Η περίπτωση Πρετεντέρη, αλλά και της κάποτε ιστορικής εφημερίδας των ΝΕΩΝ, είναι χαρακτηριστική αφενός του εξευτελιστικού ξεπεσμού ενός πολύ μεγάλου μέρους της σημερινής δημοσιογραφίας και αφετέρου της ολοκληρωτικής παράδοσης του πάλαι ποτέ πολιτικού Κέντρου στην υπηρεσία του σημερινού συμπλέγματος Δεξιάς και Ηλιθιότητας που κυβερνάει αυτή τη χώρα .

Ας δούμε λοιπόν την εκδοχή του Γιάννη Πρετεντέρη σχετικά με το πώς έγινε και είχαμε τόσους πολλούς νεκρούς στο Μπέργκαμο της Ιταλίας κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας

Γράφει λοιπόν ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ : «Είχαμε νεκρούς διότι σαράντα χιλιάδες κάτοικοι της πόλης (το 1/3 του πληθυσμού της…) πήγαν στο Μιλάνο να δουν το ματς της Αταλάντα, της ομάδας του Μπέργκαμο, με τη Βαλένθια για το Τσου Λου. Είχαν και πριν κάποια κρούσματα. Αλλά από τότε, 19 Φεβρουαρίου, το πράγμα ξέφυγε και κατέρρευσαν οι υποδομές υγείας… Με άλλα λόγια, το μάθημα του Μπέργκαμο δεν είναι ότι κατέρρευσαν οι υποδομές υγείας. Απεριόριστες υποδομές δεν υπάρχουν πουθενά. Αλλά ότι εν μέσω κορωνοϊού σαράντα χιλιάδες στόκοι στοιβάχτηκαν σε ένα γήπεδο για να δουν μπάλλα»

Αυτά λέει ο Πρετεντέρης σε άλλη μια προφανή προσπάθεια να περάσει την άνωθεν άποψη περί ατομικής ευθύνης, μεταβιβάζοντας για μια ακόμη φορά και αποκλειστικά το θέμα της ευθύνης στον πολίτη και αθωώνοντας με αυτό τον τρόπο τα εγκληματικά λάθη, καθυστερήσεις και παραλείψεις των κυβερνήσεων και, κατ'επέκταση, και της ελληνικής. Και το κάνει με έναν απαράδεκτα αντιδεοντολογικό τρόπο, υποστηρίζοντας πως η εξάπλωση της επιδημίας οφείλεται απλά σε «40.000 στόκους» που πήγαν να δουν έναν επίσημο αγώνα σε μία περίοδο που δεν υπήρχε καμία απαγόρευση. Μια πρώτη απάντηση από το twitter ήρθε από τον συνάδελφο δημοσιογράφο Θέμη Καίσαρη

Για να δούμε, όμως, τι έγινε πραγματικά στο Μπέργκαμο, ας διαβάσουμε και την άποψη ενός ανθρώπου από το Μπέργκαμο. Του Φραντσέσκο Μακάριο, πρώην αντιδήμαρχου Πολεοδομίας του Μπέργκαμο, υποψήφιου δήμαρχου της λίστας Bergamo in Comune και γραμματέα της τοπικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης

« Το Μπέργκαμο έφτασε σ' αυτή την κατάσταση για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί έχουμε μια εγκληματική, ανίκανη και ανεύθυνη επιχειρηματική τάξη και δεύτερον, γιατί έχουμε μια πολιτική τάξη που αποτελεί το προϊόν της επιχειρηματικής αυτής τάξης, για να μην αναφερθώ στα τραγικά λάθη της κυβέρνησης»

Σχετικά με τις ευθύνες της επιχειρηματικής τάξης λέει: «Γιατί κάποιοι επιμένουν να έχουν ανοιχτά τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες. Υπήρξαν πολλοί που τα έκλεισαν. Μέχρι χθες μας έλεγαν οι επιχειρηματίες: "Η επιχείρησή μου είναι η δική σας επιχείρηση, γιατί κερδίζουμε όλοι". Σήμερα ο επιχειρηματίας δίνει τις οδηγίες από τη βίλα του στο βουνό και ο εργαζόμενος πεθαίνει για την «κοινή» επιχείρηση στο βάθος της κοιλάδας. Απειλούν μάλιστα με απολύσεις, και πολύ περισσότερο τους μετανάστες, γιατί εάν απολυθούν, θα χάσουν το δικαίωμα του πιστοποιητικού διαμονής και θα βρεθούν στον δρόμο σαν να είναι παράνομοι»

Σχετικά με τις ευθύνες της κυβέρνησης λέει: «Αυτοί που μας κυβερνούν και αποφασίζουν είναι ασυνείδητοι. Γιατί μας λένε ότι δεν μπορεί κάποιος να βγει να κάνει ποδήλατο, ενώ υποχρεώνουν δεκάδες χιλιάδες να πάνε στα  εργοστάσια και τις βιοτεχνίες να κολλήσει ο ένας τον άλλο και μετά αυτοί την οικογένειά τους. Στο Μπέργκαμο ζούμε όπως και στην Ελλάδα, με πολλές οικογένειες να ζουν πάρα πολύ κοντά εάν όχι στο ίδιο κτίριο. Καταλαβαίνεται λοιπόν πόσο εύκολη είναι η διασπορά. Στα εργοστάσια δεν δίνουν ούτε μάσκες, για να μην αναφερθώ στα γάντια»

Και συνεχίζει σε μια συνέντευξη που μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ : «Η Κοιλάδα Βαλσεριάνα ήταν από το 1800 μια περιοχή με πολλές κλωστοϋφαντουργίες. Αυτές μετέφεραν τις δραστηριότητές τους στην Κίνα και την Ινδία, αλλά στην περιοχή κατασκευάζουν ακόμη μηχανήματα που τα πουλούν στην Κίνα και τις άλλες ασιατικές χώρες. Έτσι έχουμε μια μόνιμη μετακίνηση πάρα πολλών επιχειρηματιών προς την Κίνα. Η κυβέρνηση έκανε το λάθος να διακόψει τα δρομολόγια με την Κίνα, όπου θα ήταν πιο εύκολο να ελέγξει τις αφίξεις κάνοντας το τεστ και βάζοντας αυτούς που χρειαζόταν σε καραντίνα. Άλλες χώρες δεν μπλόκαραν τις πτήσεις με την Κίνα. Τότε όλοι πήραν πτήσεις με ενδιάμεσους σταθμούς και ήρθαν από την Κίνα με τον κορωνοϊό ανενόχλητοι, με αποτέλεσμα να τον διασπείρουν παντού στο πέρασμά τους. Σήμερα η Βαλσεριάνα αποδεκατίζεται στην κυριολεξία, γιατί έφεραν τον ιό διαμέσου της Μόσχας και της Μπανγκόγκ. Για αυτό δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα κατάλογο με τα άτομα που ήρθαν από την Κίνα.

Παράλληλα η λιτότητα και οι περικοπές που εφαρμόστηκαν στην Υγεία από τη δεξιά που ελέγχει την Περιφέρεια, αλλά και όλες τις κεντροδεξιές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις, που προχώρησαν σε ιδιωτικοποιήσεις και έκλεισαν πολλά δημόσια νοσοκομεία, δεν αφήνει καμιά εναλλακτική λύση σωτηρίας ακόμη και σε μια από τις πιο πλούσιες πόλεις της Ιταλίας. Στο νοσοκομείο του Αλζάνο, που είναι δίπλα στη Βαλσεριάνα, όταν έφθασαν οι πρώτοι ασθενείς με τον κορωνοϊό κανείς δεν είχε ειδοποιήσει για τον κορωνοϊό και τους έβαζαν για δεκαπέντε μέρες κανονικά μέσα στις πτέρυγες για να μολύνουν τους άλλους ασθενείς και σχεδόν όλο το προσωπικό. Σήμερα το νοσοκομείο στέκεται όρθιο μόνο χάρη στην αυτοθυσία του προσωπικού. 

Η διασπορά του κορωνοϊού στο Μπέργκαμο και τις πρώην κλωστοϋφαντουργικές περιοχές είναι πολύ μεγαλύτερη από το Λόντι. Τα οικονομικά συμφέροντα όμως δεν επέτρεψαν να χαρακτηριστεί «κόκκινη ζώνη» για να σωθούν πολλές ζωές. Προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ήταν μια περιοδική γρίπη, ακόμη και όταν είδαμε τους πρώτους νεκρούς. Προσπαθούσαν να μας καθησυχάσουν με κάθε τρόπο.

Ο Γκόρι, ο δήμαρχος του Μπέργκαμο, που ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα, πριν από δύο Κυριακές είχε καλέσει τον κόσμο να πάει στα εστιατόρια την Κυριακή, λέγοντας ότι βρίσκεται στις παραδόσεις μας, και καλούσε τον κόσμο να βγει κανονικά στα πάρκα και τις πλατείες και να κάνει βόλτες με τα ποδήλατα. Ο ίδιος με τους δημοτικούς συμβούλους του φωτογραφίστηκε σε εστιατόριο της Άνω Πόλης για δείξουν πρώτοι απ’ όλους ότι δεν συμβαίνει τίποτα»

Αυτά λέει ο Φραντσέσκο Μακάριο κάνοντας μια πλήρη ανάλυση του θέματος, ενώ ο Πρετεντέρης νιώθει πως μας ενημέρωσε μιλώντας απλά για «40000 στόκους» που πήγαν να δουν έναν επίσημο αγώνα σε μία περίοδο που δεν υπήρχε καμία απαγόρευση. Ο καθένας μπορεί να επιλέγει την ενημέρωση που θα δέχεται αλλά και να την κρίνει παράλληλα. Και η ενημέρωση που προσφέρει ο Πρετεντέρης είναι κατάπτυστη και χυδαία. Τόσο χυδαία όσο και οι πανηγυρισμοί του Αδώνιδος για τους μόλις 100 νεκρούς την ημέρα, όσο και οι εκκλήσεις του ποδηλάτη και τουρίστα Κυριάκου για επίδειξη ατομικής ευθύνης, τη στιγμή που ο ίδιος γράφει τη δική του ατομική ευθύνη στα παλιά του τα παπούτσια.

Είναι κανείς που πιστεύει πως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα το ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών  που αναφέρει πως τα μέλη της αποστολής της ομάδας μπάσκετ της Φενερμπαχτσέ πέρασαν κανονικά από το αεροδρόμιο και μπήκαν στη χώρα, κατόπιν εντολής του «μεγάλου», παρόλο που τέσσερα μέλη της αποστολής είχαν πυρετό;

 Τρία χρόνια AtticaVoice! Τρία χρόνια πλεύσης στις ελληνικές θάλασσες των αδηφάγων.

Ένα ταξίδι χωρίς πρόβλεψη επιστροφής σε ασφαλή λιμάνια, με τα πανιά φουσκωμένα από δίψα για ύπαρξη, με την καρδιά και το μυαλό γεμάτα όνειρα που μοιάζουν ουτοπίες σ’ αυτή τη λεηλατημένη, καμένη φλούδα γης.

Ένα ταξίδι που έχει τη μοναδική γοητεία πως εμείς οι ίδιοι χαράσσουμε τη διαδρομή του, με μοναδικό μας κίνητρο τη συμμετοχή, κόντρα στο ρεύμα και μακριά από τα ρηχά της απάθειας και της αδιαφορίας

Ένα ταξίδι-πρόκληση για όλους εμάς τους επιβαίνοντες, που βάζει σε μια δημιουργική δοκιμασία τις αντοχές μας, ψυχικές και πνευματικές.

Ένα ταξίδι-κάλεσμα στους απροσάρμοστους αυτού του κόσμου, σ’ αυτούς που δε μπορούν να αναπνεύσουν, σ’ αυτούς που δε μπορούν να είναι καλά όταν οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι καλά.

Η μοναξιά είναι πιο υποφερτή με μια καλή παρέα μοναχικών. Χρόνια μας πολλά!!!

του Νίκου Κάρλου

Έξι μέρες την εβδομάδα, δώδεκα ώρες την ημέρα. Στο εργοστάσιο. Με το μηχανάκι.

Κάθε βράδυ γύριζε με ένα ψωμί και ένα γάλα, προσφορά της Βιοχάλκο. Και μια εφημερίδα. Ή ένα περιοδικό. Ή ένα βιβλίο. Από εκείνα που πουλούσαν τα περίπτερα. Τα Βίπερ. Μια φορά την εβδομάδα, ένα τεύχος κάποιας σειράς. Με υπομονή και επιμονή, κάποια στιγμή, τα τεύχη γίνονταν τόμοι. Ξεχείλιζαν την βιβλιοθήκη.

Τα σαββατόβραδα, πηγαίναμε μαζί στο περίπτερο. Μίκυ Μάους, Τεν Τεν, Μικρός Ήρωας ... Τις Κυριακές, οι εφημερίδες ήταν αθλητικές. Πότε το "Φως", πότε η "Ηχώ". Ολυμπιακός, μεν, αλλά με μέτρο.

Οι Κυριακές είχαν και βόλτες. Κολλημένος πάνω του, στο μηχανάκι, γυρνούσαμε την πόλη. Και μου έδειχνε. Την Αθήνα απ' τον Λυκαβηττό. Το Μοναστηράκι. Την Αρχαία Αγορά. Το Πασαλιμάνι. Την οδό Αθηνάς. Το Ζάππειο... Τον "Γύρο του θανάτου" στα λούνα παρκ. Και τα θηρία σε κάποιο τσίρκο. Κλεφτές ματιές στις πρόβες των κλόουν, στις μισάνοιχτες τέντες.

Καταλήγαμε σε ένα καφενείο στον Κολωνό. Ένα καφεδάκι ή ένα ουζάκι, στα γρήγορα, με τον φίλο τον Θανάση ή τον ξάδερφο τον Δημοσθένη, και πίσω στο κυριακάτικο τραπέζι.

Τις Κυριακές που το οικογενειακό πρόγραμμα ήταν γεμάτο, οι βόλτες ήταν στην πλατεία Χαλανδρίου. Στις βιτρίνες με τα βιβλία και τα παιχνίδια. Καθένας με τους κρυφούς του πόθους.

Γυάλισμα των παπουτσιών σε κάποιον απ' τους λούστρους, πίσω από τον ναό. Παπούτσια γυαλισμένα, ήδη, από την μάνα.

Ένα δελτίο Προπο ή ένα Λαϊκό. Οι χίλιες δραχμές που κέρδισε μια φορά, έγιναν, επιτέλους, παράσταση στο μεγάλο τσίρκο στην Συγγρού. Με διευρυμένη οικογένεια. Όσους χώραγε το χιλιάρικο.

Και το καφενείο του Οδυσσέα. Μικρό και απόκεντρο. Ο "Αφεντούλης" στην πλατεία, για τις οικογενειακές εξόδους. Ο Οδυσσέας για τους δυο μας. Μέτριο ελαφρύ για εκείνον, σοκολάτα για μένα. Πηχτή, γλυκιά, σε ποτηράκι του κονιάκ. Μία γουλιά.

Τις Κυριακές το μεσημέρι, ξαπλώναμε μαζί στο μεγάλο κρεβάτι. Το ράδιο στο κομοδίνο. Γιούτσος, Δομάζος, Παπαϊωάννου...

Όλες μου οι Κυριακές ήταν του πατέρα.

Ψάξαμε και βρήκαμε τα εορταστικά προγράμματα των ιδιωτικών καναλιών για το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Και δεν εκπλαγήκαμε καθόλου. Αυτοί οι μοναδικοί παραγωγοί και πομποί πολιτισμού που διαθέτει η χώρα δε θα μπορούσαν να μας παρουσιάσουν κάτι κατώτερο των περιστάσεων

Πιο αναλυτικά: Το STAR θα μεταδώσει την «εποχή των παγετώνων Νο2». Μια επίκαιρη ταινία για προβληματισμό και εσωτερική αναζήτηση, καθώς η κλιματική αλλαγή ήδη συντελείται και απειλεί με εξαφάνιση τους πολικούς παγετώνες. Ο Alpha θα πάρει τα πρωϊνάδικα και τα μεσημεριανάδικά του και θα τα μεταφέρει το βράδυ – για να μπορέσουμε κι εμείς οι άνθρωποι να κάνουμε χωρίς άγχος τα ψώνια μας και να μη χάσουμε τις ψηφίδες πολιτισμού που μας προσφέρει καθημερινά το κανάλι. Εκεί θα παρακολουθήσουμε τους Χρήστο Φερεντίνο, Αννα Πρέλεβιτς, Σταματίνα Τσιμτσιλή, Κώστα Φραγκολιά να προσπαθούν να μας μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως με το δικό τους χαχανιστό τρόπο.

Εκεί που θα καεί το πελεκούδι, όμως, και θα αναστενάξουν τα πατώματα, είναι στο Mega, στον Antenna και στο ΣΚΑΪ.

Αναλυτικότερα, το Μεγάλο Κανάλι του Βαγγέλη Μαρινάκη θα μεταδώσει το «Πάσχα με το MEGA», με τον τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη και τη σύζυγό του, επίσης τραγουδίστρια, Κέλλυ Κελεκίδου. Ο Antenna της οικογένειας Κυριακού θα μεταδώσει μαγνητοσκοπημένη συναυλία του επίσης τραγουδιστή Νίκου Βέρτη. Και, τέλος, ο ΣΚΑΪ του Γιάννη Αλαφούζου, θα παίξει με το μεγάλο του χαρτί , το Σπύρο Παπαδόπουλο, που κατάφερε τα τελευταία χρόνια να βρει τη γραμμή που ενώνει τον Καζαντζίδη με τον Γονίδη και το Θεοδωράκη με το Μαζωνάκη. Οι πρωταγωνιστές της εκπομπής του Σπύρου - «Μένουμε Σπίτι» - Παπαδόπουλου θα είναι οι Κώστας Καραφώτης και Γωγώ Τσαμπά, επίσης τραγουδιστές και αυτοί. Προβλέπεται, επίσης, να παρελάσουν από την εκπομπή και να μας διασκεδάσουν με τα λικνίσματά τους ηθοποιοί, μάγοι, ταχυδακτυλουργοί, αλλά και πλήθος φίλων και γνωστών

Όλα είναι έτοιμα λοιπόν για το Αναστάσιμο βράδυ. Η μόνη εκκρεμότητα που έχει απομείνει είναι η διευθέτηση των τελευταίων λεπτομερειών για τη διακαναλική απευθείας μετάδοση του Αναστάσιμου μηνύματος από το Μένιο Φουρθιώτη και τη φυλακή όπου κρατείται. ΑΥΤΗ η τηλεόραση δεν ξεχνάει τα παιδιά της – και καλά κάνει

Για όσους αρμενίζουν σήμερα στο Διαδίκτυο και αναρωτιούνται ποιος είναι ο αυτός ο τενεκένας. Και να' ταν μόνο ένας ... Τενεκεδυο, τενεκετρεις, τενεκεχίλιοιδεκατρείς .... Λένε πως όταν ο Τιτανικός βούλιαζε, η ορχήστρα δε σταμάτησε να παίζει. Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, θα βουλιάζουμε και θα κρατάμε την κοιλιά μας απ' τα γέλια. 

Έχουμε γράψει πολλές φορές πως ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους του μεγάλου θυμού που φωλιάζει στην ελληνική κοινωνία και που δεν επιτρέπει την κοινωνική ειρήνευση, είναι η αίσθηση της ατιμωρησίας που ολοφάνερα και προκλητικά απολαμβάνουν ορισμένα προνομιούχα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας

«Γιατί δε φοράς κράνος;» … αυτό βρήκε μόνο να πει ο αστυνομικός που επέβλεπε την κυκλοφορία των οχημάτων στο χώρο γύρω από τη Βουλή όταν εμφανίστηκε ένας αυτόπτης μάρτυρας, ένας οδηγός μιας μηχανής, που δήλωνε πως ο Ιάσονας είχε περάσει με πράσινο όταν χτυπήθηκε θανάσιμα από ένα αυτοκίνητο που έστριψε - όπως όλα δείχνουν - αντικανονικά, για να μπει στον προαύλιο χώρο της Βουλής

«Μη λες χαζομάρες …» προσπαθούσε να συνετίσει το μάρτυρα ο αρχιφύλακας της Τροχαίας … «Άντε φύγε από ‘δω… εξαφανίσου» … του φώναζε εμφανώς εκνευρισμένος, αντί να ζητήσει από αυτόν να καταθέσει τη μαρτυρία του. Μια μαρτυρία που θα πήγαινε χαμένη αν δεν υπήρχε η κινητοποίηση χιλιάδων πολιτών που άρχισαν να κοινοποιούν το γεγονός και να το αναδεικνύουν, την ώρα που από τα υποτιθέμενα Μέσα Ενημέρωσης επικρατούσε σιγή ιχθύος

Βλέπετε, το αυτοκίνητο το οδηγούσε αστυνομικός που ανήκε επιπλέον στην ασφάλεια της Ντόρας Μπακογιάννη, της γνωστής Αγίας Οικογένειας που νέμεται αυτό τον τόπο. Το σύστημα της προστασίας των ανθρώπων αυτών που - όπως όλα δείχνουν - είναι πιο ίσοι από εμάς τους υπόλοιπους, λειτούργησε στην εντέλεια. Δεν χρειάστηκαν άνωθεν παρεμβάσεις. Ο αρχιφύλακας απέδειξε πως ήταν άριστα εκπαιδευμένος και αφοσιωμένος στα αφεντικά του, όπως είναι ένας πιστός σκύλος και δε θα άφηνε σε καμία περίπτωση να πληγούν.

«Γιατί δε φοράς κράνος;» … Κάποτε ήταν ανέκδοτο. Και θα ήταν και τώρα, αν δε συνοδευόταν από το θάνατο του 23χρονου παλικαριού

Χορτάσαμε από «μεμονωμένα» περιστατικά, δε νομίζετε;

Δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από τον πρόλογο που κάνει ο Βασίλης Ραφαηλίδης στους “Κρανοφόρους” του Χρήστου Μπρατάκου, τη μαρτυρία ενός πρώην ΜΑΤατζή για όσα έζησε στην υπηρεσία του, πριν την εγκαταλείψει. Ολόκληρο το απολαυστικό κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ :

" Η δεύτερη έκπληξη που μας προκάλεσε το χειρόγραφο του Μπρατάκου ήταν η διαπίστωση πως οι άνδρες των ΜΑΤ είναι, απλούστατα, σκληρά, σκληρότατα εργαζόμενοι άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να βρουν μια πιο άνετη δουλειά. Είναι τόσο εύκολο να γίνεις “κυνηγός κεφαλιών” όταν πεινάς ή όταν σε κυνηγάει εκείνο το καταραμένο φάσμα της πείνας! Μ’ άλλα λόγια, οι άνδρες των ΜΑΤ είναι το ίδιο διωκόμενοι μ’ αυτούς που διατάσσονται να διώξουν για το μεροκάματο, ως καλοί μισθοφόροι.

Ο αντίπαλος, λοιπόν, είναι κι αυτός δυστυχής. Μόνο που δεν έχει συνείδηση της απεραντοσύνης της δυστυχίας του να είσαι θύμα που πιστεύει στο ρόλο του θύτη. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομερό απ’ τον σκλάβο που περνιέται για αφέντη, λέει ο Νίτσε. Πώς λοιπόν κατάφεραν να πείσουν τούτα τα παιδιά με την απέραντη ανασφάλεια πως είναι άνθρωποι ισχυροί και δυνατοί; Δίνοντάς τους το δικαίωμα να εξουσιάζουν τους άοπλους και καλύπτοντας τούτη τη δύναμη με νόμους που δεν προστατεύουν παρά μόνο τα αφεντικά όλων μας. Ο σκλάβος του αφέντη νιώθει αφέντης απ’ τη στιγμή που θ’ αδράξει ένα όπλο ή ένα γκλομπ, και θα του πουν πως μ’ αυτά μπορεί να γίνει άρχων του πεζοδρομίου ".

"Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων, που πετάει μολότωφ, κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού"    Μάνος Χατζιδάκις

Δε μπορεί, κάτι θα του είπε, έτσι στα καλά καθούμενα ο άλλος τράβηξε πιστόλι; … Σίγουρα πήγαινε γυρεύοντας και αυτός , δε θα ήταν δα και το καλύτερο παιδί … Και δε μου λες, τι δουλειά είχε βραδιάτικα στα Εξάρχεια δεκαπέντε χρονών παιδί; … Και σε τελική ανάλυση, αν απλά δεν άρεσαν στον αστυνομικό τα μούτρα του όπως μου λες, δε θα έφταιγε ο αστυνομικός, τα μούτρα του παιδιού θα έφταιγαν …

Όσο συνέχιζε ο κυρ-Παντελής, τόσο περισσότερο παράλογη και αδιέξοδη γινόταν η συζήτηση. Ο κυρ-Παντελής είχε τη δουλίτσα του – αυτή την όποια κακοπληρωμένη δουλειά. Είχε το σπιτάκι του – αυτό για το οποίο πλήρωνε δάνεια και φόρους, πολλές φορές καθυστερημένα και με πολλές στερήσεις. Παρόλα αυτά, ο κυρ-Παντελής ήταν ικανοποιημένος. Είχε συνηθίσει να μην περιμένει από τη ζωή τίποτε περισσότερο. Τα άλλα, τα παραπάνω, το είχε αποδεχτεί ο κυρ-Παντελής πως ήταν για τους άλλους, τους μεγάλους. Αυτός ήταν ένας απλός και ήσυχος άνθρωπος. Αυτά τα λίγα που είχε, του έφταναν. Αυτά και η ησυχία του. Τίποτε περισσότερο δεν τον τρόμαζε, από το να μπλέξει. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί κάποιοι περίεργοι φώναζαν και διαμαρτύρονταν. Ας κάτσουν να δουλέψουν, συνήθιζε να λέει. Αν είναι άξιοι θα τα καταφέρουν. Για τους υπόλοιπους, που δεν θα τα καταφέρουν, δε νοιαζόταν ο κυρ-Παντελής. Ήταν άξιοι της μοίρας τους. Ο ίδιος ήταν σίγουρος για την καπατσοσύνη του και πως καμία αναποδιά δε θα συνέβαινε σε αυτόν

Ο κυρ-Παντελής δεν είναι μόνος του σ’ αυτόν τον κόσμο. Σαν κι αυτόν υπάρχουν πολλοί, οι περισσότεροι. Είναι οι παροιμιώδεις μέσοι ανθρωπάκοι του Βολφ Μπίρμαν, που συνηθίζουν την κάθε βρωμιά αρκεί να έχουν γεμάτο το ντορβά. Είναι οι αυτόδουλοι του Κώστα Βάρναλη που έχουν παραδώσει αμαχητί την ελευθερία τους και τα όνειρά τους ως αντάλλαγμα μιας ήσυχης ζωής, μακριά από μπελάδες. Είναι τα Ανθρωπάκια του Βίλχελμ Ράιχ που φθονούν όποιον σηκώνει κεφάλι γιατί τους θυμίζει τη δική τους ανεπάρκεια αλλά παράλληλα δεν έχουν και κανέναν ενδοιασμό να τον ανακηρύξουν σε ήρωα και να τον επευφημήσουν αν αυτός επικρατήσει. Πάντα με το νικητή τα Ανθρωπάκια. Αρκεί μόνο να παίρνουν κάτι από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι της καλοπέρασης των μεγάλων.

 Τελικά, όπως φαίνεται, υπάρχουν πολλά ΟΧΙ. Υπάρχει το «δεν γίνεται να μην πω ΟΧΙ» του Ιωάννη Μεταξά που συνέχισε να κρατά στις φυλακές και στα ξερονήσια εκατοντάδες Έλληνες κομμουνιστές για να τους παραδώσει στους Γερμανούς εισβολείς ώστε να τους χρησιμοποιούν αυτοί ως ομήρους και αναλώσιμο είδος για εκτελέσεις-αντίποινα. Αυτή είναι, φαίνεται, η αντίληψη που έχει ένας φασίστας περί εθνικής εθνότητας. Υπάρχει το αυθόρμητο, υπερήφανο και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ του ελληνικού λαού που ανέβηκε στα βουνά της Πίνδου με κύριο όπλο το αίσθημα πως επρόκειτο για έναν δίκαιο αγώνα. Υπάρχει το ΟΧΙ του Άρη Βελουχιώτη και του ΕΑΜ που δεν μπορούσαν να ανεχθούν την υποδούλωση του ελληνικού λαού στους Γερμανούς κατακτητές, την ώρα που οι «αφεντάδες» του, η πολιτική ηγεσία μαζί με το βασιλιά είχαν φύγει τρέχοντας στο Κάιρο για να γλιτώσουν και να οργανώσουν από εκεί τις δολοπλοκίες τους προκειμένου να επιστρέψουν στην εξουσία μόλις αποχωρήσουν οι Γερμανοί.

Υπάρχουν, επίσης, πολλοί τρόποι να δει κανείς το ΟΧΙ. Άλλοι το είδαν ως έναν αγώνα για ελευθερία και εθνική αξιοπρέπεια. Άλλοι το είδαν ως μάχη εναντίον του φασισμού και του ναζισμού. Άλλοι, όπως η σημερινή υπουργός Παιδείας, το είδαν κάπως αλλιώς, ως ευκαιρία να μιλήσουν για το λαϊκισμό, τον ατομικισμό και την αποξένωση του ανθρώπου (!). Άλλοι, όπως η υφυπουργός Εργασίας, το είδαν ως ευκαιρία να μιλήσουν για τα καλά του εθελοντισμού (!). Πάλι καλά που δεν μίλησε και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Είναι δυνατόν ένας υπουργός Παιδείας στο διάγγελμά του για την 28η Οκτωβρίου να μην αναφέρεται καθόλου στο φασισμό και το ναζισμό, τα δύο εγκληματικά κινήματα που αιματοκύλισαν τον κόσμο προκαλώντας το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Μπορούμε να φανταστούμε έναν υπουργό κάποιας από τις συμμαχικές χώρες που πολέμησαν ενάντια στον Άξονα, να μην κάνει ειδική αναφορά στο φασισμό και στο ναζισμό; Θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποιον υπουργό από τις Βαλτικές χώρες και από την Ουγγαρία του Όρμπαν, χώρες συνεργάτες των Γερμανών Ναζί. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε τους φασίστες του Σαλβίνι και τους Έλληνες χρυσαυγίτες. Δεν περιμέναμε όμως ποτέ, ότι υπουργοί μιας ελληνικής κυβέρνησης θα έβγαζαν διαγγέλματα για τον μεγάλο πόλεμο χωρίς να αναφέρονται στο φασισμό και το ναζισμό.

 Ούτε χαζοχαρούμενες ή χαζοχαρούμενοι παρουσιαστές σε κουτσομπολίστικες εκπομπές δεν θα εκτόξευαν τέτοιες ανόητες και αποϊδεολογικοποιημένες αερολογίες. Είναι όμως απλά ανοησίες που ελέχθησαν επιπόλαια και χωρίς σκέψη; Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για άγνοια ή και αφέλεια από ανθρώπους που επιδεικνύουν τόσο βαριά βιογραφικά και που καμώνονται πως είναι υπέρ της αριστείας; Πολύ φοβούμαστε πως δεν πρόκειται περί ιστορικής άγνοιας, αλλά για το θράσος των πολιτικών απογόνων αυτών που δεν τιμωρήθηκαν όταν έπρεπε, αν η Ελλάδα, μετά την απελευθέρωσή της από τους ναζί, έκανε ό,τι έκαναν όλες οι άλλες χώρες. Να τιμωρήσουν, δηλαδή, τους συνεργάτες των ναζί με τον πιο παραδειγματικό τρόπο, ξεπλένοντας από τη μια την ντροπή τους και καθαρίζοντας από την άλλη τη χώρα τους. Στην Ελλάδα, αντίθετα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι συνεργάτες των ναζί όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά συμμετείχαν ισότιμα στη στελέχωση του νέου «εθνικόφρονος» κράτους. Έγιναν δεσμοφύλακες, αστυνομικοί, αξιωματικοί, βουλευτές, υπουργοί ενός κράτους που στα λόγια μπορεί να ήταν εθνικόφρον, αλλά στην πράξη αποτελούνταν από συνεργάτες των ναζί και από υποχείρια των Άγγλων και των Αμερικανών. Αυτή η ατιμωρησία είναι που δίνει το δικαίωμα ακόμη και σήμερα στους πολιτικούς τους απογόνους, που βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο μέσα στη Νέα Δημοκρατία και παριστάνουν τους δημοκράτες, να σηκώνουν με αναίδεια το κεφάλι και να προσβάλλουν συνεχώς την αλήθεια και την ιστορία.