«ΝΑΖΑ» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν τα μέλη του ισραηλινού στρατού για τις ανθρώπινες παράπλευρες απώλειες των στρατιωτικών επιχειρήσεών τους: γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και άλλους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον επιλεγμένο στόχο.

«ΝΑΖΑ» είναι και ο τίτλος του ερευνητικού ντοκιμαντέρ των Ισραηλινών δημοσιογράφων και δημιουργών Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ και το οποίο απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας προκαλώντας τεράστιες πολιτικές αντιδράσεις από πλευράς των Ισραηλινών και  δημόσιες απειλές κατά της ζωής των δημιουργών του

Το Naza βασίζεται στις μαρτυρίες 24 αξιωματικών των υπηρεσιών πληροφοριών και στρατιωτών, του Ισραηλινού στρατού χωρίς να αποκαλύπτονται τα πρόσωπα και οι ταυτότητές τους πάνω στον μηχανισμό που δημιουργήθηκε μετά την 7η Οκτωβρίου και στα μυστικά συστήματα που οργανώθηκαν από τον IDF για να εκτελέσουν τα μέλη της Χαμάς αδιαφορώντας για το κόστος που αυτό θα προκαλούσε στον άμαχο πληθυσμό. Μία μάλιστα από τις μαρτυρίες που προβάλλονται αναφέρει ότι είχε εγκριθεί επίθεση με αποδεκτές αναμενόμενες απώλειες έως και 500 αμάχων για έναν στόχο.

Σύμφωνα πάλι με αυτές τις μαρτυρίες, ο εντοπισμός αυτών που θεωρούνταν ύποπτοι για σχέσεις με τη Χαμάς γινόταν με τη χρήση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (AI). Ο στόχος όμως, δεν περιοριζόταν στα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά περιλάμβανε και το κτίριο στο οποίο ζούσαν, ανεξάρτητα από το πόσοι άμαχοι βρίσκονταν γύρω του. Αυτοί ακριβώς ήταν οι Νaza: γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι και άλλοι άμαχοι.

Μέσα από το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτεται ένα εφιαλτικό  και δίχως κανέναν ηθικό κώδικα ανθρωποκυνηγητό βγαλμένο μέσα από τα πιο ευφάνταστα δυστοπικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ένας μηχανισμός επιλογής και εξόντωσης στόχων με συστήματα εντοπισμού, τεχνητή νοημοσύνη και οθόνες να θυμίζουν ένα απλό βιντεοπαιχνίδι. Μόνο που οι στόχοι δεν ήταν pixels στην οθόνη ενός υπολογιστή, αλλά πραγματικοί άνθρωποι  με τη συντριπτική πλειοψηφία τους να είναι άμαχοι

Είναι χαρακτηριστικό πως ένας από τους στρατιωτικούς θυμάται στο ντοκιμαντέρ ότι είχε ταξιδέψει με την οικογένειά του στην Πολωνία για να τιμήσει τη μνήμη των προγόνων του που μαρτύρησαν στα ναζιστικά κολαστήρια και η σκέψη του κατέληξε στο ερώτημα: «Οι Ναζί ήταν ο διάβολος, αλλά εγώ τι είμαι;».

Όπως εξηγούν οι δημιουργοί, δεν επιθυμούν να συγκρίνουν το Ολοκαύτωμα με τη γενοκτονία της Γάζας. Όμως: «Η μνήμη του Ολοκαυτώματος και του αντισημιτισμού δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για να αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα. Το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει τον αντισημιτισμό ως όπλο για να δικαιολογήσει τον εαυτό του»

Δεν χωράει καμία αμφιβολία πως οι δημιουργοί του «NAZA» είναι πραγματικοί ήρωες που δεν φοβήθηκαν το κόστος προκειμένου να υπηρετήσουν την αλήθεια και το δίκαιο. Όπως ήρωες είναι και κάποιοι μοναχικοί διανοούμενοι όπως ο Γκιντεόν Λέβι ο οποίος, κόντρα στο νοσηρό κλίμα τρόμου και σιωπής, τολμά να υψώνει τη φωνή του και να καταγγέλλει τα εγκλήματα του ίδιου του του κράτους. Αυτό έκανε και πριν από λίγες ημέρες όταν έγραψε ένα άρθρο γι’ αυτούς τους ήρωες και τη μαζική υστερία που προκάλεσαν στους Ισραηλινούς οι αποκαλύψεις του ΝΑΖΑ

«Η Σορ, ο Αμπραχάμ και εκείνοι οι θαρραλέοι στρατιώτες έσπασαν τη σιωπή. Αξίζουν τον βαθύ σεβασμό του Ισραήλ και θα τον λάβουν – αλλά μόνο στις σελίδες των βιβλίων ιστορίας»

Γκράφιτι στην Ισραηλινή πόλη του Ασντόντ με τα πρόσωπα των Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ, δημιουργών του «NAZA». Πάνω στη σύνθεση έχει γραφτεί στα εβραϊκά η λέξη «προδότες»

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz – άλλο ένα παράδειγμα όασης μέσα σε μια έρημο φανατισμού, μίσους και ένοχης σιωπής.

Ας το διαβάσουμε

---------------------------------------------

Γκίντεον Λέβι : Χάρη στην υστερία γύρω από το «NAZA», το Ισραήλ συζητά επιτέλους για τη Γάζα

«Για έναν τρομοκράτη υπάρχουν έως και 500 nazas», ακούγεται στο ντοκιμαντέρ.

Το σήμα προερχόταν από παραβιασμένα κινητά τηλέφωνα. Η φράση «Dad is home» («Ο μπαμπάς είναι σπίτι») σήμαινε ότι ο ύποπτος είχε επιστρέψει στην κατοικία του. Τότε μπορούσε να χτυπηθεί ολόκληρος ο όροφος, μαζί με όσους βρίσκονταν σε αυτόν.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει το δημοσίευμα, ακολουθούσε και άλλη φάση καταστροφής, κατά την οποία τα ερείπια κτιρίων πυρπολούνταν, εξαφανίζοντας ό,τι είχε απομείνει από τα σπίτια.

Το ντοκιμαντέρ για τη Γάζα έχει προκαλέσει τεράστιο σάλο σε εθνικό επίπεδο. Μετά από χρόνια καταπίεσης, άρνησης και ψεμάτων, απάθειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε με ορμή. Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν περιλαμβάνει δυσάρεστες αποκαλύψεις.

Ακόμη και πριν προλάβει έστω και ένας Ισραηλινός —πλην του Ραβίβ Ντρούκερ— να δει την ταινία «NAZA», το φιλμ έχει ήδη συμβάλει τα μέγιστα στον δημόσιο διάλογο στο Ισραήλ. Οι σκηνοθέτες Ρέιτσελ Σορ και Γιουβάλ Αμπραχάμ πυροδότησαν μια υστερία. Και αυτή η υστερία είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην ισραηλινή κοινωνία μετά την 7η Οκτωβρίου 2023.

Για πρώτη φορά, οι Ισραηλινοί συγκλονίζονται από κάτι που δεν αφορά ούτε τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου ούτε τους ομήρους. Για πρώτη φορά, εξοργίζονται, σοκάρονται και βγαίνουν από τα ρούχα τους εξαιτίας του θορύβου που έρχεται από τη Λωρίδα της Γάζας. Και κατά βάθος, γνωρίζουν τον λόγο.

Αυτό το κύμα υστερίας —πρωτόγνωρο για το Ισραήλ— αποκαλύπτει επίσης το πραγματικό πρόσωπο σχεδόν ολόκληρης της κοινωνίας. Και τι περισσότερο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα ντοκιμαντέρ, πόσο μάλλον πριν καν προβληθεί;

Αυτή η υστερία φέρνει στο φως κάτι που παρέμενε κρυμμένο επί χρόνια, αλλά ξαφνικά ξέσπασε. Μετά από χρόνια καταπίεσης, άρνησης και ψεμάτων, απάθειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε με ορμή. Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν περιλαμβάνει δυσάρεστες αποκαλύψεις.

Το Ισραήλ ξεβολεύτηκε βίαια από τη νοσηρή του ηρεμία. Ξαφνικά, η συζήτηση στρέφεται στη Γάζα και όχι μόνο στις τιμές των πτήσεων προς το εξωτερικό.

Το «NAZA» διέλυσε την αποσύνδεση των Ισραηλιτών από την πραγματικότητα. Αυτό ήταν αναμενόμενο, ακόμη και όταν φαινόταν πως τίποτα δεν θα μπορούσε να κλονίσει τους Ισραηλινούς. Ωστόσο, η ένταση των αντιδράσεων αποκαλύπτει το μέγεθος του αποστήματος.

Η παράλογη οργή εναντίον των Szor και Abraham δείχνει ότι κατάφεραν να αγγίξουν τον πυρήνα του αποστήματος. Και αυτό είναι επώδυνο. Η σφοδρότητα της αντίδρασης φανερώνει ότι οι Ισραηλινοί νιώθουν πως κάτι καίγεται κάτω από τα πόδια τους. Όποιος ξεσπά με τέτοια οργή, αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά. Μια κοινωνία σίγουρη για το δίκιο της δεν αντιδρά με αυτόν τον τρόπο απέναντι σε μια ταινία.

Αυτή η θύελλα μπορεί να κοπάσει, αλλά η έντασή της ίσως προμηνύει ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Αφού κρεμάσουμε τους δημιουργούς της ταινίας στην πλατεία της πόλης, ίσως κάποιος καταλάβει ότι επρόκειτο για μια τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια αποφυγής, πνιγμού και καταστολής της αλήθειας.

Όμως, αυτή η αλήθεια θα καταδιώκει το Ισραήλ για πάντα, καθώς είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από την ευθύνη για μια γενοκτονία. Αρκεί να ρωτήσετε τους Τούρκους. Αυτή η ενοχή δεν θα μας αφήσει ποτέ σε ησυχία. Θα αποτελεί μια αιώνια ντροπή.

Το «NAZA» προσέφερε επίσης κάτι ακόμη σημαντικό: έβγαλε όλες τις μάσκες. Πλέον, δεν υφίστανται διαχωρισμοί σε Αριστερά και Δεξιά, σε φωτισμένους και σκοταδιστές, σε ανθρωπιστές και βαρβάρους. Σχεδόν ομόθυμα, οι Ισραηλινοί επιτέθηκαν στην ταινία αυτή, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό τους πρόσωπο.

Ρατσιστές δημοσιογράφοι στάθηκαν στο πλευρό εκείνων που θεωρούνται φιλελεύθεροι, και εθνικιστές πολιτικοί ενώθηκαν με εκείνους που θεωρούνται δημοκρατικοί. Όλοι μαζί σχημάτισαν μια Μακαρθική χορωδία

Άλλωστε, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του δεξιού δημοσιογράφου Αβρί Γκιλάντ, ότι το «NAZA» αποτελούσε ακρωνύμιο για τις εβραϊκές λέξεις που σημαίνουν «κακόβουλη αντισημιτική ζημιά», και στην άθλια, αποκρουστική άρνηση του κεντρώου δημοσιογράφου Γιαρόν Αβραάμ να παραδεχτεί οποιαδήποτε οικογενειακή σχέση με τον Γιουβάλ Αβραάμ (του οποίου το επώνυμο γράφεται με τον ίδιο τρόπο στα εβραϊκά);

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του δεξιού δημοσιογράφου Αμίτ Σεγκάλ, ότι οι δημιουργοί της ταινίας ήταν «υποστηρικτές του γραφείου προπαγάνδας της Χαμάς», και στην «επιστημονική» και «μεθοδολογική» κριτική των αρθρογράφων της Haaretz, Ντρούκερ και Ούρι Μισγκάβ, οι οποίοι αποφεύγουν με κάθε τρόπο να ασχοληθούν με την ουσία του θέματος;

«Πού είναι το πλαίσιο;» ρωτούν οι υποκριτές επικριτές, οι οποίοι δεν θα τολμούσαν ποτέ να αναφερθούν στο παλαιστινιακό πλαίσιο της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου. «Πού είναι τα αποδεικτικά στοιχεία;» ρωτούν άνθρωποι που γνωρίζουν ότι οι σημαντικότερες δημοσιογραφικές έρευνες στην ιστορία –όπως το Γουότεργκεϊτ και τα Έγγραφα του Πενταγώνου– βασίστηκαν σε ανώνυμες μαρτυρίες. Και πάνω απ’ όλα, πού είναι οι δικές τους δημοσιογραφικές έρευνες για τη Γάζα;

Γνωρίζουν ότι το «NAZA» είναι η αλήθεια. Όμως θέλουν τα ονόματα των στρατιωτών που πήραν μέρος στη συνέντευξη, ώστε να κρεμαστούν κι εκείνοι στην πλατεία της πόλης, πλάι στους σκηνοθέτες.

Δεν υπάρχει επίσης καμία διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του φασίστα πολιτικού της αντιπολίτευσης Αβιγκντόρ Λίμπερμαν —ότι πρόκειται για «εχθρούς του Ισραήλ που αυτοαποκαλούνται "κινηματογραφιστές"»—, στο εξωφρενικό κάλεσμα του αδαούς υπουργού Πολιτισμού Μίκι Ζοχάρ να τους αφαιρεθεί η υπηκοότητα και στη δειλή στάση του προοδευτικού πολιτικού Γιαΐρ Γκολάν, ο οποίος δηλώνει «καταδικάζω».

Οι διαφορές εντοπίζονται μόνο στο περιτύλιγμα. Το περιεχόμενο, ωστόσο, παραμένει το ίδιο και, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, φέρει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μακαρθισμού.

Η Σορ, ο Αμπραχάμ και εκείνοι οι θαρραλέοι στρατιώτες έσπασαν τη σιωπή. Αξίζουν τον βαθύ σεβασμό του Ισραήλ και θα τον λάβουν – αλλά μόνο στις σελίδες των βιβλίων ιστορίας.

του Άγγελου Τσέκερη

Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη μαθαίνει σήμερα ότι συνελήφθη Παλαιστίνιος της Χαμάς, ο οποίος σχεδίαζε να ανατινάξει ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο με εκρηκτικά που σκόπευε να κατασκευάσει μόνος του.

[Άρα δεν του βρήκαν εκρηκτικά..]

Και τα εκρηκτικά θα τα κατασκεύαζε με πρώτες ύλες που σκόπευε να παραλάβει.

 [Άρα δεν του βρήκαν ούτε πρώτες ύλες για εκρηκτικά..]

Και τις οποίες πρώτες ύλες τις είχε παραγγείλει από το διαδίκτυο.

[Άρα ήταν νόμιμες..]

Και θα του τις παρέδιδαν με βάρκα από την Λιβύη στην Κρήτη.

[Διότι οι νόμιμες παραγγελίες από το διαδίκτυο, με βάρκες από τη Λιβύη έρχονται συνήθως..]

Ότι οι αρχές αναζητούν κρυπτογραφημένες συνομιλίες του και διαδικτυακές εφαρμογές επικοινωνίας με την Χαμάς.

 [Άρα ούτε συνομιλίες έχουν βρεθεί..].

Αναζητούνται επίσης οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόταν σε επαφή στην Ελλάδα.

[Άρα ούτε για τις επαφές του στην Ελλάδα ξέρουμε κάτι..]

Και φέρεται να έχει πραγματοποιήσει αρκετά ταξίδια, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει προσδιοριστεί εάν προχώρησε σε τρομοκρατικές ενέργειες ή άλλες προπαρασκευαστικές δράσεις.

[Άρα ούτε για αυτό ξέρουμε κάτι..].

Επίσης μαθαίνουμε συνελήφθη μετά από λίγες μέρες παρακολούθησης, πράγμα που δένει απόλυτα με το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα στοιχείο εις βάρος του. Ωραία.

Τι μαθαίνουμε.

Ότι έχει ομολογήσει. Αλλά μοναδική πηγή για αυτό είναι η ΕΥΠ και η Αντιτρομοκρατική που τον κρατάνε.

[Αλλα ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το κύρος της ΕΥΠ..]

Ότι το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο πλησίαζε στην Κρήτη και σύμφωνα με τις αρχές ήταν ο πιθανός στόχος.

[Αλλά ο ίδιος δεν είχε παραλάβει ακόμα τα υλικα..]

Ότι το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο έχει γίνει κατά το παρελθόν στόχος διαδηλωτών.

[Και μάλλον εδώ είναι όλο το ζουμί καθώς οι διαμαρτυρίες θα απαγορευτούν για λόγους ασφαλείας…]

Ότι είχε άσυλο στην Ελλάδα

[Αρα η χορήγηση ασύλου γεμίζει την Ελλάδα τρομοκράτες..]

Και ότι οι μετανάστες που έρχονται με βάρκες από την Λιβύη, κουβαλάνε πρώτες ύλες για τρομοκρατικές ενέργειες.

του Πάρι Λαυτσή, μέλους της ελληνικής αποστολής στο Global Sumud Flotilla

Τη δεκαετία του '30, στη ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ ίδρυσε μια κρατική οργάνωση με το όνομα «Kraft durch Freude», που πάει να πει «Ισχύς μέσω της Χαράς». Αυτή η οργάνωση, ανάμεσα σε άλλα, ναυπήγησε μεγάλα, πολυτελή κρουαζιερόπλοια στα οποία έκαναν τις διακοπές τους υποστηρικτές του Γ' Ράιχ και Ναζί αξιωματούχοι σε διάφορα ευρωπαϊκά λιμάνια, μεταμφιεσμένοι σε απλούς «τουρίστες».

Ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να δείξουν ένα «ανθρώπινο» πρόσωπο προς τα έξω, την ίδια ακριβώς ώρα που στο εσωτερικό της Γερμανίας προετοίμαζαν το μεγάλο μακελειό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και έχτιζαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία αργότερα θα εξοντώνονταν εκατομμύρια Εβραίοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι και Ρομά.

φωτό: huffingtonpost

Θα πει κανείς: Τι σχέση έχουν οι ναζιστικές κρουαζιέρες του μεσοπολέμου με το σήμερα;

Έχουν, γιατί σήμερα το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris επιχειρεί ακριβώς το ίδιο πράγμα: να γίνει το τουριστικό πλυντήριο του Ισραηλινού καθεστώτος απαρτχάιντ, κατοχής και γενοκτονίας. Επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα των χιλιάδων νεκρών παιδιών της Γάζας πίσω από τη μάσκα του «τουρισμού».

Κι αν τη δεκαετία του '30 οι λαοί της Ευρώπης μπορούσαν να πουν ότι δεν γνώριζαν ακόμα την αλήθεια για να κινητοποιηθούν απέναντι στην παρουσία των Ναζί στα λιμάνια τους, σήμερα κανείς δεν δικαιούται να λέει ότι δεν ξέρει.

Γι' αυτό αύριο όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα στη Σύρο. Εκεί που πέρσι γεννήθηκε ένα κύμα αντίστασης και αλληλεγγύης που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα. Στο λιμάνι που οι κάτοικοί του φώναξαν πρώτοι «όχι στη συνενοχή» και έδειξαν ότι οι κοινωνίες μπορούν να υψώνουν το ανάστημά τους στον «τουρισμό της γενοκτονίας». Εκεί από όπου απέπλευσαν δύο φορές τον τελευταίο χρόνο τα ελληνικά σκάφη του στόλου της αλληλεγγύης για να συνδέσουν τις τοπικές κοινωνίες με τον αγώνα ενός λαού που παλεύει για ζωή και ελευθερία.

Εκεί αύριο να ακουστεί καθαρά για άλλη μια φορά:

Η χώρα μας δεν θα γίνει, ούτε αυτό το καλοκαίρι, τόπος αναψυχής και ασφαλές καταφύγιο για τους εγκληματίες πολέμου του IDF, τους σιωνιστές εποίκους και τους υποστηρικτές της γενοκτονίας.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

ΥΓ: Με το ξέσπασμα του πολέμου το '39, τα ναζιστικά κρουαζιερόπλοια εντάχθηκαν στο Γερμανικό πολεμικό ναυτικό, λειτουργώντας κυρίως ως πλωτά νοσοκομεία. Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται (ως φάρσα ή ως τραγωδία, εσείς διαλέγετε στην προκειμένη), η ναυαρχίδα αυτού του στόλου, το «Wilhelm Gustloff», κατά την επιχείρηση εκκένωσης της Βαλτικής μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού το '45, τορπιλίστηκε από το σοβιετικό υποβρύχιο S-13, παίρνοντας μαζί της στον πάτο της θάλασσας το «όραμα» του Γ' Ράιχ.

Στις 11 Ιουλίου του 1942, οι γερμανικές κατοχικές αρχές διέταξαν όλους τους Εβραίους άνδρες ηλικίας περίπου 18–45 ετών να συγκεντρωθούν στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης με το πρόσχημα της καταγραφής

Περίπου 9.000 ήταν οι Εβραίοι που ανταποκρίθηκαν στις κατοχικές διαταγές και συγκεντρώθηκαν στην πλατεία κάτω από τον καυτό ήλιο. Εκεί, οι Γερμανοί στρατιώτες και οι Έλληνες συνεργάτες τους, υπέβαλαν τους Εβραίους Έλληνες σε εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και εξαντλητικές ασκήσεις μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων κατοίκων της πόλης.

Η 11η Ιουλίου 1942 έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως: «Μαύρο Σάββατο», «Μαύρη Επέτειος» ή «Black Sabbath» στη διεθνή βιβλιογραφία και αποτελεί σύμβολο του δημόσιου εξευτελισμού, της αντισημιτικής βίας και της καταστροφής μιας από τις σημαντικότερες σεφαραδίτικες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης.

Στις 19 Μαΐου του 2026, 430 ακτιβιστές από όλο τον κόσμο απήχθησαν από τον Ισραηλινό στρατό σε διεθνή ύδατα σε ζώνη ελέγχου της Κύπρου, μεταφέρθηκαν βίαια στο Ισραήλ και υπέστησαν – και υφίστανται ακόμη - παρόμοιου τύπου εξευτελισμούς και ξυλοδαρμούς. Δεμένοι με τα χέρια πίσω, πεσμένοι στα γόντα και με το κεφάλι να ακουμπάει στο έδαφος δέρνονται και εξευτελίζονται σε παγκόσμια μετάδοση

Όπως εξηγεί σε ανάρτησή του ο νομικός Θανάσης Καμπαγιάννης, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Τρίτης Σύμβασης της Γενεύης περί μεταχειρίσεως των αιχμαλώτων πολέμου (κυρωθείσας με τον 3481/1955, ΦΕΚ Α’ 3 / 5.1.1956): “Οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να τυγχάνουν πάντοτε ανθρώπινης μεταχείρισης… Ομοίως, οι αιχμάλωτες/-οι πολέμου πρέπει να προστατεύονται πάντοτε, ιδίως από πράξεις βίας ή εκφοβισμού και από προσβολές και την περιέργεια του κοινού”.

Αυτή η τελευταία φράση περί "περιέργειας του κοινού" αναφέρεται ακριβώς σε εικόνες σαν αυτές που αναφέραμε παραπάνω στην  Πλατεία Ελευθερίας, αλλά και σε άλλες  εικόνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου οι αιχμάλωτοι πολέμου μετατράπηκαν σε δημόσια θεάματα και αντικείμενα δημόσιας χλεύης ή προπαγάνδας. Απώτερος σκοπός των βασανιστών είναι να δείξουν ότι οι κρατούμενοι δεν είναι ισότιμοι άνθρωποι και κατά συνέπεια δεν τους αξίζει καμία ανθρώπινη μεταχείριση

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο εντάχθηκε ρητά στις Συμβάσεις της Γενεύης η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των κάθε είδους αιχμαλώτων. Πόσο μάλλον όταν στην περίπτωση των ακτιβιστών του Global Sumud Flotilla δεν μιλάμε για στρατιωτικούς που διεξάγουν πολεμική επιχείρηση, αλλά για απλούς πολίτες που θέλησαν να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό.

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Θανάσης Καμπαγιάννης: «Είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας ότι το κράτος που διακηρύττει ως πηγή της νομιμοποίησής του το Ολοκαύτωμα και το παγκόσμιο νομοθετικό πλαίσιο που γεννήθηκε μετά τη φρίκη του, πρωτοπορεί σήμερα στην καταπάτηση, την διαπόμπευση και την κατάργησή του. Η Νέμεσις θα πέσει στα κεφάλια τους»

Το Ισραήλ τελικά κατάφερε αυτό που ήθελε. Κατάφερε να έχει συνεχώς τις κάμερες στραμμένες πάνω του μέχρι το τέλος της χθεσινής βραδιάς και να παριστάνει το κανονικό κράτος και να αντιμετωπίζεται από τους διοργανωτές και τους παρουσιαστές της βραδιάς ως τέτοιο. Παρά τη γενοκτονία της Γάζας, παρά την εισβολή στη Συρία και το Λίβανο, παρά την επίθεση στο Ιράν, παρά τη διείσδυση της Μοσάντ σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων

Και όχι, η δεύτερη θέση που κατέλαβε δεν είναι σε καμία περίπτωση αποτυχία για το Ισραήλ. Αυτό ακριβώς ήθελε. Τι να την έκανε την πρώτη θέση; Για να διεξαχθεί ο επόμενος διαγωνισμός πού; Στα χαλάσματα της Λωρίδας της Γάζας; Ή μήπως στην κατεχόμενη Δυτική όχθη δίπλα από τα ισοπεδωμένα σπίτια και τις ξεριζωμένες από τους Ισραηλινούς έποικους πανάρχαιες ελιές των Παλαιστινίων;  

Και αν λάβουμε υπόψη ότι πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Σλοβενία, Ισλανδία) δεν συμμετείχαν φέτος στο διαγωνισμό της Eurovision εξαιτίας της απαράδεκτης συμμετοχής σε αυτόν του Ισραήλ ενώ τρεις από αυτές (Ισπανία, Ιρλανδία, Σλοβενία) δεν τον μετέδωσαν καθόλου τηλεοπτικά, τι θα συνέβαινε του χρόνου εάν ο διαγωνισμός διεξαγόταν στο Ισραήλ;

Αυτό δεν το ήθελε κανένας. Ούτε το Ισραήλ, ούτε οι λαοί της Ευρώπης που αντιστέκονται στη γενοκτονία της Γάζας, αλλά ούτε καν η EBU. Τι θα συνέβαινε με το τόσο πολύτιμο προϊόν της; Πόσο θα άντεχε να απαξιωθεί ακόμη. Γιατί ένα εμπορικό προϊόν είναι αυτός ο διαγωνισμός και τίποτε περισσότερο. Από ένα φεστιβάλ τραγουδιού που δημιουργήθηκε για να ενώσει τηλεοπτικά τη μεταπολεμική Ευρώπη, στα πρότυπα άλλων αντίστοιχων φεστιβάλ όπως το ιστορικό φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, κατέληξε σε ένα ευτελές προϊόν κάκιστης αισθητικής, γύρω από το οποίο διεξάγονται πάσης φύσεως αλισβερίσια – εμπορικά και γεωπολιτικά

Επιτυχία λοιπόν για μια ακόμη χρονιά για το Ισραήλ με τα δημοσιεύματα όμως παγκοσμίως περί χειραγώγησης της ψηφοφορίας από τους Ισραηλινούς να πολλαπλασιάζονται, ενώ η εγκυρότητα των Μέσων που τα μεταδίδουν δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την αλήθεια του γεγονότος

Σύμφωνα με τους “New York Times”, το Ισραήλ δαπάνησε πάνω από 1 εκατ. δολάρια σε κρατικά υποστηριζόμενη καμπάνια προώθησης και ενθάρρυνσης μαζικής ψηφοφορίας υπέρ της συμμετοχής του

Σύμφωνα με τον Guardian, αρκετοί ευρωπαϊκοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ζήτησαν «πλήρη αναθεώρηση» του televoting μετά την ισραηλινή καμπάνια στα social media και τις ανησυχίες περί «κατάχρησης των κανόνων»

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, η EBU άλλαξε τους κανόνες ψηφοφορίας μετά τις αντιδράσεις για τις έντονες καμπάνιες υπέρ του Ισραήλ και ότι το ισραηλινό δίκτυο KAN δέχθηκε προειδοποίηση

Για το ίδιο θέμα, το Infowar δημοσιεύει ένα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του Άρη Χατζηστεφάνου και σας το παρουσιάζουμε

--------------------------------------------------------

του Άρη Χατζηστεφάνου

Το τεχνολογικά διάτρητο σύστημα ψηφοφορίας της Eurovision και μια γιγαντιαία επιχείρηση astroturfing έδωσαν στο Ισραήλ τη δεύτερη θέση στο φετινό διαγωνισμό επιτρέποντας στο Τελ Αβίβ να ισχυρίζεται ότι οι λαοί της Ευρώπης στηρίζουν τη γενοκτονική πολιτική του.

Για το κράτος του Ισραήλ ο ετήσιος διαγωνισμός της Eurovision έχει μετατραπεί σε ένα σημείο όπου τέμνονται δυο από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις προπαγάνδας του: το Artwashing, δηλαδή η χρήση της τέχνης για το ξέπλυμα των εγκλημάτων που πραγματοποιεί και το pinkwashing μέσω του οποίου επιχειρεί να προσεγγίσει την παγκόσμια ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν «παράδεισο επί της Γης».

Θα πρέπει να σημειωθεί πως το γεγονός ότι πολλοί αμφισβητούν την καλλιτεχνική αξία του διαγωνισμού δεν μειώνει καθόλου τη σημασία του σαν ένα ακόμη πεδίο προώθησης της ισραηλινής προπαγάνδας, καθώς τον παρακολουθούν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Ακριβώς μάλιστα επειδή συχνά απευθύνεται και σε ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, προσφέρει πρόσφορο έδαφος για τη λεγόμενη χασμπάρα, την προπαγάνδα του Ισραήλ.

Από πέρυσι αρκετοί παρατήρησαν ότι η ψήφος του κοινού για το Ισραήλ παρουσιάζει πολύ μεγάλες διαφορές σε σχέση με την ψήφο των κριτών. Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία που έχουν από τα μεγαλύτερα φιλοπαλαιστινιακά κινήματα και όπου ακόμη και οι κυβερνήσεις έχουν καταδικάσει την πολιτική του Τελ Αβίβ.

Αυτό το γεγονός έδωσε σε Ισραηλινούς διπλωμάτες την ευκαιρία να στήσουν μια μαζική εκστρατεία προπαγάνδας, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει μια ψευδής εικόνα κριτικής απέναντι στο Ισραήλ ενώ στην πραγματικότητα οι λαοί της Ευρώπης είναι στο πλευρό του. Συγκεκριμένα γίνεται λόγος για μια «σιωπηρή πλειοψηφία» που στηρίζει το Ισραήλ. Το ίδιο έκαναν στην Ελλάδα και διάφοροι γραμματοκομιστές του Ισραήλ και θιασώτες της γενοκτονίας όπως ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης, το σχόλιο του οποίου περιέχει πανομοιότυπες εκφράσεις με δηλώσεις ισραηλινών αξιωματούχων. .

Πώς καταφέρνει όμως το Ισραήλ να κερδίζει τόσο υψηλές θέσεις στην ψήφο του κοινού;

Λίγες ημέρες πριν από τον τελικό διαγωνισμό άρχισαν να κυκλοφορούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης φήμες για νόθευση του αποτελέσματος, καθώς παρατηρήθηκε ένα περίεργο φαινόμενο: Θεατές από τη Νορβηγία που προσπαθούσαν να ψηφίσουν υπέρ της Κροατίας λάμβαναν το παρακάτω μήνυμα: «Σας ευχαριστούμε για την ψήφο σας στο Ισραήλ! Μπορείτε να ψηφίσετε 20 φορές, οπότε αν σας άρεσε ο διαγωνιζόμενος μπορείτε να ξαναψηφίσετε»

Οι διοργανωτές αναγνώρισαν το πρόβλημα αλλά υποστήριξαν ότι η αποστολή λανθασμένου μηνύματος δεν επηρέασε το αποτέλεσμα, καθώς όλες οι ψήφοι καταγράφηκαν κανονικά. Παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε, το ενδεχόμενο ανοιχτής νοθείας δεν είναι το επικρατέστερο σενάριο γιατί όπως φαίνεται το Ισραήλ είχε αρκετά άλλα «νόμιμα» μέσα στη διάθεσή του.

Τις ίδιες ημέρες χιλιάδες χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε όλη την Ευρώπη ανέφεραν ότι βομβαρδίζονται από διαφημιστικά μηνύματα που τους καλούσαν να ψηφίσουν το τραγούδι με τον αριθμό 14. Το γεγονός ότι στα μηνύματα γινόταν ελάχιστη ή καμία αναφορά στο ότι το 14 αντιστοιχούσε στο Ισραήλ δείχνει ότι οι ισραηλινές αρχές έχουν άριστη εικόνα για τις αντιδράσεις που προκαλεί και μόνο το άκουσμα του ονόματος σε εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες. Ποιος βρισκόταν όμως πίσω από αυτή την πρωτοφανή καμπάνια; Με μια πολύ πρόχειρη αναζήτηση στα στοιχεία της διαφήμισης αποκαλυπτόταν ότι είχε πληρωθεί απευθείας από το κράτος του Ισραήλ, όπως μπορείτε να δείτε και στις εικόνες που ακολουθούν.

Πριν από ένα χρόνο ο Γιονατάν Τουβάλ, γνωστός Ισραηλινός αναλυτής, ο οποίος αρθρογραφεί σε κορυφαία μέσα ενημέρωσης όπως οι New York Times, η Washington Post, οι Los Angeles Times και το περιοδικό Time είχε κάνει μια ακόμη αποκάλυψη. Σε μήνυμά του στο X ανέφερε τα εξής: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Η ισραηλινή κυβέρνηση προσέλαβε ειδικό/ούς για να στήσουν ομάδες ψηφοφόρων σε δεκάδες χώρες με στόχο να αυξήσουν τη ψήφο του κοινού για το τραγούδι του Ισραήλ. Η προσπάθεια απέδωσε αφού το τραγούδι κέρδισε τη δεύτερη θέση»

Παρακολουθώντας κανείς την περσινή ψηφοφορία διαπιστώνει ότι ενώ το Ισραήλ θα βρισκόταν στη 12 θέση (52 βαθμοί) με βάση την ψηφοφορία των κριτών, εκτινάχθηκε στην πρώτη χάρη στις ψήφους του κοινού (323 βαθμοί) πριν πέσει τελικά στη πέμπτη* θέση. Για άλλη μια φορά, η πολύ υψηλή βαθμολογία που συγκέντρωσε σε χώρες όπως η Ιρλανδία (10 βαθμούς) που ασκούν την σκληρότερη κριτική προς το κράτος του Ισραήλ είχε προκαλέσει εντύπωση ακόμη και σε ισραηλινά ΜΜΕ. 

Την καταγγελία είχε επιβεβαιώσει πέρυσι μιλώντας στην ισραηλινή ιστοσελίδα Ynet και ο Ντέιβιντ Σαράνγκα ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών. «Είναι αλήθεια ότι εμείς, ως υπουργείο Εξωτερικών, λειτουργήσαμε σε φιλικό προς τη χώρα ακροατήριο για να αυξήσουμε τις ψήφους» είχε δηλώσει ο Σαράνγκα, ο οποίος είχε παίξει κομβικό ρόλο σε μεγάλες επιχειρήσεις προπαγάνδας του Ισραήλ στις ΗΠΑ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.  

Αναλύοντας το ρόλο που έπαιξε το ισραηλινό διπλωματικό σώμα, το Ynet ανέφερε τα εξής: «Πριν λάβει η Golan την υποστήριξη του ευρωπαϊκού κοινού προηγήθηκε μια εκστρατεία του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γραφείου Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης για τους λάτρεις του Eurovision, στην οποία η εκπρόσωπος του Ισραήλ απευθύνθηκε σε αυτούς στα γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά, τσεχικά, λετονικά, εσθονικά, αλβανικά, γεωργιανά και αγγλικά και τους ζήτησε να την ψηφίσουν… Τα βίντεο που γύρισε η Γκολάν ανέβηκαν σε ειδικό κανάλι στο YouTube και έλαβαν πάνω από 14 εκατομμύρια προβολές. Η εκστρατεία απευθυνόταν σε κοινό που επιλέχθηκε με βάση λεπτομερή ανάλυση των προτύπων ψήφου στο παρελθόν και του ενδιαφέροντος που έδειξαν οι χώρες αυτές για το τραγούδι «Hurricane». Το Υπουργείο Εξωτερικών και η Υπηρεσία Δημοσίων Σχέσεων έδωσαν έμφαση σε ακροατήρια που αγαπούν τη Eurovision, όπως η LGBT κοινότητα στην Ευρώπη, μέλη fan club, δημοσιογράφων που καλύπτουν τον διαγωνισμό και opinion leaders».

H ανάμιξη του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών στο διαγωνισμό φαίνεται πως είχε ενοχλήσει αρκετές χώρες. Η κρατική ραδιοτηλεόραση της Σλοβενίας, RTV SLO, που έχει την ευθύνη για την εθνική ομάδα τη χώρας απευθύνθηκε στην EBU καταγγέλλοντας ότι υπάρχουν «αναπάντητα ερωτήματα» από σειρά «αμφισβητούμενων γεγονότων» και την έλλειψη δημοκρατίας στη λειτουργία του θεσμού. Σε επιστολή της η RTV ζητούσε περισσότερα στοιχεία για τις ψήφους από την Σλοβενία καθώς εμφανίστηκε απρόσμενα μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων, σε σχέση με το παρελθόν.  Επίσης αναρωτιόταν γιατί δίνεται δικαίωμα ψήφου σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο στα κράτη που συμμετέχουν. Αν και στην επιστολή δεν υπήρχε αναφορά στο Ισραήλ, δημοσιογράφοι που παρακολουθούν για χρόνια το διαγωνισμό ανέφεραν ότι η Σλοβενία φωτογράφιζε το Ισραήλ με αφορμή τις δηλώσεις του Σαράνγκα . 

Ακόμη λοιπόν και χωρίς τις πληροφορίες περί νοθείας, το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ έχει επιβεβαιώσει την πραγματοποίηση μιας επιχείρησης astroturfing (περισσότερα για την τακτική μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση), με την οποία επιχειρεί να παρουσιάσει ένα σιωπηρό κίνημα συμπαράστασης προς το Ισραήλ. 

Υ.Γ Διαβάζοντας σχετικά σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε εφημερίδες θα μπορέσετε να εντοπίσετε και ποιοι έχουν αναλάβει να προωθήσουν αυτό το μήνυμα στην Ελλάδα.