Σαραπέντε κάγκουρες, μ’ ενός κοκκόρου γνώση

πορεία διοργανώσανε γιατί έχουνε θυμώσει

Θυμώσαν με τους άπιστους ανθέλληνες ΛΟΑΤΚΙ

και με φανέλα ολόμαυρη και με κοντό σορτσάκι

στους δρόμους ξεχυθήκανε για την Ορθοδοξία

γράψαν συνθήματα πολλά, χωρίς Ορθογραφία

Φωνάξανε συνθήματα για τη μαμά Πατρίδα

είχανε μπάσα τη φωνή, σημαία για χλαμύδα

Ήταν αγόρια ζόρικα και ούτε μία κόρη

δεν είχανε ανάμεσα, γνήσιοι Σταυροφόροι

Κι αφού ξεχαρμανιάσανε και πούλησαν ανέξοδα Θρησκεία και Πατρίδα

όλοι μας καταλάβαμε: αυτός εδώ ο τόπος μας δεν έχει πια Ελπίδα

Η συνέλευση των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας καλεί σε συγκέντρωση στήριξης του αγώνα τους αλλά και του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή σήμερα στις 19:00 στο Σύνταγμα.

Όπως όλα δείχνουν,  η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με το θάνατο ενός απεργού πείνας. Αυτή τη στιγμή ο Αριστοτέλης Χαντζής ζυγίζει μόλις 36 κιλά και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο Νοσοκομείο «ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ». Σύμφωνα με τους γιατρούς που τον παρακολουθούν και τον εξέτασαν στις 21/6/26

«Ο απεργός πείνας βρίσκεται στην 137η μέρα απεργίας πείνας και παρουσιάζει απίσχναση, ζυγίζοντας 36,2 Kg και έχοντας συνολικά απωλέσει το 44% του αρχικού του σωματικού βάρους με BMI 13.3. Ο απεργός πείνας είναι πλέον εξουθενωμένος με οιδήματα κάτω άκρων άμφω και αδυναμία ορθοστάτησης που περιορίζουν σημαντικά την κινητικότητα του. Παράλληλα εμφανίζει δυσκολία φώνησης. Η κατάσταση της υγείας του έχει επιδεινωθεί ραγδαία τις τελευταίες μέρες»

Ο ίδιος ο απεργός πείνας, εμφανώς αποστεωμένος, πριν διακομιστεί στο νοσοκομείο, δήλωσε: «Ο αγώνας δεν υποχωρεί, τώρα ξεκίνησε. Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο. Έχουμε ευθύνη για 400 ζωές, έχουμε ευθύνη για την κοινωνία μας και θα νικήσουμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και δεν υποχωρώ μέχρι τη δικαίωση. Τα αιτήματά μας είναι δίκαια».

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ 23/6 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 19:00 ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ.

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Ντροπιαστική και επικίνδυνη κατάσταση στο λιμάνι της Ραφήνας. Τα πλοία δεν χωράνε και αναγκάζονται να διανυκτερεύσουν σε αγκυροβόλια έξω από το λιμάνι!

Με δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Σάββατο 20/6 η ΠΕΝΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού) καταγγέλλει την απόφαση του Οργανισμού Λιμένος Ραφήνας,  3 από τα 7 πλοία που έχουν ως αφετήριο λιμάνι την Ραφήνα, μετά το πέρας της εκφόρτωσής τους, να απομακρύνονται και να μετακινούνται στο αγκυροβόλιο της περιοχής για να διανυκτερεύσουν μέχρι το πρωί

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου της ΠΕΝΕΝ

---------------------------------------------------------------

"Εξόριστα" στο αγκυροβόλιο της Ραφήνας τα πληρώματα των Ακτοπλοϊκών πλοίων την θερινή σεζόν.

Ντροπιαστική εικόνα το 2026.

Υπαίτιοι και υπεύθυνοι ΥΕΝ, Οργανισμός Λιμένος και Λιμενική αρχή.

Από μέλη μας σε πλοία της Ακτοπλοϊκής γραμμής Ραφήνα προς Κυκλάδες πληροφορηθήκαμε ότι με απόφαση του Οργανισμού Λιμένος Ραφήνας αποφασίστηκε και καθορίστηκε, λόγω έλλειψης ντόκου στο λιμάνι, από προχθές Παρασκευή, 3 από τα 7 πλοία που έχουν ως αφετήριο λιμάνι την Ραφήνα, μετά το πέρας της εκφόρτωσής τους θα απομακρύνονται και θα μετακινούνται στο αγκυροβόλιο της περιοχής.

Τα πλοία αυτά είναι το «ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Π», το «SUPER FERRY», και το «HYPERSPEED JET 4».

Για την απόφασή του αυτή ο Ο.Λ.Φ (Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας) επικαλείται τις αλλεπάλληλες μεθορμίσεις των πλοίων της γραμμής, την ασυνεννοησία των Πλοιάρχων και τις μεταβολές της τελευταίας στιγμής, όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο.

Θεωρούμε την απόφαση του ΟΛΦ ως πράξη ακατανόητη, άδικη, δυσλειτουργική, που επιπλέον δημιουργεί άνιση μεταχείριση, με συνέπεια να διαμορφώνονται τεράστια προβλήματα με τον πολύμηνο εγκλωβισμό των πληρωμάτων στο αγκυροβόλιο της Ραφήνας.

Είναι άξιο απορίας πώς εγκρίνονται επιπλέον δρομολόγια πλοίων από το ΥΕΝ την στιγμή κατά την οποία οι θέσεις ελλιμενισμού δεν επαρκούν και οι ανάγκες της γραμμής είναι πολύ κατώτερες από τον αριθμό των δρομολογημένων πλοίων.

Τις συνέπειες από αυτή την απόφαση τις επιφορτίζονται πλέον τα πληρώματα με επιπλέουν εργασία, με ανατροπή των εργασιακών δεδομένων που είχαν συνομολογήσει, με πλήρη διακοπή στο να προσέρχονται στις οικογένειές τους και σοβαρή ψυχολογική πίεση.

Κατόπιν όλων των παραπάνω, απαιτούμε να επανεξεταστεί η απόφαση του ΟΛΦ με σκοπό την εύρυθμη εργασιακή σχέση των πληρωμάτων στην βάση των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τους.

Ξεκαθαρίζουμε και δηλώνουμε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η ΠΕΝΕΝ δεν αποδέχεται για τα μέλη της αυτήν την εξόφθαλμη παραβίαση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.

Για τον σκοπό αυτό θα προβεί σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες και δράσεις ώστε να διασφαλίσει τα δικαιώματα του κλάδου μας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το τραγούδι “Oh Daddy” των Fleetwood Mac γράφτηκε το 1977 και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο “Rumours”, έναν από τους πιο επιτυχημένους και σημαντικούς δίσκους της ροκ μουσικής

Σύμφωνα με την Christine McVie, μέλος των Fleetwood Mac καθώς και συνθέτρια και στιχουργό  του τραγουδιού, το “Oh Daddy” γράφτηκε για τον ντράμερ του συγκροτήματος Mick Fleetwood που, ειδικά εκείνη την περίοδο, εν μέσω μεγάλων εντάσεων και έντονων συγκρούσεων μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, αυτός, λειτουργώντας ως πατρική φιγούρα, προσπαθούσε και κατόρθωνε να κρατάει τα μέλη ενωμένα και δημιουργικά

Οι στίχοι του τραγουδιού φαίνεται να αποτυπώνουν μια συναισθηματική σύγχυση. Από τη μία πλευρά η αφηγήτρια εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για την παρουσία μιας πατρικής φιγούρας που προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια "You soothe me with your smile / You're letting me know / You're the best thing in my life", από την άλλη όμως διακρίνεται έντονα η τοξικότητα μιας σχέσης που έχει λάβει τη μορφή εξάρτησης "Why are you right when I'm so wrong / I'm so weak but you're so strong / Everything you do is just alright / And I can't walk away from you". Μια εξάρτηση που στερεί από την αφηγήτρια την ικανότητα να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Και αυτή η αδυναμία την οδηγεί στην αυτοϋποτίμηση και στην αυτομομφή "If I could make you see / If there's been a fool around / It's got to be me"

Παρά τo αδιέξοδο και τη συναισθηματική σύγχυση που αποτυπώνουν οι στίχοι του, το τραγούδι συγκινεί για την υποβλητική μουσική του ατμόσφαιρα και την εξαιρετικά εκφραστική ερμηνεία του

Κυκλοφόρησε το τσιγγάνικο φύλλο #149 της RAF-WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της Ανατολικής Αττικής

ΦΕΡΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΤΣΙΦΤΙΣΣΑ, ΤΣΙΓΓΑΝΑ ΤΟΥΡΚΟΓΥΦΤΙΣΣΑ: Η Αφρούλα Τσιγγανοπούλου προσκαλεί όλους τους ελληνόφρονες Ρομά στο μεγάλο παζάρι του Ασπρόπυργου και υπόσχεται διασκέδαση μέχρι πρωΐας. Διασκεδάστε και μορφωθείτε ταυτόχρονα ψωνίζοντας από την ανφάν γκατέ της ελληνικής φυλής. Συμμετέχουν στο πανηγύρι με πάγκους ο  Κυριάκος Βελόπουλος με επιστολές του Ιησού  Χριστού, ο Άδωνις Γεωργιάδης με τις Δέκα Εντολές του Μωϋσή και ο Μάκης Βορίδης με το φρεσκοτυπωμένο Απριλιανό Σύνταγμα.

ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας

Ο ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Αποκλειστική φωτό από καταυλισμό ελληνοφρόνων Ρομά

ΣΥΝΤΑΓΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: «Δάσκαλός μου ο Παττακός και όργανό μου το τσεκούρι» δηλώνει με ταπεινότητα ο Ποιος Μάκης Βορίδης την ώρα που ο φωτογραφικός φακός τον συλλαμβάνει να γράφει την πρώτη σελίδα του Απριλιανού Συντάγματος

ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΤΟΥΒΛΑ ΣΤΗ ΡΑΦ ΤΑΟΥΝ: O Βασίλης Οικονόμου υπόσχεται να χτίσει όλη την Ανατολική Αττική από άκρο σ’ άκρο

Διαβάστε σήμερα, 20/6/2026, τη RAF WEST Journal

Η αιωνόβια “Μουριά” των Εξαρχείων πρωτοάνοιξε το 1915, τότε που μια μουριά στεκόταν μπροστά στην είσοδό της και χάρισε το όνομά της στο καφενείο. Εδώ και πάνω από έναν αιώνα η “Μουριά’ στέκει στη γωνία Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη, έχοντας γίνει πλέον ένα από τα πιο εμβληματικά στέκια της ιστορικής συνοικίας των Εξαρχείων και ένα κομμάτι της μνήμης της Αθήνας. Αυτά τα κομμάτια που σιγά-σιγά εξαφανίζονται στο πλαίσιο του gentrification της πόλης που διώχνει τους κατοίκους της και γίνεται θεματικό πάρκο για τουρίστες

Δυστυχώς και η “Μουριά” φαίνεται ότι βαδίζει προς το δρόμο της εξαφάνισης, καθώς ο ιδιοκτήτης του ακινήτου στο οποίο στεγάζεται το ιστορικό καφενείο έχει ζητήσει από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού να αποχωρήσει, προκειμένου να αλλάξει η χρήση του χώρου. Ο Χρήστος Βάνας, ο έβδομος κατά σειρά ιδιοκτήτης του μαγαζιού, αποφάσισε να μη δεχτεί την έξωση με σταυρωμένα χέρια και ξεκίνησε τις απαραίτητες ενέργειες για τη διάσωσή του. Όπως μαθαίνουμε, έχει ήδη καταθέσει αίτημα στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων, ενώ η δημοτική παράταξη της “Ανοιχτής Πόλης” ζήτησε να συζητηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων η αναγνώριση της “Μουριάς” ως νεότερου μνημείου σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς. Το αίτημα στηρίζουν η Ένωση Επαγγελματιών Εστίασης Αθήνας, φορείς της πόλης και πλήθος κατοίκων των Εξαρχείων.

Στο πλαίσιο των ενεργειών αυτών ο Χρήστος Βάνας κυκλοφορεί παράλληλα και ένα κείμενο για συλλογή υπογραφών με σκοπό να κηρυχθεί ο χώρος του παραδοσιακού καφενείου νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς από το Υπουργείο Πολιτισμού και να μην αλλάξει η χρήση του.

Διαβάζουμε το κείμενο και υπογράφουμε ΕΔΩ. 

Γιατί η Ιστορία δεν αλλάζει χρήση.

Γιατί, όταν η μνήμη χάνεται, δεν αντικαθίσταται ποτέ.

---------------------------------------------------

Η Μουριά είναι καφενείο. Η Μουριά είναι και ιατρείο και δικηγορικό γραφείο, αμφιθέατρο και νηπιαγωγείο. Είναι τα γράμματα και οι τέχνες μας. Η Μουριά που αφήνετε τα κλειδιά, η γειτονιά. Είναι η πρώτη καλημέρα.

Συνυπογράφοντας αυτό το κείμενο συμπαραστεκόμαστε στον Χρήστο Βάνα, έβδομο κατά σειρά ιδιοκτήτη του καφενείου «Η Μουριά», στο αίτημα του να κηρυχθεί ο χώρος του παραδοσιακού καφενείου νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού και να μην αλλάξει η χρήση του.

Συνυπογράφοντας αυτό το κείμενο, εμείς όλοι, αντιστεκόμαστε στην προοπτική να γίνουν τα Εξάρχεια τουριστικό χωριό και κρατάμε σφιχτά με τα δόντια μας κάθε κομματάκι Εξαρχειώτικου πολιτισμού που έχει απομείνει.

Venceremos.

Thank you so much for your support, Χρήστος Βάνας, Αθήνα

από το Παρατηρητήριο Πειραϊκής

Έχετε ακούσει τον όρο "Depaving" (Απο-τσιμεντοποίηση);

Είναι το πιο ελπιδοφόρο κίνημα αστικής ανάπλασης που σαρώνει αυτή τη στιγμή την Ευρώπη και τον κόσμο. Τι ακριβώς συμβαίνει; Οι δήμοι ξηλώνουν  την άσφαλτο και το άχρηστο τσιμέντο, για να επιστρέψει το χώμα, το πράσινο και η ζωή στις πόλεις! Ποιες πόλεις δείχνουν τον δρόμο;

Γένοβα (Ιταλία): Έγινε η πρώτη πόλη που το θεσμοθέτησε επίσημα! Στη συνοικία Lagaccio, ξηλώνουν ένα ολόκληρο πρώην στρατόπεδο (Πάρκο Gavoglio), γκρεμίστηκαν τσιμέντα και δημιουργούν έναν τεράστιο πράσινο πνεύμονα 5 εκταρίων. Παράλληλα, ξηλώνουν την άσφαλτο από σχολικές αυλές για να παίζουν τα παιδιά σε φυσικό έδαφος.

Παρίσι (Γαλλία): Μετατρέπουν  χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα γκρίζων δρόμων και σχολικών προαυλίων σε «δάση τσέπης» και χώρους πρασίνου.

Πόρτλαντ (ΗΠΑ) & Μάντσεστερ (Μεγάλη Βρετανία): Οργανωμένες ομάδες πολιτών και δήμοι παίρνουν τα κομπρεσέρ, βγάζουν το μπετόν και φυτεύουν δέντρα, αλλάζοντας το μικροκλίμα των γειτονιών.                      

Γιατί το κάνουν; Γιατί εκεί οι πολίτες συνειδητοποίησαν ότι  το τσιμέντο πνίγει τις πόλεις,  δημιουργεί ανυπόφορη ζέστη το καλοκαίρι (θερμικές νησίδες) και εμποδίζει το έδαφος να απορροφήσει το νερό, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουμε με την πρώτη βροχή. Το χώμα αντίθετα, λειτουργεί ως φυσικό σφουγγάρι και κλιματιστικό

Μπορεί το σχόλιο του Βασίλη Παϊτέρη να είναι χυδαίο και σεξιστικό. Μπορεί η κίνηση του  Πέτρου Κουσουλού να καλέσει στην ίδια εκπομπή την Αφροδίτη Λατινοπούλου και τον “γύφτο” Παϊτέρη να είναι ο ορισμός της προβοκάτσιας. Ωστόσο  … θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη αντιπαράθεση είχε ένα χρήσιμο κοινωνικό αποτέλεσμα: να γελοιοποιήσει την εμμονική στοχοποίηση των Ρομά από τη Λατινοπούλου και να την αναγκάσει ίσως να περιορίσει τη συγκεκριμένη ρητορική μίσους που αποτελούσε μόνιμο μοτίβο στις δημόσιες παρεμβάσεις της

Η εξέλιξη της συζήτησης μας θύμισε την περίφημη ρήση του Γερμανού συγγραφέα και νομπελίστα Έρμαν Έσσε στο μυθιστόρημά του “Ντέμιαν”: «Αν μισείς έναν άνθρωπο, μισείς κάτι μέσα του που είναι μέρος του εαυτού σου. Αυτό που δεν είναι μέρος του εαυτού μας δεν μας ενοχλεί»

Η φράση αυτή αποτελεί μια ψυχολογική προσέγγιση της έννοιας της "Σκιάς", την οποία ανέπτυξε αργότερα εκτενώς ο Καρλ Γιουνγκ. Η «Σκιά», σύμφωνα με τον Γιουνγκ, είναι το αρχέτυπο του ασυνείδητου που περιλαμβάνει όλες τις κρυμμένες, καταπιεσμένες και κοινωνικά μη αποδεκτές πτυχές της προσωπικότητας ενός ατόμου. Με απλά λόγια, αντιπροσωπεύει το “σκοτεινό” κομμάτι του εαυτού μας που ο συνειδητός νους αρνείται να αναγνωρίσει, καθώς περιλαμβάνει ελαττώματα, αδυναμίες, φοβίες και πρωτόγονα ένστικτα

Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, η “Σκιά” λειτουργεί ως αντίβαρο της “Περσόνας”, δηλαδή της κοινωνικής μάσκας που φοράμε για να γίνουμε αποδεκτοί από τους άλλους. Όσο πιο άκαμπτη ή εξιδανικευμένη ή ηθικολογική είναι η Περσόνα, τόσο πιο σκοτεινή και βαριά γίνεται η Σκιά.

Τα στοιχεία της Σκιάς που απορρίπτουμε συνήθως προβάλλονται στους γύρω μας. Όταν νιώθουμε έντονη αντιπάθεια, έντονη οργή ή εμμονική ανάγκη να καταγγείλουμε ένα χαρακτηριστικό κάποιου άλλου, ενδέχεται να ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κρυφή πτυχή του δικού μας εαυτού που δεν τολμάμε να αποδεχθούμε.

Ο Γιουνγκ θεωρούσε ότι η Σκιά δεν πρέπει να καταστραφεί ή να ελευθερωθεί ανεξέλεγκτα, αλλά να αναγνωριστεί και να ενσωματωθεί. Η συνειδητή αναγνώρισή της είναι το πρώτο βήμα για την ψυχολογική ωρίμανση του ατόμου και την εσωτερική του ισορροπία. Όταν ο άνθρωπος αρνείται να δει τη Σκιά του, εκείνη ενεργεί αυτόνομα και τον ελέγχει υποσυνείδητα, οδηγώντας τον σε αυτοσαμποτάζ, ενοχές και ανεξήγητες συμπεριφορές. Αντίθετα, αναγνωρίζοντας τα σκοτεινά του κομμάτια, αποκτά ουσιαστική αυτογνωσία και ελευθερία επιλογής

Μία χαρακτηριστική κινηματογραφική απεικόνιση των συνεπειών που προκαλεί η άρνηση  της Σκιάς, βρίσκουμε στη βραβευμένη ταινία «American Beauty»(1999), όπου ο Κρις Κούπερ στον ρόλο του απόστρατου Συνταγματάρχη Φρανκ Φιτς υποδύεται έναν ομοφοβικό και  αυταρχικό πατέρα που αδυνατεί να αποδεχτεί την ομοφυλοφιλική φύση του γιου του. Ως αυστηρός στρατιωτικός επιβάλλει μια τυραννική πειθαρχία στο σπίτι του, ενώ η εξωτερική του εικόνα έχει τα χαρακτηριστικά μιας αψεγάδιαστης και συντηρητικής κανονικότητας. Στην εξέλιξη της ταινίας όμως, αποκαλύπτεται πως κάτω από τη σκληρή και επιθετική μάσκα, κρύβεται ένας βαθιά ανασφαλής και καταπιεσμένος άνθρωπος που προσπαθεί να κρύψει τις καταπιεσμένες ομοφυλοφιλικές του τάσεις και, λόγω της εσωτερικής του σύγχυσης, θα προχωρήσει σε ακραίες και τραγικές πράξεις.

"Comfortably Numb" … Η φράση αυτή περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία κάποιος αποστασιοποιείται συναισθηματικά ή σωματικά από τον πόνο ή τα προβλήματά του, βρίσκοντας μια παράξενη παρηγοριά, ακόμη και μια αίσθηση ασφάλειας, μέσα σε αυτή την αποστασιοποίηση.

Αυτός είναι και ο τίτλος ενός από τα πιο εμβληματικά τραγούδια των Pink Floyd που κυκλοφόρησε το 1979 στο πλαίσιο του θρυλικού δίσκου The Wall

Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, ο Roger Waters, συνιδρυτής των Pink Floyd, αποφάσισε να κυκλοφορήσει μία νέα,  ανανεωμένη εκδοχή του "Comfortably Numb" σε συνεργασία με την Παλαιστίνια μουσικό Mona Miari θέλοντας να λειτουργήσει ως μια επείγουσα, παγκόσμια κραυγή αφύπνισης και συσπείρωσης απέναντι στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα από τον Ισραηλινό στρατό κατοχής

Η νέα εκδοχή αποτελεί μια πλήρη δομική και θεματική αναθεώρηση του κλασικού τραγουδιού του 1979, καθώς εξαφανίζεται το εκρηκτικό σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας του David Gilmour και στη θέση του ακούγεται η, σαν μοιρολόι, ερμηνεία της Mona Miari που μεταμορφώνει  τελείως το τραγούδι

Αντί του φανταστικού ροκ σταρ Pink που γλιστράει στην απάθεια που προκαλείται από τα ναρκωτικά, ο Waters και η Miari απευθύνουν ένα κάλεσμα αφύπνισης σε έναν κόσμο που παρακολουθεί αδιάφορα τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα. Εκεί όπου ο Gilmour κάποτε τραγουδούσε τους παρηγορητικούς στίχους του γιατρού, ο Waters τώρα απαντά στην Miari: «Ακούω τον πόνο σου από τη Νέα Υόρκη, ακούω τον πόνο σου από την άλλη πλευρά της θάλασσας να με καλεί». Ενώ η παθητική δήλωση: «Έχω μουδιάσει άνετα» αντιστρέφεται σε έναν όρκο αντίστασης: «Δεν θα μουδιάσω ποτέ άνετα»

Ο Waters απολογείται επίσης για τη δική του καθυστερημένη αφύπνιση απέναντι στο Παλαιστινιακό δράμα, τραγουδώντας: «Ήμουν μόλις 5 ετών το 1948, δεν ξέραμε τι συνέβαινε εκεί κάτω / Μου ραγίζει η καρδιά που εντάχθηκα στον αγώνα τόσο αργά». Το τραγούδι κλείνει με μια σαφή πολιτική δήλωση, που ζητά «ίσα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα», καταλήγοντας: «Η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη»

Μπορεί κάποιοι καλλιτέχνες, όπως ο Wim Wenders στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (Berlinale), να θεωρούν πως η Τέχνη πρέπει να μένει μακριά από την Πολιτική, ο Roger Waters όμως σταθερά και αδιαπραγμάτευτα δεν μπορεί να τα διαχωρίσει και χρησιμοποιεί την Τέχνη του και το κύρος που του έχει προσδώσει η παγκόσμια αναγνώριση για να αφυπνίσει και να πυροδοτήσει συνειδήσεις και να τις βγάλει από τη μουδιασμένη απάθειά τους

Και μπορεί στην περίπτωση του Wim Wenders να εξακολουθούμε να αγαπάμε το έργο του– παρά την πικρία μας για τις δηλώσεις του και παρά την υποκρισία που κρύβουν αυτές - στην περίπτωση όμως του Roger Waters, αγαπήσαμε όχι μόνο το έργο, αλλά και τον άνθρωπο.

 Έναν άνθρωπο 82 χρόνων που, παρά το βάρος της ηλικίας του, στη δύση της ζωής του, αντί να αναπαυθεί απολαμβάνοντας όλα όσα έχει κερδίσει, αποφασίζει να ξεβολευτεί και να σηκώσει στις πλάτες του και άλλο ένα μεγάλο βάρος. Αυτό της υπεράσπισης των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων την ώρα που οι περισσότερες κυβερνήσεις αδιαφορούν προκλητικά και εγκληματικά – και μαζί με αυτούς δυστυχώς και η πλειοψηφία των ανθρώπων.

Πέρα από το Παλαιστινιακό δράμα, αυτό ίσως είναι και το βαθύτερο νόημα της νέας εκδοχής του “Comfortably numb”. Πως πρέπει να πάψουμε να παρακολουθούμε τη βαρβαρότητα από απόσταση, αναπαυτικά μουδιασμένοι, γιατί κινδυνεύουμε να τη συνηθίσουμε και να την αποδεχθούμε ως κανονικότητα. Αντίθετα, να ορκιστούμε, όπως ο Roger Waters: “I will never become comfortably numb”

Χθες το Σάββατο, στα Εξάρχεια, στην πιο αστυνομοκρατούμενη περιοχή της Ελλάδας, στις 8 το βραδάκι, ένας άνθρωπος έπεσε νεκρός με τουλάχιστον πέντε πυροβολισμούς λίγα μέτρα μακριά από το Αστυνομικό Τμήμα και ο δράστης κατάφερε να διαφύγει. Γιατί η Αστυνομία στα Εξάρχεια δεν έχει ως προτεραιότητα την προστασία των κατοίκων τους αλλά πρωτίστως την πάταξη της πολιτικής ανυπακοής και την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων που έχουν βάλει στο μάτι την περιοχή. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η «Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα», σε Πρωτοβουλία κατοίκων που είχε πριν από μερικά χρόνια συναντηθεί με τον αστυνομικό διευθυντή της περιοχής, είχε λάβει την απάντηση ότι η εντολή για τα Εξάρχεια ήταν να παταχθεί πρώτα το πολιτικό έγκλημα και έπειτα το ποινικό.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της «Ανατρεπτικής Συμμαχίας για την Αθήνα», στην οποία καταγγέλλεται η εγκληματική και ύποπτη αδράνεια της Αστυνομίας

--------------------------------------------------------

ΓΙΑ  ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ (ΔΕΝ) ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ.

Σάββατο απόγευμα στην πλέον αστυνομοκρατούμενη γειτονιά της πόλης, τα Εξάρχεια. Η αστυνομία παντού, (δεν) κάνει τη δουλειά της!

Στον λόφο Στρέφη ακροβολισμένοι ένοπλοι φρουροί της τάξης. Έξω από το γήπεδο μπάσκετ, ενώ έφηβοι παίζουν. Έξω από τη σιδερένια πόρτα του πρώην Εξωστρεφή. Πέριξ του θεάτρου όπου εξελίσσεται η γιορτή του Συλλόγου Γονέων του παρακείμενου σχολείου με θεατρική παράσταση, τραγούδι και χορό, με χυμούς και παγωτά.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην πλατεία Εξαρχείων, η αστυνομία (δεν) κάνει τη δουλειά της. Στουρνάρη και Σπ. Τρικούπη αραχτές Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκληματικότητας(!) περιφρουρούν λαμαρίνες, τρωγοπίνοντας με τα φιλαράκια της ΔΡΑΣΗ που ρίχνουν ματιές στην κατάληψη φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη Νοταρά και στο Πολυτεχνείο μην τύχει και γίνει καμιά εκδήλωση ή συναυλία χωρίς άδεια από τον αφέντη Πρύτανη. Και όταν το βράδυ προχωρά, για να μη βαριούνται, επιτίθενται και στον νέο κόσμο της οδού Μεσολογγίου, σπάνε και κανά μαγαζί.

Την ίδια στιγμή δεκάδες αστυνομικοί με πολιτικά (δεν) κάνουν τη δουλειά τους. Έξω από τα λαμπερά ξενοδοχεία και airbnb Ισραηλινών συμφερόντων βρίσκονται σε ετοιμότητα, μην και ενοχληθούν οι διαμένοντες από κάποια παλαιστινιακή σημαία ή αυτοκόλλητο ενάντια στους δολοφόνους του IDF.

Στα σκαλάκια της Καλλιδρομίου, λοιπόν, το Σάββατο, 13/6,  γύρω στις 8μ.μ., σε ελάχιστη απόσταση από το Α.Τ.,  η αστυνομία για άλλη μια φορά (δεν) έκανε τη δουλειά της. Τουλάχιστον 5 πυροβολισμοί και ένας νεκρός, με δράστη κάποιον που σαφώς και δεν είδε προς τα πού πήγε. Γιατί την ίδια στιγμή, στα 20 μέτρα, κοιτούσε μήπως τα παιδιά χορεύοντας προχωρούσαν σε ανακατάληψη του άδειου κτιρίου/αναψυκτηρίου. Και τα παιδιά άκουγαν πυροβολισμούς και νόμιζαν ότι τους επιτίθεται η αστυνομία με κρότου λάμψης...

Γιατί; Γιατί στα Εξάρχεια η αστυνομία έχει πολύ συγκεκριμένες εντολές. Δεν την ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από το να μη διαταραχθεί η ηρεμία των εργολάβων και του τουριστικού κεφαλαίου. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να προχωρήσει σε εξακριβώσεις στοιχείων  εφήβων που η μαύρη τους φόρμα είναι προκλητική. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να συλλάβει ανθρώπους που το χρώμα του δέρματός τους τούς κατατάσσει αυτόματα σε λίστα υπόπτων. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να μπουκάρει σε σπίτια έπειτα από καταγγελίες για συνθήματα σε τοίχους. Και βέβαια είναι παρούσα σε κάθε συγκέντρωση, πορεία και διαμαρτυρία, κραδαίνοντας τις φυσούνες και τα γκλομπς σε ασπίδες ή σε κεφάλια.

Εντωμεταξύ αν τα λαγωνικά που έβαλαν απλώς μια κορδέλα στο σημείο της δολοφονίας και επέστρεψαν στα γνωστά τους πόστα, επιβεβαιώσουν ότι το έγκλημα σχετίζεται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών που αφορά ναρκωτικά, τότε δικαίως θα αναρωτηθούμε υπό ποιου την εποπτεία συνέβαινε και αυτό...

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ (ΔΕΝ) ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ! Η αστυνομία στα Εξάρχεια εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Και αυτά δεν είναι των κατοίκων και των ανθρώπων που νοιάζονται τη γειτονιά.

Υ.Γ. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Πριν από αρκετά χρόνια, με υπουργό στο ίδιο πόστο τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, στα Εξάρχεια είχε γίνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην ασφυκτική παρουσία δυνάμεων καταστολής στη γειτονιά. Πρωτοβουλία κατοίκων που είχε τότε συναντηθεί με τον αστυνομικό διευθυντή, επιδίδοντας ανάλογο ψήφισμα, είχε λάβει την απάντηση ότι η εντολή για τα Εξάρχεια ήταν να παταχθεί πρώτα το πολιτικό έγκλημα και έπειτα το ποινικό. Η αλήθεια είναι ότι δε μάθαμε πού μετατέθηκε.

Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα στην 1η δημοτική κοινότητα