" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
  Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται"
                                               Μπρεχτ
X.Kostoulas

X.Kostoulas

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία (για όσους τουλάχιστον δεν φοράνε οπαδικούς-κομματικούς φακούς) πως αυτή τη στιγμή έχουμε την ατυχία να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας η πιο ανίκανη, η πιο καιροσκοπική και πιο ανάλγητη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, της περιόδου δηλαδή που μπορούμε να μιλάμε για Δημοκρατία, έστω και κουτσουρεμένη.

Την ώρα που καθημερινά πεθαίνουν 100 συνάνθρωποί μας από τον covid, αυτή η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιμένει σε μια πολιτική του ελάχιστου οικονομικού κόστους ( με το τελευταίο μέτρο, μάλιστα, της επιβολής του προστίμου των 100 ευρώ στους ανεμβολίαστους άνω των 60, θα έχει και οικονομικό όφελος). Τα νοσοκομεία αναστενάζουν, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς οι άνθρωποι στοιβάζονται όπως και παλιά, το ίδιο και στα σχολεία.

Το μόνο όπλο το οποίο κραδαίνει αυτή η κυβέρνηση είναι το εμβόλιο. Αλλά και η διαχείριση από τη μεριά της αυτού του όπλου της επιστήμης ήταν τόσο πρόχειρη και τόσο αναποτελεσματική, που έβγαλε στο δρόμο όλους αυτούς που κατά καιρούς, ενώ έχουν τόσες άλλες ευκαιρίες στη ζωή τους να δώσουν αληθινούς και όμορφους αγώνες, αυτοί επιλέγουν πάντα να δώσουν αγώνες άκυρους. Πότε Μακεδονομάχοι, πότε εμβολιομάχοι και αρνητές του ιού και της διασωλήνωσης, οι άνθρωποι αυτοί αναδεικνύουν σε όλο του το μεγαλείο την αποτυχία της κοινωνίας να δημιουργήσει ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους. Οι οποίοι θα ξέρουν μεν να εξεγείρονται, αλλά να ξέρουν και το πώς και το γιατί.

Ας κάνουν λοιπόν τώρα αυτοί οι άνθρωποι μια αρχή και ας ξεσηκωθούν για το πλάτεμα μιας δημόσιας και δωρεάν υγείας. Γιατί αυτοί δεν είναι ούτε βουλευτές ούτε δεσπότες ώστε να τους δοθεί την κρίσιμη στιγμή μια θέση, από τις καβατζωμένες για τους ημετέρους, στις ΜΕΘ. Ποτέ δεν είναι αργά, απαιτείται όμως ταξική και κοινωνική συνείδηση. Υπάρχει;

Για την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο χώρο της δημόσιας υγείας, αλλά και για το πώς η κυβέρνηση ιεραρχεί την αξία των ανθρώπινων ζωών, επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε δύο θέματα.

Το πρώτο είναι μία ανάρτηση της Χριστίνας Κυδώνα, εντατικολόγου στο “Ιπποκράτειο” νοσοκομείο, η οποία περιγράφει με ανάρτησή της στο facebook τις δραματικές αλλά και τις βαθιά ανθρώπινες στιγμές που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι σε ένα νοσοκομείο που μόνο σε μια βάρδια είχε 65 εισαγωγές.

Το δεύτερο είναι η καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ, σύμφωνα με την οποία ο Μητροπολίτης Αγρινίου, την ώρα που συμπολίτες μας βρίσκονται ελλείψει ΜΕΘ σε κανονικούς θαλάμους, αυτός κατάφερε να βρει μία θέση σε μια ΜΕΘ και μάλιστα από τις πιο οργανωμένες. Φαίνεται πως ήταν θέλημα Θεού

 

 Ψάχνοντας τις λέξεις


Πως να περιγράψεις αυτό που αισθάνεσαι όταν βγαίνεις απ΄το νοσοκομείο μετά από 26 ώρες εφημερίας ... όταν πέρασες μία επίπονη μέρα και μια δραματική νύχτα, όπου έπρεπε να ανακοινώσεις το θάνατο δύο διασωληνωμένων εκτός Εντατικής μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, που σηκώνεις το τηλέφωνο και λες με σιγανή φωνή "πρέπει να σας ενημερώσω..." κι ακούς σιωπή και μετά φωνές και κλάματα και μετά "τι έγινε γιατρέ? μια χαρά ήταν ο άνθρωπος", πως να απαντήσεις σ΄αυτό το "μια χαρά ήταν ο άνθρωπος" όταν σου τον έχουν φέρει με 60% κορεσμό οξυγόνου.

Κι έχει πάει 4.00 το πρωί και σου φέρνουν έναν 60χρονο που δεν κρατάει κορεσμό ούτε στη bipap και τρέχετε 2 γιατροί και δυο τραυματιοφορείς να διασχίσετε μια πτέρυγα και τρεις ορόφους για να τον παραδώσετε στην αναισθησιολόγο με 47% κορεσμό.

Πως να μιλήσεις για την ταχυκαρδία και το αίσθημα πνιγμονής που σ΄ έπιασε μέσα στο ασανσέρ όταν προσπαθούσες να συγκρατήσεις τον ασθενή που πέταγε τη μάσκα, λόγω της συγχυτικοδιεγερτικής κατάστασης που βρισκόταν από την υποξαιμία. Kαι για την χαρά σου που η αναισθησιολόγος τον διασωλήνωσε με την πρώτη προσπάθεια και δεν χρειάστηκε να ανατάξετε ανακοπή.

Και την ανακούφιση που ένιωσες γιατί έτυχε να χεις βάρδια με ένα πολύ καλό team ειδικευομένων και νοσηλευτών, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν είναι πάντα έτσι, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ικανότητες, γνώσεις, αντοχές και ψυχραιμία. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι, μπορεί να σπάσουν μπροστά σε τόσο θάνατο και να είναι την κρίσιμη στιγμή αναποτελεσματικοί.

Κι όταν κατεβαίνεις πάλι, μαθαίνεις ότι μπλόκαραν τα ΤΕΠ γιατί πάλευαν να σώσουν έναν 40άρη, αλλά δεν τα κατάφεραν παρόλο που τον διασωλήνωσαν επί τόπου και τώρα τα φορεία στοιβάζονται και καθυστερούν οι εισαγωγές. Κι εκεί που ξαναρίχνεις μια ματιά στους θαλάμους να δεις αν κάποιος πέταξε τη μάσκα του μέσα τον ύπνο του και κινδυνεύσει, συναντάς τον συνάδελφο της διπλανής πτέρυγας, που παλεύει ένα περιστατικό με οξύ έμφραγμα, βαριά πνευμονία covid και διαβητική κετοξέωση με pH 6.9, τρία θανατηφόρα συμβάντα σε έναν άρρωστο κι ο γιατρός έχει στην ευθύνη του άλλους 40. Και τον ρωτάς αν θέλει καμιά βοήθεια, νιώθεις όμως ταυτόχρονα μια ένοχη ανακούφιση που δεν έτυχε σε σένα αυτό και μετά ντρέπεσαι γιατί ο συνάδελφος έχει να διαχειριστεί και ένα διασωληνωμένο μέσα στο θάλαμο (χωρίς να γνωρίζει τίποτα από αναπνευστήρες), γιατί εσύ με το προηγούμενο περιστατικό κατέλαβες την τελευταία θέση στις χειρουργικές αίθουσες κι από δω και πέρα οι υπόλοιποι θα κρατιούνται σε κοινούς θαλάμους.

Περπατάς για το σπίτι και σκέφτεσαι ότι κάποιοι έχουν μιλήσει για την ψυχική και σωματική εξουθένωση των υγειονομικών. Εξουθένωση. Με καλύπτει αυτή η λέξη? μου φαίνεται λίγο πλατιά, έχει πολλά φωνήεντα και μου δίνει την αίσθηση της άπλας, ενώ εμείς στριμωχνόμαστε. Θα’ θελα να βρω μια λέξη με πολλά σύμφωνα, άσε που το "εξουθένωση" μου φέρνει στο νου πολλά μαξιλάρια... Δεν ξέρω. Πάω για ύπνο καλύτερα.

 

Η καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ

Πάνω από 120 διασωληνωμένοι ασθενείς με κορωνοϊό βρίσκονται εκτός ΜΕΘ σήμερα με στοιχεία του ίδιου του υπουργείου Υγείας. Δεν νοσηλεύονται σε ΜΑΦ όπως ισχυρίζονται. Οι περισσότεροι εξ αυτών σε βρίσκονται απλούς θαλάμους κλινικών κορωνοϊού μαζί με άλλους ασθενείς.

Οι ηλικιωμένοι διασωληνωμένοι ασθενείς δεν μεταφέρονται ποτέ.

Κοιτάξτε όμως τη συνέβη στο Αγρίνιο. Υπάρχει ένας 50χρονος ασθενής με κορωνοϊό εμβολιασμένος που είναι επί πέντε ημέρες διασωληνωμένος σε απλό θάλαμο του νοσοκομείου Αγρινίου και μάλιστα με σοβαρά υποκείμενα νοσήματα.

Δεν βρίσκεται ΜΕΘ. Όχι μόνο για αυτόν τον ασθενή και για δεκάδες άλλους ειδικά ηλικιωμένους.

Έχουμε πει ότι μπορεί να υπάρχουν λίγα διαθέσιμα κρεβάτια, δεν διατίθενται όμως για όλους και με σειρά προτεραιότητας. Φυσικά γιατί δεν φθάνουν.

Ο Μητροπολίτης κοντά στα 80 του έτη, που του ευχόμαστε περαστικά ολόψυχα, ανεμβολιαστος και πολέμιος του εμβολίου και του κοροναϊου, μπήκε στο νοσοκομείο με εισαγωγή την Τετάρτη το μεσημέρι και το ίδιο βράδυ βρήκε ΜΕΘ και μάλιστα από τις πιο οργανωμένες. Που τέτοια τύχη οι άλλοι διασωληνωμένοι ασθενείς που βρίσκονται εκτός ΜΕΘ.

Παράδειγμα στο ΑΧΕΠΑ, χθες Πέμπτη υπήρχαν 13 διασωληνωμένοι στις κλινικές και σήμερα 6. Κανείς δεν μπήκε σε ΜΕΘ και κανείς δεν έγινε καλά. Τι έγιναν; Αυτή είναι η κατάσταση σε πολλά νοσοκομεία.

14η γυναικοκτονία φέτος. Κάθε μία από αυτές κάνει όλο και πιο δυνατές τις φωνές όσων επιζητούν την καθιέρωση αυτού του όρου, ως ξεχωριστού ανάμεσα στον κατάλογο των εγκλημάτων και κάνει όλο και πιο πρόθυμα τα αντρικά αυτιά να τις ακούσουν και να συνταχθούν με αυτές. Αυτιά που αποφασίζουν να βγουν επιτέλους από την άνεση και την ευκολία που τους παρέχει το φύλο τους μέσα σε ένα κόσμο που ακόμη είναι αντρικός και να μπουν στη θέση των γυναικών προσπαθώντας να κατανοήσουν πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό τα θεωρούσαν υπερβολικά.

Μέσα σε αυτούς είναι και ο γράφων που μέχρι πρότινος αδυνατούσε να καταλάβει την ανάγκη καθιέρωσης αυτού του όρου. Ώσπου αποφάσισε να ακούσει (ή μάλλον ν’ ανοίξει τα βουλωμένα αυτιά του) τις φωνές των γυναικών, να μπει στη θέση τους και να αναρωτηθεί επιτέλους γιατί όποτε διασταυρωνόταν με γυναίκα, αυτή χαμήλωνε το βλέμμα της. Και κατάλαβε πως αυτό δεν το έκανε από ντροπή, αλλά από φόβο. Τότε μόνο κατάφερε να συνειδητοποιήσει τη βία κάθε μορφής που μπορεί να έχει βιώσει μια γυναίκα από το κάθε καβλαντισμένο αρσενικό

Κάποτε, αυτά τα εγκλήματα τα αποκαλούσαν «εγκλήματα τιμής» και η κοινωνία σιωπηρά τα αποδεχόταν, αν δεν τα επιδοκίμαζε κιόλας. Ο πατέρας, ο αδελφός, ο σύζυγος είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στην κόρη, την αδελφή, τη σύζυγο. Για μία τέτοια τραγική ηρωΐδα, την Ανδρονίκη, μιλάει ένα παραδοσιακό τραγούδι που το ερμηνεύει μοναδικά η Μάρθα Φριντζήλα. Για την Ανδρονίκη που την έσφαξε ο αδελφός της επειδή αυτή αποφάσισε να ζήσει ελεύθερα, όπως ένας άντρας

Σιγά-σιγά η κοινωνία έκανε βήματα μπροστά και τα «εγκλήματα τιμής» λιγόστευαν και έπαυαν να έχουν την επιδοκιμασία τουλάχιστον του μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Η γυναίκα όμως εξακολουθούσε να παραμένει ένα κατώτερο είδος, προορισμένο να υπηρετεί τον αφέντη άντρα. Για μια τέτοια γυναίκα που εθελόδουλα υπηρετεί και εντελώς παράλογα αγαπά τον άντρα και αφέντη της, τον «άνθρωπό της» τραγουδάει η Σοφία Βέμπο, μόλις πριν από λίγες δεκαετίες. Ένα τραγούδι που δε θα μπορούσε βέβαια να γραφτεί σήμερα

Η κοινωνία έκανε και άλλα βήματα μπροστά και τα πρότυπα αυτά άρχισαν να σπάνε. Η γυναίκα σιγά-σιγά, άρχισε να χειραφετείται και να διεκδικεί την ισότιμη θέση της στην κοινωνία. Η γυναίκα, νομικά, απέκτησε πλέον ισότιμη θέση με τον άντρα. Πολλές φορές όμως οι κοινωνίες είναι πιο πίσω από το νομοθέτη, πόσο μάλλον σε μια προβληματική και υπανάπτυκτη κοινωνία όπως η ελληνική. 

Και στο σημείο αυτό δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε πως μεγάλη ευθύνη για την καθυστέρηση της ελληνικής κοινωνίας σε αυτό το ζήτημα – όπως και σε άλλα άλλωστε - φέρει η Εκκλησία, η οποία φροντίζει να συντηρεί με διάφορους τρόπους την ανισότητα μεταξύ άντρα και γυναίκας. Με το «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» που ακούγεται στη γαμήλια τελετή, με το «κεφαλή δε γυναικός ο ανήρ» του Αποστόλου Παύλου στην Α’ Επιστολή του προς Κορινθίους, με την απαγόρευση εισόδου των γυναικών στο Άγιο όρος, με τη θεώρηση πως μια γυναίκα κατά την έμμηνο ρύση της είναι βρώμικη και ως εκ τούτου απαγορεύεται να μεταλάβει, με το μητροπολίτη που με αφορμή μία από τις πρόσφατες γυναικοκτονίες κάλεσε τις γυναίκες να το «βουλώσουν» και να πάψουν να αντιμιλούν στους άντρες τους.

Αυτός ο κόσμος, όσο και να έχει προοδεύσει, είναι ακόμη «A man’s world”, όπως τραγουδούσε ο James Brown και αν τα πράγματα κάποια στιγμή στραβώσουν ή αν «χαλάσει η φάση» όπως είπε στην κατάθεσή του ο δολοφόνος της Γαρυφαλιάς στη Φολέγανδρο, «σίγουρα θα πάμε μια και φτάσαμε ως εκεί, εσύ στο χώμα κι εγώ στη φυλακή» όπως τραγουδούσε κάποτε ο Βασίλης Τσιτσάνης και όπως όλοι μας έχουμε πολλές φορές σιγοτραγουδήσει. Και επιμένουμε να αναφερόμαστε σε τραγούδια, γιατί αυτά αποτελούν τα αποτυπώματα των κοινωνικών αντιλήψεων της εποχής τους

Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πολύ δουλειά ακόμη. Όσο οι παπάδες στις εκκλησίες αναμασάνε ξεπερασμένες κοινωνικές δοξασίες προηγούμενων χιλιετιών νομίζοντας πως είναι θεϊκές ρήσεις και όσο η κοινωνία θα αποκαλεί πουτάνα όποια γυναίκα τολμά να διαχειριστεί τη σεξουαλικότητά της με την ελευθερία που το κάνει και ο άντρας, η γυναίκα δε θα γίνει ισότιμη με τον άντρα ποτέ

Τελειώνοντας, επιλέξαμε να ακούσουμε τρία ενδεικτικά τραγούδια

Το πρώτο είναι η «Ανδρονίκη», ένα παραδοσιακό τραγούδι των αρχών του περασμένου αιώνα που έχει καταγραφεί σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας – με ελαφρώς παραλλαγμένους στίχους – και το οποίο αφηγείται τη δολοφονία της Ανδρονίκης από τον αδελφό της, επειδή αυτή τόλμησε να προσπαθήσει να ζήσει ελεύθερα όπως ένας άντρας. Σε κάποιες εκδοχές του τραγουδιού, μάλιστα, ο στιχουργός την αποκαλεί κακούργα. Όχι τον δολοφόνο-αδελφό της Ανδρονίκης, αλλά τη δολοφονημένη. Το ακούμε από τη Μάρθα Φριντζήλα, σε μια μοναδική ερμηνεία

Βαγγέλης σαν τ’ ακούει πολλά θημώθηκεν
πιάννει τσε `ναν μασιέριν τσι αναρματώθηκεν
Κρίμας σε Αντρονίκη, κρίμας στο μπόι σου
Εντρόπιασες κι εμένα τσι ούλλον το σόι σου
άφες με ρε Βαγγέλη να παίξω τα χαρτιά
με τούτο το παλληκάριν αφούς με άγαπα
Τραβά τσε το μασιέριν απο την θήκην του
τσι έκοψεν τον λαιμόν της της Αντρονίκης του

Όταν την επερνούσαν από τον καφενέ
έσπαζαν τα φλυτζάνια που πίννασιν καφέν
τσι όταν την επαιρνούσαν απο τα σπίθκια της
μικροί μεγάλοι κλάψαν τα μαύρα φρύδια της
και όταν την κάτεβάσαν μεσά στο μνήμα της
δυο φίλοι του άδελφου της είχαν το κρίμαν της

 

 

Το δεύτερο τραγούδι είναι ο «Άνθρωπός μου», ένα τραγούδι του 1956 σε στίχους του Τραϊφόρου-Βασιλειάδη στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, η ηρωΐδα υπομένει με κατανόηση τον οποιονδήποτε εξευτελισμό και την οποιαδήποτε βαρβαρότητα από τον «σύντροφό» της, γιατί απλά είναι ο «άνθρωπός της». Το ακούμε από τη Σοφία Βέμπο και απορούμε

Χρόνια και χρόνια με τυραννάει
κι ούτε μια στάλα δεν με πονάει
γιατί;

Και ζω κοντά του μες τη μιζέρια
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια
γιατί;

Και με βαριέται και μ’άλλες πάει
και μου τα παίρνει και με χτυπάει
γιατί;

Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου
γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου

 

 

Το τρίτο τραγούδι είναι το «Δεμένη» σε στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου που ερμηνεύει η Νατάσα Μποφίλιου

 

Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου
Δεμένη μ' αλυσίδα στα κλειδιά του
Με τ' όνομα, τ' αμάξι και τα σπίτια του
Και μ' όλα τα μεγάλα όνειρα του

Μεγάλωνα στης μάνας μου τα δάκρυα
Σαν σκάλισμα σε βέρα από πλατίνα
Που έβγαζε και άφηνε στην άκρια
Καθώς έπλενε πιάτα στην κουζίνα

Μεγάλωνα γι' αυτούς περιμένανε
Και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη
Και μέρα με τη μέρα αντί για μένανε
Τη μάνα μου αντικρίζω στον καθρέφτη

Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
Μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

 

Κάποτε, όταν η Ιστορία ισορροπήσει, είναι βέβαιο πως θα αναδειχθούν και θα αποδοθούν οι τεράστιες ευθύνες των χωρών της Δύσης για την ανθρωπιστική κρίση που βιώνει όλη η περιοχή του πλανήτη από τη Συρία μέχρι το Αφγανιστάν. Μια Δύση, που όχι μόνο ευθύνεται για τη διάλυση ολόκληρων κρατών, το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων κα τον ξεσπιτωμό πολύ περισσότερων, αλλά από την άλλη μιλά και παραπονιέται για προσφυγική κρίση παίζοντας αυτή το ρόλο του θύματος, αντί για τα πραγματικά θύματα, τους πρόσφυγες. Και είναι επίσης βέβαιο πως μία από τις χώρες που θα αναφέρει η Ιστορία με μελανά χρώματα για την απάνθρωπη - και κόντρα στους κανόνες του διεθνούς Δικαίου - συμπεριφορά της απέναντι στους πρόσφυγες, θα είναι και η δική μας χώρα.

Η Ελλάδα συστηματικά και μεθοδικά εκφασίζεται. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Έχει ξεκινήσει εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες. Οι διαδηλώσεις για την υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες με υποκινητή την Εκκλησία αλλά και οι διαδηλώσεις για το Μακεδονικό με συνδιοργανωτή πάλι την Εκκλησία, αποτέλεσαν το πεδίο γέννησης ενός ξεχασμένου φασιστικού και ρατσιστικού λόγου και έστρωσαν το έδαφος για το θέριεμα της Χρυσής Αυγής

Η Χρυσή Αυγή μπορεί προσωρινά να φαίνεται πως τέθηκε στο περιθώριο, όμως ο δηλητηριώδης λόγος της εξακολουθεί να διατρέχει μεγάλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, κάτι που φαίνεται σε κάθε ευκαιρία. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο καθρέφτης και ο τροφοδότης αυτού του οπισθοδρομικού τμήματος της κοινωνίας και με την απαράδεκτη στάση της απέναντι στους πρόσφυγες, μόνο ντροπή προκαλεί σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου που δεν θέλει να ζει στο Μεσαίωνα του Μίσους

Και εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ακόμη μια φορά την απαράδεκτη στάση της Εκκλησίας της υποτιθέμενης Αγάπης, που αποδεικνύει πως το μόνο που την ενδιαφέρει πραγματικά είναι να δουλεύουν τα μαγαζιά της και τίποτε άλλο. Καμία αγάπη για το συνάνθρωπο (ειδικά αν είναι ξένος), καμία πράξη αλληλεγγύης, κανένας σεβασμός απέναντι στη διδασκαλία του - πραγματικού ή υποτιθέμενου - ιδρυτή της

Από την Εφημερίδα των Συντακτών  μάθαμε πως μία από τις πολλές ντροπές που έχουν μαζευτεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, έγινε ταινία μικρού μήκους και προβάλλεται στο 15ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας που πραγματοποιείται από 23 έως 28 του τρέχοντος μήνα. Πρόκειται για «Το τείχος της ντροπής», μια ταινία ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κατσούρη.

Αφορμή για την ταινία του Μιχάλη Κατσούρη αποτέλεσε η βίαιη επίθεση Ελλήνων κατοίκων του νησιού εναντίον των συγκεντρωμένων προσφύγων στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης το 2018. Δυστυχώς, τα έκτροπα δε σταμάτησαν και ακολούθησαν μπλόκα, πολιτοφυλακές, βίαιες επιθέσεις εναντίων μελών ΜΚΟ, οι ντροπιαστικές για το ανθρώπινο είδος σκηνές στο λιμανάκι της Θέρμης κλπ

«Όταν πριν από δύο χρόνια ξεκινούσαμε να αναζητούμε τα γεγονότα που οδήγησαν στο πογκρόμ της πλατείας Σαπφούς το 2018, δε φανταζόμασταν τη ζοφερή συνέχεια. Συζητώντας τότε με τον καθηγητή και Πρόεδρο του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Μιχάλη Ψημίτη, ο οποίος ουσιαστικά μας έδωσε και τον τίτλο της μικρού μήκους ταινίας μας, αντιληφθήκαμε αυτό που όλοι γνωρίζαμε, πως δηλαδή κάτω από το υπέροχο μιντιακό πέπλο του «νησιού της αλληλεγγύης» κρυβόταν ένα σκοτεινό τέρας. Ένα τέρας που ποτέ δεν κοιμάται και έτσι ξέσπασε ξανά στις 22 Απριλίου του 2018, ρίχνοντας το «Τείχος της Ντροπής», ξεσκεπάζοντας τις παθογένειες της μικρής κοινωνίας του νησιού μας», σημειώνει η δημοσιογράφος Νατάσα Παπανικολάου.

 

 

Και για να μην ξεχνάμε, ας δούμε λίγες από τις, ντροπιαστικές για την ανθρωπότητα, στιγμές από την "υποδοχή" προσφύγων στο λιμανάκι της Θέρμης από τους Έλληνες κατοίκους του νησιού της Λέσβου. Αυτούς που μπορεί να είναι απόγονοι προσφύγων και μπορεί να παριστάνουν τους χριστιανούς

 

στολ

Πριν από δύο ημέρες, στις 19 Νοεμβρίου, ήταν η παγκόσμια ημέρα του άντρα. Οι παγκόσμιες ημέρες δε μας λένε απολύτως τίποτα, μάλλον το γέλιο μας προκαλούν. Απλά, μερικές φορές αποτελούν κάποια ορόσημα που μας δίνουν αφορμή να μιλήσουμε για κάτι. Και αυτό που θέλουμε να πούμε σήμερα, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα του άντρα, είναι πως ίσως έχει έρθει η ώρα για τον άντρα να απελευθερωθεί από τα στερεότυπα με τα οποία τον μεγάλωσαν ο πατέρας και η μάνα του, αλλά και ολόκληρος ο κοινωνικός περίγυρος.

Ίσως ήρθε η ώρα για τον άντρα να αναθεωρήσει πως πρέπει να «φέρεται αντρίκια», πως δεν πρέπει να κλαίει «σαν κοριτσάκι», πως δεν πρέπει να φοβάται «σαν γυναικούλα», πως αυτός «φοράει παντελόνια». Ίσως ήρθε η ώρα να του δοθεί και αυτού το λυτρωτικό δικαίωμα να κλάψει. Και τότε, ίσως,  ο κόσμος να γίνει καλύτερος

 

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια»,
πήρε μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα»,
οι άλλοι απ’ έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα.
Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές
— ακούς εκεί διαστροφή να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα ‘ρθει η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

[απόσπασμα από την Καντάτα του Τάσου Λειβαδίτη]

Σαν σήμερα, στις 20 Νοεμβρίου του 2012, έφευγε από τη ζωή ο λογοτέχνης και αγωνιστής Χρόνης Μίσσιος : «Όταν συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχιζα να αγωνίζομαι για να μη με αλλάξει αυτό. Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα».

Οι Social Waste, το δημοφιλές και πολύ αξιόλογο hip-hop –και όχι μόνο – συγκρότημα, έγραψαν το τραγούδι "Του Χρόνη" μέσα από το οποίο παρελαύνει η σύγχρονη ελληνική ιστορία των διώξεων, της ήττας της Αριστεράς και της απογοήτευσης:  Η επανάσταση μονάχα έχει ουσία, όσο κρατάει μέχρι να γίνει εξουσία. 

atticavoice.gr, ένας ελεύθερος, μη κερδοσκοπικός, χώρος διακίνησης ιδεών, δέχεται αυτή τη στιγμή απόπειρα εκφοβισμού και φίμωσης από τα δύο κυρίαρχα, συστημικά, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, Μέσα Ενημέρωσης της περιοχής Ραφήνας-Πικερμίου. To irafina.gr και το rpn.gr.

Με όπλο μήνυση που κατέθεσαν, κατηγορούν την atticavoice.gr για συκοφαντική δυσφήμηση, επικαλούμενα σατιρικά κείμενα-γελοιογραφίες και άβολες, για αυτά τα Μέσα, αλήθειες. Όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας, ούτε η σάτιρα ούτε φυσικά η αλήθεια αποτελούν δυσφήμηση, πολλώ δε μάλλον συκοφαντική. Τα πάντα συγκλίνουν στο ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη που εικάζουμε πως έχει κι άλλους  ενορχηστρωτές, πέρα από τους δηλωμένους.

Η atticavoice.gr είναι ένα από τα ελάχιστα διαδικτυακά μέσα της Ανατολικής Αττικής που με συνέπεια δίνει φωνή σε όσους αντιστέκονται στα τερατώδη σχέδια που ετοιμάζουν για την περιοχή, χάριν μιας επίπλαστης ανάπτυξης, διάφορα συμφέροντα που στοιχίζονται κάτω από τον ψευδεπίγραφο τίτλο του επενδυτή. Αυτοί που λεηλάτησαν τη Δυτική Αττική και εξαφάνισαν από αυτήν κάθε στοιχείο πολιτισμού, ιστορίας και κάθε φυσικό απόθεμα - όπως από νωρίς και πολύ γλαφυρά περιέγραψε ο Νίκος Γκάτσος στον εφιάλτη της Περσεφόνης- ετοιμάζονται να μεταφέρουν τον ίδιο εφιάλτη στην Ανατολική Αττική.

Η εφαρμογή αυτού του αποτρόπαιου σχεδίου επιχειρείται με μοχλό το έλλειμμα δημοκρατίας, που το βιώνουμε και το βλέπουμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Στον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις για εμάς, χωρίς εμάς, δηλαδή με μηδενικές ή χειραγωγούμενες διαβουλεύσεις. Μέρος αυτού του σχεδίου αποτελεί ο τρόπος λειτουργίας των αυτοαποκαλούμενων Μέσων Ενημέρωσης, τα οποία μεταφέρουν και εμπεδώνουν στην κοινωνία μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα.

Απέναντί τους, όσο και αν προσπαθούν για το αντίθετο, υψώνονται ανθρώπινες φωνές, οι οποίες ενοχλούν και πρέπει να σωπάσουν με κάθε τρόπο. Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι οι μηνύσεις και οι εξοντωτικές διαδικασίες στις οποίες καλούνται να υποβληθούν όσοι αντιδρούν στην επερχόμενη δυστοπία. Στο πλαίσιο αυτό ανήκουν και οι μηνύσεις που δέχτηκε η atticavoice.gr, κάτω από διάφορες προφάσεις και προσχήματα.

Το οξύμωρο στην περίπτωση της δίωξης της atticavoice είναι πως αυτές οι μηνύσεις προέρχονται από δημοσιογράφους, των οποίων το λειτούργημα συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου. Αυτό ακριβώς μας κάνει να εκτιμούμε πως η δίωξη υπαγορεύεται από πολιτικό παρασκήνιο, είναι δηλαδή μία κυρίως πολιτική δίωξη

Αν η δίωξη δεν είχε πολιτικά χαρακτηριστικά, τότε,

α) γιατί οι μηνυτές στη μηνυτήρια αναφορά τους κόπτονται για τη σάτιρα και διακωμώδηση παραγόντων της δημοτικής και κεντρικής πολιτικής σκηνής αναφέροντας χαρακτηριστικά πως σε ένα σατιρικό βίντεο της atticavoice  « … παρουσιάζονται τοπικοί παράγοντες της κεντρικής και δημοτικής πολιτικής σκηνής της Ραφήνας, μεταξύ αυτών και νυν βουλευτής και Υπουργός της Κυβερνήσεως, ως θίασος του Καραγκιόζη με αντιστοίχηση καθενός με χαρακτήρα του θεάτρου Σκιών !»

β) γιατί στα συνημμένα στη μήνυση έγγραφα, περιέχονται οι γελοιογραφίες του συνεργάτη-σκιτσογράφου Θεοδόση Βρανά, με θητεία σε πολλά έντυπα, μεταξύ των οποίων το περιοδικό ΜΕΤΡΟ και οι εφημερίδες ΑΥΓΗ και ΕΘΝΟΣ; Σκίτσα που σατιρίζουν τον νόμο Χατζιδάκι, την εκπαιδευτική πολιτική της Κεραμέως, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το δήμαρχο Ραφήνας;

γ) Γιατί στα συνημμένα έγγραφα περιέχονται φωτογραφίες από μια μεγάλη διαδήλωση που έγινε στη Ραφήνα με αφορμή τα περσινά περιστατικά αστυνομικής βαρβαρότητας στη Νέα Σμύρνη; Μία μεγάλη πορεία που η atticavoice κάλυψε με πλήρες φωτορεπορτάζ και η οποία κατέληξε στο δημαρχείο της πόλης διαμαρτυρόμενη, εκτός των παραπάνω, και για την αυταρχική συμπεριφορά του δημάρχου της πόλης, ο οποίος συνηθίζει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο facebook να δυναμιτίζει το κλίμα στην περιοχή απειλώντας πρόσωπα και συλλογικότητες

Η atticavoice.gr καταγγέλλει την προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσής της που επιχειρείται από τις ιστοσελίδες irafina.gr και rpn.gr και απαιτεί από τα Μέσα αυτά να αποσύρουν τη μήνυση και να σεβαστούν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, ένα δικαίωμα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε άνθρωπος, κάθε συλλογικότητα και κάθε σχήμα που μεταφέρει ιδέες και λόγο

Στον αγώνα αυτό καλεί όσους υποστηρίζουν το δικαίωμα στην ελεύθερη  έκφραση και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών να υπογράψουν κείμενο συμπαράστασης και καταγγελίας της προσπάθειας επιβολής του νόμου της σιωπής, όπως επιχειρείται μέσω της μήνυσης που κατέθεσαν τα δύο προαναφερθέντα Μέσα. Οι υπογραφές κατατίθενται στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Τέλος, δεδομένου ότι η βιομηχανία των μηνύσεων ενάντια στις ελεύθερες φωνές διογκώνεται επικίνδυνα απειλώντας την ίδια τη Δημοκρατία, καλούμε πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς και δημοσιογραφικούς φορείς να πάρουν θέση στο θέμα αυτό

http://www.atticavoice.gr

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

@Atticavoice

 

Αποδέκτες της επιστολής

902.gr

ΑΠΕ - Δεληθανάση Μαρία

ΑΠΕ - Ρουμελιώτη Κατερίνα

ΑΥΓΗ/ARTInews - Καναβούρης Κώστας 

ΑΥΓΗ - Γιάμαλη Αναστασία

Βατικιώτης Λεωνίδας

ΔΡΟΜΟΣ - Σιάχος Μιχάλης

ΔΡΟΜΟΣ - Ταυρής Νίκος

Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Εφημερίδα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

Εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ

Εφημερίδα ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ - Κανελλόπουλος Δημήτρης  

Εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Καλαμούκης Θύμιος - Ellinofreneianet.gr.

Καλοδούκας Άγγελος

ΚΟΚΚΙΝΟ

Εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ

Λούκα Μαρία

Μπούμπουκα Αγγελική

Παντιέρα

Χατζηστεφάνου Άρης

aftodioikisi.gr

airetos.gr

alfavita.gr

avgi.gr

ert open

Hit & Run

HotDoc - Κουτί της Πανδώρας

imerodromos.gr

Iskra

Left

My OTA

Red Notebook

Rproject

stokokkino.gr

NEWS 247

TVXS

UNFOLLOW

Documento

The press project

Μαρία Απατζίδη - Βουλευτής ΜΕΡΑ 25

Δέσποινα Κουτσούμπα - περιφερειακή σύμβουλος Αττικής - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ

Ξημερώνει 17 Νοέμβρη και εμείς, κόντρα στο ρεύμα, επιλέγουμε ν’ ακούσουμε δυο τραγούδια που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, ηρωϊκά. Δυο τραγούδια που μιλούν για τη ματαίωση. Των προσδοκιών, των ελπίδων, των οραμάτων

Δεν είμαστε από αυτούς που με την ευκολία του ανιστόρητου και ίσως με την κουτοπονηριά του κρυπτοφασίστα, μιλούν απαξιωτικά για τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Όσοι το κάνουν, γνωρίζουμε πως το πιο πιθανό είναι να νοσταλγούν τη γενιά της χούντας ή των έκτακτων στρατοδικείων της μετεμφυλιακής Δεξιάς. Προφανώς, δεν είμαστε από αυτούς. Αυτό όμως δεν ακυρώνει την αδιαμφισβήτητη διαπίστωση πως κανένα από τα τρία ζητούμενα - ούτε το ψωμί, ούτε η παιδεία, ούτε η ελευθερία - ήρθαν τελικά σ΄αυτό τον τόπο και αποτελούν ακόμη και σήμερα ζητούμενα

17 Νοέμβρη σήμερα. «Η τηλεόραση έχει σβήσει προ πολλού, μα ο πατέρας μου κοιτάζει σαν χαμένος. Κι είναι όλα γι’αυτόν ψεύτικα και όμως σοβαρά, αφού ξέρει πως την πάτησε ξανά» τραγουδάει ο Φοίβος Δεληβοριάς στην «επέτειο», στο τραγούδι που έγραψε όταν ήταν μόλις 16 ετών. Σαν απάντηση έρχεται η φωνή του Διονύση Τσακνή στο «Νοέμβρη του’90» : « Κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να σας πω, τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν»

Δεν ξοφλήσαμε. Μπορεί να μη νικήσαμε, μπορεί να μη νικήσουμε ποτέ, μα δε θα πάψουμε να ελπίζουμε και να παλεύουμε, ο καθένας με τον τρόπο του, για έναν καλύτερο κόσμο. Το όραμα πάντα θα μένει, ελπιδοφόρο και ζωντανό, τροφοδότης και φάρος της ύπαρξής μας. Όπως, ακριβώς, τα όνειρα των ερωτευμένων

 

 

SOS - ΜΠΛΕ ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΡΑΦΗΝΑΣ: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΤΕΛΟΥΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ;

Το έργο «Αποκατάσταση ζημιών των οδικών υποδομών και των συνοδών τους υδραυλικών έργων του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, που επλήγη από την φυσική καταστροφή της 23ης Ιουλίου 2018» (εδώ και εδώ) εκτελείται από το Υπουργείο Υποδομών σε προγραμματική σύμβαση με το Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου και ανάδοχο την εταιρεία «INTRAKAT». Εκτός από ασφαλτοστρώσεις οδών, περιλαμβάνει και νέες διανοίξεις οδών και πεζοδρομίων, όπως σε τμήμα του «Μεγάλου Περιπάτου» στο παραλιακό μέτωπο της Ραφήνας και, ιδίως, τη νέα διάνοιξη "διαδρόμου ήπιας μετακίνησης - διαφυγής ΑΜΕΑ" στο Μπλε Λιμανάκι. Ο διάδρομος αυτός με δάπεδο και τοιχία αντιστήριξης από σκυρόδεμα, διαστάσεων 133 μ. μήκος και 2,5 μ. πλάτος, εκτείνεται από το ανατολικό πεζοδρόμιο της οδού Καβουνίδου μέχρι την ακτή και διέρχεται από τη Χερσαία Ζώνη Λιμένος (Χ.Ζ.Λ.), τον αιγιαλό καθώς και δίπλα και εγκάρσια πάνω στο ρέμα, που εκβάλλει στην ακτή.

Το έργο αυτό, κατά το μέρος που περιλαμβάνει νέες διανοίξεις, εκτελείται παράνομα για τους παρακάτω λόγους:

1) Ήδη από τις 2.3.2021 με έγγραφό του (εδώ) το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) έχει αποφανθεί ότι μόνον οι εργασίες αποκατάστασης ζημιών (κατά θέσεις) στο υφιστάμενο οδικό δίκτυο μπορούν να εξαιρεθούν από την υποχρέωση προηγούμενης περιβαλλοντικής αδειοδότησης, ενώ ρητά απαγορεύεται η διάνοιξη νέων οδών (έστω και προσωρινά) χωρίς περιβαλλοντική αδειοδότηση. Εντελώς παράνομα, με επίκληση του εγγράφου του ΥΠΕΝ, το έργο εμφανίζεται (βλ. εδώ) να έχει εξαιρεθεί στο σύνολό του από την υποχρέωση προηγούμενης περιβαλλοντικής αδειοδότησης, ενώ η εξαίρεση δεν ισχύει για τη διάνοιξη νέων οδών.

2) Στη σύμβαση του έργου (βλ. εδώ) γίνεται επίκληση της διάταξης του περιβαλλοντικού νόμου (άρθρο 1, παρ. 2α του Ν. 4014/2011, εδώ), που εξαιρεί από την υποχρέωση περιβαλλοντικής αδειοδότησης τα έργα που απαιτούνται για την άμεση αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών. Η διάταξη όμως αυτή, που αποτελεί μεταφορά ενωσιακής οδηγίας (άρθρο 1, παρ. 3 Οδ. 2014/52, εδώ), έχει εφαρμογή μόνον κατά τον χρόνο της φυσικής καταστροφής και όχι αργότερα για την πρόληψη άλλης τυχόν μελλοντικής φυσικής καταστροφής, όπως έχει ρητώς διευκρινίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εδώ, σελ. 13-14).

3) Για το τμήμα του έργου στο Μπλε Λιμανάκι, που εμπίπτει στη Χ.Ζ.Λ. και τον αιγιαλό, δεν έχει εκδοθεί απόφαση του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, η οποία επέχει θέση άδειας κατασκευής των έργων σε αυτά (άρθρο 46 Ν. 4150/2013, όπως ισχύει, εδώ).
4) Σε κάθε περίπτωση, ο νόμος δεν προβλέπει την κατασκευή επειγόντων έργων εντός της Χ.Ζ.Λ. (άρθρο 12α Ν. 2971/2001, εδώ)

Επιπλέον, το έργο αυτό είναι περιβαλλοντικά επαχθές.

Όσον αφορά τον «Μεγάλο Περίπατο» στο παραλιακό μέτωπο της Ραφήνας, αντί να επιλεγεί ένας ήπιος και φιλικός προς το περιβάλλον πεζόδρομος/ποδηλατόδρομος, με εκτεταμένες ζώνες πρασίνου, όπως ο παραλιακός περίπατος της Νέας Μάκρης, διανοίχθηκε ένας δρόμος κανονικών διαστάσεων με μεγάλα πεζοδρόμια, δυσανάλογος για τη χρήση περιπάτου/ποδηλάτου, για την οποία διαφημίσθηκε, με ολική τσιμεντόστρωση και επικάλυψη με κυβόλιθους τόσο στο οδόστρωμα όσο και στα πεζοδρόμια. Δεν αφέθηκε ακάλυπτος χώρος για πράσινο ούτε στα πεζοδρόμια ούτε πάνω στο οδόστρωμα με ζαρντινιέρες, που να εμποδίζουν την ανάπτυξη ταχύτητας των οχημάτων, όπως γίνεται στους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας σε αστικούς ιστούς. Επιπλέον, η ενδημική χλωρίδα, που είχε ξαναφυτρώσει μετά την πυρκαγιά του 2018, καταπλακώθηκε σε μεγάλη έκταση από το έργο και τα μπάζα του, τα οποία απορρίφθηκαν προς ανατολάς στα πρανή πάνω από τα λιμανάκια χωρίς κανένα μέτρο συγκράτησής τους. Τοποθετήθηκαν επίσης αγωγοί απορροής ομβρίων υδάτων, που θα απορρίπτουν όγκους νερού στα πρανή πάνω από τα λιμανάκια, προκαλώντας νομοτελειακά τη διάβρωσή τους, την καταστροφή των παραλιών από τα φερτά υλικά και την πρόκληση κατολισθήσεων επικίνδυνων για τους λουομένους.

 

Pic1

 

Pic2

 

Pic3

 

Ακόμη πιο καταστροφική για το περιβάλλον είναι η νέα διάνοιξη του διαδρόμου στο Μπλε Λιμανάκι που διαταράσσει τη γεωμορφολογία του τοπίου, το οικοσύστημα και το μικροκλίμα της ακτής και του ρέματος. Παρά τις από 1.11.2021 καταγγελίες μας προς το Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου και τον Οργανισμό Λιμένος Ραφήνας, το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ραφήνας με αδικαιολόγητη ολιγωρία επελήφθη μόλις αργά το μεσημέρι της Παρασκευής 5.11.2021 όταν πια η μπουλντόζα είχε ολοκληρώσει τη διάνοιξη σχεδόν μέχρι την ακτή. 

 

 tsapa

 

Διενεργήθηκε αυτοψία (βλ. εδώ) και σχηματίσθηκε δικογραφία για παράνομη επέμβαση σε Χ.Ζ.Λ. και αιγιαλό. Έκτοτε, οι εργασίες στο τμήμα αυτό έχουν διακοπεί και το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ραφήνας οφείλει να κινήσει διαδικασία αυτόφωρου για κάθε νέα επέμβαση, τόσο αυτεπαγγέλτως, όσο και κατόπιν καταγγελίας (τηλ. 2294 321202, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με κοινοποίηση στον Οργανισμό Λιμένος Ραφήνας, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., τηλ: 22940 23605 -22840). Συνεχίζονται όμως οι εργασίες στο ανατολικό πεζοδρόμιο της οδού Καβουνίδου στο Μπλε Λιμανάκι με την κατασκευή υψηλών τοιχίων από σκυρόδεμα στο πλαίσιο του «Μεγάλου Περιπάτου».

 

 

Pic5

  
Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα του έργου για το Μπλε Λιμανάκι είναι εξαιρετικά βαρύ γιατί τα δέντρα και η βλάστηση που καταστράφηκαν κατά τη διάνοιξη γύρω από το ρέμα ήταν τα μόνα που είχαν αναγεννηθεί (χάρη στο μικροκλίμα του ρέματος) μετά την πυρκαγιά της 23.7.2018. Στο πλαίσιο του έργου αυτού μέχρι σήμερα με δύο αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου (εδώ και εδώ) έχουν κοπεί συνολικά 36 μεγάλα δέντρα (πεύκα και αλμυρίκια) και 13 θάμνοι γύρω από τις οδούς Αλ. Παναγούλη, Αγάπης και Καβουνίδου.

Στη μεγάλη αυτή περιβαλλοντική καταστροφή αντιδράσαμε αμέσως με:
1) αίτηση προσωρινής διαταγής για την διακοπή των εργασιών της νέας διάνοιξης του «διαδρόμου» στο Μπλε Λιμανάκι. Η αίτησή μας συζητήθηκε τη Δευτέρα 8.11.2021 με πρόσθετη παρέμβαση 76 κατοίκων και ιδιοκτητών ακινήτων της Ραφήνας. Η προσωρινή διαταγή δεν χορηγήθηκε, προφανέστατα γιατί το έργο στη Χ.Ζ.Λ. και τον αιγιαλό στο Μπλε Λιμανάκι είχε ήδη διακοπεί από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ραφήνας από την Παρασκευή 5.11.2021 και επομένως δεν συνέτρεχε κατεπείγουσα περίπτωση. Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων θα συζητηθεί την 12.1.2022.
2) μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου στην αρμόδια για το περιβάλλον εισαγγελική αρχή.
3) καταγγελίες προς τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης κ. Παναγιώτη Πικραμμένο, τον Υπουργό Επικρατείας κ. Γεώργιο Γεραπετρίτη, τον Υπουργό Επικρατείας κ. Χρήστο-Γεώργιο Σκέρτσο, τον Υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Ιωάννη Πλακιωτάκη, το Γενικό Γραμματέα Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής κ. Ευάγγελο Κυριαζόπουλο, τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Κωνσταντίνο Σκρέκα, το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ραφήνας, καθώς και την Εθνική Αρχή Διαφάνειας.
4) καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με ορατό τον κίνδυνο της κίνησης διαδικασίας παράβασης κατά της Ελλάδας.


Η παραβίαση της εθνικής και ενωσιακής νομοθεσίας για το περιβάλλον δεν κάμπτεται στο όνομα του σκοπού της προσπελασιμότητας των παραλιών. Σε μια ρυμοτομημένη περιοχή εντός σχεδίου γύρω από το Μπλε Λιμανάκι, η προσπελασιμότητα της παραλίας θα μπορούσε να διασφαλισθεί με εναλλακτικές προτάσεις μικρότερου περιβαλλοντικού αποτυπώματος, που όμως δεν εξετάστηκαν. Ως απάντηση στην περιβαλλοντική κρίση, η ανάπτυξη οποιασδήποτε μορφής οφείλει να είναι «πράσινη».

 

 Απολογιστικά, χάρη στην κινητοποίηση των κατοίκων, το Μπλε Λιμανάκι γλίτωσε από την κατασκευή των τσιμέντων, έμεινε όμως με λαβωμένα τα πρανή του και μπαζωμένο το ρέμα του (εδώ). Επείγει να απομακρυνθούν τα μπάζα από την κοίτη του ρέματος και να στερεωθούν τα πρανή προς αποτροπή νέων φυσικών καταστροφών ενόψει του επερχόμενου χειμώνα. Το κόστος θα πρέπει να βαρύνει τους υπεύθυνους της περιβαλλοντικής αυτής καταστροφής με βάση την αρχή του ενωσιακού δικαίου περί περιβαλλοντικής ευθύνης «ο ρυπαίνων πληρώνει» (βλ. εδώ). Εμείς, από την πλευρά μας, δεσμευόμαστε να διαθέσουμε τα ποσά της ηθικής βλάβης και των δικαστικών εξόδων, που θα μας επιδικασθούν από τα δικαστήρια, για την σύμφωνα με τις υποδείξεις των ειδικών δεντροφύτευση και ανάπλαση της περιοχής.

 #MetoBle #MetoMple 

 
Ραφήνα 13.11.2021
Παναγιώτα (Ντέτα) Πετρόγλου
Γιώργος Αποστολόπουλος

Οι Barcelona Gipsy BalKan Orchestra είναι ένα διεθνές σύνολο μουσικών που έχει έδρα τους τη Βαρκελώνη. Η μουσική που παίζουν δεν έχει σύνορα. Παραδοσιακές μουσικές των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής, των Μεσογειακών ακτών, των τσιγγάνων, των Εβραίων Εσκενάζι και Σεφαραδιτών, μπλέκουν μεταξύ τους αξεδιάλυτα και στήνουν ένα απίθανο μουσικό πανηγύρι. Άλλοτε διονυσιακά, άλλοτε μυσταγωγικά, τα τραγούδια αυτά αποδεικνύουν πως η πολυπολιτισμικότητα της μουσικής μπορεί να είναι η απάντηση στο σκοτάδι των εθνικισμών

Τα μέλη της μπάντας είναι: Margherita Abita, (Ιταλία), Φωνή, Mattia Schirosa, (Ιταλία), ακορντεόν, Julien Chanal, (Γαλλία), Κιθάρα, Stelios Togias, (Ελλάδα), Κρουστά, Ivan Kovačević, (Σερβία), Κοντραμπάσο, Dani Carbonell, (Ισπανία), Κλαρίνο, Pere Nolasc Turu, (Ισπανία) Βιολί

Εμείς ακούσαμε πολλά τραγούδια των BGKO αυτές τις μέρες και φτιάξαμε μια λίστα από αυτά που μας άρεσαν περισσότερο. Στη λίστα αυτή υπάρχουν τραγούδια από την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Σερβία, τη Βοσνία, την Ελλάδα, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, την Ισπανία, την περιοχή της Καταλονίας, την Τουρκία, αλλά και τσιγγάνικα. Αν και, μερικές φορές, ήταν πολύ δύσκολο να πούμε από ποια χώρα προέρχονται κάποια τραγούδια. Ειδικά στα τσιγγάνικα τραγούδια και στα τραγούδια από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Και όχι μόνο σε αυτά, καθώς πολλοί ρυθμοί και μελωδίες, ειδικά στα Βαλκάνια, έχουν παιχτεί σε διάφορες γλώσσες και η εθνική πατρότητα – αν επιτρέπεται να λέμε κάτι τέτοιο για ένα τραγούδι – είναι αμφισβητούμενη.

Εμείς, παρόλα αυτά, σημειώσαμε – από όσα στοιχεία μπορέσαμε να διασταυρώσουμε - τη χώρα προέλευσης του κάθε τραγουδιού, όχι για να χωρίσουμε, αλλά για να ενώσουμε τις χώρες. Εμείς δεν θέλουμε να “είμεθα έθνος ανάδελφον”, αντίθετα “εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο”

Σας ευχόμαστε καλή ακρόαση και ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι μόνο η μουσική που δεν έχει σύνορα, αλλά κάθε ανθρώπινος πόνος ή χαρά.

 

 

1. Lule Lule (Αλβανικό)

2. Makedonsko devojče (Βόρεια Μακεδονία)

3. Djelem djelem (τσιγγάνικο από τη Σερβία)

4. Cigani Ljubiat Pesnji (τσιγγάνικο από τη Ρωσία)

5. Ederlezi (τσιγγάνικο από το χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας)

6. Yağmur Yağar (Τουρκία)

7. Dere Geliyor Dere (Τουρκία)

8. Kalejaca Jaca (Βόρεια Μακεδονία)

9. Marijo deli bela kumrijo (Κόσσοβο, σε παλιά Σέρβικη διάλεκτο)

10. Ciganine Sviraj, Sviraj (Βοσνία)

11. Jana i Alexandris (Ελλάδα, Θράκη)

12. Livisiani Mou Perdika (Ελλάδα, Μικρασιάτικο)

13. El testament d’Amèlia (Καταλονία)

14. Gallo rojo, Gallo negro (Ισπανία)

15. Saraiman (Ρουμανία)

16. La Romniasa (τσιγγάνικο)

17. I Barval Pudela (τσιγγάνικο Σερβίας)

18. Dobri Den (τσιγγάνικο)

19. Dama d'Aragó (Καταλονία)

20. More Sokol Pie (Βόρεια Μακεδονία)

H atticavoice.gr, ένας ελεύθερος, μη κερδοσκοπικός, χώρος διακίνησης ιδεών, δέχεται αυτή τη στιγμή απόπειρα εκφοβισμού και φίμωσης από τα δύο κυρίαρχα, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, Μέσα Ενημέρωσης της περιοχής Ραφήνας-Πικερμίου. To i-rafina.gr και το rpn.gr, μέσω μήνυσης που κατέθεσαν, κατηγορούν την atticavoice,gr για συκοφαντική δυσφήμηση, επικαλούμενα σατιρικά κείμενα-γελοιογραφίες και άβολες, για αυτά τα Μέσα, αλήθειες. Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει ο καθένας , ούτε η σάτιρα ούτε η αλήθεια αποτελούν δυσφήμηση, πολλώ δε μάλλον συκοφαντική. Τα πάντα συγκλίνουν πως πρόκειται για πολιτική δίωξη που πιθανό να έχει κι άλλους  ενορχηστρωτές.

Η atticavoice.gr είναι ένα από τα ελάχιστα διαδικτυακά μέσα που με συνέπεια δίνει φωνή σε όσους αντιστέκονται στα τερατώδη σχέδια που ετοιμάζουν για την Ανατολική Αττική, χάριν μιας επίπλαστης ανάπτυξης, διάφορα συμφέροντα που στοιχίζονται κάτω από τον ψευδεπίγραφο τίτλο του επενδυτή. Αυτοί που λεηλάτησαν τη Δυτική Αττική και εξαφάνισαν από αυτήν κάθε στοιχείο πολιτισμού και ιστορίας και κάθε φυσικό σχηματισμό, όπως από νωρίς περιέγραψε ο Νίκος Γκάτσος στον εφιάλτη της Περσεφόνης, ετοιμάζονται να μεταφέρουν τον ίδιο εφιάλτη στην Ανατολική Αττική

Όλο αυτό το σχέδιο επιχειρείται με μοχλό το έλλειμμα δημοκρατίας που το βλέπουμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Στον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις για εμάς, χωρίς εμάς, με μηδενικές ή χειραγωγούμενες διαβουλεύσεις. Μέρος αυτού του σχεδίου αποτελεί ο τρόπος λειτουργίας των αυτοαποκαλούμενων Μέσων Ενημέρωσης, τα οποία μεταφέρουν και εμπεδώνουν στην κοινωνία μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα

Απέναντί τους, όσο και αν προσπαθούν για το αντίθετο, υψώνονται ανθρώπινες φωνές, οι οποίες ενοχλούν και πρέπει να σωπάσουν με κάθε τρόπο. Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι οι μηνύσεις και οι εξοντωτικές διαδικασίες στις οποίες καλούνται να υποβληθούν όσοι αντιδρούν στην επερχόμενη δυστοπία. Στο πλαίσιο αυτό ανήκουν και οι μηνύσεις που δέχτηκε η atticavoice.gr, κάτω από διάφορες προφάσεις και προσχήματα

H atticavoice αντιμετωπίζει την πρόκληση και καλεί όσους συμμερίζονται τις ανησυχίες της για το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, αλλά και όσους υποστηρίζουν το δικαίωμα στην ελεύθερη  έκφραση και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, να υπογράψουν το παρακάτω κείμενο καταγγελίας της προσπάθειας επιβολής του νόμου της σιωπής, όπως επιχειρείται μέσω της μήνυσης που κατέθεσαν τα δύο προαναφερθέντα Μέσα. Το κείμενο αυτό θα συνοδεύει το υπόμνημα- απάντηση στις μηνύσεις που δέχτηκε η atticavoice

Οι υπογραφές μπορούν να κατατεθούν στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. με το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση κατοικίας και ένα e-mail επικοινωνίας. Στο θέμα του μηνύματος σημειώνετε "Υπογραφή στήριξης της Attca Voice" (στην απόπειρα φίμωσης της που επιχειρείται)

Ακολουθεί το κείμενο καταγγελία που καλούμε όσους συμφωνούν, να το υπογράψουν (προαιρετικά το επικολλάτε στο e-mail που θα στείλετε)

"Καταγγέλλω την προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσης της ιστοσελίδας atticavoice.gr που επιχειρείται από τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης και συγκεκριμένα από το i-rafina.gr και το rpn.gr

Απαιτώ από τα Μέσα αυτά να αποσύρουν τη μήνυση και να σεβαστούν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, ένα δικαίωμα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε άνθρωπος, κάθε συλλογικότητα και κάθε σχήμα που μεταφέρει ιδέες και λόγο"


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /srv/disk3/2763186/www/atticavoice.gr/templates/ts_news247/html/com_k2/templates/default/user.php on line 269
Σελίδα 1 από 59
© 2021 Atticavoice All Rights Reserved.