της Μαρίας Νάτση

Το ισχύον Ελληνικό Σύνταγμα είναι τέκνο της βαθιά πληγωμένης Μεταπολίτευσης· μιας εποχής που, παρότι έφερε ακόμη τα σημάδια της δικτατορίας και του διχασμού, κατόρθωσε να γεννήσει έναν θεσμικό κορμό υγιή, δυνατό και ανθεκτικό στον χρόνο.

«Με τη σημερινή υπογραφή του Συντάγματος αποκαθίσταται επί βάσεων υγιών η δημοκρατία που τόσο δοκιμάστηκε στο παρελθόν», διακήρυξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Υπό τη σταθερή καθοδήγησή του, οι πρωτεργάτες Κωνσταντίνος Τσάτσος και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου διαμόρφωσαν τα 120 άρθρα του νέου καταστατικού χάρτη, πολλά από τα οποία υπήρξαν τολμηρά και πρωτοποριακά για την εποχή τους. Στο ίδιο πνεύμα εντάχθηκε και η ριζοσπαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ο Καραμανλής, υπό την καθοδήγηση αλλά και την πίεση του Κ. Τσάτσου, με υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων τον Γ. Ράλλη, και με τον καταλυτικό συμβουλευτικό ρόλο του Ε. Παπανούτσου, προχώρησε σε βαθιές τομές. Η μεταρρύθμιση αυτή στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις εισηγήσεις που είχε καταθέσει ο Παπανούτσος το 1964 και οι οποίες δεν είχαν προλάβει να υλοποιηθούν λόγω της αποστασίας.

Ο Καραμανλής δήλωσε " έχει λεχθεί σωστά ότι Δημοκρατία χωρίς παιδεία είναι Υποκρισία χωρίς όρια, αλλά είναι εξίσου σωστό ότι Παιδεία χωρίς Δημοκρατία, είναι εμπαιγμός" .

Έτσι, παρά τις έντονες αντιδράσεις μεγάλου μέρους του κόμματός του και ιδίως της δεξιάς πτέρυγας, εισήχθη η δημοτική γλώσσα και κατοχυρώθηκε ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της Παιδείας. Το άρθρο 16 του Συντάγματος συνδέθηκε άρρηκτα με τη θωράκιση της δημοκρατίας μετά τη δικτατορία, την αποφυγή ιδιωτικών «ελεγχόμενων» πανεπιστημίων και τη διασφάλιση της ισότητας στην πρόσβαση. Αποτέλεσε θεσμική δήλωση για το μοντέλο κοινωνικού κράτους που υιοθέτησε η Μεταπολίτευση και, για πολλούς, συνιστά διαχρονικό κοινωνικό κεκτημένο. Αυτός ο καρπός συλλογικής προσπάθειας επιχειρήθηκε στο παρελθόν να τροποποιηθεί, χωρίς επιτυχία. Σήμερα, ωστόσο, τίθεται εκ νέου στο επίκεντρο της αναθεωρητικής συζήτησης, καθώς έχει δοθεί το πράσινο φως για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, διαμορφώνοντας μια νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα που, κατά πολλούς, επιβλήθηκε προτού καν ολοκληρωθεί η θεσμική της κατοχύρωση. Είναι βέβαιο ότι, πενήντα ένα χρόνια μετά, το εκπαιδευτικό τοπίο έχει μεταβληθεί ριζικά. Η τηλεκπαίδευση, τα πτυχία ξένων πανεπιστημίων, το ανοικτό πανεπιστήμιο, η εδραιωμένη παραπαιδεία, τα ιδιωτικά σχολεία και, πολύ σύντομα, η τεχνητή νοημοσύνη, διεκδικούν τον χώρο τους. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε σε αυτό το νέο περιβάλλον με έναν παλιό χάρτη· όμως δεν μπορούμε και να χάσουμε τον προσανατολισμό μας. Και αυτός δεν είναι άλλος από μια ισχυρή και υγιή Δημόσια Παιδεία.

Λέγεται ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε σχεδόν εμμονή με το Σύνταγμα. Στο παρελθόν είχε εισηγηθεί μια πρόταση αναθεώρησης, την οποία ονόμασε «βαθιά τομή», χωρίς όμως να υλοποιηθεί τότε. Πολλές από τις ιδέες του ενσωματώθηκαν τελικά στον νέο καταστατικό χάρτη της χώρας, ο οποίος προέβλεπε αυξημένες αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας — αρμοδιότητες που από αρκετούς χαρακτηρίστηκαν υπερεξουσίες. Ο Πρόεδρος μπορούσε, μεταξύ άλλων, να διαλύει τη Βουλή και να προκηρύσσει εκλογές όταν η κυβερνητική πολιτική δεν ανταποκρινόταν στη λαϊκή βούληση ή όταν έκρινε ότι η κυβέρνηση κινδύνευε να οδηγηθεί σε αυθαιρεσία και εκτροπή. Αν ωστόσο, ο λαός επιβεβαίωνε με την ψήφο του την εμπιστοσύνη του προς τον Πρωθυπουργό, ο Πρόεδρος όφειλε να παραιτηθεί. Επιπλέον, μπορούσε σε έκτακτες περιστάσεις να συγκαλεί το Υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του και να προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμο εθνικό θέμα. Η εκλογή του Προέδρου απαιτούσε ευρεία συναίνεση και όχι απλώς κυβερνητική πλειοψηφία. Η αντιπολίτευση αντέδρασε σφοδρά στις εξουσίες του Προέδρου και τελικά αποχώρησε από την ψηφοφορία. Ο Νίκος Αλιβιζάτος-Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου- εξηγεί ότι η αντίδραση εκείνης της περιόδου ήταν έντονα επηρεασμένη από την εμπειρία των βασιλικών παρεμβάσεων και δεν επέτρεψε την αναζήτηση μιας μέσης λύσης: «Κοντολογίς, ιδωμένη εκ των υστέρων, η αντιμετώπιση του Προέδρου της Δημοκρατίας από την τότε αντιπολίτευση ως ενός “εκκολαπτόμενου Γλυξβούργου” θα μπορούσε ίσως συναισθηματικά να εξηγηθεί, ιστορικά όμως ήταν αδικαιολόγητη».

Παρά τις σκέψεις ορισμένων ότι οι αυξημένες αρμοδιότητες στόχευαν στο να προετοιμάσουν τον ίδιο τον Καραμανλή για τη θέση του Προέδρου, ο ίδιος υποστήριζε πως δεν επρόκειτο για υπερεξουσίες αλλά για αναγκαίες δικλείδες ασφαλείας απέναντι σε κάθε ενδεχόμενη κυβερνητική αυθαιρεσία ή εκτροπή. Ελεγε συγκεκριμενα "ας αποφασίσει ο λαός". Ο αντίλογος, βεβαίως, υποστηρίζει ότι οι αυξημένες εξουσίες του Προέδρου λειτουργούσαν ως παράγοντας πολιτικής αστάθειας, καθώς μπορούσαν να οδηγήσουν σε προκήρυξη εκλογών σε κρίσιμες στιγμές, ενώ —κατά την άποψη ορισμένων— σε κάποιες περιπτώσεις έγινε καταχρηστική επίκλησή τους. Το 1986, επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, πραγματοποιήθηκε η πιο κρίσιμη τροποποίηση, η οποία περιόρισε σημαντικά τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας και ενίσχυσε τον πρωθυπουργοκεντρικό χαρακτήρα του πολιτεύματος.

Κρίνοντας εκ των υστέρων, ίσως δικαιώσουμε -παρά τις όποιες αστοχίες—-την αρχική επιλογή του Κ. Καραμανλή. Διότι σήμερα βλέπουμε τη δημοκρατία να λειτουργεί μέσα σε ένα έντονα συγκεντρωτικό πλαίσιο, με αυστηρό πρωθυπουργοκεντρικό έλεγχο. Όταν η εξουσία δεν ελέγχεται επαρκώς, όταν δεν λογοδοτεί ουσιαστικά, όταν τα λάθη δεν αναχαιτίζονται και οι αποφάσεις δεν ανατρέπονται, τότε η θεσμική ισορροπία αποδυναμώνεται. Είναι, επομένως, αδήριτη ανάγκη η επαναδημιουργία ισχυρών μηχανισμών ελέγχου — είτε μέσω της ουσιαστικής αξιοποίησης των ήδη υπαρχόντων θεσμών, όπως εκείνου του Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε ακόμη και με τη δημιουργία νέων θεσμικών οργάνων εποπτείας του κυβερνητικού έργου. Όσο πιο συγκεντρωτική γίνεται η εξουσία, τόσο πιο εύθραυστη καθίσταται η δημοκρατία.

Η τρέχουσα αναθεώρηση αγγίζει και το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, το οποίο ο Νίκος Αλιβιζάτος  έχει χαρακτηρίσει «ανήθικο προνόμιο». Ενώ αποτελούμε όπως είπε μια "δακτυλοδεικτούμενη εξαίρεση", καθώς "σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν εξαρτάται η κίνηση της διαδικασίας άρσης ασυλίας αποκλειστικά από τη Βουλή ." Στην πράξη, η άρση της βουλευτικής ασυλίας εξαρτάται από την κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία συχνά εμφανίζεται να «διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλον»: να προστατεύει βουλευτές της από σοβαρές κατηγορίες, ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, και ταυτόχρονα να συναινεί στην άρση ασυλίας βουλευτών της αντιπολίτευσης για επουσιώδεις λόγους. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούνται διαφορετικά μοντέλα. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, η Δικαιοσύνη ενεργεί χωρίς την προϋπόθεση κοινοβουλευτικής έγκρισης, ενώ στη Γαλλία εφαρμόζεται μικτό σύστημα, το οποίο δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την Ολομέλεια της Βουλής. Η σύγκριση δεν αναδεικνύει απλώς μια θεσμική ιδιομορφία, αλλά ένα ζήτημα δημοκρατικής αξιοπιστίας.

Προς αναθεώρηση τίθεται και το άρθρο 103 του Συντάγματος της Ελλάδας, που κατοχυρώνει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Η κατάργηση της μονιμότητας φαντάζει, εκ πρώτης όψεως, εύλογη μεταρρύθμιση, καθώς υπόσχεται ενίσχυση της αξιοκρατίας, μείωση φαινομένων αδράνειας και βελτίωση της ποιότητας των δημοσίων υπηρεσιών. Όλα αυτά, όμως, θα μπορούσαν να ισχύσουν σε μια κοινωνία που λειτουργεί με σταθερούς αξιοκρατικούς όρους. Στη δική μας πραγματικότητα, όπου η ανατολίτικη λέξη ρουσφέτι εξακολουθεί να ευδοκιμεί και η πολιτική αυθαιρεσία να βρίσκει πρόσφορο έδαφος, το πιθανότερο σενάριο είναι διαφορετικό: η μη μονιμότητα να μετατραπεί σε εργαλείο πίεσης συνδικαλιστών, σε μέσο φίμωσης εργαζομένων που εκφράζουν δημόσια αντίλογο ή καταγγέλλουν αυθαιρεσίες, σε μηχανισμό θήρευσης ψήφων ή ακόμη και σε έμμεσο εκβιασμό δημοσίων υπαλλήλων ώστε να προβούν σε μη σύννομες πράξεις και αποφάσεις. Παράλληλα, δημιουργείται ένα περιβάλλον αποτρεπτικό για ικανά και ανεξάρτητα στελέχη. Στη χρόνια υποστελέχωση και στις χαμηλές αμοιβές προστίθεται πλέον και η θεσμική ανασφάλεια. Το άρθρο 103 της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν κατοχυρώνει ένα ατομικό προνόμιο· κατοχυρώνει την πολιτική ουδετερότητα και τη σταθερότητα της δημόσιας διοίκησης.

Το Σύνταγμα του 1975, αποτέλεσε το σταθερό θεμέλιο της μακροβιότερης περιόδου δημοκρατικής ομαλότητας στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα σε μεταβατικές και δύσκολες πολιτικές περιόδους. Το Σύνταγμα, όμως, δεν είναι στατικό. Η αναθεώρησή του, σύμφωνα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, «δεν είναι πράξη πολιτικής συγκυρίας αλλά διαδικασία θεσμικής εγγύησης και συνέχειας του κράτους». Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων, καθώς —όπως αναφέρει ο Κ.Τσάτσος— «το Σύνταγμα είναι η οργανωμένη έκφραση των θεμελιωδών αξιών της πολιτείας» και χωρίς σεβασμό στους θεσμούς «η ελευθερία μετατρέπεται σε αυθαιρεσία και η εξουσία σε γυμνή δύναμη». Ο Αριστόβουλος Μάνεσης, διακεκριμένος καθηγητής συνταγματικού δικαίου, αναφέρει ότι η δύναμη του Συντάγματος είναι '' η εγγύηση της ελευθερίας αλλά και «μέτρο της πολιτικής και όριο της εξουσίας''. Η συγκεκριμένη αναθεώρηση αποτελεί έναν κρίσιμο σταθμό για τη Δημοκρατία. Είναι πράξη υψίστης πολιτικής σημασίας που απαιτεί ευρεία κοινωνική συναίνεση και ουσιαστική συμμετοχή. Κάθε αναθεώρηση δεν μεταβάλλει απλώς διατάξεις· μετατοπίζει ισορροπίες, αναδιατάσσει σχέσεις εξουσίας και επανακαθορίζει τον ίδιο τον χαρακτήρα του πολιτεύματος. Σήμερα, πενήντα ένα χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι απλώς αν χρειάζεται αναθεώρηση, αλλά προς ποια κατεύθυνση. Προς περισσότερη λογοδοσία ή προς μεγαλύτερη συγκέντρωση; Προς ενίσχυση των αντιβάρων ή προς περαιτέρω αποδυνάμωσή τους;

Ο Α. Μάνεσης είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: «Το Σύνταγμα δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων». Διότι δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση, ούτε σε κάποια συγκυριακή πλειοψηφία αλλά στη δημοκρατική συνέχεια του τόπου. Και αν πράγματι βρισκόμαστε στο τέλος του μεταπολιτευτικού συνταγματικού κύκλου, τότε το ερώτημα δεν είναι απλώς τι αλλάζουμε. Το ερώτημα είναι τι παραδίδουμε στην επόμενη εποχή: ένα Σύνταγμα λιγότερο ή βαθύτερα δημοκρατικό;

O Νικόλας Κοσματόπουλος είναι καθηγητής Πολιτικών Σπουδών και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού

Ο Νίκος Ευαγγελάτος είναι δημοσιογράφος. Έτσι τουλάχιστον λένε τα χαρτιά του – αν και έχει διαγραφεί προσωρινά έξι φορές από την ΕΣΗΕΑ για παραβιάσεις δημοσιογραφικής δεοντολογίας και για απεργοσπασία. Όπως και να έχει, όποιος έχει στοιχειώδη νου και έχει παρακολουθήσει την πολυκύμαντη καριέρα του, μόνο γέλια μπορεί να του προκαλέσει η παράθεση της ιδιότητας του δημοσιογράφου δίπλα στο όνομα του συγκεκριμένου

Και όμως, ο Νίκος Ευαγγελάτος έχει τιμηθεί με βραβείο από το «Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση». Η τελετή απονομής του βραβείου έγινε στις 26 Μαΐου του 2022 στο Ζάππειο Μέγαρο και το βραβείο παρέδωσε η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ο ξεπεσμός, ως γνωστό, τους παρασέρνει όλους

Πριν από λίγες ημέρες, ο Νίκος Ευαγγελάτος είχε ως καλεσμένο τον Νικόλα Κοσματόπουλο και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία από τις ελάχιστες φορές που ένας καλεσμένος ξεμπρόστιασε και αφόπλισε  κυριολεκτικά έναν από τους πάμπολλους δημοσιολογούντες της ελληνικής τηλεόρασης που, χωρίς καν να έχουν τις στοιχειώδεις γνώσεις και χωρίς να ενδιαφέρονται για την αλήθεια, επιδίδονται σε μια εμετική και ξεδιάντροπη προπαγάνδα μονίμως υπέρ των ισχυρών και σταθερά εναντίον των αδυνάτων

Όποιος δεν έχει δει το σχετικό βίντεο, αξίζει να το δει ολόκληρο για να διαπιστώσει πόσο φτηνός και έωλος είναι ο λόγος του Ευαγγελάτου και πόσο εύκολα μπορεί να ισοπεδωθεί από κάποιον που έχει γνώσεις και –ίσως βασικότερο – δεν έχει εξαρτήσεις από το κύκλωμα των ελληνικών media

O Ευαγγελάτος, αφού έβαλε στον καθηγητή την ταμπέλα του “υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος”  προσπαθώντας από την αρχή να προκαταλάβει το ακροατήριό του για τις θέσεις του συνομιλητή του – κάτι που ο καθηγητής αρνιόταν έντονα και κατηγορηματικά -  άλλαξε το θέμα της συζήτησης από το Λίβανο, για τον οποίο τον είχε καλέσει, στα δικαιώματα των γυναικών του Ιράν.

Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης δε, επικαλούμενος τη βαρβαρότητα του ιρανικού καθεστώτος, προσπαθούσε να δικαιολογήσει την αμερικανική και ισραηλινή επιδρομή. Παραβλέποντας τόσο τους χιλιάδες νεκρούς αμάχους που έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής, όσο και το πού οδήγησαν όλες οι προηγούμενες επιθέσεις της Δύσης που έγιναν σε άλλες χώρες με πρόσχημα πάλι τα “ανθρώπινα δικαιώματα” των πολιτών

Ο καθηγητής, που ζει και εργάζεται στη Βηρυτό και γνωρίζει από πρώτο χέρι την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της περιοχής, κατάφερε να αποδομήσει σε ζωντανό  τηλεοπτικό χρόνο ολόκληρη τη μεθοδολογία της επιχειρηματολογίας, αλλά  και την προπαγανδιστική ρητορική που αναπαράγεται συστηματικά στα ελληνικά τηλεοπτικά πάνελ.

Ζήτησε στοιχεία από τον Ευαγγελάτο για τις “πληροφορίες” που παρουσίαζε ως δεδομένα, μίλησε για τον βρώμικο ρόλο της προπαγάνδας στη στοχοποίηση λαών και κρατών και χαρακτήρισε ηθικούς αυτουργούς – στο βαθμό που τους αναλογεί ΄- όλους όσοι κατασκευάζουν τέτοιου είδους τηλεοπτικά στερεότυπα.

Όπως ήταν φυσικό, η αντιπαράθεση αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις - και από τις δύο πλευρές. Την επόμενη ημέρα ο Νικόλας Κοσματόπουλος , σε ανάρτησή του, ανέφερε τα εξής:

“Ευχαριστώ από καρδιάς για τα πάμπολλα μηνύματα συμπαράστασης και στήριξης μετά το σημερινό Ροντέο με τον Ευαγγελάτο (ελπίζω να μπορέσω να τα απαντήσω όλα κάποια στιγμή).

Έχω πολλά και διάφορα συναισθήματα για αυτό που έγινε ειδικά την ώρα που ο Λίβανος δέχεται εισβολή από το γενοκτονικό κράτος και η κυβέρνηση του σπρώχνει την χώρα στον εμφύλιο.

Θα προσπαθήσω μόνο να καταγράψω μερικά πράγματα εν βρασμώ.

Αυτός ο .... δημοσιογράφος έκανε μια σειρά από προσβλητικές ενέργειες τόσο απέναντι στο κοινό του, το λειτούργημα και στον καλεσμένο.

Καταρχάς με παρουσίασε ως "Έλληνας καθηγητής που στηρίζει το ιρανικό καθεστώς" - κάτι που ουδέποτε είπα. Αυτή η "ιδιότητα" επίσης απλουστεύει την κατάσταση και με στοχοποιεί τόσο επαγγελματικά όσο και φυσικά. Είναι επικίνδυνη πρακτική και πρέπει να καταδικαστεί.

Θέλησε προφανώς να φανατίσει το κοινό του και να με πετάξει στα λιοντάρια.

Δεν είπα ποτέ ότι είμαι υπέρμαχος του καθεστώτος γιατί δεν μου πέφτει λόγος. Αυτό που είπα είναι ότι είμαι εναντίον του πολέμου, ότι ο πόλεμος είναι παράνομος, ότι το Ιράν έχει δικαίωμα να αμυνθεί κι ότι το Ισραήλ πρέπει να ηττηθεί.

Ξαναλέω η στάση μου είναι ότι δεν μου πέφτει λόγος για το καθεστώς στο Ιράν αλλά σίγουρα δεν πέφτει σε εκείνον.

Αλλά πέρα από αυτό. Ο άνθρωπος αυτός νοιάζεται για τους απανταχού Έλληνες μας λέει. Πονάει η καρδούλα για την διασπορά και την ομογένεια.

Έτσι συμπεριφέρεται στον μοναδικό Έλληνα καθηγητή πολιτικής σε όλη την αραβόφωνη μέση ανατολή? Μήπως είναι ενδεικτικό ποιον τελικά υποστηρίζει?

Έπειτα, είναι δημοσιογράφος. Έχει μπροστά του έναν ερευνητή σε αραβικό πανεπιστήμιο που μιλάει ελληνικά (κι αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά - συγγνώμη για το φλεξινγκ), ζει για χρόνια και διδάσκει στο κορυφαίο πανεπιστήμιο της μέσης ανατολής, με πολυετή έρευνα, επιστημονικά άρθρα κι ένα βιβλίο για τον Λίβανο σε αμερικανικό εκδοτικό πανεπιστημιακό οίκο..

Αντί να κάνει ερωτήσεις γνώσης κι ενημέρωσης για το κοινό σε ένα τόσο σημαντικό και σοβαρό θέμα, εξαπολύει καταμέτωπο επίθεση δολοφονίας χαρακτήρα.

Έχω μείνει σοκαρισμένος εδώ και ώρες. Ήξερα ότι δεν είναι "δημοσιογράφος" αλλά τέτοιο βαθμό εξαθλίωσης δεν περίμενα ούτε από τον Ευαγγελάτο»

Όπως ήταν αναμενόμενο, η παρέμβαση του Κοσματόπουλου δεν θα άφηνε αδιάφορη την ιστοσελίδα Ελλάδα 24 και τον διαδικτυακό λογαριασμό «Ομάδα Αλήθειας» – που θεωρείται ότι συντονίζονται από το ίδιο επικοινωνιακό κέντρο και αποτελούν μακριά χέρια της κυβερνητικής προπαγάνδας. Και οι δύο αναρτήσεις παρουσίαζαν τον καθηγητή ως “υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος”

Ο καθηγητής αντέδρασε άμεσα, ζητώντας την αποκατάσταση της αλήθειας, απειλώντας δε προσφυγή στα δικαστήρια. Όπως έγραφε στην εξώδικη επιστολή του:

«Επειδή η ψευδής και συκοφαντική αναφορά που περιλαμβάνεται στην ως άνω ανάρτησή σας συνιστά σαφή παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είχε ως αποτέλεσμα να υποστώ και να υφίσταμαι ακόμη σημαντική ηθική βλάβη.

Επειδή κατόπιν τούτων και σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου μόνου του Ν. 1178/81, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 2 του άρθρ. 37 του Ν. 4356/2015, σας καλώ όπως:

α) αποκαταστήσετε τη βαρύτατη σε βάρος μου προσβολή, με την άμεση και εντός δέκα (10) ημερών δημοσίευση στους ανωτέρω ιστοτόπους και λογαριασμούς σας στο facebook και στο Χ,

β) να αναρτήσετε το ακόλουθο κείμενο αποκατάστασης, το οποίο θα αναγράφει:

«Με την παρούσα επιστολή, θα θέλαμε να αποκαταστήσουμε την ηθική βλάβη του καθηγητή Νίκου Κοσματόπουλου. Με την από 5.3.2026 ανάρτησή μας, καθώς και το δημοσίευμα μας ήταν ψευδής και συκοφαντική ως προς το πρόσωπό του. Η απόδοση σε αυτόν του χαρακτηρισμού “ο καθηγητής που υποστηρίζει το ιρανικό καθεστώς” δεν προέκυψε από τις δηλώσεις του ιδίου, αλλά από τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο προσεγγίσαμε την πολιτική πραγματικότητα, όταν αποσπάσαμε κατά το μέρος που θέλαμε απόσπασμα από τη συνέντευξή του προς τους κρατικούς και άλλους φορείς. Ζητούμε συγγνώμη από τον καθηγητή Νίκο Κοσματόπουλο και αναρτούμε την παρούσα δήλωση στο λογαριασμό μας»

Τέλος, σας ενημερώνω ότι σε περίπτωση που δεν αποκατασταθεί η βλάβη της προσωπικότητάς μου, θα προσφύγω στα αρμόδια αστικά και ποινικά δικαστήρια καθώς και σε κάθε αρμόδια αρχή, για την αποκατάσταση της προσβολής που υπέστην»

Μετά την επίδοση του εξώδικου οι σχετικές αναρτήσεις εξαφανίστηκαν, χωρίς καμία εξήγηση και φυσικά χωρίς καμία συγγνώμη – κάτι που αποδεικνύει και την “αξιοπιστία” των συγκεκριμένων μέσων "ενημέρωσης". Ο καθηγητής επιμένει όμως για αποκατάσταση προσωπικότητάς του και επιφυλάσσεται για περαιτέρω ενέργειες

Εμείς κλείνουμε το άρθρο με τα λόγια του καθηγητή: 'Δεν υπάρχει λόγος να συναγελάζεσαι με το τέρας. Ενα πράγμα πρέπει. Πρέπει να το πολεμήσεις όχι να το πείσεις. Το πολεμάς χτιζοντας απτές εγκάρδιες, αλληλέγγυες συλλογικοτητες, όχι διαδικτυακούς δον κιχώτες"

''Για όσους δε με ξέρουν, ή με ξέρουν και δε με θυμούνται, θα πω τούτο μόνο: Χρήστος...Το πιο παλιό κουρέλι της παρέας.''

... από την ταινία "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα"

Έφυγε προχθές από τη ζωή ο αγαπημένος ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης, αφήνοντας πίσω του ένα πλουσιότατο έργο στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο ενώ είχε εκδώσει έως τώρα τρεις ποιητικές συλλογές

Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα του ήταν ίσως η βράβευσή του με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1979, για την ερμηνεία του στην εμβληματική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»

Μεγάλη ήταν η επιτυχία που σημείωσε ως Κώστας Χατζηγιώργης στους "Αυθαίρετους", ίσως την πιο εμβληματική σειρά της ελληνικής τηλεόρασης

Χαρακτηριστικός επίσης ήταν και ο ρόλος του στη σπουδαία ταινία «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περράκη, όπου υποδύεται τον ταγματάρχη Καραβίδη, υπεύθυνο για το γραφείο Α2/πληροφοριών  (κοινώς φακελώματος των φρονημάτων των στρατιωτών)

Το Flix.gr ανέβασε, τιμώντας τον σπουδαίο ηθοποιό, ένα απόσπασμα από αυτή την ταινία η οποία αναφέρεται σε τραγελαφικές καταστάσεις σε μια στρατιωτική μονάδα κατά τη διάρκεια της χούντας

 Αποχαιρετούμε κι εμείς με τη σειρά μας το Χρήστο Βαλαβανίδη. Όμως, με την ευκαιρία του τελευταίου αποσπάσματος, το μυαλό μας έκανε περίεργους συνειρμούς καθώς θυμηθήκαμε πως πριν από πενήντα χρόνια στην Ελλάδα είχαμε ένα στρατοκρατικό καθεστώς που είχε επιβληθεί με τη βία, είχε καταργήσει τις εκλογές, είχε σκοτώσει δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους, είχε ρίξει στις φυλακές και στα ξερονήσια χιλιάδες και είχε αναγάγει τα βασανιστήρια σε μία επιστημονική μέθοδο εκφοβισμού, τιμωρίας και απόσπασης πληροφοριών

Και δεν γίνεται, ακούγοντας όλους αυτούς που δικαιολογούν την επίθεση των Αμερικανών και των Ισραηλινών στο Ιράν επικαλούμενοι τη βαρβαρότητα του ιρανικού καθεστώτος όπως ο Νίκος Ευαγγελάτος ή ο Δημήτρης Οικονόμου ή ο Άρης Πορτοσάλτε, να μην σκεφτούμε ότι με την ίδια δικαιολογία θα μπορούσε κάποιο ξένο κράτος εκείνη την εποχή να ισοπεδώσει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων αμάχων και αθώων, να βομβαρδίσει σχολεία σκοτώνοντας μικρά παιδιά, να καταστρέψει τις υποδομές της χώρας.

Αλλά και πως θα βρίσκονταν Έλληνες στο εξωτερικό να πανηγυρίζουν με αυτό , όπως έκαναν  κάποιοι θλιβεροί Ιρανοί – μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού - στο κέντρο της Αθήνας

του Πιτσιρίκου

Ο στίχος «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια» δεν είναι συμβουλή από κάποιον εργολάβο. Είναι το σύμπαν που σου φωνάζει «Μην είσαι αλαζόνας».

Ντουμπάι και όλο το “παρεάκι” του Κόλπου: Άμπου Ντάμπι, Ντόχα, Ριάντ. Πόλεις-μακέτες, φορολογικοί παράδεισοι που ξεφύτρωσαν στην έρημο σαν μνημεία μιας εποχής που πίστεψε ότι με την πιστωτική κάρτα αγοράζεις τα πάντα: το κλίμα, τη γεωγραφία, την Ιστορία, ακόμα και το φόβο.

Τι είχαν; Άμμο και πετρέλαιο

Τι έφτιαξαν; Disneyland για ενήλικα παιδιά με λογαριασμούς με πολλά μηδενικά στην τράπεζα.

Νερό δεν έχουν. Οπότε, αφαλάτωση.

Πρωτογενής τομέας; Εισάγουν μέχρι και το μαρούλι.

Εργάτες; Είχαν “εισαγόμενους” εργάτες και δούλους από την Ινδία και το Πακιστάν, που έχτιζαν 80ώροφα χρυσά κλουβιά κάτω από τον ήλιο που λιώνει μπετόν. Αυτοί, βέβαια, δεν υπάρχουν στις σέλφι των influencers. Άλλωστε, πολλοί σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηροι, ενώ έχτιζαν τη Ντίσνεϊλαντ.

Στη βιτρίνα, το πάρτι δεν σταματούσε ποτέ. Influencers, υπερπλούσιοι και συνοδοί πολυτελείας με duckface σε infinity pools, χρυσά brunch και μια βιομηχανία εικόνας που έλεγε «Εδώ δεν μας αγγίζει τίποτα. Έχουμε την “ομπρέλα” των ΗΠΑ. Επενδύστε, καταναλώστε, βγάλτε σέλφι· ο θείος Σαμ μας προστατεύει»

Ένα διαρκές πάρτι δίπλα στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτά συμβαίνουν στους “άλλους”. Στους “κατώτερους”.

Ώσπου οι πύραυλοι και τα drones από το αμυνόμενο Ιράν έσκισαν τον ουρανό και το αφήγημα διαλύθηκε αμέσως.

Εκεί αποκαλύφθηκε η μεγάλη αλήθεια: η γεωπολιτική δεν είναι υπηρεσία να την παραγγείλεις στο room service. Και η “ασφάλεια” από τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ ήταν κι αυτή διακοσμητική.

Μόλις έσκασε ο πρώτος πύραυλος, το lifestyle πήγε περίπατο.

Ο παράδεισος έγινε ξαφνικά μια πολύ ακριβή ποντικοπαγίδα.

Οι υπερπλούσιοι που είχαν επιλέξει το Ντουμπάι ως “ασφαλές καταφύγιο” άρχισαν να αναζητούν έξοδο, και ζητούσαν ανθρωπιά και συμπόνια για το δράμα που ζούσαν, αλλά κατάφεραν να γίνουν ανέκδοτα και μιμίδια στα social media.

Ιδιωτικά τζετ ναυλώθηκαν με αστρονομικά ποσά· σε ορισμένες περιπτώσεις εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για μία θέση διαφυγής. Η διαδρομή προς το Μουσκάτ έγινε δημοφιλής, με πολύωρες αναμονές στα σύνορα. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν λόγω έλλειψης διαθέσιμων αεροσκαφών και φόβων για την ασφάλεια πτήσεων.

Ξένες κυβερνήσεις οργάνωσαν απομακρύνσεις υπηκόων μέσω Ομάν. Όσοι είχαν χρήματα, βρήκαν εναλλακτικές: ιδιωτικά τζετ, οδηγοί, διαδρομές μέσω Σαουδικής Αραβίας. Όσοι δεν είχαν, έψαχναν απεγνωσμένα εμπορικές πτήσεις με εξωφρενικές τιμές και ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις.

Οι εργάτες και οι δούλοι έμειναν εκεί. Χωρίς τζετ, χωρίς βίζες, χωρίς διαφυγή. Το “θαύμα” είχε από την αρχή ταξική αρχιτεκτονική: οι πλούσιοι φεύγουν, οι φτωχοί μένουν να φυλάνε την άμμο.

Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά και η “ανάπτυξη”. Είναι η ύβρις. Η ιδέα ότι επειδή έχτισες τεχνητά νησιά σε σχήμα φοίνικα, έγινες και Θεός.

Στην άμμο μπορείς να χτίσεις παλάτια. Αλλά όταν πιστέψεις ότι το χρήμα σε έβγαλε από τη γεωγραφία και την Ιστορία και έγινες θεός της ερήμου, η έρημος βρίσκει τρόπο να σου θυμίσει πως είσαι απλά θνητός και περαστικός.

(Είναι πολύ διδακτικό αυτό που συνέβη στο Ντουμπάι και στους άλλους τεχνητούς παραδείσους του Κόλπου, μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Και είναι διδακτικό όχι μόνο για τους θαυμαστές του κάθε Ντουμπάι αλλά και για όλους μας. Βέβαια, νομίζω πως τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων έχουν καεί εντελώς και δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια και, βέβαια, “Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο”. Ή με πύραυλο)

(Ξέρετε και κάτι άλλο που είναι πολύ κακό και μεγάλη ντροπή; Να είσαι άνθρωπος, να είσαι Έλληνας, να μην έχεις πρόβλημα επιβίωσης, να είσαι πλούσιος, και να πηγαίνεις να δουλέψεις στο Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία εκεί δίπλα σου, για να πάρεις εκατομμύρια. Και μετά, μόλις σκάσει η πρώτη βόμβα -επειδή η κωλοχώρα ψυχοπαθών στην οποία πήγες και πούλησες την ψυχή σου θέλει να ξεπαστρέψει τους πάντες-, να κάνεις και το θύμα. Σιχαίνομαι)

του Άρη Χατζηστεφάνου - από το Infowar

Παρακολουθώ εδώ και μια εβδομάδα, ώρα με την ώρα, τον τρόπο με τον οποίο καλύπτουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προφανώς απέχει έτη φωτός από το να είναι άρτια, σοβαρή ή «αντικειμενική», με όποιον τρόπο και αν ορίσει κανείς την αντικειμενικότητα.

Παρόλα αυτά ακόμη και στη χώρα που πραγματοποιεί τον πόλεμο δεν βλέπεις τα επίπεδα σκληρής και χυδαίας προπαγάνδας που παρακολουθούμε καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση και σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται σκληρές ερωτήσεις ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις συνεντεύξεις του Λευκού Οίκου – ακόμη και αν οι πολιτικοί απαντούν με ψεύδη και υπεκφυγές.

Προφανώς η δημοσιογραφική κριτική είναι πάντα καλουπαρισμένη στα γραμμή του συστήματος – δεν αμφισβητούμε το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να εισβάλλουν σε όποια χώρα θέλουν και να δολοφονούν τους ηγέτες της αλλά ασκούμε κριτική στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πόλεμος και στην έλλειψη συγκεκριμένων στόχων από τον Τραμπ.

Ακόμη και έτσι όμως αυτή η κριτική είναι αδυσώπητη και συχνά αντικατοπτρίζει τις θέσεις των δυο τρίτων της αμερικανικής κοινωνίας που ζητούν τερματισμό του πολέμου.

Την ίδια ώρα στο εσωτερικό της MAGA παράταξης το χάσμα διευρύνεται με τον Τραμπ να επιτίθεται πλέον ανοιχτά σε πρώην στενούς υποστηρικτές του, όπως ο ακροδεξιός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος καταδικάζει για δικούς του λόγους την επίθεση στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα.

Πώς γίνεται λοιπόν η στάση των πιο προβεβλημένων Ελλήνων δημοσιογράφων να είναι πιο φιλοπόλεμη από αυτούς που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο;

Πώς γίνεται όταν σου λένε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ σκότωσαν πάνω από 150 κορίτσια σε ένα και μόνο χτύπημα να απαντάς «ναι αλλά τα μαλλιά τους δεν ανέμιζαν ελεύθερα στον αέρα με το καθεστώς των μουλάδων»;

Πόσες φορές πρέπει να εξηγήσουμε σε Έλληνες δημοσιογράφους ότι για να ανεμίζουν τα μαλλάκια σου πρέπει να έχεις ένα κεφάλι το οποίο δεν θα έχει πολτοποιηθεί από αμερικανικές βόμβες;

Πόσα ακόμη ρεπορτάζ θα δούμε για τις μίνι φούστες που φορούσαν οι κοπέλες στο Ιράν πριν από το 1979 από δημοσιογράφους που συνειδητά αποκρύπτουν τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία πραγματοποιούσε το καθεστώς του Σάχη την ίδια περίοδο;

Πόσο θα ανεχόμαστε Έλληνες φιλοχουντικούς δημοσιογράφους που θέλουν να μας πουν ότι τα προβλήματα της χώρας (και το μίσος για τις ΗΠΑ) ξεκίνησαν με την ιρανική επανάσταση του 1979 και όχι με το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953 για την ανατροπή του Μοσάντεκ; Πόσες ακόμη όμορφες υποστηρίκτριες του Παχλαβί θα βρουν να βγάλουν στην τηλεόραση;

Σκεφτείτε οι δημοσιογράφοι μιας ξένης χώρας να αναφέρονταν στην Ελλάδα μόνο με δηλώσεις ανθρώπων που αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών – να δίνουν το λόγο μόνο στους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σκαλούμπακες, σαν να μην ζει κανένας άλλος στη χώρα.

Αν όμως η γραμμή της κυρίαρχης ελληνικής δημοσιογραφίας δεν αντικατοπτρίζει αυτή των ΗΠΑ, θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως καθορίζεται αποκλειστικά από το Τελ Αβίβ.

Ύστερα από δυο χρόνια καθημερινής στήριξης της γενοκτονίας στη Γάζα οι ίδιοι δημοσιογράφοι (που έλεγαν ότι έχουν δει βίντεο βιασμών από Παλαιστίνιους που δεν υπήρξαν ποτέ) τώρα ανέλαβαν να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν το θάνατο χιλιάδων Ιρανών και Λιβανέζων αμάχων.

Προφανώς ένα μεγάλο τμήμα αυτών των δημοσιογράφων απλώς αναπαράγει τη γραμμή της υποτελούς κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία είναι δέσμια της υπόθεσης υποκλοπών και παίζει το παιχνίδι των μεγάλων βιομηχανιών όπλων.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Ένας τηλεοπτικός σταθμός που θα παρουσίαζε σήμερα μια ριζικά διαφορετική γραμμή εναντίον του πολέμου θα σάρωνε σε τηλεθέαση (από προσωπική εμπειρία να σας πούμε ότι ο σέρβερ του infowar παραλίγο να πέσει χτες όταν ανεβάσαμε τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου στον Ευαγγελάτο -μια από τις ελάχιστες αντιπολεμικές φωνές που κατάφεραν να περάσουν τα σκληρά φίλτρα των καναλιών).

Αυτή την εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη δίκτυο Ισραηλινών «σχολιαστών» που προωθούσαν τη γραμμή του Τελ Αβίβ (και όπως εξηγώ αυτό το Σάββατο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύφθηκε γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση «ξέχασε» να τους πληρώσει και αυτοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη).

Στις ΗΠΑ γνωρίζουμε για πακτωλούς χρημάτων από το Ισραηλινό λόμπι που καταλήγουν σε γραφεία πολιτικών και σε ΜΜΕ και για συγκεκριμένους δημοσιογράφους που «φυτεύονται» σε μεγάλα ΜΜΕ για να προωθούν τις θέσεις του Ισραήλ.

Ισραηλινά ΜΜΕ όπως η Haaretz αποκάλυψαν ότι πίσω από την ιντερνετική και μιντιακή προώθηση του πολιτικά ανύπαρκτου Παχλαβί βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και στήνουν την εικόνα του στα διεθνή ΜΜΕ.

Πώς γίνεται τα ελληνικά ΜΜΕ να αναπολούν το καθεστώς της μοναρχίας στο Ιράν, όταν ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ άδειασε τον Παχλαβί σε πρόσφατες δηλώσεις του;

Οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και από τη στιγμή που δεν επιζητούν έσοδα από την τηλεθέαση σημαίνει ότι προσδοκούν κέρδη από άλλες πηγές.

Πρέπει να τις εντοπίσουμε.

Αν τα κανάλια μας σπρώχνουν στον πόλεμο για τα συμφέροντα άλλων χωρών είναι θέμα επιβίωσης να ανατρέψουμε την προπαγάνδα τους.

Την ώρα που προωθείται η κατασκευή του νέου λιμανιού-τέρατος στη Ραφήνα, με σοβαρές επιπτώσεις για την Ποσειδωνία, τη θαλάσσια ζωή και τις ακτές της περιοχής από τον κυματισμό των πλοίων, ο Ο.Λ.Ρ φροντίζει να εμφανίζεται ως προστάτης του περιβάλλοντος

Και φυσικά βρίσκονται και κάποια τοπικά μέσα πρόθυμα να διαφημίσουν το «θεάρεστο έργο».

Σύμφωνα λοιπόν με το σχετικό δημοσίευμα:

«Ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας δίπλα στα παιδιά και το Περιβάλλον.

Την Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε δράση καθαρισμού στην Κεντρική Παραλία της Ραφήνας με τη συμμετοχή μαθητών του 1ου Γυμνασίου Ραφήνας, στο πλαίσιο προγράμματος Erasmus…

Συμμετείχαν 130 μαθητές από έξι χώρες, οι οποίοι μάζεψαν απορρίμματα, τα κατέγραψαν και τα ζύγισαν με την καθοδήγηση του κοινωφελούς ιδρύματος «Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης».

Μια όμορφη δράση – πράγματι.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Δεν ακούστηκε ούτε λέξη για το γεγονός ότι τα ίδια σχέδια του Ο.Λ.Ρ. απειλούν να καταστρέψουν το ίδιο το θαλάσσιο οικοσύστημα της περιοχής.

Ούτε λέξη για την Ποσειδωνία που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πνεύμονες ζωής της Μεσογείου

Ούτε λέξη για τις επιπτώσεις στις ακτές και στη θάλασσα της Ραφήνας.

Έτσι, την ίδια στιγμή που τα παιδιά μαθαίνουν να μαζεύουν πλαστικά από την παραλία, κάποιοι ετοιμάζονται να αλλάξουν για πάντα το ίδιο το θαλάσσιο περιβάλλον.

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του περιβαλλοντικού φαρισαϊσμού, τότε τι είναι;

Οι Κοινοί Θνητοί, με αφορμή τις φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσμένους Κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής  που πρόσφατα βγήκαν στη δημοσιότητα, ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν ένα τραγούδι για εκείνους τους ανθρώπους που στάθηκαν αγέρωχοι απέναντι στο θάνατο.

«Το ύψος του ανθρώπου ξεκινά από τα πόδια και φτάνει μέχρι το κεφάλι. Από εκεί και πάνω αρχίζει το ανάστημά του» έγραψε κάποτε ο Αργύρης Χιόνης

Και αυτή η ρήση ταιριάζει γάντι για την περίπτωση των δύο αυτών πολιτικών που, αν και έχουν περίπου το ίδιο σωματικό ύψος, έχουν εντελώς διαφορετικό ανάστημα

Ο ένας στέκει σχεδόν μόνος του - μέσα σε μια Ευρώπη που σιωπά ή ψελλίζει απέναντι σε έναν παγκόσμιο παραλογισμό- και καταγγέλλει τόσο τη γενοκτονία στη Γάζα όσο και τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν χαρακτηρίζοντάς τους ως απερίσκεπτους και παράνομους. «Λέμε ξεκάθαρα “όχι” στον πόλεμο. Με αυτό τον τρόπο ξεκινούν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας. Η βία γεννά βία. Δεν μπορείς να παίζεις ρώσικη ρουλέτα με την τύχη εκατομμύριων ανθρώπων»

Ο άλλος δεν τόλμησε ποτέ να χρησιμοποιήσει τον όρο “γενοκτονία” για τη Γάζα, ούτε να καταγγείλει την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.

Ο ένας αρνήθηκε να επιτρέψει στα αμερικανικά αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τις ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στη νότια Ισπανία για την επίθεση κατά της Τεχεράνης

Ο άλλος έχει παραδώσει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς και στους Ισραηλινούς και κάνει ό,τι του ζητήσουν, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο τη χώρα, όπως άλλωστε το είχε κάνει όταν δήλωσε πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο σε πόλεμο με τη Ρωσία

Ο ένας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη ανθρώπινες αξίες για τις οποίες αξίζει να παλεύει κανείς, ακόμη και αν το τίμημα είναι βαρύ. «Δεν πρόκειται να γίνουμε συνένοχοι σε κάτι που είναι κακό για τον κόσμο, ούτε αντίθετο προς τις αξίες και τα συμφέροντά μας, απλώς και μόνο για να αποφύγουμε τα αντίποινα από κάποιον»  δήλωσε, αναφερόμενος προφανώς στις εμπορικές απειλές του Ντόναλντ Τραμπ

Ο άλλος δηλώνει κυνικά, μέσω του γελοίου υπουργού του, ότι ο πόλεμος εναντίον του Ιράν – και προφανώς ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων – είναι μια πρώτης  τάξεως ευκαιρία για να «ανέβει η μετοχή της χώρας στο παγκόσμιο χρηματιστήριο γεωπολιτικών αξιών»

Ο ένας προσπαθεί να διασώσει κάτι από τη χαμένη τιμή μιας άλλοτε ακμάζουσας και φωτεινής Ευρώπης - και τώρα παραπαίουσας και παρηκμασμένης. Ο άλλος προσπαθεί να επιβεβαιώσει πλήρως αυτή την παρακμή

Ο ένας είναι αυτόβουλος άνθρωπος και ο άλλος ενεργούμενο ανθρωπάκι

Αντιαεροπορικό σύστημα Patriot

• Η Ελλάδα στη δίνη του πολέμου, η Κύπρος στο στόχαστρο.
• Η χώρα  αντιμέτωπη με απειλές πυραυλικών πληγμάτων ενώ τους Patriot τους στείλαμε στην Σαουδική Αραβία και τους S-300 τους αφήσαμε να σαπίσουν…
• Η Ελλάδα, τουλάχιστον θεωρητικά, βρίσκεται εντός του βεληνεκούς των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν.
• Μετακινήσεις άρον άρον απαρχαιωμένων αντιαεροπορικών όπως το ΒΕΛΟΣ, από μονάδες της ηπειρωτικής Ελλάδας με προορισμό την Κρήτη.
• Η επιπολαιότητα με την αποστολή της νέας φρεγάτας ΚΙΜΩΝ στην Κύπρο.

Ο Πάρις Καρβουνόπουλος είναι δημοσιογράφος. Από το 1993 καλύπτει το ρεπορτάζ του ΥΠΕΘΑ και από το 2016 είναι επικεφαλής του Militaire.gr. Στο άρθρο αυτό που δημοσιεύτηκε στο datajournalists, ο Πάρις Καρβουνόπουλος αναφέρεται στην επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει – όπως ισχυρίζεται- την αμυντική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης με αποκορύφωμα την αποστολή των αντιαεροπορικών Patriot στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της ARAMCO, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα, με τη στάση της στο πλάι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων.Μια επιπολαιότητα που την αναγκάζει σε σπασμωδικές κινήσεις, ευρισκόμενη πάντοτε πίσω από τις εξελίξεις χωρίς να συμμετέχει σε αυτές και χωρίς φυσικά να ερωτηθεί

Ακολουθεί το άρθρο του Πάρι Καρβουνόπουλου

----------------------------------------------------------------------

Πολύ πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση είχε επιδοθεί σε μία «κιμπάρικη» αντιμετώπιση του οπλοστασίου των Ενόπλων Δυνάμεων, ανταποκρινόμενη σε «αιτήματα συμμάχων» για «παραχώρηση» οπλικών συστημάτων. Αυτή η πολιτική έχει προκαλέσει σήμερα, που η περιοχή μας καίγεται από τις φλόγες τους πολέμου, απόγνωση, με την κυβέρνηση, το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΕΘΑ να προσπαθούν με αλχημείες να καλύψουν τα κενά που οι ίδιοι προκάλεσαν στο σύστημα αεράμυνας.

Το 2020 η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμφώνησε να παραχωρηθεί στη Σαουδική Αραβία μία πυροβολαρχία Patriot, η οποία θα υποστηριζόταν από ελληνικό προσωπικό. Περίπου 120 με 130 άτομα υποστηρίζουν τη λειτουργία της πυροβολαρχίας, η οποία ανέλαβε την προστασία των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Aramco,  η οποία με βάση τα οικονομικά της δεδομένα θα μπορούσε ίσως να αγοράσει… την κατασκευάστρια εταιρεία αυτών των αντιβαλλιστικών -αντιπυραυλικών συστημάτων.

Το αντάλλαγμα για την παραχώρηση των Patriot είναι η ανάληψη της υποχρέωσης από την Aramco, να αναλάβει το κόστος αναβάθμισης των συστημάτων μας. Η συμφωνία θα μπορούσε να κριθεί συμφέρουσα, αν η πυροβολαρχία Patriot δεν ήταν τόσο απαραίτητη για την ελληνική αεράμυνα. Το πόσο απαραίτητη είναι φαίνεται με τρόπο δραματικό αυτές τις ημέρες που η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί το θέμα των σοβαρών απειλών του Ιράν για πυραυλικά πλήγματα σε όποιον συνεργάζεται με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η Ελλάδα, τουλάχιστον θεωρητικά, βρίσκεται εντός του βεληνεκούς των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικά κι όχι θεωρητικά θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει και αυτό το ενδεχόμενο. Αν και δεν χρειαζόταν η «ιρανική απειλή» για να το καταλάβουμε. Η Τουρκία, που είναι η διαχρονική στρατιωτική απειλή για την Ελλάδα, αναπτύσσει με ταχύτατους ρυθμούς πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι μπορούν να πλήξουν κάθε σημείο της ελληνικής επικράτειας. Συνεπώς, η αντιαεροπορική άμυνα της χώρας είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα που απασχολούν πάντα το σχεδιασμό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90

Ο σχεδιασμός αυτής της αντιαεροπορικής άμυνας είχε «στηθεί» μετά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 σε δύο πυλώνες: στον αμερικανικό και τον ρωσικό. Αντιαεροπορικά-αντιβαλλιστικά Patriot από τη μία και από την άλλη τα ρωσικά S-300, τα TOR M-1 και τα OSA-AKM.

Οι S-300 μετά από πιέσεις και περιπέτειες, τοποθετήθηκαν στην Κρήτη, όπου βρίσκεται και η βάση της Σούδας.  Παράδοξο το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα να «φυλάει» τη βάση της Σούδας. Βέβαια, μόνο στη θεωρία, αφού οι S-300 σκοπίμως απαξιώθηκαν, όπως και τα υπόλοιπα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα. Μία και μοναδική εκπαιδευτική βολή έγινε το 2013 σε όλη την ιστορία των S-300 στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S300

Έμειναν οι Patriot οι οποίοι τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτουν όλη τη χώρα από την τουρκική απειλή.

Δύο συστήματα στη Μακεδονία, το ένα από τα οποία κάλυπτε τη Θεσσαλονίκη, ένα στη Σκύρο όπου κάλυπτε την καρδιά του Αιγαίου, δύο συστήματα που κάλυπταν την Αττική. Η Κρήτη υποτίθεται ότι καλύπτονταν από τους αραχνιασμένους S-300. Μία πυροβολαρχία Patriot ήταν εφεδρική για να καλύπτει περιπτώσεις τεχνικών προβλημάτων και συντήρησης πυροβολαρχιών που ήταν σε υπηρεσία. Δεν αναφέρουμε για ευνόητους λόγους τις περιοχές που είναι τοποθετημένοι οι Patriot.

Από πουθενά δεν προκύπτει ότι περίσσευαν οι Patriot. Αντιθέτως χρειαζόμασταν κι άλλους. Κι όμως το 2020 η ελληνική κυβέρνηση έδειξε μεγάλη προθυμία να «παραχωρήσει» την «εφεδρική» πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία και να την «ξεχάσει» εκεί μέχρι σήμερα, έξι ολόκληρα χρόνια μετά.

Όταν το καλοκαίρι του 2025 ξεκίνησε ο πόλεμος των 12 ημερών μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, στην Αθήνα οι κυβερνώντες ανησύχησαν. Και τότε η Τεχεράνη είχε κάνει δηλώσεις περί στοχοποίησης όλων όσων βοηθούσαν ή συμμετείχαν στον πόλεμο εναντίον της. Η ελληνική κυβέρνηση για να καλύψει την Κρήτη, αποφάσισε να μεταφέρει τη μία από τις δύο πυροβολαρχίες της Μακεδονίας στο νησί.

Όμως τώρα διαπιστώνει ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν είναι αρκετός. Η «εφεδρική» πυροβολαρχία που «ξέχασε» στη Σαουδική Αραβία θα ήταν κάτι παραπάνω από χρήσιμη για να μην πούμε πολύτιμη για την ελληνική αεράμυνα που μετά από την απαξίωση των ρωσικών συστημάτων είναι σαφώς πιο αδύναμη απ’  ότι στο παρελθόν.

Η κυβέρνηση, το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΕΘΑ δεν κρύβουν την ανησυχία τους κι αυτό αποτυπώνεται σε διάφορα… τρικ με τα οποία προσπαθούν να καλύψουν τις λανθασμένες επιλογές τους. Έτσι όπως πληροφορούνται οι Data Journalists, γίνονται μετακινήσεις απαρχαιωμένων αντιαεροπορικών όπως το ΒΕΛΟΣ, από μονάδες της ηπειρωτικής Ελλάδας με προορισμό την Κρήτη.

Επίσης αντιαεροπορικά μικρού βεληνεκούς όπως τα Crotale τα οποία προορίζονται για κάλυψη αεροδρομίων και άλλων στρατιωτικών υποδομών, μεταφέρονται σε νησί της Δωδεκανήσου. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα Crotale μεταφέρονται στην Κάρπαθο.

Μπορούν αυτές οι βιαστικές κινήσεις να καλύψουν το κενό των συστημάτων Patriot; Ούτε κατά διάνοια.

Η επιπολαιότητα με την φρεγάτα ΚΙΜΩΝ

Μέσα στην αναστάτωση που έχουν προκαλέσει τα πλήγματα στην Κύπρο και την ανησυχία ότι αυτά μπορεί να επεκταθούν και στον ελληνικό χώρο, ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας, ανακοίνωσε ότι στέλνουμε μαχητικά F-16 στην Κύπρο αλλά και την φρεγάτα Belharra ΚΙΜΩΝ.

Η ανακοίνωση για τη φρεγάτα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, γιατί είναι γνωστό και δημόσια διατυπωμένο από πολύ υπεύθυνα χείλη, ότι το πλοίο ακόμη δεν είναι επιχειρησιακά έτοιμο. Ο Επίτιμος Α/ΓΕΝ Ναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης δημόσια δήλωσε στις 26 Ιανουαρίου ότι το πλοίο «είναι σε νηπιακό επίπεδο και παράλληλα δεν είναι επιχειρησιακά πιστοποιημένη ούτε από ελληνικό φορέα εντός του Πολεμικού Ναυτικού, ούτε από τον αντίστοιχο βρετανικό Flag Officer Sea Training (FOST)».

Πώς λοιπόν η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΝ αποφασίζουν να το εμπλέξουν σε μία αποστολή που ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά;

Η φρεγάτα Κίμων

Η συνταγή είναι γνωστή. Όταν το ψέμα αναπαράγεται μαζικά και με αυτοπεποίθηση, όσο μεγάλο και αν είναι, εγγράφεται τελικά στο μυαλό του δέκτη ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα

Παράλληλα με την πολεμική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, διεξάγεται ταυτόχρονα και ένας πόλεμος προπαγάνδας από τις δύο αυτές δυνάμεις και τους δορυφόρους τους (μέσα στους οποίους δυστυχώς εντάσσεται και η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη)

Στον πόλεμο αυτό παίρνουν μέρος οι πρεσβείες των δύο χωρών και οι πολιτικοί ηγέτες καθώς και οι ελαγχόμενοι και χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι και Μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης (sic), ώστε να πειστεί τελικά ο δέκτης ότι το μαύρο είναι άσπρο, ότι ο πόλεμος είναι ειρήνη και ότι ο επιτιθέμενος είναι στην ουσία αμυνόμενος και προασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων

Ο πόλεμος αυτός είναι επιστημονικά μελετημένος. Δεν εστιάζει τόσο στην συγκάλυψη της αλήθειας, όσο στον τρόπο διατύπωσης της είδησης ώστε αυτή να πυροδοτήσει μόνη της τα επιδιωκόμενα ερεθίσματα στον δέκτη και να νομίζει ότι έφτασε μόνος του στο επιθυμητό από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό συμπέρασμα

Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε δύο εξώφυλλα των New York Times, που το ένα περιγράφει χτύπημα του Ισραήλ και το άλλο χτύπημα του Ιράν

Διαβάζουμε για το πρώτο: “Το Ιράν υποστηρίζει (σ.σ δηλαδή μπορεί και να μην είναι αλήθεια) ότι δεκάδες σκοτώθηκαν σε χτύπημα (σ.σ ποιος είναι ο δράστης;) σε σχολείο” .

Ενώ για το δεύτερο: “Εννιά άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Ισραήλ (σ.σ αναφέρεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτό) μετά από χτύπημα ιρανικού πυραύλου (σ.σ τώρα γνωρίζουμε τον δράστη)”

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Φραγκίσκα Μεγαλούδη, έγραψε τον δεκάλογο αυτής της προπαγάνδας με τον τίτλο «10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως  κάνουν τα "έγκυρα"  δυτικά ΜΜΕ». Ένας πολύτιμος οδηγός για κάθε φέρελπι δημοσιογράφο που θέλει να ανέβει ψηλά

1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει.  Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…». Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή  Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιράν - σκοτώνονται μόνοι τους).

2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”.  Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η είδηση δεν είναι αξιόπιστη (αφού το λένε οι Ιρανοί και όχι οι New York Times ψέμα ειναι)

3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”.   Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν.

4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου.  «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε»,  «Το Ιράν σπέρνει χάος».

5. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα :  Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο». Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»

6. Μίλα για “μετασχηματισμό του Ιράν”. Μην πεις «αλλαγή καθεστώτος». Πες «προσπάθεια να μεταμορφωθεί η περιοχή» ή ακόμα καλύτερα «να περιοριστεί η απειλή».

7. Ανάφερε συνεχώς το πυρηνικό πρόγραμμα - ακόμη κι αν είναι άσχετο με το ρεπορτάζ. Κάθε άρθρο χρειάζεται μια υπενθύμιση ότι “το Ιράν προσπαθούσε να αποκτήσει πυρηνικά”. Και φυσικά συμπλήρωσε ότι το "Ιράν δεν δεχόταν να διαπραγματευτεί" ακόμα και εάν είναι ψέμα. Και τι έγινε; μήπως θα ενδιαφερθεί κανείς;

8. Αν σκοτωθούν Ιρανοί πολίτες, δώσε μόνο αριθμούς. Όχι πρόσωπα, όχι ιστορίες, όχι οικογένειες. Μόνο αριθμοί και φυσικά κόλλησε και δίπλα ένα "σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές" ώστε εάν οι αριθμοί είναι μεγάλοι, να μην ακουστούν αξιόπιστοι.

9. Απόφυγε τη λέξη “πόλεμος” για την επίθεση των ΗΠΑ και  Ισραήλ.  Πες «στοχευμένα πλήγματα», «επιχείρηση»,  "απάντηση». Και εάν είσαι τολμηρός πες το "άμυνα" (από τις απειλές του Ιράν και τα πυρηνικά φυσικά).

10. Κλείσε με “ανησυχίες για περιφερειακή αστάθεια:  Όχι για παραβίαση διεθνούς δικαίου.   Όχι για προηγούμενα Ιράκ ή Λιβύης.  Πες απλά “εύθραυστη ισορροπία”.

και μια έξτρα συμβουλή:

Μην ξεχάσεις τα “δικαιώματα των γυναικών”!

Θες πόλεμο; Πες «απελευθέρωση».

Θες κυρώσεις; Πες «φεμινισμός».

Θες αλλαγή καθεστώτος; Πες «οι γυναίκες του Ιράν».

Μπράβο λοιπόν! Έτοιμη η ανάλυση!