Όταν αρχαίο Πέρσες και Βαβυλώνιοι, εκεί στο 450 π.Χ. έβλεπαν να σχηματίζονται λιμνούλες από ένα μαύρο υγρό στα χωράφια τους, μάλλον δυσφορούσαν. Πάλευαν με τα μέσα της εποχής να εξασφαλίσουν τη σοδειά τους και να! Ξαφνικά μία μαύρη λιμνούλα από το πουθενά, κατέστρεφε και σοδειά και χωράφι. Αλήθεια και μάρτυς τους ο Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος ήταν άλλωστε που τους είδε και να μαζεύουν το μαύρο υγρό και το κατακάθι του και να το χρησιμοποιούν σαν συγκολλητική και μονωτική ουσία σε κάστρα και τείχη. Ακόμα και σε σπίτια
Περίπου την ίδια εποχή, το ίδιο υγρό και το κατακάθι του, το μάζευαν και στην Κίνα. Για τους ίδιους σκοπούς. Επειδή οι Κινέζοι όμως –ειδικά οι αρχαίοι- ήταν και μεγάλοι εφευρέτες, αλλά και φρικτοί δουλοκτήτες, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα. Έσκαψαν (οι δούλοι τους) στο μέρος που εμφανίζονταν οι μαύρες λιμνούλες, μέχρι και 240 μέτρα βάθος και με σύστημα από καλάμια (σωλήνες από μπαμπού) άρχισαν να αντλούν το μαύρο υγρό, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν πότε αυτό θα αναβλύσει στην επιφάνεια. Έφτιαξαν δηλαδή την πρώτη καταγεγραμμένη ιστορικά, πετρελαϊκή γεώτρηση. Μας το μαρτυράει το Ι Τσίνγκ, το βιβλίο των Αλλαγών που μετράει 5000 χρόνια ζωής και διαρκούς ενημέρωσης, προφανώς.
Η συνέχεια γνωστή. Έφτασε η εποχή που αφενός η βιομηχανική επανάσταση και αφετέρου η εφεύρεση του κινητήρα εσωτερικής καύσης, έκαναν το πετρέλαιο ρυθμιστή της ζωής στον πλανήτη. Πόλεμοι ξεκινούσαν με αιτία το πετρέλαιο. Οι αφορμές άλλαζαν και προσαρμόζονταν στις συνθήκες (πχ εθνικά θέματα, κατάλυση αυτοκρατοριών, προαιώνιες έχθρες, θρησκευτικές έριδες, πόλεμος φυλών κλπ) ανάλογα με το πολιτισμικό επίπεδο και την πολιτική και ταξική κατάρτιση κάθε λαού. Συνήθως οι λαοί που ήταν πιο εξελιγμένοι πολιτισμικά και μορφωτικά, καλλιεργούσαν «εθνικά μίση» και έριδες μεταξύ των «υποψηφίων νεκρών» ενός πολέμου, προκειμένου οι πρώτοι να καρπωθούν την -μαύρη σαν το πετρέλαιο που κατείχαν, τύχη των δεύτερων. Το πετρέλαιο. Έτσι οι πετρελαιοφόρες περιοχές γέμιζαν πτώματα ιθαγενών και μία διορισμένη ελίτ υποταγμένων στις πετρελαϊκές πολυεθνικές, που ουσιαστικά πια, κυβερνούσαν.
Οι χώρες που το πετρέλαιο ήταν στα πιο ανώτερα στρώματα της γεωλογίας του τόπου τους, ήταν και αυτές που οι λαοί τους είχαν την πιο μαύρη τύχη. Η τύχη τους ήταν πιο μαύρη και από το πετρέλαιο τους. Εξαίρεση δεν αποτελούν και οι ΗΠΑ, οι οποίες διέθεταν μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι πρώτοι αγρότες και παράλληλα ιδιοκτήτες πετρελαιοφόρων εκτάσεων δέχτηκαν αφόρητες πιέσεις από τα οργανωμένα συμφέροντα, ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, με αποτέλεσμα το να γίνουν πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα. Βλέπετε δεν είναι οι «κακοί Αμερικάνοι» ή οι «κακοί Εγγλέζοι» που παίρνουν το πετρέλαιο, αλλά οι «καλές πολυεθνικές με τις διαφημίσεις με χαμόγελα και ευτυχισμένες οικογένειες, που καλύπτουν με χρώμα τη δυστυχία που προκαλούν. Το Κεφάλαιο δεν είχε ποτέ ούτε πατρίδα ούτε εθνικότητα
Όσο εξαντλούνταν τα επιφανειακά αποθέματα πετρελαίου, οι γεωτρήσεις βάθαιναν και οι έρευνες εξαπλώνονταν πάνω στον πλανήτη. Έπρεπε να βρεθούν νέα εδάφη για να τρυπήσουν και νέοι λαοί για να γίνουν πρόσφυγες και να αφήσουν τον τόπο τους στο πιάτο των πολυεθνικών. Έτσι είναι άλλωστε το σύστημα. Στον καπιταλισμό ή εξαπλώνεσαι και μεγαλώνεις ή πεθαίνεις. Και κανείς από τους καλούς καπιταλιστές δεν θέλει να πεθάνει. Σπρώχνει άλλους στον θάνατο και οι ισορροπίες εξασφαλίζονται...
Η σειρά μας τώρα
Εσχάτως συστηματοποιήθηκαν οι έρευνες για υδρογονάνθρακες και στην γειτονιά μας. Ήρθε η σειρά μας, αφού οι πηγές υδρογονανθράκων μειώθηκαν πάνω στον παγκόσμιο χάρτη. Η γειτονιά που λέγεται Ανατολική Μεσόγειος, αυλή του αρχαίου παραδείσου και σημερινής Κόλασης, που εντοπίζεται στη Μέση Ανατολή, μπήκε στο μάτι των «καλών πολυεθνικών». Η παγκόσμια οικονομία ρυθμίζεται πάντα από τα ενεργειακά, ξεκάθαρα πετρελαϊκά, συμφέροντα. Και αφού από αυτούς ρυθμίζεται η οικονομία, ρυθμίζεται και η παγκόσμια πολιτική.
Η οικονομία διδάσκει πως είναι οικονομικότερο να πάρεις ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο, που οι πρώην πια, ιδιοκτήτες του το παράτησαν και άρχισαν να τρέχουν για τη ζωή τους, παρά να διαπραγματευτείς την αγορά του. Και τα ξένα αυτά οικόπεδα είναι πια ολόκληρες χώρες. Με χιμαιρικά οράματα περί «εθνικής ανάπτυξης», που έχουν αντικαταστήσει τα καθρεφτάκια και τις χάντρες που μοίραζαν οι αποικιοκράτες πριν 400 χρόνια, βρίσκουν πρόθυμους συνεργάτες μέσα στον κάθε τόπο. Συνεργάτες στην καταστροφή και με αποστολή την απομάκρυνση των ενοχλητικών ιθαγενών. Και μόλις οι συνεργάτες εγκαταστήσουν το δικό τους τοπικό σύστημα εξουσίας, οι τόποι και οι χώρες παραδίδονται με χαρακτηριστική ευκολία στα χέρια των δημίων τους.
Αν δεν το κάνουν, υπάρχει και πόλεμος, ο θάνατος ή η προσφυγιά, γιατί βλέπετε όταν δεν παραδίδουν οι ιθαγενείς τον τόπο τους οικειοθελώς, φυτρώνουν «εθνικά θέματα» διεκδικήσεις και «εθνικές απειλές». Και αν οι απειλές δεν δουλέψουν υπέρ του προστάτη, έρχεται και ο πόλεμος
Η ίδια πάντα ιστορία. Με μόνες αλλαγές τα ονόματα των τόπων και των νεκρών.
Οι ντόπιοι συνεργάτες
Όταν ξεκινάει η διαδικασία εγκατάστασης του «φιλικού δικτύου για τις προστάτιδες δυνάμεις (τις πολυεθνικές του πετρελαίου), η ομάδα των προσώπων που αναλαμβάνει τη «βρώμικη δουλειά» ξεκινάει και τροφοδοτεί έναν ιδιότυπο εμφύλιο πόλεμο. Αφού διακηρύξει το «θαύμα» των ερευνών πετρελαίου και της «ανάπτυξης που έρχεται», αρχίζει τις εκκαθαρίσεις των ενοχλητικών που δεν αντιλαμβάνονται το «όραμα». Πρόσφατα, στις 17/12 στην ιστοσελίδα Candiadoc της Κρήτης δημοσιεύτηκε η περίπτωση της εξόφθαλμης αυθαιρεσίας της συντονίστριας της Αποκεντρωμένης Διοίκηση Κρήτης, η οποία καθαίρεσε τους προϊσταμένους της Δασικής Υπηρεσίας Λασιθίου που υπερασπίστηκαν την προστασία της νήσου Χρυσής!
Η Χρυσή (το Γαϊδουρονήσι) νότια από την Ιεράπετρα, ήταν και είναι ακόμα ένας παράδεισος. Μπορεί ασυνείδητοι να φόρτωσαν για οικοδομικά υλικά τα εκατομμύρια όστρακα που κάλυπταν τις παραλίες του, ξεπερνώντας σχεδόν, την άμμο. Μπορεί να έστησαν καντίνα πάνω στην παραλία και μέσα στο ευαίσθητο και ανεκτίμητης αξίας κεδροδάσος. Μπορεί να έβαλαν και ξαπλώστρες για τους «κουρασμένους» τουρίστες και νωθρούς κολυμβητές, αλλά η ομορφιά του είναι μοναδική ακόμα.
![Koxylia](/images/20201222-Mavri-anaptyxi/Koxylia.jpg)
Κοχύλια σκέπαζαν τις παραλίες της Χρυσής
Τώρα τη Χρυσή απόκτησε γείτονα, το «ενεργειακό» οικόπεδο 15. Κατά την ψήφιση του ελεεινού νόμου Χατζηδάκη, ο αρμόδιος εισηγητής της ΝΔ ανέφερε ως κορυφαίο παράδειγμα εγκατάλειψης φυσικού περιβάλλοντος τη νήσο Χρυσή. Εγκατάλειψης που προωθήθηκε από τη συστηματική παρεμπόδιση της Δασικής Υπηρεσίας να κάνει τη δουλειά της. Προτεραιότητα δινόταν πάντα στους κατασκηνωτές, τους καντινιέρηδες, του ιδιοκτήτες ξαπλώστρας και πλαστικής ρύπανσης.
![Gaidouronissi](/images/20201222-Mavri-anaptyxi/Gaidouronissi.jpg)
Διαβάζουμε απόσπασμα σχετικής ανάρτησης του καθαιρεμένου από τη «Συντονίστρια» Κοζυράκη πια, αναπληρωτή προϊσταμένου της Διεύθυνσης Δασών Λασιθίου, Ματθαίου Φιλιππάκη, δασολόγου που είχε επιδιώξει και είχε πετύχει άλλοτε την ένταξη της Χρυσής στο προστατευτικό καθεστώς της δασικής νομοθεσίας (dasarxeio.com 1/9/2020)
“Πρόσφατα τη νήσο επισκέφτηκε και ο υπουργός κος Χατζηδάκης συνοδεία της Συντονίστριας της Α.Δ.Κ. και λοιπών φορέων και η οποία δεν κάλεσε την Δ/νση Δασών Λασιθίου επειδή είχε διαφορετική άποψη για τα συζητούμενα, ήτοι επειδή πρόβαλε την διάσωση του οικοτόπου ως δημόσιο δάσος. Και ποια ήταν τα συζητούμενα που δεν ανακοινώθηκαν για τον οικότοπο αυτό που έχει ενθυλακωθεί στο ενεργειακό οικόπεδο 15, για το οποίο οι εταιρείες εκδηλώνουν το μέγιστο ενδιαφέρον, λόγω και της Χρυσής; Ας απαντήσουν. Για να αναπτυχθούν όμως «αναπτυξιακά» προγράμματα γνωρίζουμε πως θα πρέπει να αρθούν τα εμπόδια, θα πρέπει να απομονωθεί η σπεύδουσα κατά νόμο αρμοδιότητα της Δ/νσης Δασών Λασιθίου, να αλλάξει το αυστηρότατο πλαίσιο προστασίας ως δημόσιο δάσος αμμοθίνας, να μην ενεργοποιηθούν τα στοιχεία της έρευνάς μας που το καθιστούν δημόσιο, να επανέλθουν οι ιδιοκτήτες με οικόπεδα.
Και σήμερα η συντονίστρια της Α.Δ.Κ. ενεργοποιώντας συγκεκριμένο συνταγματικά νεκρό άρθρο Δ.Υ Κώδικα, κατάργησε επί της ουσίας του πράματος την οργανική αυτοτέλεια της Δ/νσης Δασών Λασιθίου, της απαγόρευσε να ενημερώσει τον Υπουργό, ξεκίνησε τη δίωξη των διαφορετικών απόψεων του Δ/ντου και Αναπληρωτού και εντελώς αναιτιολόγητα τους έπαυσε με αυταρχικό και μη σύννομο τρόπο, αφήνοντας την Υπηρεσία ακέφαλη. Εν κρυπτώ δε και με μεθόδευση επιδιώκει να ορίσει νέο Δ/ντη Δασών δασολόγο υπάλληλο του περιβάλλοντος του «Σκανδάλου» Πευκιανάκη εκθέτοντας τη μνήμη του και εγκαινίασε ούτως και το «σκάνδαλο» Χατζηδάκη εκθέτοντας τη φήμη του. Τα παραπάνω τα εκθέτω δημόσια ώστε και πάλι να απλωθεί από την κοινωνία ομπρέλα προστασίας των νήσων Χρυσής και Μικρονήσι και για λόγους επαπειλούμενου μέγιστου δημοσίου συμφέροντος. Υπηρετώ ήδη 36 χρόνια συνεχών διώξεων, δεν έχω ανάγκη από καμία προσωπικού χαρακτήρα στήριξη, πετώ τη καρέκλα στην εξουσία, κρατώ τα καρεκλοπόδαρα και προς το παρόν σιωπώ για τα χειρότερα.»
Τα ίδια περίπου συμβαίνουν παντού στην χώρα. Ποτάμια, ρέματα, βουνά, νησιά και σχηματισμοί ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, όπως αμμοθίνες, ύφαλοι, κεδροδάση, παραλίες – φυσικά αποθέματα και ό,τι οι θιασώτες του χιμαιρικού οράματος της καταστροφής (της ψευδεπίγραφης ανάπτυξης) αντιμετωπίζουν σαν εμπόδιο, απειλούνται. Ο Ματθαίος Φιλιππάκης δεν έμεινε άπραγος απέναντι στην απειλή. Η δοτή συντονίστρια τον έπαυσε. Γιατί και η ίδια χρειάζεται το περιβάλλον της, από κόλακες και από υποχείρια δικά της.
Μένει στους συνειδητοποιημένους κατοίκους αυτής της χώρας, να δείξουν πως δεν τρέφονται με κουτόχορτο και δεν αφήνουν τον τόπο στο έλεος «οραματιστών επαγγελματιών ψευδολόγων» που στην πραγματικότητα στόχο τους έχουν τα κέρδη των λίγων μεγαλοεπιχειρηματιών –«ευεργετών», ως προϊόν της καταστροφής του τόπου των πολλών.
Μένει να αποδείξουμε πως διαθέτουμε το πολιτισμικό υπόβαθρο, την αξιοπρέπεια και την αγάπη για τον τόπο μας, που θα μας καταστήσουν προστάτες του.
Εκτός αν τελικά δεν διαθέτουμε τίποτα από αυτά.
![geopolitics](/images/20201222-Mavri-anaptyxi/geopolitics.png)