Ο Νικόλαος Γλύξμπουργκ είναι  ο γιος του πρώην βασιλιά της Ελλάδας, Κωνσταντίνου, ο οποίος πρόσφατα άλλαξε το επίθετό του και από Νικόλαος Γλύξμπουργκ αποφάσισε να λέγεται Νικόλαος Ντε Γκρες - όπως λέμε Λεονάρντο ντι Κάπριο, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Σαρλ ντε Γκωλ, Γκυ ντε Μωπασάν ή Σιμόν ντε Μποβουάρ

Αυτό το “ντε” ή το “ντι” που συναντιέται συνήθως στη Γαλλία ή στην Ιταλία δηλώνει σχέση με έναν τόπο ή μια οικογένεια και παράλληλα αφήνει και μια αριστοκρατική αύρα στο άκουσμά του. Ο αριστοκράτης Νικόλαος της Ελλάδας δηλαδή.

Από γραμματικής απόψεως, ο Ντε Γκρες κλίνεται κατά το «Ντενεκές»… Ο Ντεγκρές, του Ντεγκρέ, τον Ντεγκρέ, ω Ντεγκρέ ….Οι Ντεγκρέδες, των Ντεγκρέδων, τους Ντεγκρέσες, ω Ντεγκρέδες

Από πραγματολογικής απόψεως, όλοι οι Έλληνες είμαστε Ντεγκρέδες και ίσως θα έπρεπε να διεκδικήσουμε να αναγράφεται στην ταυτότητά μας - όπως κάποτε κατεβαίναμε στους δρόμους για να αναγράφεται στην ταυτότητά μας το “Χριστιανός Ορθόδοξος”. Σε κάποιους Έλληνες μάλιστα θα ταίριαζε πολύ ωραία. Ίσα κι όμοια για παράδειγμα ακούγεται το Μισέλ Ασημακοπούλου με το Μισέλ Ασημακοπούλου Ντε Γκρες; Ή το Ελίζα Βόζενμπεργκ με το Ελίζα Βόζενμπεργκ ντε Γκρες; Όχι βέβαια

Πού τον θυμηθήκαμε τώρα τον Ντεγκρέ, θα μου πείτε. Τον θυμηθήκαμε γιατί διαβάσαμε σε διάφορα Μέσα πως ο Ντεγκρές συμμετέχει εδώ και αρκετά χρόνια στις αποστολές της Axion Hellas, μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στην παροχή βοήθειας στους μόνιμους κατοίκους των απομακρυσμένων νησιών. Και στα πλαίσια αυτής της ιδιότητας, ο Ντεγκρές μαζί με άλλα στελέχη της Axion Hellas πραγματοποίησαν διαδοχικές επισκέψεις σε Ιθάκη, Μεγανήσι, Κάλαμο και Καστό το περασμένο Σαββατοκύριακο, προκειμένου να καταγράψουν τις ανάγκες των κατοίκων.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτών των επισκέψεων, ο Ντεγκρές συναντήθηκε με το δήμαρχο και την έπαρχο Ιθάκης και βγάλανε ωραίες φωτογραφίες. Φωτογραφίες χρήσιμες για την πολιτική εικόνα των εν λόγω αιρετών. Όχι όμως κοινές, καθώς, σύμφωνα με όσα ακούγονται στο νησί, οι δύο τοπικοί άρχοντες βρίσκονται στα μαχαίρια, με τον κάθε έναν να προσπαθεί να επιβληθεί έναντι του άλλου, διεκδικώντας την πατρότητα κάθε έργου που ολοκληρώνεται και αποδίδοντας στον άλλον την ευθύνη για κάθε έργο που καθυστερεί ή «κολλάει».

Ένα πάντως φαίνεται να τους ενώνει: η αγάπη τους για τις φωτογραφίες, τις χειραψίες, τις δημόσιες σχέσεις και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Και οι δύο θα ευχαριστήσουν τον Ντεγκρέ για όσα δεν μπορούν  να κάνουν οι ίδιοι για τους κατοίκους του νησιού τους. Και θα συνεχίσουν από την επόμενη ημέρα να ψάχνουν χομπίστες φιλάνθρωπους για να καλύψουν ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες του νησιού, όπως η εξεύρεση ενός παιδιάτρου 

Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές

φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας

οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές

αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

(στίχοι Αντώνης Ανδρικάκης)

Χθες παίχτηκε άλλη μία πράξη ενός έργου στο οποίο συμμετέχει ολόκληρη η χώρα

Λίγα λόγια για το έργο

Πριν από 15 χρόνια, ένα πλοίο που επί τρεις δεκαετίες το κυβερνούσαν εναλλασσόμενα δύο οικογένειες καπεταναίων, έπεσε στα βράχια

Το πλήρωμα του πλοίου εξεγέρθηκε και έβαλε στο τιμόνι έναν νέο δόκιμο καπετάνιο, τον Ελπιδοφόρο που τους υποσχέθηκε πως θα ξεκολλήσει το πλοίο από τα βράχια και θα το οδηγήσει σε ήρεμες και όμορφες θάλασσες.

Ήταν νέος, ωραίος - και έλεγε και ποιήματα. “Η πιο όμορφη θάλασσα”, τους είπε, “είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει”

Δεν γνωρίζουμε εάν ο ίδιος ήξερε ότι το απόσπασμα ήταν του Αζίζ Νεσίν ή αν του το είχε σφυρίξει ο πιστός του φίλος, ο Θανάσης, μια παλιά καραβάνα που ήξερε πολλά πράγματα – όπως το να γράφει βιβλία και να υποστηρίζει πότε το ένα και πότε το αντίθετο. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το πλήρωμα ήταν ενθουσιασμένο και έτοιμο να σηκώσει πανιά

Αμ δε! Οι μέρες περνούσαν, αλλά μάταια περίμεναν το σύνθημα. “Γνωρίζουμε ότι το καράβι είναι στα βράχια, όμως εάν το ξεκολλήσουμε μπορεί να βουλιάξει” τους είπε ο Ελπιδοφόρος. “Ας το αφήσουμε έτσι όπως είναι . Θα τρώμε λιγότερο, θα ψαρεύουμε και λίγο και κάπως θα τη βγάλουμε”

Το πλήρωμα σήκωσε τους ώμους και ένευσε συγκαταβατικά. Όσο για τους αξιωματικούς που πίεζαν για δράση, τους παρέδωσε στην πυρά των δημοσιογράφων  

Πέντε χρόνια έμεινε καπετάνιος ο Ελπιδοφόρος με  το πλοίο κολλημένο στα βράχια. Δεν βούλιαζε, αλλά ούτε και προχωρούσε. Τα ύφαλα είχαν γεμίσει πρασινάδα και στρείδια και το πλήρωμα συνήθισε την ακινησία. Έπαιρνε και καμιά κονσέρβα και βολευόταν - πού να μπλέκεις τώρα με φουρτούνες και καρχαρίες;

Στο τέλος, τόσο είχε συνηθίσει στην ακινησία, που αποφάσισε να αλλάξει καπετάνιο και να βάλει στη θέση του έναν από τις παλιές οικογένεις – αυτές ακριβώς που είχαν ρίξει το πλοί στα βράχια. “Αφού έτσι κι αλλιώς το καράβι δεν κουνιόταν, όποιος και να είναι καπετάνιος το ίδιο κάνει”, σκέφτηκε το πλήρωμα και έστειλε τον Ελπιδοφόρο στην καμπίνα του, όπου αυτός έπεσε σε έναν βαθύ ύπνο

Έξι χρόνια πέρασαν με το νέο καπετάνιο. Το καράβι έγινε ένα με τα βράχια. Η πρασινάδα στα ύφαλα είχε πια γίνει δάσος. Οι προμήθεις του πληρώματος λιγόστευαν. Αντίθετα, ο καπετάνιος, κλεισμένος στην καμπίνα του, μαζί με τους αξιωματικούς, γλεντούσε καθημερινά με χαβιάρι και σαμπάνια. Όποιος τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, έτρωγε ξύλο και παραδιδόταν στον Αρη Πορτοσάλτε, τον δήμιο του πλοίου

Οι αναταραχές ξύπνησαν τον Ελπιδοφόρο, που έφτιαξε έναν καφέ, απελευθέρωσε ένα περιστέρι που είχε κλειστεί μαζί του στην καμπίνα και άρχισε να γράφει ένα βιβλίο

Tο πλήρωμα του πλοίου έσπευσε να το αγοράσει. “Τουλάχιστον θα διαβάζουμε για να ξεχνάμε την πείνα μας”, σκέφτηκαν. ”Και ίσως, αν τον ξαναβάλουμε καπετάνιο, μπορεί να τρώμε περισσότερο φαγητό και λιγότερο ξύλο. Είναι κι αυτό μια κάποια λύσις”

Η συνέχεια του έργου σε κάποιο άλλο θέατρο, σε κάποια άλλη πόλη

«Σε βρήκα έξω απ’ την Ιεριχώ

να κλαις στων σαλπισμάτων το σκοπό

φωτόνια στην παλάμη να κρατάς

πέντε δηνάρια το ’να να πουλάς.

Και οι τυφλοί τα οράματα

πώς κοίταζαν κατάματα

παραμυθάκι μου ακριβό,

να ’ξερες πόσο Σ’ αγαπώ.

Και καθώς δεν επέφτανε τα τείχη

να φύγουμ’ είπες κι όπου μας βγάλει η τύχη

και πάει στη νύχτα ακέφαλη η πορεία

μας φέγγει μια ετερόφωτη λυχνία.

Τώρα ανακάλυψες μεμιάς

σαράντα αιώνες μοναξιάς

παραμυθάκι μου ακριβό,

βαλκανικά σε χαιρετώ»

Η “Ωδή σε ένα δρομέα ημιαντοχής” γράφτηκε από τον Άλκη Αλκαίο και το Θάνο Μικρούτσικο και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο “Eμπάργκο” του 1982

Λέγεται ότι αποτελεί κριτική απέναντι στο Διονύση Σαββόπουλο και τις πολιτικές μεταμορφώσεις του

Ένα έργο τέχνης όμως δεν είναι ποτέ μονοσήμαντο – δε χωράει σε μία μόνο ερμηνεία. Κάθε ακροατής. θεατής ή αναγνώστης το αγγίζει και το προσαρμόζει στο σημείο όπου, κατά τη δική του κρίση, κουμπώνει καλύτερα

Και εμένα μου κούμπωσε στον Αλέξη Τσίπρα. Μπορεί να έκανα λάθος – μπορεί και όχι. Είναι όλα θέμα ερμηνείας

«Παραμυθάκι μου ακριβό … των 28 ευρώ». Κρίμα …

«Όσοι είστε από την Ιθάκη ή έχετε κάνει διακοπές στην Ιθάκη ξεχάστε το Φιλιατρό που ξέρατε. Μια από τις ωραιότερες (αν και στο φουλ καλοκαιριού γίνεται της ξαπλώστρας το .....) και προσβάσιμες με το αυτοκίνητο παραλίες του νησιού (που δεν είναι και πολλές). 

Η διυπουργική επιτροπή στρατηγικών επενδύσεων ενέκρινε την τουριστική επένδυση του ομίλου Τσάκου που περιλαμβάνει: ξενοδοχείο 5 αστέρων με 60 κλίνες, 50 βίλες, spa, εστιατόρια προβλέποντας τη δημιουργία τουριστικής λιμενικής εγκατάστασης με υδατοδρόμιο....

Όλα αυτά σε ένα κλειστό μικρό κόλπο, σε ένα μικρό νησί.... Θα ακούσουμε διάφορα ωραία περί σεβασμού στο περιβάλλον και την αρχιτεκτονική του νησιού που είναι παραδοσιακός οικισμός, περί αναβάθμισης του τουριστικού προϊόντος σε ένα νησί που δεν έχει γιατρούς, υποδομές κλπ. Όσο θα πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες, εσείς μαζέψτε τα κουβαδάκια σας και βρείτε άλλη παραλία να πάτε..»

Με αυτή την ανάρτηση, η δημοσιογράφος Άρτεμις Σπηλιώτη εκφράζει τον αποτροπιασμό της για το πράσινο φως που πήρε το project του ομίλου του εφοπλιστή Τσάκου για την Ιθάκη. Το τερατώδες project προβλέπει την ανάπτυξη ενός πολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος μέσα σε μία έκταση 874 στρεμμάτων (!). Μεταξύ άλλων, το σχέδιο περιλαμβάνει την κατασκευή ξενοδοχείου 5 αστέρων με 60 κλίνες, 50 βίλες, spa και  εστιατόρια. Για την εξυπηρέτηση δε των πλούσιων πελατών του, προβλέπεται η δημιουργία τουριστικής λιμενικής εγκατάστασης με υδατοδρόμιο (!)

Η εταιρεία “Άτοκος, Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης”, η οποία ανήκει στην εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου, επέλεξε να ζητήσει την ένταξη του έργου στο καθεστώς Στρατηγικών Επενδύσεων ώστε να επωφεληθεί από τα κίνητρα ταχείας αδειοδότησης και χωροθέτησης, καθώς και για τη δυνατότητα παραχώρησης δικαιωμάτων χρήσης αιγιαλού και παραλίας.

Γη και ύδωρ λοιπόν παραδίδεται στον γνωστό εφοπλιστή, ο οποίος παράλληλα έχει στην ιδιοκτησία του και το νησί της Ατόκου, έκτασης 4,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων και μέλος του δικτύου Natura 2000, απέναντι από την Ιθάκη.

Ήδη η περιοχή ανάμεσα στην Ιθάκη, τη Λευκάδα και την Αιτωλοακαρνανία – η ονομαζόμενη μερικές φορές και Πολυνησία του Ιονίου, χάρη στο πλήθος των μικρών νησιών που υπάρχουν εκεί – έχει αρχίσει να ασφυκτιά από επενδυτικά σχέδια που στοχεύουν στη δημιουργία ιδιωτικών τουριστικών θερέτρων για “πολύ υψηλού εισοδηματικού επιπέδου επισκέπτες”

Μετά το Σκορπιό και την επένδυση του Ρώσου ολιγάρχη Ριμπολόβλεφ και το κάποτε παρθένο Μεγανήσι που τώρα δέχεται ασφυκτική πίεση από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα με πολυτελείς βίλες και αναδυόμενες “επενδύσεις”, έρχεται και η σειρά της Ιθάκης.

Το project του ομίλου Τσάκου καταλαμβάνει έκταση ίση περίπου με το 1% του νησιού. Και δεν είναι η μόνη. Εκτός από αυτήν, συζητιούνται και προετοιμάζονται σε διάφορα επίπεδα, τουλάχιστον 5-6 παρόμοιου μεγέθους επενδύσεις. Τουλάχιστον τρεις ακόμη έχουν ακουστεί για τη Νότια Ιθάκη και τουλάχιστον άλλες τρεις για το βόρειο μέρος του νησιού. Όλα αυτά τα σχέδια αποσκοπούν στη δημιουργία περίκλειστων χωριών για πλούσιους επισκέπτες, με αλλοίωση της ακτογραμμής, αθροιστικά θα καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος του νησιού και θα είναι προφανώς απροσπέλαστα από τους κατοίκους και τους υπόλοιπους επισκέπτες του νησιού.

Η εποχή των φεουδαρχών και των τσιφλικάδων  ξανάρχεται με το μανδύα της ανάπτυξης και της επένδυσης. Με αποικιοκράτες που τάζουν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς για να τους πάρουν το χρυσάφι του τόπου τους. Και είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι γι αυτό. Με την αδιαφορία και την απραξία μας. Είναι βέβαιο πως αν δεν αντισταθούμε όλοι και όλες -και πρώτα από όλα η τοπική κοινωνία - το νησί θα χτιστεί από άκρη σε άκρη 

Όσο για τους τοπικούς άρχοντες; Ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Τραγικοί και θλιβεροί, βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε συμφέροντα και σε μια παλαιού τύπου αντίληψη για την ανάπτυξη, με μοναδικό όραμα το τσιμέντο.

Όσο για τους επαγγελματίες του νησιού και για το χρήμα που περιμένουν ότι θα πέσει στο νησί; Ας μην είναι τόσο αισιόδοξοι. Το project θα είναι all inclusive, που σημαίνει ότι οι επισκέπτες του Τσάκου πιθανό να μη βγαίνουν καθόλου από τον τεχνητό τους παράδεισο

Όσο για τους υπόλοιπους κατοίκους που ίσως δελεαστούν από τις 71 θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν, όπως προβλέπει το σχέδιο; Καλό είναι να αναρωτηθούν πόσες από αυτές θα καλυφθούν από ντόπιους και πόσες από αυτές θα είναι πλήρους απασχόλησης για όλο το χρόνο

Ας αναρωτηθούν επίσης για το πώς θα βρεθεί νερό για να καλύψει τις ανάγκες αυτών των μικρών πολιτειών, σε ένα νησί που ήδη χρειάζεται τρεις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων του, για το πώς θα γίνεται η αποκομιδή των τεράστιων ποσοτήτων σκουπιδιών που θα παράγονται από αυτές, για τις παραλίες που θα κλείσουν, για τις ακτογραμμές που θα αλλοιωθούν, για την επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Μα πιο πολύ από όλα, ας σκεφτούν για τον τόπο που θα παραδώσουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους

Η κατάσταση αυτή βέβαια δεν εμφανίζεται μόνο στην Ιθάκη, αλλά σε κάθε σχεδόν μέρος της Ελλάδας που ακόμη έχει μείνει ανέγγιχτο από το μαζικό τουρισμό. Για το λόγο αυτό διεξάγεται στο avaaz.gr ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών με τίτλο “Σώστε τα ελληνικά νησιά” .

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αρχή του ψηφίσματος “Τα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν. Τεράστιες εκτάσεις γης κοντά στις παραλίες τους  εξαγοράζονται από μεγάλες ανώνυμες εταιρείες με μοναδικό σκοπό το γρήγορο κέρδος. Οι μπουλντόζες των νέων αγοραστών των νησιών, «επενδυτές» αποκαλούνται, ισοπεδώνουν όμορφα τοπία και ιστορικές μνήμες, καταστρέφοντας στο διάβα τους ό,τι η φύση και ο πολιτισμός έχουν ανά τους αιώνες δημιουργήσει”

Το ψήφισμα καταλήγει ως εξής:

«Υπογράψτε

Για την άμεση απελευθέρωση και απόδοση σε κοινή χρήση όλων των παραλιών των ελληνικών νησιών.

Για την απόσυρση των διατάξεων των νόμων «περί Στρατηγικών Επενδύσεων» στον Τουρισμό.

Για την μη έγκριση των  μεγάλων Τουριστικών ¨Στρατηγικών¨ Επενδύσεων στην Ίο»                                                                                                             

Είναι χρήσιμο να αναφέρουμε εδώ ότι στην Ίο, το 35% (!) του νησιού έχει αγοραστεί από εταιρείες που ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο. Μπορούμε όλοι μας να αντιληφθούμε το μέλλον που επιφυλάσσεται σε όλα τα νησιά μας 

Όποιος  συμμερίζεται τις ανησυχίες αυτές, μπαίνει στη σχετική ιστοσελίδα και υπογράφει.

"Οδυσσέας και Σειρήνες", Χαρακτικό του 17ου αιώνα, του Ολλανδού καλλιτε΄χνη Theoddor van Thulden

Όσοι είναι κοντά στο χώρο της εκπαίδευσης γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα κενά των καθηγητών που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε δημόσιο σχολείο της χώρας. Όπως συμβαίνει με δημόσια δομή στη χώρα, έτσι και το δημόσιο σχολείο υποστελεχώνεται συστηματικά και απαξιώνεται μεθοδικά. Η λογική της εξουσίας παραμένει σταθερή και αμετακίνητη και επιχειρεί, έστω και έμμεσα, να την επιβάλλει στους πολίτες:  Όποιος έχει λεφτά, ας πάει σε ιδιωτικό σχολείο και ιδιωτικό νοσοκομείο. Όποιος δεν έχει … ας πρόσεχε!

Ειδικά ο κλάδος των εκπαιδευτικών έχει αντιμετωπιστεί – εδώ και δεκαετίες - με τρόπο άδικο και υποτιμητικό με τις μεθόδους διορισμού να αλλάζουν συνεχώς. Παλαιότερα είχαμε  την επετηρίδα, στη συνέχεια  τον γραπτό διαγωνισμό και σήμερα το σύστημα μοριοδότησης. Ένα σύστημα που αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς να κυνηγούν μεταπτυχιακά, διδακτορικά και πιστοποιήσεις ξένων γλωσσών, προκειμένου να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα μόρια για μια προσωρινή θέση αναπληρωτή – συχνά το Νοέμβρη ή το Δεκέμβρη ή και ακόμη πιο αργά - σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή, χωρίς ούτε καν επιδότηση ενοικίου

Και όλα αυτά για ένα μισθό των 1000 ευρώ το μήνα, με τη λήξη της σύμβασης τον Ιούνιο και την αβεβαιότητα της νέας χρονιάς να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά

Και με όλα αυτά, φτάνουμε στο Νοέμβριο με πλήθος κενών σε κάθε σχολείο της χώρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη είδηση πως στο νησί της Ιθάκης δεν υπάρχει φιλόλογος και – όπως ανέφεραν με πικρή ειρωνεία πολλοί σχολιαστές – στο νησί του Οδυσσέα, οι μαθητές δεν μπορούν να διδαχθούν την Οδύσσεια!

Ανάμεσα στα σχόλια που συνόδευσαν την είδηση, ξεχωρίσαμε εκείνο της Βούλας Κοκκολάκη, η οποία –παραφράζοντας την “Ιθάκη” του Καβάφη- περιγράφει με σκωπτικό τρόπο την Οδύσσεια ενός εκπαιδευτικού που περιφέρεται ανά την επικράτεια, έχοντας δηλώσει –μεταξύ άλλων περιοχών- και την Ιθάκη – ή, όπως την αναφέρει η γραφειοκρατική γλώσσα του Υπουργείου Παιδείας, Β ’Κεφαλληνίας

ΙΘΑΚΗ (Β’ Κεφαλληνίας)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη (Β' Κεφαλληνίας),

να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος αιτήσεις, γεμάτος γνώσεις.

Τα ανορθολογικά κριτήρια του Υπουργείου Παιδείας,

και τον υπερκορεσμό στον κλάδο των φιλολόγων,

κουτοπόνηρους φιλολόγους-στρίβειν-δια-της-Ειδικής-Αγωγής μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ το mindset σου υψηλό, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τα κοινωνικά κριτήρια και τους ημιμαθείς-φιλολόγους,

Τα πληρωμένα μεταπτυχιακά και διδακτορικά δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τα κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν το attitude σου δεν είναι τέτοιο.

Να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο πίνακας.

Πολλές οι καλοκαιρινές αναμονές να είναι

που με τί ευχαρίστησι, με τί χαρά

θα παίρνεις το sms το πρωτοϊδωμένο·

να σταματήσεις σε φροντιστήρια ξένων γλωσσών,

και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

επιμορφώσεις και μεταπτυχιακό,  δεύτερο προπτυχιακό και δεύτερο μεταπτυχιακό,

και  διδακτορικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά προσόντα·

σε πόλεις ελληνικές δυσπρόσιτες αναπληρώτρια πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους αποσπασμένους.

Πάντα στον νου σου να ’χεις την Ιθάκη (Β’ Κεφαλληνίας).

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεσαι στον πίνακα διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·

και γραία πια ν’ αράξεις στο νησί,

πλούσια με όσα μόρια κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη,

700 ως 1.000 ευρώ ως μισθό θα παίρνεις.

Ο ΑΣΕΠ σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτόν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική σε έκαμε με τόσα χρήματα που επένδυσες για να σπουδάσεις, η Ιθάκη (Β’ Κεφαλληνίας) δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφή που έγινες, με τόση μπίρα,

ήδη θα το κατάλαβες αιτήσεις στον ΟΠΣΥΔ τί σημαίνουν.