του Άρη Χατζηστεφάνου - από το Infowar

Παρακολουθώ εδώ και μια εβδομάδα, ώρα με την ώρα, τον τρόπο με τον οποίο καλύπτουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προφανώς απέχει έτη φωτός από το να είναι άρτια, σοβαρή ή «αντικειμενική», με όποιον τρόπο και αν ορίσει κανείς την αντικειμενικότητα.

Παρόλα αυτά ακόμη και στη χώρα που πραγματοποιεί τον πόλεμο δεν βλέπεις τα επίπεδα σκληρής και χυδαίας προπαγάνδας που παρακολουθούμε καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση και σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται σκληρές ερωτήσεις ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις συνεντεύξεις του Λευκού Οίκου – ακόμη και αν οι πολιτικοί απαντούν με ψεύδη και υπεκφυγές.

Προφανώς η δημοσιογραφική κριτική είναι πάντα καλουπαρισμένη στα γραμμή του συστήματος – δεν αμφισβητούμε το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να εισβάλλουν σε όποια χώρα θέλουν και να δολοφονούν τους ηγέτες της αλλά ασκούμε κριτική στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πόλεμος και στην έλλειψη συγκεκριμένων στόχων από τον Τραμπ.

Ακόμη και έτσι όμως αυτή η κριτική είναι αδυσώπητη και συχνά αντικατοπτρίζει τις θέσεις των δυο τρίτων της αμερικανικής κοινωνίας που ζητούν τερματισμό του πολέμου.

Την ίδια ώρα στο εσωτερικό της MAGA παράταξης το χάσμα διευρύνεται με τον Τραμπ να επιτίθεται πλέον ανοιχτά σε πρώην στενούς υποστηρικτές του, όπως ο ακροδεξιός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος καταδικάζει για δικούς του λόγους την επίθεση στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα.

Πώς γίνεται λοιπόν η στάση των πιο προβεβλημένων Ελλήνων δημοσιογράφων να είναι πιο φιλοπόλεμη από αυτούς που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο;

Πώς γίνεται όταν σου λένε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ σκότωσαν πάνω από 150 κορίτσια σε ένα και μόνο χτύπημα να απαντάς «ναι αλλά τα μαλλιά τους δεν ανέμιζαν ελεύθερα στον αέρα με το καθεστώς των μουλάδων»;

Πόσες φορές πρέπει να εξηγήσουμε σε Έλληνες δημοσιογράφους ότι για να ανεμίζουν τα μαλλάκια σου πρέπει να έχεις ένα κεφάλι το οποίο δεν θα έχει πολτοποιηθεί από αμερικανικές βόμβες;

Πόσα ακόμη ρεπορτάζ θα δούμε για τις μίνι φούστες που φορούσαν οι κοπέλες στο Ιράν πριν από το 1979 από δημοσιογράφους που συνειδητά αποκρύπτουν τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία πραγματοποιούσε το καθεστώς του Σάχη την ίδια περίοδο;

Πόσο θα ανεχόμαστε Έλληνες φιλοχουντικούς δημοσιογράφους που θέλουν να μας πουν ότι τα προβλήματα της χώρας (και το μίσος για τις ΗΠΑ) ξεκίνησαν με την ιρανική επανάσταση του 1979 και όχι με το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953 για την ανατροπή του Μοσάντεκ; Πόσες ακόμη όμορφες υποστηρίκτριες του Παχλαβί θα βρουν να βγάλουν στην τηλεόραση;

Σκεφτείτε οι δημοσιογράφοι μιας ξένης χώρας να αναφέρονταν στην Ελλάδα μόνο με δηλώσεις ανθρώπων που αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών – να δίνουν το λόγο μόνο στους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σκαλούμπακες, σαν να μην ζει κανένας άλλος στη χώρα.

Αν όμως η γραμμή της κυρίαρχης ελληνικής δημοσιογραφίας δεν αντικατοπτρίζει αυτή των ΗΠΑ, θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως καθορίζεται αποκλειστικά από το Τελ Αβίβ.

Ύστερα από δυο χρόνια καθημερινής στήριξης της γενοκτονίας στη Γάζα οι ίδιοι δημοσιογράφοι (που έλεγαν ότι έχουν δει βίντεο βιασμών από Παλαιστίνιους που δεν υπήρξαν ποτέ) τώρα ανέλαβαν να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν το θάνατο χιλιάδων Ιρανών και Λιβανέζων αμάχων.

Προφανώς ένα μεγάλο τμήμα αυτών των δημοσιογράφων απλώς αναπαράγει τη γραμμή της υποτελούς κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία είναι δέσμια της υπόθεσης υποκλοπών και παίζει το παιχνίδι των μεγάλων βιομηχανιών όπλων.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Ένας τηλεοπτικός σταθμός που θα παρουσίαζε σήμερα μια ριζικά διαφορετική γραμμή εναντίον του πολέμου θα σάρωνε σε τηλεθέαση (από προσωπική εμπειρία να σας πούμε ότι ο σέρβερ του infowar παραλίγο να πέσει χτες όταν ανεβάσαμε τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου στον Ευαγγελάτο -μια από τις ελάχιστες αντιπολεμικές φωνές που κατάφεραν να περάσουν τα σκληρά φίλτρα των καναλιών).

Αυτή την εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη δίκτυο Ισραηλινών «σχολιαστών» που προωθούσαν τη γραμμή του Τελ Αβίβ (και όπως εξηγώ αυτό το Σάββατο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύφθηκε γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση «ξέχασε» να τους πληρώσει και αυτοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη).

Στις ΗΠΑ γνωρίζουμε για πακτωλούς χρημάτων από το Ισραηλινό λόμπι που καταλήγουν σε γραφεία πολιτικών και σε ΜΜΕ και για συγκεκριμένους δημοσιογράφους που «φυτεύονται» σε μεγάλα ΜΜΕ για να προωθούν τις θέσεις του Ισραήλ.

Ισραηλινά ΜΜΕ όπως η Haaretz αποκάλυψαν ότι πίσω από την ιντερνετική και μιντιακή προώθηση του πολιτικά ανύπαρκτου Παχλαβί βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και στήνουν την εικόνα του στα διεθνή ΜΜΕ.

Πώς γίνεται τα ελληνικά ΜΜΕ να αναπολούν το καθεστώς της μοναρχίας στο Ιράν, όταν ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ άδειασε τον Παχλαβί σε πρόσφατες δηλώσεις του;

Οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και από τη στιγμή που δεν επιζητούν έσοδα από την τηλεθέαση σημαίνει ότι προσδοκούν κέρδη από άλλες πηγές.

Πρέπει να τις εντοπίσουμε.

Αν τα κανάλια μας σπρώχνουν στον πόλεμο για τα συμφέροντα άλλων χωρών είναι θέμα επιβίωσης να ανατρέψουμε την προπαγάνδα τους.

Η συνταγή είναι γνωστή. Όταν το ψέμα αναπαράγεται μαζικά και με αυτοπεποίθηση, όσο μεγάλο και αν είναι, εγγράφεται τελικά στο μυαλό του δέκτη ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα

Παράλληλα με την πολεμική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, διεξάγεται ταυτόχρονα και ένας πόλεμος προπαγάνδας από τις δύο αυτές δυνάμεις και τους δορυφόρους τους (μέσα στους οποίους δυστυχώς εντάσσεται και η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη)

Στον πόλεμο αυτό παίρνουν μέρος οι πρεσβείες των δύο χωρών και οι πολιτικοί ηγέτες καθώς και οι ελαγχόμενοι και χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι και Μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης (sic), ώστε να πειστεί τελικά ο δέκτης ότι το μαύρο είναι άσπρο, ότι ο πόλεμος είναι ειρήνη και ότι ο επιτιθέμενος είναι στην ουσία αμυνόμενος και προασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων

Ο πόλεμος αυτός είναι επιστημονικά μελετημένος. Δεν εστιάζει τόσο στην συγκάλυψη της αλήθειας, όσο στον τρόπο διατύπωσης της είδησης ώστε αυτή να πυροδοτήσει μόνη της τα επιδιωκόμενα ερεθίσματα στον δέκτη και να νομίζει ότι έφτασε μόνος του στο επιθυμητό από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό συμπέρασμα

Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε δύο εξώφυλλα των New York Times, που το ένα περιγράφει χτύπημα του Ισραήλ και το άλλο χτύπημα του Ιράν

Διαβάζουμε για το πρώτο: “Το Ιράν υποστηρίζει (σ.σ δηλαδή μπορεί και να μην είναι αλήθεια) ότι δεκάδες σκοτώθηκαν σε χτύπημα (σ.σ ποιος είναι ο δράστης;) σε σχολείο” .

Ενώ για το δεύτερο: “Εννιά άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Ισραήλ (σ.σ αναφέρεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτό) μετά από χτύπημα ιρανικού πυραύλου (σ.σ τώρα γνωρίζουμε τον δράστη)”

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Φραγκίσκα Μεγαλούδη, έγραψε τον δεκάλογο αυτής της προπαγάνδας με τον τίτλο «10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως  κάνουν τα "έγκυρα"  δυτικά ΜΜΕ». Ένας πολύτιμος οδηγός για κάθε φέρελπι δημοσιογράφο που θέλει να ανέβει ψηλά

1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει.  Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…». Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή  Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιράν - σκοτώνονται μόνοι τους).

2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”.  Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η είδηση δεν είναι αξιόπιστη (αφού το λένε οι Ιρανοί και όχι οι New York Times ψέμα ειναι)

3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”.   Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν.

4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου.  «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε»,  «Το Ιράν σπέρνει χάος».

5. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα :  Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο». Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»

6. Μίλα για “μετασχηματισμό του Ιράν”. Μην πεις «αλλαγή καθεστώτος». Πες «προσπάθεια να μεταμορφωθεί η περιοχή» ή ακόμα καλύτερα «να περιοριστεί η απειλή».

7. Ανάφερε συνεχώς το πυρηνικό πρόγραμμα - ακόμη κι αν είναι άσχετο με το ρεπορτάζ. Κάθε άρθρο χρειάζεται μια υπενθύμιση ότι “το Ιράν προσπαθούσε να αποκτήσει πυρηνικά”. Και φυσικά συμπλήρωσε ότι το "Ιράν δεν δεχόταν να διαπραγματευτεί" ακόμα και εάν είναι ψέμα. Και τι έγινε; μήπως θα ενδιαφερθεί κανείς;

8. Αν σκοτωθούν Ιρανοί πολίτες, δώσε μόνο αριθμούς. Όχι πρόσωπα, όχι ιστορίες, όχι οικογένειες. Μόνο αριθμοί και φυσικά κόλλησε και δίπλα ένα "σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές" ώστε εάν οι αριθμοί είναι μεγάλοι, να μην ακουστούν αξιόπιστοι.

9. Απόφυγε τη λέξη “πόλεμος” για την επίθεση των ΗΠΑ και  Ισραήλ.  Πες «στοχευμένα πλήγματα», «επιχείρηση»,  "απάντηση». Και εάν είσαι τολμηρός πες το "άμυνα" (από τις απειλές του Ιράν και τα πυρηνικά φυσικά).

10. Κλείσε με “ανησυχίες για περιφερειακή αστάθεια:  Όχι για παραβίαση διεθνούς δικαίου.   Όχι για προηγούμενα Ιράκ ή Λιβύης.  Πες απλά “εύθραυστη ισορροπία”.

και μια έξτρα συμβουλή:

Μην ξεχάσεις τα “δικαιώματα των γυναικών”!

Θες πόλεμο; Πες «απελευθέρωση».

Θες κυρώσεις; Πες «φεμινισμός».

Θες αλλαγή καθεστώτος; Πες «οι γυναίκες του Ιράν».

Μπράβο λοιπόν! Έτοιμη η ανάλυση!

Πριν από αρκετές δεκαετίες, την εποχή που υπήρχε ακόμη η Σοβιετική Ένωση, στην ανάπαυλα μιας  διπλωματικής συνάντησης, ο αμερικανός διπλωμάτης γύρισε προς τον Σοβιετικό ομόλογό του και του είπε:

- Οφείλω να αναγνωρίσω ότι στον τομέα της προπαγάνδας είστε εξαιρετικά ικανοί

- Ευχαριστώ πολύ, είπε ο Σοβιετικός, αλλά δεν νομίζω πως σας ξεπερνάμε σε αυτό

- Μα εμείς δεν κάνουμε προπαγάνδα, είπε έκπληκτος ο Αμερικανός

- Αυτό ακριβώς εννοώ, απάντησε ο Σοβιετικός χαμογελώντας... Αυτό ακριβώς

«Κάθε πόλεμος, όταν έρχεται ή πριν ακόμα έρθει, δεν παρουσιάζεται ως πόλεμος, αλλά ως μια πράξη αυτοάμυνας ενάντια σε έναν παράφρονα εγκληματία...

Στη σύγχρονη εποχή, ο πολιτικός λόγος και η γραφή χρησιμοποιούνται κυρίως για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Αλλά, όπως η σκέψη μπορεί να διαφθείρει τη γλώσσα, έτσι και η γλώσσα μπορεί να διαφθείρει τη σκέψη.

Όλη η πολεμική προπαγάνδα, όλες οι κραυγές, τα ψέματα και το μίσος προέρχονται αναπόφευκτα από ανθρώπους που οι ίδιοι δεν παίρνουν μέρος στη μάχη…»

George Orwell, The Collected Essays, Journalism and Letters of George Orwell: An Age Like This, 1920–1940

1. ΙΣΡΑΗΛ: To  Ισραήλ δεν ενοχλεί και μονίμως βρίσκεται σε άμυνα

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Το Ισραήλ αποίκισε την Παλαιστίνη, η οποία πριν από 100 μόλις χρόνια κατοικείτο κατά 90% από Παλαιστίνιους και μόλις κατά 10% από Εβραίους. Το 1948, έτος ίδρυσης του Ισραήλ, ο εποικισμός από Εβραίους είχε φτάσει πλέον στο 40%. Το 1967 το Ισραήλ εισέβαλε στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τα Υψίπεδα του Γκολάν. Στη συνέχεια, γέμισε τις περιοχές αυτές με ισραηλινούς οικισμούς και ένοπλους ισραηλινούς εποίκους με στόχο τη μονιμοποίηση της κατοχής

2. ΙΣΡΑΗΛ: Στη Γάζα δεν γίνεται γενοκτονία, αλλά επιχειρήσεις εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης της Χαμάς

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Η Γάζα έχει ισοπεδωθεί, τα νοσοκομεία της έχουν καταστραφεί, δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι είναι εγκλωβισμένοι και λιμοκτονούν και 50.000 άμαχοι έχουν σκοτωθεί

3. ΙΣΡΑΗΛ: To Ιράν, μέσα σε λίγες εβδομάδες, θα έχει πυρηνικά όπλα

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Αυτό είναι κάτι που ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ισχυρίζεται εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια και ακόμη το ίδιο ποίημα λέει. Έχει καταντήσει ανέκδοτο

4. ΙΣΡΑΗΛ: Το Ιράν δεν συνεργάζεται με το Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ/IAEA)

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Το Ιράν ανήκει στη Συμφωνία για την μη διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Το Ισραήλ δεν ανήκει.

Το Ιράν έχει δεχτεί διεθνή έλεγχο στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις. Το Ισραήλ δεν δέχεται. 

Το Ιράν δεν έχει πυρηνικά όπλα. Το Ισραήλ έχει. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, το Ισραήλ έχει 90 πυρηνικές κεφαλές

5. ΙΣΡΑΗΛ: Το Ιράν αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Το Ιράν δεν έχει επιτεθεί ποτέ σε γειτονική του χώρα. Το Ισραήλ έχει.

Το Ιράν δεν έχει διαπράξει ποτέ δολοφονίες αξιωματούχων ξένων χωρών. Το Ισραήλ έχει.

Το Ιράν δεν έχει σκοτώσει 50.000 άμαχους, ούτε προσπαθεί να εξαφανίσει 2 εκατομμύρια ανθρώπους . Το Ισραήλ το κάνει στη Γάζα.

Το Ιράν έχει υποστηρίξει όλες τις αποφάσεις και όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Μέση Ανατολή, μαζί με την συντριπτική πλειοψηφία των κρατών όλου του κόσμου. Το Ισραήλ όχι.

6. ΙΣΡΑΗΛ: Το Ιράν ενισχύει τρομοκρατικές οργανώσεις που απειλούν την ασφάλεια του Ισραήλ, υποκινώντας proxy war, πόλεμο δηλαδή μέσω αντιπροσώπων

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Σε όλες αυτές τις διαλυμένες χώρες – διαλυμένες βέβαια από τη Δύση και το Ισραήλ – όλες οι γύρω χώρες κάποιον υποστηρίζουν. Όπως το Ιράν υποστηρίζει για παράδειγμα τη Χεζμπολάχ, έτσι και οι Αμερικάνοι υποστηρίζουν τον ISIS στη Συρία και οι Ισραηλινοί υποστηρίζουν ένοπλες συμμορίες του ISIS που αντιμάχονται τη Χαμάς, κάτι που πριν από λίγες ημέρες παραδέχθηκε και ο Νετανιάχου, θεωρώντας το θεμιτό και φυσικό. 

7. ΙΣΡΑΗΛ: Το Ιράν χτυπάει αμάχους και νοσοκομεία

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Μιλάει το Ισραήλ που έχει σκοτώσει 50.000 άμαχους και έχει καταστρέψει όλα τα νοσοκομεία στη Γάζα. Το Ισραήλ επίσης πραγματοποιεί στοχευμένες δολοφονίες Ιρανών επιστημόνων, πράγμα ανήκουστο και όμως ανεκτό από τη διεθνή κοινότητα

8. ΙΣΡΑΗΛ: Το Ιράν είναι μια θεοκρατική χώρα, ενώ το Ισραήλ είναι μια δυτική κοσμική δημοκρατία

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Το Ισραήλ κυβερνάται από έναν ακροδεξιό συνασπισμό που προσπαθεί να μετατρέψει το Ισραήλ σε μια θεοκρατική δικτατορία.  Τυπικά, το Ισραήλ δεν είναι ένα θρησκευτικό κράτος. Είναι, όμως, ένα βαθιά θρησκευόμενο κράτος, στο οποίο η θρησκευτική ηγεσία επηρεάζει εξωθεσμικά σε επικίνδυνο βαθμό. Όλα στο Ισραήλ περιστρέφονται γύρω από το Τορά, τις Γραφές που έδωσε ο Θεός στο Μωυσή στο όρος Σινά και οι Ισραηλινοί δρουν θεωρώντας πως είναι ο περιούσιος λαός ενός Θεού

9. ΙΣΡΑΗΛ: Στο Ιράν δεν υπάρχει ελευθερία λόγου

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Το καθεστώς του Ιράν δεν είναι περισσότερο καταπιεστικό από το προηγούμενο δικτατορικό αμερικανόδουλο καθεστώς του Σάχη, ένα καθεστώς που θα ήθελε να επαναφέρει το Ισραήλ και οι Αμερικανοί και που είχαν επιβάλλει το 1953 οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι όταν ο προηγούμενος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός Μοχάμεντ Μοσαντέκ επιχείρησε να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια του Ιράν

Από την άλλη μεριά, η ελευθερία λόγου έχει πάψει να υφίσταται και στο Ισραήλ

10. ΙΣΡΑΗΛ: Στο Ιράν οι γυναίκες καταπιέζονται

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Αυτό πάντως δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για να κηρύσσεις τον πόλεμο σε ένα κράτος και να σκοτώνεις τους κατοίκους του, άντρες και γυναίκες. Και αν νομίζει το Ισραήλ πως έτσι πρέπει να κάνει, γιατί δεν κηρύσσει τον πόλεμο και στη Σαουδική Αραβία, όπου εκεί  τα πράγματα είναι απείρως δυσμενέστερα και για τις γυναίκες και για την ελευθερία του λόγου από ό,τι είναι στο Ιράν; Και σίγουρα οι κοινωνικές αντιλήψεις δεν αλλάζουν με ακραίες εξωτερικές παρεμβάσεις, αλλά με σταδιακή ωρίμανση της κοινωνίας. Όσοι έχουν μάτια βλέπουν πώς έχει εξελιχθεί η κατάσταση στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Εκεί όπου η Δύση προκάλεσε πτώση των καθεστώτων στο όνομα υποτίθεται της ελευθερίας και της δημοκρατίας και πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.

11. ΙΣΡΑΗΛ:  Όποιος υποστηρίζει το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν δική τους πατρίδα και όποιος καταγγέλλει τη γενοκτονία που γίνεται στη Γάζα είναι αντισημίτης

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: «Κάποτε, αντισημίτης ήταν αυτός που μισούσε τους Εβραίους. Σήμερα όμως, αντισημίτης είναι αυτός που μισείται από του Εβραίους» … Hajo Meyer (1924-2014), ένας  από τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος.

Συμπέρασμα: Too  much hypocrisy  που, όπως τραγουδάει ο αγαπημένος Manu Chao, can drive to calamity

Ο Αντώνης Παπαβομβολάκης, δισκογραφικός παραγωγός, μουσικοσυνθέτης,γραφίστας γνωστός και από τα Podcast της Εφημερίδας των Συντακτών ανάρτησε ένα ποστ στο facebook για την εκδήλωση ξεπλύματος που οργάνωσε η βορβορώδης "Ομάδα Αήθειας" στον χώρο του ΟΑΚΑ (VIP τρομάρα τους...). Στην ανάρτηση του σημειώνει τα παρακάτω:

"Κάνεις μία μελέτη και τα αποτελέσματα της λένε, πως οι χρήστες στο διαδίκτυο δεν έχουν καμία σχέση με τους ψηφοφόρους σου στο Άνω Κολοκοτρωνίτσι. Είναι ενεργοί, γιατί είναι σκεπτόμενοι, ανήσυχοι και μορφωμένοι, με τεράστια επιρροή. Άρα μη Δεξιοί.

Έτσι, φτιάχνεις μια κρατικοδίαιτη ομάδα με χρήστες-πιστόλια-υπηρέτες που κάνουν διάτρητα όλα τα social, με ψέματα, με τοξικότητα, με λάσπη. Το καταλαβαίνουν όμως πάρα πολλοί έμπειροι χρήστες και έτσι αναγκάζεσαι να ξεκινήσεις μία καμπάνια, για να πείσεις ότι το πιστόλι που έφτιαξες δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα σου. Βγαίνουν όλοι αυτοί «έξω» και δηλώνουν ότι η «Ομάδα Αλήθειας» δεν έχει καμία σχέση με την Νέα Δημοκρατία.
Κατόπιν, αποκαλύπτεσαι από τους λίγους άξιους δημοσιογράφους που δεν πρόλαβες ή δεν μπόρεσες να εξαγοράσεις. Τότε, μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνεις, προσπαθείς να κάνεις το μειονέκτημα πλεονέκτημα, δηλαδή στήνεις μια δεξίωση με όλους τους εμπλεκόμενους (υπουργούς, υφυπουργούς, κυβερνητικούς, δημόσιους υπαλλήλους, υπηρέτες, όλο τον κρατικοδίαιτο Δεξιό συρφετό) και αυτοχειροκροτείσαι, βάζοντας όσους έλεγαν ψέματα πως δεν έχουν καμία σχέση μαζί σου, ότι τώρα λένε… την αλήθεια.

Η χθεσινή εκδήλωση της Ομάδας Αλητείας, πρέπει να καταγραφεί στα χρονικά της Ελλάδας ως η φυσική συνέχεια από τους «Χορούς των Ανεμώνων» της Φρειδερίκης, με καλεσμένους όλους τους συνεργάτες των Γερμανών, τους δωσίλογους, τους λαδέμπορους και τα κρατικοδίαιτα σκουλήκια της ελληνικής κοινωνίας.
Όποιος γνωρίζει, γνωρίζει."

Γνωρίζουμε πια και με τη βοήθεια των αληθινών δημοσιογράφων που υπηρετούν την ερευνα, υπερασπίζονται την ακεραιότητα του επαγγέλματος τους και δεν αντιγράφουν non papers, δεν αναμασούν αυτά που τους δίνεουν οι πελάτες που τους ταϊζουν να διαδίσουν, πως η λεγόμενη Ομάδα Αλήθειας μυρίζει κρατικό χρήμα, βάλτο και τριγωνικές σχέσεις από μακριά. Και όσο και αν προσπαθούν να ξεπλυθούν τρίβωντας ο ένας την πλάτη του άλλου. η βρωμιά τους μένει και συν τω χρόνω απλώνει και πιο πολύ. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω. Αλλά αυτό το τελευταίο που αναφέρει ο Αντ. Παπαβομβολάκης στο κείμενο του, δηλαδή "Οι χοροί των Ανεμώνων" τι ακριβώς είναι ή ήταν; Πως σχετίζονται με την Ομάδα Αήθειας και τους υπηρέτες της; 

Επειδή δεν πρέπει να μένουν κενά, μαζί με την αναδημοσίευση του ακριβέστατου ποστ του Αντ. Παπαβομβολάκη, προσφέρουμε και μία σύνοψη για τους "Χορούς των Ανεμώνων". Ο χορός των Ανεμώνων ήταν  ο πιο αβάντ γκαρντ χορός στην πόλη της Θεσσαλονίκης τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Διοργανωνόταν από την γυναικεία ελίτ της Θεσσαλονίκης με φιλανθρωπικό σκοπό. Την ενίσχυση του Ασύλου του Παιδιού. Το θέμα είναι πως η επονομαζόμενη ελίτ της εποχής περιλάμβανε κυρίως συνεργάτες των Γερμανών (και των Βουλγάρων στην πόλοιπη Μακεδονία) οι οποίοι είτε κατάφεραν να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν τις περιουσίες τους με τον μοναδικό γνωστό τρόπο τα χρόνια της Κατοχής. Τον οικονομικό, τον πολιτικό ή ακόμα και τον ένοπλο δωσιλογισμό. Με δυο λόγια, η προβαλλόμενη φιλανθρωπία δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα πλυντήριο της εικόνας των πρώην συνεργατών των Γερμανών που ενώ τα ειδικά δικαστήρια αθώωναν σωρηδόν, οι μνήμες της δράσης τους ήταν ακόμα ζωντανές (για όσους κατάφεραν να είναι ακόμα ζωντανοί στη Θεεσσαλονίκη μετά την Κατοχή). Μη ξεχνάμε πως ειδικά στη Θεσσαλονίκη αρκετά μέλη της "ελίτ" της εποχής εκείνης (1950-1960) ήταν αυτοί που είχαν αρπάξει τις περιουσίες των Εβραίων της πόλης, πολλούς από τους οποίους είχαν ήδη καταγγείλει στις κατοχικές αρχές. Και όλα αυτά "υπό την αιγίδα" της Φρειδερίκης που μετά τις παιδουπόλεις και την αποστολή με σκοτεινές διαδικασίες στο εξωτερικό των παιδιών των αντιφρονούντων, φρόντιζε για την ενίσχυση του "Ασύλου του Παιδιού"

Οι ταγματασφαλΗτες, οι δωσίλογοι, οι λαδέμποροι και τα κρατικοδίαιτα σκουλήκια της ελληνικής κοινωνίας είναι ακόμα εδώ και οι βιολογικοί ή ιδεολογικοί απόγονοι τους είναι οργανωμένοι πια σε "ομάδες αλήθειας".