωφελώς εκ μέρους της Ελλάδας.

Αντιθέτως, εκεί που η Ελλάδα επιχείρησε να συνάψει διμερείς σχέσεις, απέτυχε: πρωτίστως στη Λιβύη, όπου η Τουρκία έχει ισχυρή οικονομική και στρατιωτική παρουσία, και ήδη μετέχει στον διαμοιρασμό των λιβυκών πετρελαϊκών πόρων.

Εκτιμάται ότι ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός δεν θα λάβει θερμές μορφές. Κυρίως διότι δεν αντέχει το Ισραήλ να ανοίξει τέτοιο μεγάλο μέτωπο, μετά το Ιράν όπου καταδείχθηκε η αδυναμία του: χωρίς τις ΗΠΑ δεν θα το αποτολμούσε. Ως εκ τούτου, οι βαρύγδουπες αναλύσεις που δημοσιεύονται από Ισραηλινούς, για τη Συμμαχία (sic) που θα υπερασπιστεί το Αιγαίο από τους Τούρκους είναι απλώς ανοησίες και φτηνή προπαγάνδα.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΩΝ

Η Ελλάδα από την αρχή της μεγάλης της κρίσης, το 2010, βρέθηκε σε εναγκαλισμό με το Ισραήλ. Εκκινώντας με την επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τον Αύγουστο 2010, επί πρωθυπουργίας Γ. Α. Παπανδρέου, και συνεχίζοντας με πρωθυπουργούς Α. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, και με διαρκή συμμετοχή της Λευκωσίας, το Ισραήλ εξασφάλισε στρατηγικό βάθος προς δυσμάς, καταφύγια σε Κύπρο και Ελλάδα, ασφαλή οικονομικό χώρο για τοποθετήσεις ιδιωτών και κρατικών funds, πολλαπλές διευκολύνσεις.

Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, επίσημος αγοραστής αλλά και αδειοδότης εξαγωγών του κατασκοπικού Predator, χρήστης μηχανών εκλογικού επηρεασμού της Ομάδας Jorge και των πρώην πρακτόρων που διευκόλυνε ο Ισραηλινός Πρόεδρος Χέρτσογκ, είναι πιθανότατα εκτεθειμένο σε ισραηλινούς μηχανισμούς. Η Ελλάδα γιατί να είναι εκτεθειμένη, τη στιγμή που όλος ο κόσμος αλλάζει και οι ισορροπίες αλλάζουν;

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, καλό θα ήταν να ακουστούν οι φωνές των πρώην πρωθυπουργών, που συνέβαλαν στη ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία». Πώς την εννοούσαν τότε, πώς την εννοούν τώρα; Οι κ. Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας οφείλουν να μιλήσουν στον ελληνικό λαό, που τους τίμησε και τους εμπιστεύτηκε.

«Τ’ όνομά του ανθός ευωδιάς βυθός

πείτε στα κορίτσια να μην το λένε

Μέρα σαν κι αυτή, στου Αη Γιωργιού τ’ αφτί

που όλα τα τραγούδια γι’ αγάπη κλαίνε»

Του Άι-Γιώργη σήμερα και θυμηθήκαμε το Ederlezi

Το Erdelezi είναι ένα δημοφιλές παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι των Ρομά των Βαλκανίων. Το τραγούδι πήρε το όνομά του από την ομώνυμη γιορτή με την οποία οι τσιγγάνοι των Βαλκανίων γιόρταζαν την επιστροφή της άνοιξης. Σταδιακά και ενώ οι τσιγγάνοι ασπάζονταν το χριστιανισμό, η γιορτή αυτή ταυτίστηκε με τη γιορτή του αγίου Γεωργίου.

Η λέξη Ederlezi προέρχεται από την τουρκική λέξη Hidirellez, που σημαίνει την αντίστοιχη γιορτή με την οποία οι Τούρκοι γιορτάζουν την αρχή της άνοιξης, η οποία τοποθετείται  περίπου 40 ημέρες μετά την εαρινή ισημερία.

Το Ederlezi γνώρισε διάφορες εκδοχές, αλλά έγινε διάσημο όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Ο καιρός των Τσιγγάνων» (1988), του Emir Kusturica, με την εκδοχή του Goran Bregovic. Στην ονειρική αυτή ταινία του Kusturica υπάρχει η αναπαράσταση της γιορτής όπως αυτή γινότανε στους σλαβόφωνους λαούς.

Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε και με ελληνικούς στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου με τον τίτλο «Του Αη Γιώργη» και ερμηνεύτηκε από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο δίσκο «Παραδέχτηκα» του 1991 που τα περισσότερα τραγούδια του προέρχονται από τον « καιρό των τσιγγάνων»

η φωτογραφία προέρχεται από τον ιστότοπο των ΑΣΚΙ και με αυτήν “έντυσε” την ανάρτησή του ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι ο ένας από τους δύο δικηγόρους υπεράσπισης της Μαριάννας Μανουρά, συντρόφου του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη, που έχασε τη ζωή του στην έκρηξη που συνέβη σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους τον Οκτώβριο του 2024

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης στο κλείσιμο της αγόρευσής του θέτει το εύλογο ερώτημα εάν υπάρχουν στη δημοκρατία μας νόμιμοι μηχανισμοί που να μπορούν να επιβάλλουν την τήρηση των νόμων από το ίδιο το κράτος, το οποίο πολλές φορές εμφανίζεται να τους καταπατά και να αυθαιρετεί. Γιατί, αλλιώς, όπως ισχυρίζεται ο δικηγόρος, μπορεί να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε δράση οποιουδήποτε πολίτη που κινείται προς αυτή την κατεύθυνση και η οποία τη δεδομένη στιγμή μπορεί να θεωρείται παράνομη και τρομοκρατική. Όπως άλλωστε συνέβη και στην περίοδο της χούντας, όπου υπήρξε πλήθος βομβιστών οι οποίοι μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος μνημονεύονταν πλέον ως αντιστασιακοί – με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη

Αναγνωρίζοντας φυσικά πως η ένοπλη βία παραβιάζει το ισχύον ποινικό δίκαιο και τους ποινικούς κανόνες και πως το δικαστήριο θα δικάσει με βάση αυτούς τους κανόνες, καλεί ωστόσο το δικαστήριο να δικάσει δίκαια ακολουθώντας μία πιστή τήρηση της διαδικασίας της απόδειξης με αυστηρή επισκόπηση της δικογραφίας, της αποδεικτικής διαδικασίας και του τι προέκυψε σε αυτή. Και με αυτό τον τρόπο να αποδείξει πως ο δρόμος της δικαιοσύνης υπάρχει και πως τα δικαστήρια δεν είναι μηχανισμός επικύρωσης των αφηγημάτων της εκάστοτε Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Και γιατί μόνο έτσι η δημοκρατία θα πείσει τον αρνητή της ότι η προσφυγή του στη βία ήταν αδικαίωτη γιατί οι θεσμοί της ήταν και είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί

Ακολουθεί ολόκληρη η ενδιαφέρουσα αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη, όπως τη δημοσίευσε σε ανάρτησή του στο facebook

-----------------------

Θέλω όμως να πω και εγώ κάτι τελευταίο, νομικό-πολιτικό, όσον αφορά όλα τα ζητήματα τα οποία ακούστηκαν στο ακροατήριο και σε συνέχεια σκέψεων της κυρίας Εισαγγελέως. Είπε η κυρία εισαγγελέας στην αρχή της πρότασης της: «στην κοινοβουλευτική δημοκρατία υπάρχουν θεσμοί, και άρα δεν δικαιολογείται από κανέναν η λήψη του ρολού του τιμωρού». Και αυτό, μάλιστα, ενώ αναγνώρισε ότι «υπάρχουν και αυθαιρεσίες με θεσμικό ένδυμα», δεν υπάρχουν δηλαδή αυθαιρεσίες οι οποίες είναι μονάχα απ’ έξω, υπάρχουν αυθαιρεσίες οι οποίες έρχονται μέσα από το ίδιο το κράτος. Νομίζω ότι αυτή η φράση πλησιάζει την καρδιά του ζητήματος του 187Α, το οποίο σε μια από τις πολλές ανέξοδες λέξεις που έχει το συγκεκριμένο άρθρο λέει: «Όποιος τελεί κακούργημα... με σκοπό να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη...».

Είναι προφανές ότι ο εξαναγκασμός μιας δημόσιας αρχής να τελέσει μια οποιαδήποτε πράξη είναι ο ορισμός της πολιτικής. Κάνουμε πολιτική για να εξαναγκάσουμε το κράτος να κάνει κάτι το οποίο καταρχήν δεν θέλει. Για αυτόν τον λόγο οργανωνόμαστε σε κόμματα, σε σωματεία, γιατί ζητάμε από το κράτος να ψηφίσει νόμους που – αρχικά τουλάχιστον - δεν θέλει. Και μέσα από τη συλλογική μας δράση εξαναγκάζουμε το κράτος να το κάνει. Υπάρχει δηλαδή μια αντιδιαστολή σε αυτό το “παρανόμως”. Λέει εδώ το άρθρο «με σκοπό να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη». Γιατί το “παρανόμως” σημαίνει και υποδηλώνει ότι υπάρχει το “νομίμως”. Υπάρχει η νόμιμη οδός προκειμένου να καταφέρεις να κάνεις αυτά τα πράγματα, απέναντι ακόμα και στις θεσμικές αυθαιρεσίες στις οποίες αναφέρθηκε η κυρία Εισαγγελέας.

Αν πάψει να υπάρχει η νόμιμη οδός, αυτό είναι και το κρίσιμο, το οποίο διαφοροποιεί τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούμε μια δράση η οποία είναι παράνομη, ή ακόμα και μια δράση η οποία είναι ένοπλη. Όταν δεν υπάρχει η νόμιμη οδός, δεν υπάρχει ο νόμιμος μηχανισμός, τότε όντως δικαιολογείται η παράνομη δράση. Και φυσικά αυτό είναι που διαφοροποιεί και στην εθνική μας ιστορία, και στην κοινωνική μας ιστορία αν το θέλετε διαφορετικά, τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται οι δράσεις, οι δυναμικές δράσεις, οι δράσεις ένοπλης αντίδρασης στη διάρκεια της δικτατορίας, που είναι δράσεις οι οποίες είναι θεμιτές και νομιμοποιημένες. Σε σημείο που και εσείς θυμηθήκατε, κύριε Πρόεδρε, ότι και ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, μακαρίτης πια, έχει πει και στη Βουλή ότι «εγώ συμμετείχα σε τέτοιου τύπου ενέργειες», είναι γνωστό αυτό. Και ο λόγος γιατί υπάρχει διαφορετική πλαισίωση αυτών των ενεργειών είναι ότι φυσικά δεν υπήρχε άλλος νόμιμος τρόπος προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Και εκεί κάποια από τα πράγματα τα οποία είπε η κυρία Εισαγγελέας ήταν πάρα πολύ ταιριαστά. Αυτό το οποίο είπε, για παράδειγμα, ότι μια τέτοιου τύπου ομάδα βάζει μια βόμβα, προκειμένου να στείλει το μήνυμα στην κοινωνία ότι εδώ πέρα εξακολουθεί να υπάρχει η αντίδραση και η αντίσταση και δεν υπάρχει ας πούμε μια αποχαύνωση και μια αποδοχή: αυτός είναι ο ορισμός των δυναμικών ενεργειών που γίνανε στην Ελλάδα το 1969, 1970, 1971, γιατί πριν γίνουν οι μαζικές κινηματικές εκδηλώσεις, συλλογικές, ενάντια στη Χούντα που κορυφώθηκαν το 1973 με το Πολυτεχνείο, αυτές οι ενέργειες ήταν οι ενέργειες οι οποίες δίνανε στον κόσμο την αίσθηση ότι εδώ πέρα δεν έχουν υποκύψει, δεν έχουν υποταχθεί όλοι.

Υπάρχει ένα περιστατικό το οποίο το ανέφερε η κυρία Μανουρά στα πολλά περιστατικά τα οποία ανέφερε κάνοντας αυτή την πλαισίωση, που είναι η αποτυχημένη αυτή ενέργεια, η δυναμική ενέργεια του Τσικουρή και της Αντζελόνι στη Χούντα. Ψάχνοντάς το, βρήκα το βιβλίο του ιστορικού μας Πολυμέρη Βόγλη, “Η δυναμική αντίσταση”. «Η δυναμική αντίσταση» είναι η φράση την οποία, σημειωτέον, η κυρία εισαγγελέας τη χρησιμοποίησε μερικές φορές προκειμένου να δώσει, ας πούμε, να ορίσει τις συγκεκριμένες ενέργειες. Και λέει ο Βόγλης, θυμίζοντας, για να διαβάσω τα περιστατικά, ότι μια τέτοια ενέργεια εκτελέστηκε το 1970, «είχε δύο πρωταγωνιστές, τον Κύπριο Γιώργο Τσικουρή, 25 ετών, φοιτητή στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, μέλος του ΠΑΜ και πρόεδρο του Συλλόγου των Ελλήνων και Κύπριων Φοιτητών στο Μιλάνο, και την Ιταλίδα Μαρία Έλενα Αντζελόνι, 31 ετών, εργαζόμενη μητέρα, μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν  2 Σεπτεμβρίου 1970, το σχέδιο ήταν να αφήσουν ένα αυτοκίνητο με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών στον χώρο στάθμευσης της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Η ανατίναξη θα γινόταν με τη λειτουργία δύο μηχανισμών που θα τοποθετούσαν. Ο πρώτος μηχανισμός θα ενεργοποιούσε τη μίζα, ο δεύτερος θα πυροδοτούσε την έκρηξη. Όμως η βόμβα εξερράγη ενώ οι ίδιοι βρίσκονταν ακόμα μέσα στο αμάξι με αποτέλεσμα [τον θάνατο] των δύο συγκεκριμένων ανθρώπων». Στη μνήμη του Γιώργου Τσικουρή και της Μαρίας Έλενας Αντζελόνι, κυκλοφόρησε μια αφίσα από το ΠΑΜ: δεξιά πάνω υπάρχει ένα παλιό ριζίτικο της Κρήτης: «Τον αντρειωμένο μην τον κλαις ούτε κι αν αστοχήσει, και να αστοχήσει μια και δυο, πάλι αντρειωμένος θα ’ναι, πάντα είν’ οι πόρτες ανοιχτές». Νομίζω ότι είναι και το τραγούδι το οποίο ζήτησε ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν ιδρυτής του ΠΑΜ, να παιχτεί την ημέρα της κηδείας του στη διαθήκη του. Και στο κάτω μέρος της αφίσας τους αριστερά υπάρχει μια φράση του Τσε Γκεβάρα που λέει: «Σε όποιον τόπο κι αν μας βρει ο θάνατος, ας είναι ευπρόσδεκτος. Αρκεί η πολεμική μας κραυγή να φτάνει σε ένα δεκτικό αυτί ώστε ένα άλλο χέρι να απλώσει για να κρατήσει τα όπλα μας».

Θέλω με δεδομένα αυτά να αναρωτηθούμε, κύριε Πρόεδρε, ποια είναι σήμερα η νόμιμη οδός προκειμένου να αλλάξουμε μια σειρά από κακώς κείμενα τα οποία βλέπουμε και αυτή θα είναι η τελική μου κατάληξη, για μια σειρά πράγματα τα οποία συμβαίνουν έξω από αυτό εδώ πέρα το δικαστήριο.

Ποια είναι για παράδειγμα η νόμιμη οδός προκειμένου η διαπιστωμένη αυθαιρεσία της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας να σταματήσει; Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με τους δεκάδες ανθρώπους που έχουν φυλακιστεί για εγκλήματα που δεν τέλεσαν και στη συνέχεια αθωώθηκαν. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει τέτοιου τύπου νόμιμη οδός, γιατί αυτό το πράγμα έρχεται και επανέρχεται και επαναλαμβάνεται. Ποια είναι η νόμιμη οδός προκειμένου να αναγκαστεί η ΕΥΠ να δώσει την αιτία της παρακολούθησης του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και το υλικό της παρακολούθησης το οποίο παρακρατά; Και θα μου πείτε φυσικά: ποια είναι η νόμιμη οδός; τα δικαστήρια είναι. Έβγαλε απόφαση το Συμβούλιο της Επικρατείας στην οποία καλεί την ΕΥΠ να δώσει την εξήγηση, να δώσει τα έγγραφα, και η ΕΥΠ δεν τα δίνει. Δεν τα δίνει. Η νόμιμη οδός δηλαδή, στο συγκεκριμένο γεγονός μιλάω πάντοτε, είναι κλειστή.

Ποια είναι η νόμιμη οδός προκειμένου να σταματήσει μια γενοκτονία, αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, αυτούς τους μήνες στην Παλαιστίνη; Και πάλι η απάντηση είναι προφανέστατα τα διεθνή δικαστήρια, τα οποία έχουν τη διεθνή δικαιοδοσία. Και υπάρχει ένταλμα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, σε βάρος του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, το οποίο δεν εκτελείται. Και κάθε φορά που περνάει από τον ελληνικό εναέριο χώρο και δίνει τη δυνατότητα η ελληνική κυβέρνηση, που έχει υπογράψει τη Συνθήκη της Ρώμης το 2002 και υπέχει τις υποχρεώσεις της συγκεκριμένης σύμβασης, πηγαίνουμε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και στην Εισαγγελία Πρωτοδικών και λέμε για ποιον λόγο δόθηκε ο εναέριος χώρος απέναντι σε κάποιον ο οποίος στην πραγματικότητα θα πρέπει να συλληφθεί από το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Δεν εκτελείται όμως το συγκεκριμένο ένταλμα.

Αυτές τις μέρες που γινόταν το δικαστήριο, έγινε μια πραγματικά πάρα πολύ εντυπωσιακή δήλωση, στις 7 του Απρίλη, ήταν Μεγάλη Δευτέρα προς Μεγάλη Τρίτη, από τον Τραμπ, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ που είπε ότι αύριο θα ισοπεδώσω μια χώρα, «ένας πολιτισμός πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει». Εγώ εκείνη την ημέρα σηκώθηκα, έφαγα το πρωινό μου, ξυρίστηκα και πριν έρθω εδώ κοίταξα λίγο το κινητό μου για να δω, για να δω, έγινε η γενοκτονία που προαναγγέλθηκε την προηγούμενη μέρα; Δηλαδή να ισοπεδωθεί ένας πολιτισμός, όχι στρατιωτικοί στόχοι, αλλά εργοστάσια, πόλεις, ένας πολιτισμός πανάρχαιος, τα πάντα.

Και εκεί έβαλα στον εαυτό μου και ένα ερώτημα, κύριε Πρόεδρε, και θα ήθελα να σας το πω γιατί μετά από όλα αυτά τα οποία ειπώθηκαν, πρέπει και εμείς με κάποιον τρόπο να κάνουμε μια τοποθέτηση. Τι θα γινόταν αν υπήρχε μια μηχανή του χρόνου και εμφανιζόταν εδώ σήμερα ο Τσικουρής και η Αντζελόνι και κάνανε αυτό το πράγμα το οποίο θέλανε να κάνουν το 1970, θέλανε να το κάνουν σήμερα με τον τρόπο με τον οποίο το περιέγραψα πριν; Εγώ, κύριε Πρόεδρε, με αυτήν την κατάσταση, η οποία πραγματικά ολοένα και περισσότερο κλείνει την οποιαδήποτε νόμιμη οδό, δήλωση πολιτικής καταδίκης δεν θα είχα. Θα είχα ενστάσεις πολιτικής αποτελεσματικότητας, θα είχα ενστάσεις «τι πάτε να κάνετε ρε παιδιά, θα σκοτωθείτε, θα σκοτωθεί κανένας άνθρωπος», αλλά δήλωση πολιτικής καταδίκης, ηθικής απαξίας και ηθικής αποδοκιμασίας, σας το λέω, δεν θα διέθετα.

Αυτό δεν αλλάζει αυτό το πράγμα το οποίο είπατε και εσείς, κύριε Πρόεδρε, ότι η ένοπλη βία είναι φυσικά, στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο και ειδικά στα πλαίσια του ποινικού δικαίου, παράνομη. Και εμείς δεν έχουμε τρελαθεί, ξέρουμε σε ποια διαδικασία ερχόμαστε. Μπορεί κάποιος να κάνει ένα κατασκεύασμα και να πει ότι η ένοπλη βία είναι δίκαιη ή μπορεί να πει ότι είναι νόμιμη σύμφωνα με έναν ανώτερο νόμο, αλλά στην πραγματικότητα η ένοπλη βία παραβιάζει το ποινικό δίκαιο και παραβιάζει τους ποινικούς κανόνες. Και εσείς υφίστασθε, και το είπατε και το ξέρουμε, ότι υφίστασθε αυτούς τους κανόνες και θα πρέπει να τους εφαρμόσετε. Και από αυτή την άποψη δεν υπάρχει αναρχικός δικαστής, όπως δεν υπάρχει και ο Αναρχικός Τραπεζίτης του Πεσόα. Και εμείς που είμαστε εδώ πέρα μέσα και συμμετέχουμε σαν δικηγόροι σε αυτό το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, συμμετέχουμε και με την παρουσία μας το νομιμοποιούμε. Είναι και για εμάς ηθικό ζήτημα, δεν είναι μονάχα για εσάς, που βέβαια είστε φορέας εξουσίας. Και το πρώτο πράγμα με το οποίο ξεκινούσε ο Μανωλεδάκης το πρώτο μάθημά του ήταν να μας λέει ότι το έγκλημα είναι μια διασάλευση ενός εννόμου αγαθού. Η ποινή είναι η αποκατάσταση της διασάλευσης ενός εννόμου αγαθού. Αλλά, συνάδελφοι και συναδέλφισσες, μας έλεγε: η αποκατάσταση της διασαλευθείσας κοινωνικής ειρήνης σε μια κοινωνία η οποία είναι ταξικά διαχωρισμένη και εκμεταλλευτική αποτελεί αποκατάσταση των σχέσεων κυριαρχίας και εκμετάλλευσης σε μια κοινωνία. Και άρα να ξέρετε τι είναι αυτό το πράγμα στο οποίο μπαίνετε και ποιο είναι το σύστημα στο οποίο θα λειτουργήσετε.

Τελευταία φράση: Τι μένει τότε; Υπάρχει οποιοδήποτε σημείο στο οποίο εφάπτονται αυτοί οι δύο κόσμοι που συναντήθηκαν σε αυτό εδώ το δικαστήριο; Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν σημεία στα οποία εφάπτονται αυτοί οι δύο κόσμοι. Αυτοί οι δύο κόσμοι μπορούν να ακούσουν με το ίδιο ενδιαφέρον και μπορώ να πω και με την ίδια συγκίνηση το τελευταίο μάθημα του Αριστόβουλου Μάνεση που διάβασε εδώ ένας μάρτυρας, ο κύριος Φλώρος: τα λόγια του Μάνεση, του κορυφαίου συνταγματολόγου της χώρας όταν το 1968 τον Γενάρη όδευε προς την απόλυση και την εξορία. Και νομίζω ότι αυτό και τους δύο κόσμους τους κινητοποιεί, τους νοηματοδοτεί και τους αγγίζει.

Εγώ γι’ αυτό τον λόγο καταφεύγω, όπως και η κυρία Μαρίνα Δαλιάνη, στη σκέψη του Νίκου Ανδρουλάκη, που εγώ δεν τον είχα σαν καθηγητή, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει το ζήτημα της δίκης και των δικών ένοπλης βίας, και λέει ο Ανδρουλάκης: «Η αμφισβήτηση της νομιμότητάς της είναι η πιο καταλυτική κριτική και ταυτόχρονα η ισχυρότερη πρόκληση που μπορεί να δεχθεί μια δημοκρατία. Αλίμονο αν δεν είναι ικανή να αποδεχθεί αυτή την πρόκληση…. Η δημοκρατία ακούει και απαντά, προσπαθεί να πείσει τον αρνητή της ότι η προσφυγή του στη βία ήταν αδικαίωτη γιατί οι θεσμοί της ήταν και είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί».

Αυτό το οποίο είναι κρίσιμο και αυτό το οποίο μπορεί να κάνει αυτό το δικαστήριο είναι να ακολουθήσει μία πιστή τήρηση της διαδικασίας της απόδειξης. Και με αυτόν τον τρόπο να αποδείξει ότι οι θεσμοί της δημοκρατίας και οι θεσμοί της δικαιοσύνης είναι αναλλοίωτοι και ζωντανοί. Μια αυστηρή επισκόπηση της δικογραφίας, της αποδεικτικής διαδικασίας και του τι προέκυψε σε αυτή. Αυτό είναι το οποίο ζητάμε. Ζητάμε τα δικαστήρια να μην είναι μηχανισμός επικύρωσης των αφηγημάτων της εκάστοτε Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. Και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο δρόμος της δικαιοσύνης υπάρχει, η οδός της δικαιοσύνης εξακολουθεί να είναι ανοιχτή.

Για να μην ξεχνάμε

Ο ένας, ο Μάκης Βορίδης, έγινε γραμματέας της νεολαίας της φιλοχουντικής Ε.Π.ΕΝ. με εντολή του έγκλειστου στον Κορυδαλλό δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, διαδεχόμενος στη θέση αυτή τον Νίκο Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής. Αρθρογραφούσε λέγοντας πως η σωτηρία της χώρας θα έρθει από τον Κορυδαλλό, υπονοώντας τους Απριλιανούς πραξικοπηματίες. Σήμερα είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός, έχοντας κάνει για λίγο στην άκρη, καθώς είναι ελεγχόμενος για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Ο άλλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπήρξε "αξιότιμος φίλος" και έχαιρε της εκτίμησης του “υπαρχηγού” της χούντας, Στυλιανού Παττακού. Δεν αναγνωρίζει τον ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία! Σήμερα, είναι βουλευτής, αντιπρόεδρος  της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός Υγείας!  Το γκουγκλάρισμα σε “αδιευκρίνιστα ποσά» και “απευθείας αναθέσεις” βγάζει ψηλά το όνομά του, ενώ κάνει μηνύσεις σε όποιον αναφέρεται στο όνομά του

Και, φυσικά, και οι δύο τους στέκουν στο πλευρό του γενοκτονικού Ισραήλ και του παράφρονα Ντόναλντ Τραμπ. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς άλλωστε;

Ο David Draiman υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", λίγο πριν εκτοξευθούν εναντίον του πληθυσμού της Γάζας

Ο David Draiman είναι Αμερικανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός και βασικός τραγουδιστής του heavy metal συγκροτήματος Disturbed από το 1996.

Δηλώνει πως "είμαι Εβραίος, είμαι σιωνιστής και δεν ντρέπομαι γι' αυτό", ενώ τον Ιούνιο του 2024  φωτογραφήθηκε να υπογράφει βόμβες του ισραηλινού στρατού (IDF) με τη φράση "Fuck Hamas", προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και αποδοκιμασίες σε συναυλίες

Ο Billy Corgan είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός, και ιδρυτής των The Smashing Pumpkins, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία τη δεκαετία του 1990.

Ο Billy Corgan και οι Smashing Pumpkins έχουν εμφανιστεί στο Ισραήλ και ο ίδιος ο Corgan έχει υποστηρίξει την άποψη ότι οι μουσικοί δεν πρέπει να στερούν από τους Ισραηλινούς πολίτες τη ζωντανή μουσική λόγω των πράξεων της κυβέρνησής τους. Έχει δηλώσει επίσης ότι δεν είναι Σιωνιστής και έχει επικρίνει την ισραηλινή κυβέρνηση στο παρελθόν

Πρόσφατα, ο Billy Corgan φιλοξένησε στο podcast του τον David Draiman, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Roger Waters, του θρυλικού μέλους των Pink Floyd, ο οποίος έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Corgan, επικρίνοντάς τον για το βήμα που έδωσε στον Draiman.

--------------------------------

«Αγαπητέ Μπίλι

Τι κάνεις; Πέρασε πολύς καιρός. Κάποιος μου προώθησε την εμφάνιση αυτού του τύπου στο podcast σου. Δεν τον είχα ξανακούσει. Τέλος πάντων, αποδείχθηκε ότι έχει ακούσει για μένα. Φαίνεται ότι έχει πρόβλημα με εμένα που υπερασπίζομαι τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα των αδελφών μου στη Γάζα που σφαγιάζονται σε μια γενοκτονία από τις ένοπλες δυνάμεις του ναζιστικού ρατσιστικού και ανεπιθύμητου κράτους του Ισραήλ. Εσύ, όντας ο αξιαγάπητος τύπος που είσαι, έδωσες σε αυτό το μικρό σκουπίδι την ευκαιρία να διευκρινίσει ή ακόμα και να τροποποιήσει τη θέση του. Το έκανε. Είναι ένα ψυχωτικό ρατσιστικό ναζιστικό γουρούνι.

Μου είπαν, Μπίλι, ότι γράφει μηνύματα πάνω σε βόμβες πριν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις τις ρίξουν σε πολίτες στη Γάζα. Δε χρειάζεται ν ακούσω τίποτε άλλο. Εγώ θα συνεχίσω να συνεργάζομαι με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μου σε όλο τον κόσμο στο κίνημα για να απαιτήσουμε ίσα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνικότητα ή την ιθαγένειά τους. Αν εσύ, φίλε μου, αναρωτιέσαι αν θέλω να μιλήσω με αυτόν τον αποκρουστικό μαλάκα; Η απάντηση είναι “όχι ευχαριστώ Μπίλυ”, η ζωή είναι πολύ μικρή και αυτός μπορεί να κατοικεί στη μικροσκοπική του γωνιά της κόλασης χωρίς το όφελος της αγάπης και της αλήθειας μου.

Με αγάπη

R.

Άμα γεννιέται ένα παιδί,

όλη η φαμίλια του εύχεται έξυπνο να γίνει.

Εγώ που, με την εξυπνάδα μου,

ρήμαξα τη ζωή μου,

ελπίζω ο γιος μου

αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.

Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία

σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - 1938