Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
του Δ.Μανιά από το iloveithaki.gr
Ωραία τα σχέδια για περισσότερους επισκέπτες, αλλά πρώτα πρέπει να μπορεί να ζήσει ο μόνιμος κάτοικος στο Θιάκι
Αφορμή για το σημερινό σχόλιο είναι το δημοσίευμα του Αθηναϊκού–Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων: «Ιθάκη: Περισσότεροι επισκέπτες εκτός αιχμής, νέες υποδομές και ένα διαφορετικό μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης»
Στο Ναυτικό μάς σέρβιραν πατάτες γιαχνί χωρίς ίχνος κρέατος και τις λέγαμε ειρωνικά «γλάρο γιαχνί». Το όνομα υποσχόταν κάτι περισσότερο, αλλά το πιάτο είχε μόνο πατάτες.
Κάπως έτσι ακούγεται σήμερα και η κουβέντα για τη «φέρουσα ικανότητα» της Ιθάκης. Μεγάλες λέξεις, ωραία σχέδια και αισιόδοξες περιγραφές. Όταν όμως ψάξεις τις υποδομές που θα στηρίξουν αυτή την ανάπτυξη, πολλές φορές βρίσκεις μόνο τις πατάτες.
Το δημοσίευμα παρουσιάζει την προσπάθεια της Ιθάκης να προσελκύσει περισσότερους επισκέπτες την άνοιξη και το φθινόπωρο, να αναπτύξει τον περιπατητικό και θαλάσσιο τουρισμό και να αποφύγει τον υπερτουρισμό.
Όλα αυτά είναι σωστά και επιθυμητά. Κανείς δεν αρνείται ότι ο τουρισμός κρατά οικονομικά πολλές οικογένειες στο νησί. Ούτε αμφισβητούμε την προσπάθεια του δημάρχου, ο οποίος διεκδικεί έργα και χρηματοδοτήσεις περισσότερο από πολλούς άλλους δημάρχους.
Αλλά στο ίδιο δημοσίευμα διαβάζουμε ότι η Ιθάκη «δεν έχει φτάσει στα όρια της φέρουσας ικανότητάς της» και ότι οι υποδομές της βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση.
Εδώ αρχίζει το «γλάρο γιαχνί».
Τα αυτοκίνητα πού θα τα βάλουμε;
Τον Αύγουστο το Βαθύ ασφυκτιά. Κάτοικοι, εργαζόμενοι και επισκέπτες γυρίζουν γύρω από την παραλία αναζητώντας λίγα μέτρα για να αφήσουν το αυτοκίνητο.
Σε λίγο θα τα κρεμάμε από τις κολώνες του φωτισμού.
Αν δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη σημερινή κίνηση, με ποια στοιχεία αποφασίζουμε ότι υπάρχει χώρος για ακόμη μεγαλύτερη;
Ακτοπλοΐα με ημερομηνία λήξης
Ένα νησί δεν κρίνεται μόνο από το πόσο εύκολα φτάνει ο επισκέπτης τον Αύγουστο. Κρίνεται και από το αν μπορεί να ταξιδέψει ο μόνιμος κάτοικος τον Ιανουάριο.
Τον χειμώνα η γραμμή Πάτρα–Σάμη–Ιθάκη διακόπτεται για μεγάλο διάστημα λόγω της ετήσιας συντήρησης του μοναδικού πλοίου που την εξυπηρετεί. Η διακοπή της σύνδεσης από τις 9 Ιανουαρίου 2026 άφησε ξανά την Ιθάκη και την Κεφαλονιά χωρίς απευθείας σύνδεση με την Πάτρα.
Και όταν σηκώνει κακοκαιρία, δεν μιλάμε για τουριστική ανάπτυξη. Κατουριόμαστε επάνω μας μήπως το νησί αποκοπεί. Αναρωτιόμαστε αν θα φτάσει ο γιατρός, το φάρμακο, το εμπόρευμα ή ο άνθρωπος που πρέπει επειγόντως να πάει στην απέναντι στεριά.
Αυτή είναι η πραγματική φέρουσα ικανότητα ενός νησιού.
Τουρισμός δίπλα στα λύματα
Η Ιθάκη εξακολουθεί να περιμένει ολοκληρωμένο βιολογικό καθαρισμό. Το έργο χαρακτηρίζεται εδώ και χρόνια «έργο πνοής» για το Βαθύ, αλλά ακόμη συζητάμε για μελέτες, χωροθετήσεις και λύσεις.
Την ίδια ώρα, υπάρχουν αυγουστιάτικα βράδια που κάθεσαι να φας δίπλα στη θάλασσα και η δυσοσμία των λυμάτων σκεπάζει το λιμάνι.
Θέλουμε περισσότερους επισκέπτες, αλλά δεν έχουμε ακόμη λύσει το βασικότερο ζήτημα δημόσιας υγείας και προστασίας της θάλασσάς μας.
Νερό με μπαλώματα
Το δίκτυο ύδρευσης παρουσιάζει συνεχώς βλάβες, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, όταν η κατανάλωση πολλαπλασιάζεται. Σωλήνες σπάνε, δρόμοι ανοίγουν, συνεργεία τρέχουν και νερό χάνεται προτού φτάσει στις βρύσες.
Η νέα μονάδα αφαλάτωσης για Βαθύ και Περαχώρι, δυναμικότητας 500 κυβικών μέτρων ημερησίως, είναι αναγκαίο και θετικό έργο. Η ίδια όμως η χρηματοδότησή της με 330.000 ευρώ αποδεικνύει ότι το πρόβλημα του νερού είναι πραγματικό και όχι γκρίνια των κατοίκων.
Δεν αρκεί να παράγουμε περισσότερο νερό. Πρέπει και το δίκτυο να μπορεί να το μεταφέρει χωρίς να χάνεται μέσα στη γη.
Σπίτια για τουρίστες, όχι για γιατρούς και καθηγητές
Κάθε καλοκαίρι επαναλαμβάνεται το ίδιο παράλογο. Υπάρχουν κλίνες για επισκέπτες, αλλά δεν υπάρχουν σπίτια για τους ανθρώπους που κρατούν ανοιχτό το Κέντρο Υγείας και τα σχολεία.
Το στεγαστικό πρόβλημα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε εκπαιδευτικοί και γιατροί να δυσκολεύονται ακόμη και να αποδεχθούν τη θέση τους. Το πρόβλημα έχει καταγραφεί και σε ρεπορτάζ για τους «άστεγους» εκπαιδευτικούς της Ιθάκης.
Η ανακατασκευή του πρώην Οικοτροφείου, με χρηματοδότηση 4,5 εκατομμυρίων ευρώ και πρόβλεψη για 19 δωμάτια και 40 κλίνες, είναι σημαντική κατάκτηση. Αλλά είναι ένα έργο που πρόκειται να γίνει. Δεν αποτελεί λύση που υπάρχει σήμερα.
Μέχρι να ολοκληρωθεί, ο καθηγητής, ο γιατρός, ο νοσηλευτής και ο εποχικός εργαζόμενος συνεχίζουν να ψάχνουν σπίτι.
Οι δρόμοι και οι παραλίες
Το οδικό δίκτυο είναι γεμάτο λακκούβες και μπαλώματα. Πολλές από τις ομορφότερες παραλίες της νοτιοανατολικής Ιθάκης παραμένουν δύσκολα ή καθόλου προσβάσιμες.
Μιλάμε για τουριστική ανάπτυξη, αλλά σε πολλά σημεία δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ασφαλή πρόσβαση ούτε για τους κατοίκους ούτε για τους επισκέπτες.
Και κάθε καλοκαίρι τα ίδια προβλήματα μεγαλώνουν μαζί με τον πληθυσμό του νησιού.
Και ο μόνιμος κάτοικος;
Η φέρουσα ικανότητα δεν μετριέται μόνο από τα δωμάτια, τις αφίξεις, τα ιστιοπλοϊκά και τα τραπέζια των εστιατορίων.
Μετριέται από το αν υπάρχει νερό στη βρύση, αν λειτουργεί η αποχέτευση, αν υπάρχει γιατρός στο Κέντρο Υγείας, καθηγητής στο σχολείο, καράβι τον χειμώνα και σπίτι για τον εργαζόμενο.
Μετριέται κυρίως από το αν ο νέος μπορεί να βρει μόνιμη εργασία και να φτιάξει τη ζωή του στην Ιθάκη ή αν είναι αναγκασμένος να φύγει.
Αυτό είναι το πραγματικό όριο που πρέπει να μας απασχολεί: όχι πόσους ακόμη επισκέπτες χωράει το Θιάκι, αλλά πόσους ακόμη μόνιμους κατοίκους κινδυνεύει να χάσει.
Ο τουρισμός πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι η κοινωνία να υπάρχει μόνο για να υπηρετεί τον τουρισμό.
Ναι στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου. Ναι στα μονοπάτια, στον θαλάσσιο τουρισμό, στον πολιτισμό και στην προστασία του χαρακτήρα της Ιθάκης.
Ναι και στην προσπάθεια του δημάρχου, που διεκδικεί όσα μπορεί με τα περιορισμένα μέσα ενός μικρού Δήμου.
Αλλά ας μη βαφτίζουμε τις εξαγγελίες «υποδομές» και τις ελλείψεις «φέρουσα ικανότητα».
Η ευθύνη ανήκει κυρίως στο κράτος, το οποίο θυμάται τα νησιά ως τουριστικές βιτρίνες, αλλά προσφέρει ψίχουλα για την επιβίωση των ανθρώπων τους τον χειμώνα.
Βιώσιμη Ιθάκη δεν είναι εκείνη που μπορεί να υποδεχτεί περισσότερους τουρίστες. Είναι εκείνη που μπορεί πρώτα να κρατήσει ζωντανούς, ασφαλείς και αξιοπρεπείς τους μόνιμους κατοίκους της.
Όλα τα υπόλοιπα είναι γλάρος γιαχνί.
Η Λαϊκή Συσπείρωση Ιθάκης, με μια εκτενή και ενδιαφέρουσα ανακοίνωση, ανέπτυξε τις θέσεις της σχετικά με τα πεπραγμένα της τοπικής δημοτικής αρχής για το έτος 2025.
Πεπραγμένα που, όπως συμβαίνει στη συντριπτική πλειονότητα των δήμων της χώρας, αφορούν, σε μεγάλο βαθμό, έργα και παρεμβάσεις άχρηστες, αποτυχημένες, καθυστερημένες, υπερκοστολογημένες και, σε πολλές περιπτώσεις, επιζήμιες για το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση της Λαϊκής Συσπείρωσης σχετικά με τη μετατροπή του τουρισμού σε μονοκαλλιέργεια. Μια μονοκαλλιέργεια που δένει την τοπική κοινωνία χειροπόδαρα και την καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη στις διεθνείς οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές. Καταγγέλει επίσης τις γιγαντιαίες στρατηγικές «επενδύσεις» που καταστρέφουν τον τόπο και επισημαίνει ότι η χώρα μετατρέπεται σταδιακά σε ένα απέραντο τουριστικό πάρκο για ξένους επισκέπτες υψηλού εισοδήματος, ενώ οι ίδιοι οι Έλληνες αποκλείονται ολοένα και περισσότερο από την πρόσβαση στον τόπο τους.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση
---------------------------------------
ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΙΘΑΚΗΣ
ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΕΤΟΥΣ 2025
(Όπως διατυπώθηκαν στην ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ιθάκης της 28ης Ιούλη 2026)
Η ετήσια ειδική συνεδρίαση στην οποία παρουσιάζονται τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής , αποτελεί ένα ακόμα γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι η τοπική διοίκηση είναι δεμένη στο άρμα των καθεστωτικών επιλογών και αναγκάζεται κάθε χρόνο να εκδίδει ένα «προεκλογικό» στην ουσία φυλλάδιο, στο οποίο πρέπει να διατυμπανίζει το πόσο καλά συνεργάζεται με την κυβέρνηση και πόσο ωραία προχωρούνε μαζί στην λεωφόρο της καθ’ αυτούς ανάπτυξης.
Αλλά είναι έτσι τα πράγματα; Αυτή είναι η αλήθεια; Πως όλα πάνε καλά και θα πρέπει να ευχαριστούμε την κυβέρνηση και τον δήμαρχο που δι’ ενεργειών τους ζούμε σε έναν παράδεισο;
Πριν από χρόνια ένας αστός πολιτικός είχε πεί πως εκεί που ευημερούν οι αριθμοί δυστυχούν οι κάτοικοι.
Εμείς δεν ισχυριζόμαστε ότι στην Ιθάκη ο λαός της δυστυχεί με την αστική έννοια του όρου. Όμως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά για την κοινωνία μας, που βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα της τουριστικής μονοκαλλιέργειας, χωρίς καμία απολύτως αντίδραση εκ μέρους της δημοτικής αρχής, με συνέπεια να αλλάζει προς το χειρότερο η ποιότητα ζωής στον τόπο μας, να φθίνουμε σαν κοινωνία, να γεράζουμε, και εμείς να καθόμαστε να μετράμε ευρώ και να πανηγυρίζουμε πάνω σε ένα σκηνικό.
Τα πρόσφατα επίσημα στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν για τον τουρισμό είναι η απόδειξη ότι η χώρα μετατρέπεται σταδιακά σε ένα απέραντο τουριστικό πάρκο για ξένους επισκέπτες υψηλού εισοδήματος, ενώ οι ίδιοι οι Έλληνες αποκλείονται από τον τόπο τους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Μάιο του 2026:
Ακόμη και μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού η εικόνα δεν αλλάζει. Τον Αύγουστο του 2025 οι Έλληνες αντιστοιχούσαν μόλις στο 23,5% των αφίξεων και στο 16% των διανυκτερεύσεων. Και όσοι καταφέρνουν να φύγουν, μένουν όλο και λιγότερο.
Ο μέσος Έλληνας παραμένει σε κατάλυμα μόλις 2,2 ημέρες, ενώ ο ξένος επισκέπτης 4,3 ημέρες, σχεδόν τις διπλάσιες.
Ο λόγος είναι προφανής - Σύμφωνα με τη Eurostat, το 46,6% των Ελλήνων δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να κάνει ούτε μία εβδομάδα διακοπές μακριά από το σπίτι του.
Και όμως, αντί να προστατεύσει τον τόπο και να ενισχύσει έναν τουρισμό που να ωφελεί την κοινωνία, η κυβέρνηση συνεχίζει να εγκρίνει γιγαντιαίες "στρατηγικές επενδύσεις" που καταστρέφουν ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Το τίμημα το πληρώνουμε οι μόνιμοι κάτοικοι της χώρας:
Κρήτη, Χαλκιδική, Αργολίδα, Κέα, Σαντορίνη, Μύκονος, Μήλος, Ίος, Πάρος, Ιθάκη, Ρόδος είναι τα σημαντικότερα μέρη που καταστρέφονται ταχύτατα από αυτήν την πολιτική. Ακόμα και μικρά, σχεδόν ακατοίκητα νησιά, όπως οι Πεταλιοί και ο Διάπορος δεν εξαιρούνται. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι το τεράστιο συγκρότημα του Ελληνικού, μεγάλο κομμάτι του οποίου αφορά οικοδόμηση πανάκριβων κατοικιών για πώληση.
Οι νέες αυτές τουριστικές πόλεις - συνήθως περίκλειστες - απευθύνονται σε μια μικρή παγκόσμια οικονομική ελίτ, σε ανθρώπους που αγοράζουν κατοικίες εκατομμυρίων ευρώ και περνούν λίγες εβδομάδες τον χρόνο σε ιδιωτικά θέρετρα.
Όμως όλα αυτά βαφτίζονται "ανάπτυξη". Για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν ο Έλληνας δεν μπορεί ούτε να κάνει διακοπές στη χώρα του; Όταν εκδιώκεται από τις ίδιες τις παραλίες του, σε περίπτωση που δεν μπορεί να πληρώσει πανάκριβες υπηρεσίες; Η "ανάπτυξη" αυτή έχει μόνο έναν στόχο - να αυξηθούν τα κέρδη λίγων επενδυτικών ομίλων – στις περισσότερες περιπτώσεις ούτε καν ελληνικών.
Δεν χρειαζόμαστε άλλη "ανάπτυξη" που καταστρέφει τον φυσικό μας πλούτο και αποκλείει την κοινωνία από αυτόν. Χρειαζόμαστε μια Ελλάδα που να ανήκει στους ανθρώπους της, όχι στα χαρτοφυλάκια των διεθνών και εγχώριων funds και μεγάλων επενδυτών.
Επί της ουσίας τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής για το έτος 2025 αποτελούν ένα συνδυασμό έργων που έγιναν και από τον Δήμο Ιθάκης αλλά και από άλλους κρατικού και περιφερειακούς φορείς και εμφανίζονται σαν να έγιναν από τον Δήμο Ιθάκης.
Συγκεκριμένα: Αναφέρονται στα πεπραγμένα ως δημοτικά έργα οι κατά κοινή ομολογία αποτυχημένες διανοίξεις δασικών δρόμων στην Μαρμαροσπηλιά και στην Εξωγή (εκεί μάλιστα το έργο αναφέρεται πως βρίσκεται στην έναρξή του) καθώς και η άθλια τσιμεντόστρωση του δρόμου προς τα Καμίνια, στα πλαίσια της ανάπτυξης της παραλίας.
Έχουμε αναφέρει πάρα πολλές φορές πως το πρόγραμμα ANRINERO II θα αποτελέσει στο άμεσο μέλλον αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης, κάτι σαν δασικός ΟΠΕΚΕΠΕ, για την κατασπατάληση χρημάτων που προέρχονται από την καταλήστευση του λαού. Πιστεύουμε πως αυτή η επιμονή της δημοτικής αρχής να εξιδανικεύει μία εμφανέστατη σπατάλη, μόνο καλό δεν κάνει στον τόπο μας.
Επίσης εμφανίζεται σαν δημοτικό έργο η επισκευή του παλιού Ειρηνοδικείου και η μετατροπή του σε Οδυσσειακό Κέντρο. Δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου οι ενδοαστικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ της τοπικής και της περιφερειακής διοίκησης αφού σε τελική ανάλυση υπηρετούν τους ίδιους σκοπούς και στόχους, απλώς εμείς επισημαίνουμε ότι άλλος είναι ο φορέας εκτέλεσης του έργου αυτού.
Επί της ουσίας και εντελώς ενδεικτικά .
Η ολοκλήρωση του έργου Χάνι – Άγιος Ιωάννης γίνεται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος για την καθυστέρηση αυτή. Μάλλον εξυπηρέτηση προς τον εργολάβο υπάρχει για να μπορέσει να εκτελέσει παράλληλα και το μπάζωμα του Μπροστά Αετού από τα υλικά που εξορύσσει από το έργο αυτό.
Αναφέρονται διάφορα ποσά για την υποβολή μελέτης για την αγροτική οδοποιία του Μαραθιά, μεταξύ των άλλων, όταν ακόμα δεν ξέρουμε το πότε θα χαρακτηρισθούν ως αγροτικοί οι δρόμοι αυτοί, κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται βέβαια ο Δήμος Ιθάκης, αλλά ευθύνεται η ΚΕΔΕ που δεν πιέζει καθόλου την κεντρική διοίκηση να ολοκληρώσει την σχετική διαδικασία για τους γνωστούς λόγους δηλαδή την κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης προς όφελος των μεγαλοϊδιοκτητών.
Αναφέρεται ως μεγάλη επιτυχία η έγκριση της μελέτης για την διαπλάτυνση των κρηπιδωμάτων και των πεζοδρομίων στο λιμάνι στο Βαθύ, ενώ είναι πασιφανές το τι μεγάλα προβλήματα θα δημιουργήσει ένα τέτοιο φαραωνικό έργο.
«Ξεπετιέται» στην κυριολεξία ως έργο ο βιολογικός καθαρισμός χωρίς να αναφέρεται επί της ουσίας τίποτε απολύτως από όσα συνέβησαν μέσα στην χρονιά που πέρασε.
Αν είμαστε στην θέση σας, δεν θα αναγράφαμε ως επιτυχία την κατάσταση των μονοπατιών, αλλά θα φροντίζαμε να αλλάζαμε ριζικά την πολιτική μας για τα μονοπάτια.
Ως τελικό συμπέρασμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Δήμος Ιθάκης λειτουργεί ως διαφημιστής των πεπραγμένων της κυβέρνησης, ως τροχονόμος των χρημάτων που αυτή εισπράττει με την άγρια φορολόγηση του ελληνικού λαού, χωρίς καμία απολύτως διάθεση να διαθέσει διαφορετικά τα μεγάλα ποσά που σε πολλές περιπτώσεις κατασπαταλά η κυβέρνηση προς όφελος των εργολάβων.
Δεν νομίζουμε πως πρέπει να πανηγυρίζει η δημοτική αρχή για τον ρόλο που έχει αναλάβει αλλά να καταλάβει πως πρέπει να αλλάξει ριζικά πολιτική, πράγμα που φυσικά δεν θέλει.
Καταψηφίζουμε την εισήγηση του Δήμαρχου για όλους τους παραπάνω λόγους.
Ο Νικόλαος Γλύξμπουργκ είναι ο γιος του πρώην βασιλιά της Ελλάδας, Κωνσταντίνου, ο οποίος πρόσφατα άλλαξε το επίθετό του και από Νικόλαος Γλύξμπουργκ αποφάσισε να λέγεται Νικόλαος Ντε Γκρες - όπως λέμε Λεονάρντο ντι Κάπριο, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Σαρλ ντε Γκωλ, Γκυ ντε Μωπασάν ή Σιμόν ντε Μποβουάρ
Αυτό το “ντε” ή το “ντι” που συναντιέται συνήθως στη Γαλλία ή στην Ιταλία δηλώνει σχέση με έναν τόπο ή μια οικογένεια και παράλληλα αφήνει και μια αριστοκρατική αύρα στο άκουσμά του. Ο αριστοκράτης Νικόλαος της Ελλάδας δηλαδή.
Από γραμματικής απόψεως, ο Ντε Γκρες κλίνεται κατά το «Ντενεκές»… Ο Ντεγκρές, του Ντεγκρέ, τον Ντεγκρέ, ω Ντεγκρέ ….Οι Ντεγκρέδες, των Ντεγκρέδων, τους Ντεγκρέσες, ω Ντεγκρέδες
Από πραγματολογικής απόψεως, όλοι οι Έλληνες είμαστε Ντεγκρέδες και ίσως θα έπρεπε να διεκδικήσουμε να αναγράφεται στην ταυτότητά μας - όπως κάποτε κατεβαίναμε στους δρόμους για να αναγράφεται στην ταυτότητά μας το “Χριστιανός Ορθόδοξος”. Σε κάποιους Έλληνες μάλιστα θα ταίριαζε πολύ ωραία. Ίσα κι όμοια για παράδειγμα ακούγεται το Μισέλ Ασημακοπούλου με το Μισέλ Ασημακοπούλου Ντε Γκρες; Ή το Ελίζα Βόζενμπεργκ με το Ελίζα Βόζενμπεργκ ντε Γκρες; Όχι βέβαια
Πού τον θυμηθήκαμε τώρα τον Ντεγκρέ, θα μου πείτε. Τον θυμηθήκαμε γιατί διαβάσαμε σε διάφορα Μέσα πως ο Ντεγκρές συμμετέχει εδώ και αρκετά χρόνια στις αποστολές της Axion Hellas, μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στην παροχή βοήθειας στους μόνιμους κατοίκους των απομακρυσμένων νησιών. Και στα πλαίσια αυτής της ιδιότητας, ο Ντεγκρές μαζί με άλλα στελέχη της Axion Hellas πραγματοποίησαν διαδοχικές επισκέψεις σε Ιθάκη, Μεγανήσι, Κάλαμο και Καστό το περασμένο Σαββατοκύριακο, προκειμένου να καταγράψουν τις ανάγκες των κατοίκων.
Στο πλαίσιο λοιπόν αυτών των επισκέψεων, ο Ντεγκρές συναντήθηκε με το δήμαρχο και την έπαρχο Ιθάκης και βγάλανε ωραίες φωτογραφίες. Φωτογραφίες χρήσιμες για την πολιτική εικόνα των εν λόγω αιρετών. Όχι όμως κοινές, καθώς, σύμφωνα με όσα ακούγονται στο νησί, οι δύο τοπικοί άρχοντες βρίσκονται στα μαχαίρια, με τον κάθε έναν να προσπαθεί να επιβληθεί έναντι του άλλου, διεκδικώντας την πατρότητα κάθε έργου που ολοκληρώνεται και αποδίδοντας στον άλλον την ευθύνη για κάθε έργο που καθυστερεί ή «κολλάει».
Ένα πάντως φαίνεται να τους ενώνει: η αγάπη τους για τις φωτογραφίες, τις χειραψίες, τις δημόσιες σχέσεις και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Και οι δύο θα ευχαριστήσουν τον Ντεγκρέ για όσα δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τους κατοίκους του νησιού τους. Και θα συνεχίσουν από την επόμενη ημέρα να ψάχνουν χομπίστες φιλάνθρωπους για να καλύψουν ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες του νησιού, όπως η εξεύρεση ενός παιδιάτρου
Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας
(στίχοι Αντώνης Ανδρικάκης)
Χθες παίχτηκε άλλη μία πράξη ενός έργου στο οποίο συμμετέχει ολόκληρη η χώρα
Λίγα λόγια για το έργο
Πριν από 15 χρόνια, ένα πλοίο που επί τρεις δεκαετίες το κυβερνούσαν εναλλασσόμενα δύο οικογένειες καπεταναίων, έπεσε στα βράχια
Το πλήρωμα του πλοίου εξεγέρθηκε και έβαλε στο τιμόνι έναν νέο δόκιμο καπετάνιο, τον Ελπιδοφόρο που τους υποσχέθηκε πως θα ξεκολλήσει το πλοίο από τα βράχια και θα το οδηγήσει σε ήρεμες και όμορφες θάλασσες.
Ήταν νέος, ωραίος - και έλεγε και ποιήματα. “Η πιο όμορφη θάλασσα”, τους είπε, “είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει”
Δεν γνωρίζουμε εάν ο ίδιος ήξερε ότι το απόσπασμα ήταν του Αζίζ Νεσίν ή αν του το είχε σφυρίξει ο πιστός του φίλος, ο Θανάσης, μια παλιά καραβάνα που ήξερε πολλά πράγματα – όπως το να γράφει βιβλία και να υποστηρίζει πότε το ένα και πότε το αντίθετο. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το πλήρωμα ήταν ενθουσιασμένο και έτοιμο να σηκώσει πανιά
Αμ δε! Οι μέρες περνούσαν, αλλά μάταια περίμεναν το σύνθημα. “Γνωρίζουμε ότι το καράβι είναι στα βράχια, όμως εάν το ξεκολλήσουμε μπορεί να βουλιάξει” τους είπε ο Ελπιδοφόρος. “Ας το αφήσουμε έτσι όπως είναι . Θα τρώμε λιγότερο, θα ψαρεύουμε και λίγο και κάπως θα τη βγάλουμε”
Το πλήρωμα σήκωσε τους ώμους και ένευσε συγκαταβατικά. Όσο για τους αξιωματικούς που πίεζαν για δράση, τους παρέδωσε στην πυρά των δημοσιογράφων
Πέντε χρόνια έμεινε καπετάνιος ο Ελπιδοφόρος με το πλοίο κολλημένο στα βράχια. Δεν βούλιαζε, αλλά ούτε και προχωρούσε. Τα ύφαλα είχαν γεμίσει πρασινάδα και στρείδια και το πλήρωμα συνήθισε την ακινησία. Έπαιρνε και καμιά κονσέρβα και βολευόταν - πού να μπλέκεις τώρα με φουρτούνες και καρχαρίες;
Στο τέλος, τόσο είχε συνηθίσει στην ακινησία, που αποφάσισε να αλλάξει καπετάνιο και να βάλει στη θέση του έναν από τις παλιές οικογένεις – αυτές ακριβώς που είχαν ρίξει το πλοί στα βράχια. “Αφού έτσι κι αλλιώς το καράβι δεν κουνιόταν, όποιος και να είναι καπετάνιος το ίδιο κάνει”, σκέφτηκε το πλήρωμα και έστειλε τον Ελπιδοφόρο στην καμπίνα του, όπου αυτός έπεσε σε έναν βαθύ ύπνο
Έξι χρόνια πέρασαν με το νέο καπετάνιο. Το καράβι έγινε ένα με τα βράχια. Η πρασινάδα στα ύφαλα είχε πια γίνει δάσος. Οι προμήθεις του πληρώματος λιγόστευαν. Αντίθετα, ο καπετάνιος, κλεισμένος στην καμπίνα του, μαζί με τους αξιωματικούς, γλεντούσε καθημερινά με χαβιάρι και σαμπάνια. Όποιος τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, έτρωγε ξύλο και παραδιδόταν στον Αρη Πορτοσάλτε, τον δήμιο του πλοίου
Οι αναταραχές ξύπνησαν τον Ελπιδοφόρο, που έφτιαξε έναν καφέ, απελευθέρωσε ένα περιστέρι που είχε κλειστεί μαζί του στην καμπίνα και άρχισε να γράφει ένα βιβλίο
Tο πλήρωμα του πλοίου έσπευσε να το αγοράσει. “Τουλάχιστον θα διαβάζουμε για να ξεχνάμε την πείνα μας”, σκέφτηκαν. ”Και ίσως, αν τον ξαναβάλουμε καπετάνιο, μπορεί να τρώμε περισσότερο φαγητό και λιγότερο ξύλο. Είναι κι αυτό μια κάποια λύσις”
Η συνέχεια του έργου σε κάποιο άλλο θέατρο, σε κάποια άλλη πόλη
«Σε βρήκα έξω απ’ την Ιεριχώ
να κλαις στων σαλπισμάτων το σκοπό
φωτόνια στην παλάμη να κρατάς
πέντε δηνάρια το ’να να πουλάς.
Και οι τυφλοί τα οράματα
πώς κοίταζαν κατάματα
παραμυθάκι μου ακριβό,
να ’ξερες πόσο Σ’ αγαπώ.
Και καθώς δεν επέφτανε τα τείχη
να φύγουμ’ είπες κι όπου μας βγάλει η τύχη
και πάει στη νύχτα ακέφαλη η πορεία
μας φέγγει μια ετερόφωτη λυχνία.
Τώρα ανακάλυψες μεμιάς
σαράντα αιώνες μοναξιάς
παραμυθάκι μου ακριβό,
βαλκανικά σε χαιρετώ»
Η “Ωδή σε ένα δρομέα ημιαντοχής” γράφτηκε από τον Άλκη Αλκαίο και το Θάνο Μικρούτσικο και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο “Eμπάργκο” του 1982
Λέγεται ότι αποτελεί κριτική απέναντι στο Διονύση Σαββόπουλο και τις πολιτικές μεταμορφώσεις του
Ένα έργο τέχνης όμως δεν είναι ποτέ μονοσήμαντο – δε χωράει σε μία μόνο ερμηνεία. Κάθε ακροατής. θεατής ή αναγνώστης το αγγίζει και το προσαρμόζει στο σημείο όπου, κατά τη δική του κρίση, κουμπώνει καλύτερα
Και εμένα μου κούμπωσε στον Αλέξη Τσίπρα. Μπορεί να έκανα λάθος – μπορεί και όχι. Είναι όλα θέμα ερμηνείας
«Παραμυθάκι μου ακριβό … των 28 ευρώ». Κρίμα …
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
