H Attica Voice παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις συζητήσεις για την ανάγκη συγκρότησης ενιαίου εκλογικού μετώπου των αριστερών δυνάμεων, αντιλαμβανόμενη με απόγνωση ότι η πολυδιάσπαση στο χώρο της Αριστεράς αποτελεί βούτυρο στο ψωμί του συστήματος.
Όταν μιλάμε για μέτωπο αριστερών δυνάμεων, αναφερόμαστε στο χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στο ΚΚΕ και το κόμμα του Τσίπρα
Από τη μία, το ΚΚΕ από μόνο του είναι αυτό που αποκλείει κάθε συνεργασία με οποιονδήποτε για ο,τιδήποτε – επιπλέον έχει πετάξει από πάνω του τον όρο «αριστερός»
Από την άλλη, το κόμμα του Τσίπρα μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο «Αριστερά» στον τίτλο του, αλλά -ας μην έχουμε αυταπάτες- απευθύνεται κυρίως στο χώρο που κάλυπτε κάποτε το ΠΑΣΟΚ μέχρι την μνημονιακή κατάρρευσή του. Το χώρο δηλαδή της ακίνδυνης Κεντροαριστεράς, αυτής που διακινεί την απάτη ή έχει την αυταπάτη πως μπορούν να προωθηθούν τα λαϊκά συμφέροντα χωρίς τη σύγκρουση με την ολιγαρχία που κυβερνάει στην πραγματικότητα τον τόπο
Για το σκοπό αυτό, εγκαινιάζουμε μια ενότητα άρθρων που αναφέρονται σε αυτό ακριβώς, την ανάγκη δηλαδή συγκρότησης ενιαίου αριστερού εκλογικού μετώπου. Στην ενότητα αυτή θα εντάσσουμε άρθρα που μας κινούν το ενδιαφέρον, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι συντασσόμαστε απόλυτα με όλες τις διαπιστώσεις τους
Κάνουμε αρχή σήμερα με ένα άρθρο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Άγγελου Τσέκερη, που κινείται αυτή τη στιγμή στο χώρο της Νέας Αριστεράς
--------------------------------------------------------------------------------------
Τι θα κάνει η Αριστερά;
Τον Τσίπρα αδυνατώ να τον παρακολουθήσω γιατί ούτε τον ενδιαφέρει ούτε μπορεί, πλέον, να πει μισή κουβέντα για να πείσει έναν αριστερό άνθρωπο ότι μιλάει εκ μέρους του.
Αυτό που με νοιάζει είναι η Αριστερά. Γιατί σήμερα, χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μια Αριστερά που να αξίζει στον τόπο, να αξίζει στον κόσμο της εργασίας, να αξίζει στους αριστερούς ανθρώπους. Και αυτή τη στιγμή δεν την έχουμε.
Με πολύ λίγα λόγια η κατάσταση είναι η εξής:
Στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει απόλυτη ακινησία. Ο ένας περιμένει να δει τι θα κάνει ο άλλος. Το μόνο για το οποίο κατάφεραν να ενεργοποιηθούν ήταν για να απορρίψουν την πρόταση του Πολάκη για εκλογή Προέδρου πριν από τις εθνικές εκλογές. Δεν κρίνω την πρόταση επί της ουσίας, παρατηρώ όμως ότι με την απόρριψη της, ο χώρος επέστρεψε στην φυσική του κατάσταση που είναι η ακινησία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να παίρνει καμία πρωτοβουλία προς καμία κατεύθυνση – άσχετα από το τι κάνει ο καθένας για τον εαυτό του. Μένοντας ακίνητος οδηγείται σε αυτόνομη κάθοδο, ελπίζοντας ότι μέχρι την τελευταία στιγμή κάτι θα συμβεί και θα περάσουν το 3%. Δεν θα συμβεί. Εκτός αν το κάνουν οι ίδιοι.
Στην Νέα Αριστερά, το πρόβλημα είναι άλλου τύπου. Κινητικότητα υπάρχει αλλά καταναλώνεται σε εσωτερικές διαδικασίες. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει και κάθε τόσο, τις βάζουν στο τραπέζι και τοποθετούνται επί αυτών ξανά και ξανά.
Αδυνατώντας να σχεδιάσει κάποιες πρωτοβουλίες ή έναν οδικό χάρτη, ή έστω να αποφασίσει μια κατεύθυνση προς την οποία να κινηθεί, η Νέα Αριστερά πάει σε συνέδριο, έχοντας την αυταπάτη ότι εκεί θα λυθεί το θέμα της εκλογικής τακτικής.
Τίποτα δεν θα λυθεί. Οι ομάδες θα εξαντλήσουν την ενεργητικότητά τους στην πάλη των συσχετισμών και στο τέλος θα γίνει μια ψηφοφορία, η οποία, όποιος και να κερδίσει, δεν θα δεσμεύει αυτόν που θα την χάσει.
Έτσι, και μετά το συνέδριο η Νέα Αριστερά θα πράξει αναλόγως με τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν. Μπορεί αυτό να προκαλέσει διάσπαση, μπορεί να προκαλέσει αυτόνομη κάθοδο, μπορεί κάτι άλλο. Σημασία έχει ότι και εδώ το κόμμα περιμένει τις συνθήκες να καθορίσουν την γραμμή του αντί να κινηθεί σε μια γραμμή ώστε να διαμορφώσει τις συνθήκες.
(Δεν θα αναφερθώ καθόλου στο ΜΕΡΑ. Υπάρχουν εκεί άνθρωποι που τους εκτιμώ ειλικρινά, αλλά ένα κόμμα που ζητάει δηλώσεις μετανοίας για να συνεργαστεί δεν με ενδιαφέρει. Είναι θέμα πολιτικής αξιοπρέπειας.
Υπενθυμίζω απλώς ότι με αυτήν ακριβώς την γραμμή, το 2023, το ΜΕΡΑ ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν κατάφερε να επωφεληθεί από την ολοκληρωτική κατάρρευση και τον διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο δεν αύξησε τις δυνάμεις του, αλλά έχασε και την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση. Ας συνεχίσουν έτσι, τους εύχομαι ειλικρινά καλή τύχη).
Τι μπορεί να γίνει λοιπόν. Και να γίνει τώρα.
Κατά την άποψή μου, πρέπει να επιχειρηθεί η συσπείρωση του χώρου που προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2019 και αρνείται να παρακολουθήσει – ή παρακολουθεί με μισή καρδιά – τον Τσίπρα.
Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει οι υπάρχουσες δυνάμεις του χώρου αυτού, που παραμένουν οργανωμένες – επί της ουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά για να μην κρυβόμαστε, να αναμετρηθούν άμεσα και αποφασιστικά με τις παθογένειές τους. ΟΙ οποίες είναι η ροπή προς την αδράνεια και ο παραγοντισμός.
Για να σωθεί η κατάσταση και να αποκτήσει ξανά ζωή, πρέπει ο χώρος αυτός να κατεβεί στις εκλογές κάτω από ένα νέο, ενιαίο σχήμα. Όχι με τις ταμπέλες της κρίσης.
Πρέπει επίσης επικεφαλής και εκπρόσωποι του σχήματος αυτού, να μπουν νέοι άνθρωποι που δεν έχουν πρωταγωνιστήσει σε διασπάσεις, πολώσεις και σε φραξιονισμούς, έχουν κρατήσει απόσταση από τις εσωκομματικές κουζίνες και έχουν ένα καλό αποτύπωμα στον αριστερό κόσμο και την κοινωνία.
Πρέπει αυτό το σχήμα να ενισχυθεί με ανθρώπους από τον ευρύτερο χώρο. Όχι στην βάση της στενής ιδεολογικής συμφωνίας, αλλά στην βάση απλών και στέρεων δημοκρατικών αρχών.
Καταλαβαίνω ότι κάποιοι πρέπει να κάνουμε στην άκρη. Με αυτό δεν εννοώ να πάει κανείς σπίτι του τους. Κανένας δεν περισσεύει. Λέω όμως ότι η ανανέωση είναι βασική προϋπόθεση μιας επανεκκίνησης. Και στην πρώτη γραμμή πρέπει να βρεθούν άνθρωποι με κύρος και με επιρροή, με θετικό αποτύπωμα και ενέργεια, και, όσο το δυνατόν, απαλλαγμένοι από την φθορά της μακράς αποσυνθετικής πορείας.
Και τέλος η ανανέωση, εκτός από τα πρόσωπα, πρέπει να υπάρξει και στην επικοινωνία. Ώστε να ανασάνουμε, επιτέλους, να πάρει κουράγιο και δύναμη ο κόσμος της Αριστεράς και να βγούμε προς τα έξω με τις δυνάμεις μας – αντί να κουβαλάμε τόσα χρόνια στην πλάτη τις αδυναμίες μας.
Και έτσι να πάμε στις εκλογές αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε την συσπείρωση της αριστερής βάσης. Να φέρουμε πίσω τις 600.000 που στείλαμε το 2023 στην αποχή και την απογοήτευση. Να διεκδικήσουμε τον χώρο που ούτε ο Τσίπρας, ούτε το ΠΑΣΟΚ είναι σε θέση να καλύψουν. Και να βάλουμε το αριστερό αποτύπωμα σε μια προοδευτική αλλαγή.