Την ώρα που το Ισραήλ αποκαθηλώνεται καθημερινά στη συνείδηση όλο και περισσότερου κόσμου, την ώρα που ο Βενιαμίν Νετανιάχου μιλάει σε άδειες αίθουσες στον ΟΗΕ, την ώρα που διαμαρτυρόμενοι ακτιβιστές – μεταξύ αυτών και η Σούζαν Σάραντον – συλλαμβάνονται από την αμερικανική αστυνομία, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας επιλέγει για μια ακόμη φορά το ντροπιαστικό δρόμο της δουλοπρέπειας και φωτογραφίζεται σε αγκαλιές και χειραψίες με τον Ισραηλινό εγκληματία πολέμου

Στον αντίποδα της ντροπιαστικής στάσης του Έλληνα πρωθυπουργού στάθηκε η ομιλία του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσες, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Μια ομιλία που υπερασπίζεται στοιχειώδεις κανόνες δικαίου και ηθικής.

Είναι χαρακτηριστικό το τελείωμα της ομιλίας του: “ … είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους. Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια; Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε. Ότι δεν το έχουμε κάνει”

Εσύ, Κυριάκο Μητσοτάκη, τι θα έχεις να πεις στις μελλοντικές γενιές; Ότι έσφιγγες χέρια βουτηγμένα σε αίμα;

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.

Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.

Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.

Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.

Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.

Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.

Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.

Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.

Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.

Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.

Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.

Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.

Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.

Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :

να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.

Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.

Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.

Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.

Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.

Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.

Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.

Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;

Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.

Ότι δεν το έχουμε κάνει.

Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.

Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.

Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.

Σας ευχαριστώ πολύ

«ΝΑΖΑ» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν τα μέλη του ισραηλινού στρατού για τις ανθρώπινες παράπλευρες απώλειες των στρατιωτικών επιχειρήσεών τους: γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και άλλους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον επιλεγμένο στόχο.

«ΝΑΖΑ» είναι και ο τίτλος του ερευνητικού ντοκιμαντέρ των Ισραηλινών δημοσιογράφων και δημιουργών Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ και το οποίο απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας προκαλώντας τεράστιες πολιτικές αντιδράσεις από πλευράς των Ισραηλινών και  δημόσιες απειλές κατά της ζωής των δημιουργών του

Το Naza βασίζεται στις μαρτυρίες 24 αξιωματικών των υπηρεσιών πληροφοριών και στρατιωτών, του Ισραηλινού στρατού χωρίς να αποκαλύπτονται τα πρόσωπα και οι ταυτότητές τους πάνω στον μηχανισμό που δημιουργήθηκε μετά την 7η Οκτωβρίου και στα μυστικά συστήματα που οργανώθηκαν από τον IDF για να εκτελέσουν τα μέλη της Χαμάς αδιαφορώντας για το κόστος που αυτό θα προκαλούσε στον άμαχο πληθυσμό. Μία μάλιστα από τις μαρτυρίες που προβάλλονται αναφέρει ότι είχε εγκριθεί επίθεση με αποδεκτές αναμενόμενες απώλειες έως και 500 αμάχων για έναν στόχο.

Σύμφωνα πάλι με αυτές τις μαρτυρίες, ο εντοπισμός αυτών που θεωρούνταν ύποπτοι για σχέσεις με τη Χαμάς γινόταν με τη χρήση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (AI). Ο στόχος όμως, δεν περιοριζόταν στα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά περιλάμβανε και το κτίριο στο οποίο ζούσαν, ανεξάρτητα από το πόσοι άμαχοι βρίσκονταν γύρω του. Αυτοί ακριβώς ήταν οι Νaza: γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι και άλλοι άμαχοι.

Μέσα από το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτεται ένα εφιαλτικό  και δίχως κανέναν ηθικό κώδικα ανθρωποκυνηγητό βγαλμένο μέσα από τα πιο ευφάνταστα δυστοπικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ένας μηχανισμός επιλογής και εξόντωσης στόχων με συστήματα εντοπισμού, τεχνητή νοημοσύνη και οθόνες να θυμίζουν ένα απλό βιντεοπαιχνίδι. Μόνο που οι στόχοι δεν ήταν pixels στην οθόνη ενός υπολογιστή, αλλά πραγματικοί άνθρωποι  με τη συντριπτική πλειοψηφία τους να είναι άμαχοι

Είναι χαρακτηριστικό πως ένας από τους στρατιωτικούς θυμάται στο ντοκιμαντέρ ότι είχε ταξιδέψει με την οικογένειά του στην Πολωνία για να τιμήσει τη μνήμη των προγόνων του που μαρτύρησαν στα ναζιστικά κολαστήρια και η σκέψη του κατέληξε στο ερώτημα: «Οι Ναζί ήταν ο διάβολος, αλλά εγώ τι είμαι;».

Όπως εξηγούν οι δημιουργοί, δεν επιθυμούν να συγκρίνουν το Ολοκαύτωμα με τη γενοκτονία της Γάζας. Όμως: «Η μνήμη του Ολοκαυτώματος και του αντισημιτισμού δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για να αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα. Το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει τον αντισημιτισμό ως όπλο για να δικαιολογήσει τον εαυτό του»

Δεν χωράει καμία αμφιβολία πως οι δημιουργοί του «NAZA» είναι πραγματικοί ήρωες που δεν φοβήθηκαν το κόστος προκειμένου να υπηρετήσουν την αλήθεια και το δίκαιο. Όπως ήρωες είναι και κάποιοι μοναχικοί διανοούμενοι όπως ο Γκιντεόν Λέβι ο οποίος, κόντρα στο νοσηρό κλίμα τρόμου και σιωπής, τολμά να υψώνει τη φωνή του και να καταγγέλλει τα εγκλήματα του ίδιου του του κράτους. Αυτό έκανε και πριν από λίγες ημέρες όταν έγραψε ένα άρθρο γι’ αυτούς τους ήρωες και τη μαζική υστερία που προκάλεσαν στους Ισραηλινούς οι αποκαλύψεις του ΝΑΖΑ

«Η Σορ, ο Αμπραχάμ και εκείνοι οι θαρραλέοι στρατιώτες έσπασαν τη σιωπή. Αξίζουν τον βαθύ σεβασμό του Ισραήλ και θα τον λάβουν – αλλά μόνο στις σελίδες των βιβλίων ιστορίας»

Γκράφιτι στην Ισραηλινή πόλη του Ασντόντ με τα πρόσωπα των Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ, δημιουργών του «NAZA». Πάνω στη σύνθεση έχει γραφτεί στα εβραϊκά η λέξη «προδότες»

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz – άλλο ένα παράδειγμα όασης μέσα σε μια έρημο φανατισμού, μίσους και ένοχης σιωπής.

Ας το διαβάσουμε

---------------------------------------------

Γκίντεον Λέβι : Χάρη στην υστερία γύρω από το «NAZA», το Ισραήλ συζητά επιτέλους για τη Γάζα

«Για έναν τρομοκράτη υπάρχουν έως και 500 nazas», ακούγεται στο ντοκιμαντέρ.

Το σήμα προερχόταν από παραβιασμένα κινητά τηλέφωνα. Η φράση «Dad is home» («Ο μπαμπάς είναι σπίτι») σήμαινε ότι ο ύποπτος είχε επιστρέψει στην κατοικία του. Τότε μπορούσε να χτυπηθεί ολόκληρος ο όροφος, μαζί με όσους βρίσκονταν σε αυτόν.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει το δημοσίευμα, ακολουθούσε και άλλη φάση καταστροφής, κατά την οποία τα ερείπια κτιρίων πυρπολούνταν, εξαφανίζοντας ό,τι είχε απομείνει από τα σπίτια.

Το ντοκιμαντέρ για τη Γάζα έχει προκαλέσει τεράστιο σάλο σε εθνικό επίπεδο. Μετά από χρόνια καταπίεσης, άρνησης και ψεμάτων, απάθειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε με ορμή. Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν περιλαμβάνει δυσάρεστες αποκαλύψεις.

Ακόμη και πριν προλάβει έστω και ένας Ισραηλινός —πλην του Ραβίβ Ντρούκερ— να δει την ταινία «NAZA», το φιλμ έχει ήδη συμβάλει τα μέγιστα στον δημόσιο διάλογο στο Ισραήλ. Οι σκηνοθέτες Ρέιτσελ Σορ και Γιουβάλ Αμπραχάμ πυροδότησαν μια υστερία. Και αυτή η υστερία είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην ισραηλινή κοινωνία μετά την 7η Οκτωβρίου 2023.

Για πρώτη φορά, οι Ισραηλινοί συγκλονίζονται από κάτι που δεν αφορά ούτε τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου ούτε τους ομήρους. Για πρώτη φορά, εξοργίζονται, σοκάρονται και βγαίνουν από τα ρούχα τους εξαιτίας του θορύβου που έρχεται από τη Λωρίδα της Γάζας. Και κατά βάθος, γνωρίζουν τον λόγο.

Αυτό το κύμα υστερίας —πρωτόγνωρο για το Ισραήλ— αποκαλύπτει επίσης το πραγματικό πρόσωπο σχεδόν ολόκληρης της κοινωνίας. Και τι περισσότερο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα ντοκιμαντέρ, πόσο μάλλον πριν καν προβληθεί;

Αυτή η υστερία φέρνει στο φως κάτι που παρέμενε κρυμμένο επί χρόνια, αλλά ξαφνικά ξέσπασε. Μετά από χρόνια καταπίεσης, άρνησης και ψεμάτων, απάθειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε με ορμή. Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν περιλαμβάνει δυσάρεστες αποκαλύψεις.

Το Ισραήλ ξεβολεύτηκε βίαια από τη νοσηρή του ηρεμία. Ξαφνικά, η συζήτηση στρέφεται στη Γάζα και όχι μόνο στις τιμές των πτήσεων προς το εξωτερικό.

Το «NAZA» διέλυσε την αποσύνδεση των Ισραηλιτών από την πραγματικότητα. Αυτό ήταν αναμενόμενο, ακόμη και όταν φαινόταν πως τίποτα δεν θα μπορούσε να κλονίσει τους Ισραηλινούς. Ωστόσο, η ένταση των αντιδράσεων αποκαλύπτει το μέγεθος του αποστήματος.

Η παράλογη οργή εναντίον των Szor και Abraham δείχνει ότι κατάφεραν να αγγίξουν τον πυρήνα του αποστήματος. Και αυτό είναι επώδυνο. Η σφοδρότητα της αντίδρασης φανερώνει ότι οι Ισραηλινοί νιώθουν πως κάτι καίγεται κάτω από τα πόδια τους. Όποιος ξεσπά με τέτοια οργή, αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά. Μια κοινωνία σίγουρη για το δίκιο της δεν αντιδρά με αυτόν τον τρόπο απέναντι σε μια ταινία.

Αυτή η θύελλα μπορεί να κοπάσει, αλλά η έντασή της ίσως προμηνύει ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Αφού κρεμάσουμε τους δημιουργούς της ταινίας στην πλατεία της πόλης, ίσως κάποιος καταλάβει ότι επρόκειτο για μια τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια αποφυγής, πνιγμού και καταστολής της αλήθειας.

Όμως, αυτή η αλήθεια θα καταδιώκει το Ισραήλ για πάντα, καθώς είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από την ευθύνη για μια γενοκτονία. Αρκεί να ρωτήσετε τους Τούρκους. Αυτή η ενοχή δεν θα μας αφήσει ποτέ σε ησυχία. Θα αποτελεί μια αιώνια ντροπή.

Το «NAZA» προσέφερε επίσης κάτι ακόμη σημαντικό: έβγαλε όλες τις μάσκες. Πλέον, δεν υφίστανται διαχωρισμοί σε Αριστερά και Δεξιά, σε φωτισμένους και σκοταδιστές, σε ανθρωπιστές και βαρβάρους. Σχεδόν ομόθυμα, οι Ισραηλινοί επιτέθηκαν στην ταινία αυτή, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό τους πρόσωπο.

Ρατσιστές δημοσιογράφοι στάθηκαν στο πλευρό εκείνων που θεωρούνται φιλελεύθεροι, και εθνικιστές πολιτικοί ενώθηκαν με εκείνους που θεωρούνται δημοκρατικοί. Όλοι μαζί σχημάτισαν μια Μακαρθική χορωδία

Άλλωστε, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του δεξιού δημοσιογράφου Αβρί Γκιλάντ, ότι το «NAZA» αποτελούσε ακρωνύμιο για τις εβραϊκές λέξεις που σημαίνουν «κακόβουλη αντισημιτική ζημιά», και στην άθλια, αποκρουστική άρνηση του κεντρώου δημοσιογράφου Γιαρόν Αβραάμ να παραδεχτεί οποιαδήποτε οικογενειακή σχέση με τον Γιουβάλ Αβραάμ (του οποίου το επώνυμο γράφεται με τον ίδιο τρόπο στα εβραϊκά);

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του δεξιού δημοσιογράφου Αμίτ Σεγκάλ, ότι οι δημιουργοί της ταινίας ήταν «υποστηρικτές του γραφείου προπαγάνδας της Χαμάς», και στην «επιστημονική» και «μεθοδολογική» κριτική των αρθρογράφων της Haaretz, Ντρούκερ και Ούρι Μισγκάβ, οι οποίοι αποφεύγουν με κάθε τρόπο να ασχοληθούν με την ουσία του θέματος;

«Πού είναι το πλαίσιο;» ρωτούν οι υποκριτές επικριτές, οι οποίοι δεν θα τολμούσαν ποτέ να αναφερθούν στο παλαιστινιακό πλαίσιο της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου. «Πού είναι τα αποδεικτικά στοιχεία;» ρωτούν άνθρωποι που γνωρίζουν ότι οι σημαντικότερες δημοσιογραφικές έρευνες στην ιστορία –όπως το Γουότεργκεϊτ και τα Έγγραφα του Πενταγώνου– βασίστηκαν σε ανώνυμες μαρτυρίες. Και πάνω απ’ όλα, πού είναι οι δικές τους δημοσιογραφικές έρευνες για τη Γάζα;

Γνωρίζουν ότι το «NAZA» είναι η αλήθεια. Όμως θέλουν τα ονόματα των στρατιωτών που πήραν μέρος στη συνέντευξη, ώστε να κρεμαστούν κι εκείνοι στην πλατεία της πόλης, πλάι στους σκηνοθέτες.

Δεν υπάρχει επίσης καμία διαφορά ανάμεσα στη δήλωση του φασίστα πολιτικού της αντιπολίτευσης Αβιγκντόρ Λίμπερμαν —ότι πρόκειται για «εχθρούς του Ισραήλ που αυτοαποκαλούνται "κινηματογραφιστές"»—, στο εξωφρενικό κάλεσμα του αδαούς υπουργού Πολιτισμού Μίκι Ζοχάρ να τους αφαιρεθεί η υπηκοότητα και στη δειλή στάση του προοδευτικού πολιτικού Γιαΐρ Γκολάν, ο οποίος δηλώνει «καταδικάζω».

Οι διαφορές εντοπίζονται μόνο στο περιτύλιγμα. Το περιεχόμενο, ωστόσο, παραμένει το ίδιο και, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, φέρει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μακαρθισμού.

Η Σορ, ο Αμπραχάμ και εκείνοι οι θαρραλέοι στρατιώτες έσπασαν τη σιωπή. Αξίζουν τον βαθύ σεβασμό του Ισραήλ και θα τον λάβουν – αλλά μόνο στις σελίδες των βιβλίων ιστορίας.

Πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας -  Τρίτη 8 Ιουνίου 1982

Γενοκτονία – Κατελήφθη η Τύρος – Ηρωϊκή αντίσταση των Παλαιστινίων – Οι Ισραηλινές δυνάμεις εισβολής στο Λίβανο ολοκληρώνουν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων με τους διήμερους βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών από την αεροπορία - Σαν Ναζί δολοφονούν αμάχους οι Ισραηλινοί

Την καταδίκη του εισβολέα ζητά η Αθήνα – Έκτακτη σύγκληση του Υπουργείου Εξωτερικών της ΕΟΚ [σ.σ της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης] για την καταδίκη της Ισραηλινής επίθεσης ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση

---------------------------------------

44 χρόνια πριν. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι Ισραηλινοί έχουν εισβάλλει ξανά στο Λίβανο, βομβαρδίζουν και σκοτώνουν στο ψαχνό

Κάποια άλλα πράγματα έχουν αλλάξει. Γιατί δεν υπήρχε τότε η Χαμάς, ούτε καν η Χεζμπολάχ η οποία ξεπήδησε από αυτόν ακριβώς τον πόλεμο. Τότε υπήρχε ο απελευθερωτικός στρατός της PLO με τον κοσμικό προσανατολισμό και με χιλιάδες μαχητές που πολεμούσαν για να πάρουν πίσω τη γη που τους έκλεψαν οι απανταχού Εβραίοι στο όνομα μιας εντολής ενός Θεού πριν από 3000 χρόνια

Αλλά και η στάση της Ελλάδας έχει αλλάξει δραματικά.

Τότε ήτανε με τους αδύναμους, τώρα είναι με τον ισχυρό.

Τότε ήτανε με το δίκαιο, τώρα είναι με το άδικο.

Τότε είχε ανεξάρτητη, συγκροτημένη και αποφασιστική εξωτερική πολιτική, τώρα είναι υπάκουο σκυλάκι των Ισραηλινών, δεμένο χειροπόδαρα από τις μυστικές τους υπηρεσίες.

Τότε το Ισραήλ δεν τάιζε τους Έλληνες δημοσιογράφους για να αναπαράγουν την προπαγάνδα τους.

Τότε δεν έκαναν τουρισμό στη χώρα μας οι Ισραηλινοί γενοκτόνοι, ούτε ύψωναν το μεσαίο δάχτυλο στους Έλληνες, ούτε αγόραζαν μαζικά γη και σπίτια στην Ελλάδα

Τότε, όταν έλεγες πως είσαι Έλληνας, άνοιγαν όλες οι πόρτες και οι καρδιές στις αραβικές χώρες, τώρα ντρέπεσαι να το πεις …

Τελικά πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι η εγκληματική δράση του Ισραήλ

του Άγγελου Τσέκερη

Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη μαθαίνει σήμερα ότι συνελήφθη Παλαιστίνιος της Χαμάς, ο οποίος σχεδίαζε να ανατινάξει ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο με εκρηκτικά που σκόπευε να κατασκευάσει μόνος του.

[Άρα δεν του βρήκαν εκρηκτικά..]

Και τα εκρηκτικά θα τα κατασκεύαζε με πρώτες ύλες που σκόπευε να παραλάβει.

 [Άρα δεν του βρήκαν ούτε πρώτες ύλες για εκρηκτικά..]

Και τις οποίες πρώτες ύλες τις είχε παραγγείλει από το διαδίκτυο.

[Άρα ήταν νόμιμες..]

Και θα του τις παρέδιδαν με βάρκα από την Λιβύη στην Κρήτη.

[Διότι οι νόμιμες παραγγελίες από το διαδίκτυο, με βάρκες από τη Λιβύη έρχονται συνήθως..]

Ότι οι αρχές αναζητούν κρυπτογραφημένες συνομιλίες του και διαδικτυακές εφαρμογές επικοινωνίας με την Χαμάς.

 [Άρα ούτε συνομιλίες έχουν βρεθεί..].

Αναζητούνται επίσης οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόταν σε επαφή στην Ελλάδα.

[Άρα ούτε για τις επαφές του στην Ελλάδα ξέρουμε κάτι..]

Και φέρεται να έχει πραγματοποιήσει αρκετά ταξίδια, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει προσδιοριστεί εάν προχώρησε σε τρομοκρατικές ενέργειες ή άλλες προπαρασκευαστικές δράσεις.

[Άρα ούτε για αυτό ξέρουμε κάτι..].

Επίσης μαθαίνουμε συνελήφθη μετά από λίγες μέρες παρακολούθησης, πράγμα που δένει απόλυτα με το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα στοιχείο εις βάρος του. Ωραία.

Τι μαθαίνουμε.

Ότι έχει ομολογήσει. Αλλά μοναδική πηγή για αυτό είναι η ΕΥΠ και η Αντιτρομοκρατική που τον κρατάνε.

[Αλλα ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το κύρος της ΕΥΠ..]

Ότι το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο πλησίαζε στην Κρήτη και σύμφωνα με τις αρχές ήταν ο πιθανός στόχος.

[Αλλά ο ίδιος δεν είχε παραλάβει ακόμα τα υλικα..]

Ότι το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο έχει γίνει κατά το παρελθόν στόχος διαδηλωτών.

[Και μάλλον εδώ είναι όλο το ζουμί καθώς οι διαμαρτυρίες θα απαγορευτούν για λόγους ασφαλείας…]

Ότι είχε άσυλο στην Ελλάδα

[Αρα η χορήγηση ασύλου γεμίζει την Ελλάδα τρομοκράτες..]

Και ότι οι μετανάστες που έρχονται με βάρκες από την Λιβύη, κουβαλάνε πρώτες ύλες για τρομοκρατικές ενέργειες.

του Πάρι Λαυτσή, μέλους της ελληνικής αποστολής στο Global Sumud Flotilla

Τη δεκαετία του '30, στη ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ ίδρυσε μια κρατική οργάνωση με το όνομα «Kraft durch Freude», που πάει να πει «Ισχύς μέσω της Χαράς». Αυτή η οργάνωση, ανάμεσα σε άλλα, ναυπήγησε μεγάλα, πολυτελή κρουαζιερόπλοια στα οποία έκαναν τις διακοπές τους υποστηρικτές του Γ' Ράιχ και Ναζί αξιωματούχοι σε διάφορα ευρωπαϊκά λιμάνια, μεταμφιεσμένοι σε απλούς «τουρίστες».

Ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να δείξουν ένα «ανθρώπινο» πρόσωπο προς τα έξω, την ίδια ακριβώς ώρα που στο εσωτερικό της Γερμανίας προετοίμαζαν το μεγάλο μακελειό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και έχτιζαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία αργότερα θα εξοντώνονταν εκατομμύρια Εβραίοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι και Ρομά.

φωτό: huffingtonpost

Θα πει κανείς: Τι σχέση έχουν οι ναζιστικές κρουαζιέρες του μεσοπολέμου με το σήμερα;

Έχουν, γιατί σήμερα το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris επιχειρεί ακριβώς το ίδιο πράγμα: να γίνει το τουριστικό πλυντήριο του Ισραηλινού καθεστώτος απαρτχάιντ, κατοχής και γενοκτονίας. Επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα των χιλιάδων νεκρών παιδιών της Γάζας πίσω από τη μάσκα του «τουρισμού».

Κι αν τη δεκαετία του '30 οι λαοί της Ευρώπης μπορούσαν να πουν ότι δεν γνώριζαν ακόμα την αλήθεια για να κινητοποιηθούν απέναντι στην παρουσία των Ναζί στα λιμάνια τους, σήμερα κανείς δεν δικαιούται να λέει ότι δεν ξέρει.

Γι' αυτό αύριο όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα στη Σύρο. Εκεί που πέρσι γεννήθηκε ένα κύμα αντίστασης και αλληλεγγύης που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα. Στο λιμάνι που οι κάτοικοί του φώναξαν πρώτοι «όχι στη συνενοχή» και έδειξαν ότι οι κοινωνίες μπορούν να υψώνουν το ανάστημά τους στον «τουρισμό της γενοκτονίας». Εκεί από όπου απέπλευσαν δύο φορές τον τελευταίο χρόνο τα ελληνικά σκάφη του στόλου της αλληλεγγύης για να συνδέσουν τις τοπικές κοινωνίες με τον αγώνα ενός λαού που παλεύει για ζωή και ελευθερία.

Εκεί αύριο να ακουστεί καθαρά για άλλη μια φορά:

Η χώρα μας δεν θα γίνει, ούτε αυτό το καλοκαίρι, τόπος αναψυχής και ασφαλές καταφύγιο για τους εγκληματίες πολέμου του IDF, τους σιωνιστές εποίκους και τους υποστηρικτές της γενοκτονίας.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

ΥΓ: Με το ξέσπασμα του πολέμου το '39, τα ναζιστικά κρουαζιερόπλοια εντάχθηκαν στο Γερμανικό πολεμικό ναυτικό, λειτουργώντας κυρίως ως πλωτά νοσοκομεία. Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται (ως φάρσα ή ως τραγωδία, εσείς διαλέγετε στην προκειμένη), η ναυαρχίδα αυτού του στόλου, το «Wilhelm Gustloff», κατά την επιχείρηση εκκένωσης της Βαλτικής μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού το '45, τορπιλίστηκε από το σοβιετικό υποβρύχιο S-13, παίρνοντας μαζί της στον πάτο της θάλασσας το «όραμα» του Γ' Ράιχ.