της Μαρίας Νάτση

Η ποίηση είναι υπόθεση προσωπική. Τόσο για αυτόν που γράφει όσο και για αυτόν που διαβάζει.

Οι λέξεις, δουλεμένες, βασανισμένες, προσεκτικά διαλεγμένες, συμπυκνώνουν σαν απόσταγμα,  σκέψεις, νοήματα, εικόνες, συναισθήματα. Πασχίζουν να χωρέσουν την εφήμερη στιγμή μέσα στο άμετρο κάδρο της αιωνιότητας.

Όμως κάποιες φορές σκοντάφτεις σε μια ποίηση διαφορετική.

Ξεπροβάλλει σαν το ματωμένο φεγγάρι που κατάφερε να χωρέσει τον ατελή κύκλο του στις λιγοστές λωρίδες ουρανού που γλίτωσαν από την αχόρταγη πόλη.

Εμφανίζεται σαν τη βίαιη, ξαφνική ριπή του ανέμου που σβήνει το ίδιο γρήγορα όσο γεννήθηκε.

Ακούγεται σαν τον λυγμό που κρύβεται στο παιχνιδιάρικο γύρισμα ενός τραγουδιού αιώνων, και σου γεννά  μια ακατανίκητη επιθυμία να τρέξεις κοντά της, να την αγκαλιάσεις και να ψιθυρίσεις «όλα θα πάνε καλά».

Έτσι είναι η ποίηση της Αλήτις Τσαλαχούρη

«Αν όριζα τι είναι η ποίηση-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-

Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί-Απ’ τα παιδιά των πολυκατοικιών-Που πετάνε στους τοίχους σαν πουλιά-Μαζί με σύρματα-Κεραίες και περιστέρια-Μέχρι μια γυναίκα μοναχή-Που στον ακάλυπτο χορεύει με υψωμένα χέρια-Και η μορφή της ως τον ουρανό-Με το φουστάνι της να θροΐζει στο κενό-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-

Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί-

Από ένα μπαλόνι σκαλωμένο σε έναν κάδο-Σαν πιτσιλιά ζωγραφισμένη από παιδί-Μέχρι με αδέρφι ένα τσιγάρο-Σαν ενός πλοίου το φουγάρο-Σφυρίζει μέσα στο δωμάτιο-Μόλις κοντεύει σε νησί-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση θα σταματούσα να δακρύζω στις ποιητικές ψυχές-Σαν τις διαβάζω και τις ακούω-Και φωνές ξυπνάνε μέσα στην καρδιά μου-Και λυγμοί-Και στις λακκούβες με βροχή-Καθρεφτισμένοι της Μητρόπολης πεζοί-

Αν όριζα τι είναι η ποίηση-Θα σταματούσα να τη βλέπω στη ζωή-Θα σταματούσα να τη γράφω στο χαρτί»

Πεζοποίηση γραμμένη σαν τηλεγράφημα  "δεν αποσκοπεί σε εντυπωσιασμούς-Δεν θολώνει τα νερά για να φαίνονται βαθιά".  Πλέει απαλλαγμένη από το έρμα, χωρίς σημεία στίξης ,κρατά μονάχα μια άγκυρα  να θυμίζει τη σύνδεσή της με την στεριά και την εκεί ζωή  - την παύλα.

"Αυτή μεταφέρει τη σιωπή -Τις παύσεις- Τους κραδασμούς-Και την ένταση της ποίησής μου-Υπάρχει δηλαδή-Μια εσωτερική στίξη-Που στον σύντομο-Κοφτό-τηλεγραφικό λόγο-Και με έναν κανόνα σχεδόν μουσικό-Μεταφέρει τις ιστορίες της ποίησής μου και τις κραυγές τους-"

λέει η ποιήτρια στην όμορφη συνέντευξη που έδωσε  στον Μιχάλη Κατσιγιάννη (https://ologramma.art/synenteyxi-tis-alitis-tsalachoyri-ston-michali-katsigiann)

"Δεν νιώθω τίποτα.

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Που οι χοροί τους στο χείλος πολυκατοικιών

Και τα ταξίδια τους σε πάρκα σκουπιδιών

Και πάντα η πτώση τους σαν πέταγμα πουλιών

Κι απέναντί τους κοινωνία χριστιανών

Δεν νιώθω τίποτα

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Όπου στη μάχη των μεγάλων εγωισμών

Φιλιά και σφαίρες στην πάλη των κορμιών

Σειρήνες πλάκωναν περιπολικών

Κι ύστερα η Σήμανση με συνοδεία αυτοπτών

Δεν νιώθω τίποτε

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών

Με αίμα χυμένο στις ώρες των αποχαιρετισμών-

Των αγγιγμάτων-

Των βλεμμάτων-

Των σιωπών-

Δεν νιώθω τίποτα

Ενός πολέμου είμαι στρατιώτης επιζών

Κατεστραμμένος στο έλεος των γιατρών

Σε νοσοκομείο βετεράνων των Στρατών

Που νοσηλεύονται για το βάθος των πληγών

Ότι δεν νιώθουν τίποτε

Ότι δεν νιώθουν τίποτε

Μετά από χρόνια ερώτων τραγικών."

"Τη λογοτεχνία- Την ποίηση- Τις θεωρώ στον κόσμο της ανθρωπότητας-

Όπου καλλιεργείται η απάθεια ως αρετή-Επαναστατική πράξη-

Είναι ένας τρόπος να διεκδικηθεί η ελευθερία του λόγου και της σκέψης-Να ειπωθούν όσα δεν ειπώνονται σε δικό τους χωροχρόνο και στο υποσυνείδητο-Να αμφισβητηθούν κάθε μορφής εξουσία και φασισμός-Να εκφραστεί η ομορφιά-Που δυστυχώς- όπως είπε ο Ντοστογιέφσκι- δεν θα σώσει τον κόσμο-Αλλά μπορεί να σώσει μια ανθρώπινη ψυχή-Που μπορεί να βλέπει την Ομορφιά-στον κόσμο των ανθρώπων-"

Πηγές: https://ologramma.art/synenteyxi-tis-alitis-tsalachoyri-ston-michali-katsigianni/