" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
319205339 712219783586309 2265634222543469205 n  Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται"
                                               Μπρεχτ
 
του συνεργάτη μας Αλέξη Κροκιδά*
 

Ζούμε ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας. Η παρούσα κυβέρνηση ξεδιάντροπα και εγκληματικά με πράξεις και παραλείψεις πράξεων προσβάλλει, βιάζει και κατακρεουργεί τους πιο θεμελιώδεις δημοκρατικούς θεσμούς μπροστά στα έκπληκτα ή λιγότερο έκπληκτα μάτια μας. Θα έπρεπε να ανησυχούμε; Θα έπρεπε να ανησυχούμε για το ότι, τουλάχιστον από ότι φαίνεται προς το παρόν, δεν ανησυχούμε αρκετά και αρκετοί από εμάς τους πολίτες; Θα δείξει βέβαια στο χειροκρότημα ή στο κλάμα σε λίγους μόνο μήνες. Απρίλης, κοντός ψαλμός αλληλούια, ή Απρίλης ο πιο σκληρός μήνας κατά τον Τ.Σ. Ελιοτ. Ναι, οκ.

Ωστόσο ένα άλλο ερώτημα δεν θα βρει απάντηση τον Απρίλη που μας έρχεται και τούτο είναι: Μπορούμε να σώσουμε τη δημοκρατία από τους στυγνούς σφετεριστές της; Πώς και τι σημαίνει αυτό άραγε; Ας το εξετάσουμε λίγο.

Ίσως το να προσπαθούμε να σώσουμε την δημοκρατία χωρίς όμως να αγγίζουμε τον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού, είναι σαν να προσπαθούμε να σώσουμε το περιβάλλον, να αποτρέψουμε μια καταστροφική κλιματική αλλαγή χωρίς να αλλάξουμε τον τρόπο παραγωγής, δηλαδή τον τρόπο που παράγουμε (ο τρόπος παραγωγής προφανώς δεν αναφέρεται μόνο στο τεχνικό / τεχνολογικό κομμάτι της παραγωγής αλλά και στις παραγωγικές σχέσεις) αλλά και καταναλώνουμε, αν και κάποιοι καταναλώνουν και κάποιοι λιμοκτονούν, με αποχρώσεις του γκρι ή του κόκκινου (το κόκκινο του αίματος ή των κερασιών) στο ενδιάμεσο.

Αν θεωρούμε ότι η ανάπτυξη είναι μονόδρομος, που προφανώς δεν είναι, εκτός αν εννοούμε ένα εισιτήριο άνευ επιστροφής στην Παλούκαβιλ (a one-way ticket to Palookaville, συγκλονιστική ατάκα αυτή που εκστομίζει ο Μάρλον Μπράντο στην ταινία του Καζαν On The Waterfront), αλλά ακόμα κι αν το θεωρήσουμε, είναι πλέον προφανές ότι η ανάπτυξη δεν χρειάζεται τη δημοκρατία. Αυτό το ήξερε και ο Στάλιν μια χαρά και το ξέρει και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας. Το ήξερε και ο Αουγκούστο Πινοσέτ και τα αγόρια του Φρίντμαν της Σχολής του Σικάγου. Η δημοκρατία δεν χρειάζεται για την πολυπόθητη ανάπτυξη. Για τι χρειάζεται λοιπόν; Η για να μιλήσουμε κάπως λιγότερο αφηρημένα, ποιος την χρειάζεται και για τι ακριβώς;

Κατ' αρχήν, δεν μιλάμε για την μυθική Αθηναϊκή δημοκρατία, αυτόν τον αηδιαστικά ζαχαρένιο μύθο που αναγκαζόμαστε να πιπιλάμε από το Δημοτικό με αποτέλεσμα να σαπίζουν τα δόντια μας και συνεκδοχικά και το μυαλουδάκι μας. Μιλάμε για τη γένεση και εξέλιξη ενός πολιτικού συστήματος, στην Δύση τουλάχιστον, από περίπου, περίπου, τις αρχές ή τα μέσα του 19ου αιώνα. Δεν θα μαλώσουμε εδώ για την ακριβή ημερομηνία γέννησης της. Κάποιοι την τοποθετούν πιο πίσω στην Γαλλική Επανάσταση. Άλλοι στον Αμερικάνικο εμφύλιο πόλεμο. Κάποιοι ίσως μιλήσουν για τη λεγόμενη δημοκρατία της Φλωρεντίας τον 12ο αιώνα. ΟK, οι ιστορικοί ας κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς μιλάμε για ένα πολιτικό σύστημα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που εδραιώθηκε στη Δύση, τον 19ο αιώνα, καταργώντας σε μεγάλο βαθμό αν και σίγουρα όχι ολοκληρωτικά, την αριστοκρατία και τα κατάλοιπα της φεουδαρχίας. Γεννήθηκε δε νυφούλα. Παντρεμένη από τα γεννοφάσκια της με τον καπιταλισμό. Τυχαίο ίσως.

Ένα σύστημα που μάθαμε να λατρεύουμε και να θεωρούμε ως το καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης. Γιατί, ο θεός να φυλάει, ποιες είναι οι εναλλακτικές; Ο φασισμός; Η δικτατορία του προλεταριάτου; Οι αναρχικές κομμούνες σε διάφορες περιοχές και πόλεις της Ισπανίας μέχρι την επικράτηση του Φράνκο; Ο θεός να μας φυλάει, ειδικά εμάς τους άντρακλες δημοκράτες, τα παιδιά μας, τις γυναίκες μας, το βιος μας από τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς αλλά και τους φασίστες. Μην ανησυχείτε φίλοι δημοκράτες, ο θεός θα κάνει αυτό που ξέρει ή αυτό που θέλει τέλος πάντων, χωρίς να μας ρωτήσει. Ανεξερεύνητες οι βουλές του γαρ.

Παρεμπιπτόντως και προς αποφυγήν πάσης παρεξηγήσεως, δεν προσυπογράφω στο ελάχιστο στη θεωρία των δύο άκρων. Με δυο τηλεγραφικά λόγια, χωρίς περαιτέρω αναλύσεις εδώ, η εν λόγω «θεωρία» επιστρατεύεται ιστορικά, όπως εδώ στην Ελλάδα από την δεξιά, για να διαλύσει την ιστορία, να τρομάξει τον κοσμάκη και εν τέλει να προστατέψει ένα και μόνο άκρο, αυτό της εξουσίας του κράτους που παρουσιάζεται αυτάρεσκα ως η ηθικά αυταπόδεικτη ενσάρκωση της σύγχρονης δημοκρατίας.

Οι μεταφυσικές ανησυχίες μας όμως μάλλον είναι όσο αδιάφορες όσο οι μεταφυσικές ανησυχίες του Βάλτερ Μπένγιαμιν. Διόρθωση: χίλιες φορές πιο αδιάφορες, γιατί ο Μπένγιαμιν συνομιλούσε με τον Αγγελο της Ιστορίας. Εμείς συνομιλούμε με κάτι περιθωριακούς, κάτι αλκοολικούς, κάποιες ανώνυμες μοναχικότητες, κάποιες μικρές συλλογικότητες που προσπαθούν να σταθούν αλληλέγγυα δίπλα στα προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, κάποια αγγελούδια χωρίς φτερά.

Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο πλέον. Ας μη γελιόμαστε. Το δίλημμα εδώ και τώρα είναι ή παρουσιάζεται ως τέτοιο, όπως το δίλημμα του φυλακισμένου, Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Σταϊκούρας ή Τσακαλώτος; Πλεύρης ή Ξανθός; Η για τους πιο ψαγμένους, σκληρός νεο-φιλελευθερισμός ή μαλακός νεο-Κεϋνσιανισμός; Ολα τα άλλα μπορούν να περιμένουν μαζί με τις γυναίκες του Σταύρου Τσιώλη. Μάλιστα.

Αυτά τα ηθικά και πολιτικά διλήμματα είναι κατασκευασμένα στην λογική του διλήμματος του φυλακισμένου από τη θεωρία των παιγνίων. Η φυλακή είναι δεδομένη. Και δεν μιλάμε για όποια τυχαία φυλακή. Μιλάμε για το Πανοπτικόν. Σε παρακολουθούμε. Δεν ξέρεις πότε. Δεν μπορεί να ζητήσεις εξηγήσεις. Ξέρεις μόνο ότι σε παρακολουθούμε. Φτάνει αυτό. Από κει και πέρα το τι θα διαλέξεις όμως δεν είναι δεδομένο. Αυτή είναι η ελευθερία σου. Η ελευθερία (εμείς τη λέμε κυριαρχία – consumer sovereignty). Αλλη δεν υπάρχει. Εξάσκησε την λοιπόν.

Ίσως, ίσως, μπροστά σ’ αυτό το αμείλικτο δίλημμα, μήπως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε, όσο είναι καιρός, αν και καιρός μάλλον δεν υπάρχει πια, μήπως η δημοκρατία δεν έχει φάει μόνο τα παιδιά της, αλλά και τα ψωμιά της, δηλαδή τα ψωμιά των πεινασμένων και δεν σώζεται; Μα πώς; Τι να κάνουμε δηλαδή, να παραδοθούμε στους φασίστες ή στους άπλυτους; Ο ϊδιος ο Τσώρτσιλ δεν είπε -ΟΚ μετά από καμμιά δεκαριά ουϊσκάκια το είπε- ότι «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα»; Ναι αυτός το είπε.

Ίσως είναι άκρως προσβλητικό και εξοργιστικό για τους δημοκράτες, αριστερούς και δεξιούς, να ακούνε ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι πιο άθλιο ή έστω πιο άκομψο ψέμα ακόμα κι απ' αυτά που ξεστόμιζε ο Πινόκιο στενοχωρώντας τον γερο-Τζεπέτο τόσο πολύ.

Σχεδόν αντανακλαστικά οι μεν (οι αριστεροί) ίσως θα πουν, Σε καταλάβαμε, είσαι φασίστας, υποστηρίζεις τον Μπολσονάρου, τον Τραμπ, ή εδώ στον δικό μας ιερό τόπο, την Χρυσή Αυγή. Δεν θα σε αφήσουμε. Θα σε ξεσκεπάσουμε, εσένα και τα φιλαράκια σου που σου κλείνουν το μάτι με νόημα. Θα σας χτυπήσουμε αλύπητα με μια γερή δόση κεϋνσιανισμού που δεν θα ξέρετε από πού σας ήρθε. Ποτέ. Ποτέ δεν θα σας αφήσουμε να καταλύσετε την ιερή δημοκρατία. Θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των εργαζομένων, των ΛΟΑΤΚΙ+, των προσφύγων, θα υπερασπιστούμε τα βουνά και τα λαγκάδια μας και τις θάλασσες μας απέναντι στην απληστία των εταιρειών πράσινης ενέργειας. Όσον αφορά το τελευταίο, καλά ας μην υπερβάλλουμε. Οι δε δεξιοί, εξίσου αντανακλαστικά θα πουν κάτι σαν, Σας έχουμε καταλάβει αναρχοάπλυτοι, φίλοι του Κουφοντίνα, των λαθρομεταναστών, των μουσουλμάνων που θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα μας και τη Μακεδονία μας. Θα σας διαλύσουμε. Θα σαπίσετε στις φυλακές. Όσο για τη δικτατορία του προλεταριάτου, όχι εμείς, αλλά η ίδια η ιστορία αποκάλυψε τα αποτρόπαια εγκλήματα του Στάλιν και του Μαο τσε Τουνγκ. Με σας δεν έχουμε πολλά να πούμε. Σας ξεμπρόστιασε η ίδια η ιστορία. Εξάλλου εσείς δεν μας απειλείτε. Πάντως εμείς θα προασπιστούμε το μέγιστο αγαθό της δημοκρατίας κι αν κάνουμε λίγο πλιάτσικο στο δημόσιο χρήμα, κι αν παρακολουθούμε τους εχθρούς μας και τους δικούς μας και αν πνίγουμε μετανάστες και ξυλοκοπούμε όσους αντιστέκονται στο μετρό στα Εξάρχεια, κι όσους παίζουν μπάσκετ στο γηπεδάκι στον λόφο του Στρέφη, όλα τα κάνουμε για να προστατέψουμε τη δημοκρατία μας. Ναι τη δημοκρατία μας, όχι την αρχαία, αυτή που στηριζόταν στους σκλάβους για να λάμψει, αλλά τη νέα δημοκρατία, εμάς και τους κολλητούς μας δηλαδή, αυτή που στηρίζεται στους ελεύθερους που λατρεύουν τη σκλαβιά. Κι αν δεν την λατρεύουν, θα τους μάθουμε εμείς να την λατρεύουν.

 

*Ο Αλέξης Κροκιδάς είναι κοινωνιολόγος με εμπειρία στον τομέα της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα και την Αγγλία

Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε και στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 12/1/2023

Το δεκαπεντάμηνο που έρχεται θα είναι μία εκλογική χρονιά. Θα είναι μία χρονιά που η δημοκρατία θα (ξανά-) γιορτάσει. Κάλπες παντού, κάλπες για όλα τα γούστα. Μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου έρχονται εκλογές βουλευτικές, με ισχυρά ενδεχόμενη επανάληψη τους σε δεύτερο γύρο.  Τον Οκτώβριο έρχονται 2  γύροι αυτοδιοικητικών εκλογών. Και την Άνοιξη του 2024 οι ευρωεκλογές. Να χαίρεσαι να ψηφίζεις και να λυπάσαι τελικά που ψήφισες με λίγα λόγια.

Όλες οι εκλογικές διαδικασίες που έρχονται, από εκείνες των τοπικών κοινοτήτων μέχρι εκείνες που αφορούν στη «μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια», είναι βουτηγμένες σε κάθε λογής λαθροχειρίες που καμία σχέση δεν έχουν με τη δημοκρατία όπως την εννοούσαν οι γεννήτορες της. Στους συμμετέχοντες (και τελικά στην ίδια τη διαδικασία των εκλογών) υπάρχουν λεκέδες που δεν συνάδουν με την καθαρότητα που θα έπρεπε να υπάρχει. Στις εκλογές συμμετέχουν υπόδικοι, συμμετέχουν αξιωματούχοι που κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ίδιας της δημοκρατίας, συμμετέχουν υποψήφιοι που τους σκιάζουν υποψίες για χρηματισμό και διαφθορά. Και αυτό ο νόμος το επιτρέπει αφού το σύστημα των τετραετιών επιτρέπει σ’ αυτόν που βαρύνεται με την υποψία ή την κατηγορία, να είναι ο ίδιος  ρυθμιστής και νομοθέτης. Αν για παράδειγμα οι αιρετοί θα μπορούσαν να ανακληθούν αμέσως μόλις προκύψουν ενδείξεις διαφθοράς ή εγκληματικών ενεργειών ή παραλείψεων εις βάρος τους, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Αλλά δεν ζούμε σε «Σοβιετία» για να έχουμε τη δυνατότητα  να ανακαλέσουμε τους ελεγχόμενους. Ζούμε σε αστική δημοκρατία και γι΄ αυτό οι ελεγχόμενοι προστατεύονται και μάλιστα με τη δική μας έγκριση.

Απαιτεί θράσος η εκλογική διαδικασία στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Απαιτεί το θράσος που εκπορεύεται από ελαστικές συνειδήσεις που γνωρίζουν πως το παιχνίδι των εκλογών δεν απαιτεί ακεραιότητα και εντιμότητα ως βασικά εφόδια του κάθε υποψηφίου. Αυτές οι αρετές για επιζώσες συνειδήσεις μόνο, αποτελούν εμπόδιο για τις εκλογικές επιδιώξεις των «αρχόντων». Πως αλλιώς θα μπορούσε για παράδειγμα κάποιος να θέσει υποψηφιότητα όντας υπόδικος ή ακόμα και ύποπτος για εγκλήματα κατά της ίδιας της διαδικασίας;  Μόνο αν διαθέτει μία απονεκρωμένη συνείδηση και πλήρη απουσία ενσυναίσθησης. Δηλαδή να μην αισθάνεται  ντροπή απέναντι σε αυτούς που καλεί να τον ψηφίσουν ενώ κατηγορείται και ήδη δικάζεται.

Ας ξεκινήσουμε με  ένα παράδειγμα από την πρόσφατη «Ευρωπαϊκή εμπειρία» μας για να μην αρχίσουμε από  τα πιο κοντινά μας, όπως η αυτοδιοίκηση και η κυβέρνηση που ο κύκλος των υποψηφίων περιλαμβάνει άτομα που φέρουν από καιρό βαρύτατες σκιές και κατηγορίες εις βάρος τους. Πως θα σας φαινόταν αν οι ευρωβουλεύτριες που πρόσφατα πιάστηκαν «κλέπτουσες οπώρας» ζητούσαν εκ νέου την ψήφο σας; Αν τη ζητούσαν τώρα και ενώ δεν έχει εκδικαστεί καμία υπόθεση και φυσικά δεν έχει τελεσιδικήσει. Θα τις ψηφίζατε; Ακόμα και με τα «πλυντήρια της ενημέρωσης» να σας βομβαρδίζουν καθημερινά με το επιχείρημα περί μη τελεσιδικίας των υποθέσεων τους, εσείς θα διατηρούσατε την αποστροφή σας προς τα  βαρυνόμενα με υποψίες ή κατηγορίες, πρόσωπα;

Το ίδιο ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και για τις αυτοδιοικητικές και τις βουλευτικές εκλογές. Θα ψηφίζατε κάποιον ο οποίος βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου για κάποιο έγκλημα ή κάποιον που βαρύνεται με κατηγορίες για υποκλοπές ή για κάλυψη αρπάγων της λαϊκής κατοικίας; Αλλά δεν θέτουμε τέτοιο ερώτημα εμείς. Το ερώτημα οφείλουμε να το θέσουμε στους εαυτούς μας όλοι εμείς, οι ψηφοφόροι. Και η απάντηση που θα δώσουμε στον εαυτό μας θα είναι ενδεικτική για το αν διαθέτουμε ακόμα καθαρή συνείδηση και αν εξακολουθούμε να διατηρούμε ένα υγιές σύστημα αξιών. Στον εαυτό του άλλωστε κανείς δεν μπορεί να πει ψέματα

Στο δεύτερο τμήμα της σύνοψης του εκλογικού τοπίου και των πρωταγωνιστών του, στον δήμο της καρδιάς μας*  ασχολούμαστε με τους παλαιούς. Αυτούς που χαρακτηρίζονται ως «πρώην» εδώ και αρκετό καιρό, όχι όπως ο πρώην της προηγούμενης ανάρτησης που είναι  όμως απλά στην εξώπορτα του δημοτικού μεγάρου, αλλά κυρίως στην εξώπορτα των συνειδήσεων και των προτιμήσεων των πολιτών.

Τέλος πάντων, η σύνοψη του εκλογικού τοπίου της Ραφήνας δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παρουσίαση υποψηφίων ή συνδυασμών, κάτι που αποτελεί αντικείμενο του εξειδικευμένου συνεργάτη της Attica Voice, ο οποίος εντάχθηκε πρόσφατα στο επιτελείο των συντακτών της.

Ας παραλάβουμε λοιπόν το νήμα από τους απερχόμενους της προηγούμενης σχετικής ανάρτησης και ας πάμε στους παλαιού. Τους «Τέως» με αυτό το τέως να μετρά τουλάχιστον 2 χρόνια.

Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι.

Οι βλάχοι γίναν δήμαρχοι κι οι γύφτοι καπετάνιοι.

(Ελληνική προιμία που αποδίδεται και στον Γ. Σουρή)

 

Παίζουν με τη λογική μας. Διαχέουν τη φήμη, καλλιεργούν το έδαφος για να δώσουν συγχωροχάρτι  στους πραγματικούς ενόχους,  χτυπώντας την πυροσβεστική και την αστυνομία.

Φταίνε γιατί ήταν ξεχαρβαλωμένες και δεν κατέστειλαν τον κίνδυνο της φωτιάς.

Ναι, είναι υπεύθυνες γιατί δεν έσβησαν την φωτιά. Αλλά για την πρόληψη και για τις ουσιαστικότερες ευθύνες αυτών που είναι επιφορτισμένοι με το έργο της πρόληψης και της πολιτικής προστασία, δεν αρθρώνουν κουβέντα. Γιατί;

Δεν λένε κουβέντα για:

  • Πολιτική προστασία σε περιφέρεια και δήμους (δεν είναι μόνο ο γραμματέας και η γενική γραμματεία)
  • Σχέδια αντιμετώπισης κινδύνων σε περιφέρεια και δήμους (το συντομότερο ανέκδοτο)
  • Πρόληψη σε περιφέρεια και δήμους (μη γελάτε)
  • Ευθύνες, διάρθρωση και λειτουργία περιφερειακών υπηρεσιών
  • Ευθύνες, υποχρεώσεις  και  λειτουργία των δήμων

Ακόμα δεν τελείωσε η έρευνα για τους εγκληματίες και το έγκλημα στον Μάτι, στον Βουτζά και στο ανατολικό Πεντελικό και την θάλασσα του νοτίου Ευβοϊκού και οι ενορχηστρωτές του παιχνιδιού της συγκάλυψης έχουν επιδοθεί σε συστηματικό ξέπλυμα των αυτοδιοικητικών και ενόψει εκλογών

Οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για την απουσία των βασικών δομών πρόληψης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης κινδύνων, στέκονται με απύθμενο θράσος και πυροβολούν τα σώματα ασφαλείας, Αστυνομία και Πυροσβεστική, νομίζοντας πως όσο πιο πολύ φωνάζουν, τόσο αποτελεσματικότερα θα κρύψουν την ανικανότητα τους και τον ενδεχόμενο δόλο  τους, στην διάλυση κάθε δομής δασικής και πολιτικής προστασίας  που θα όφειλαν  να διατηρούν,  στα  αδίκως επονομαζόμενα «κύτταρα δημοκρατίας», που για την κακή μας μοίρα διοικούν .

Τραγικές  αλλά και γελοίες φιγούρες ταυτόχρονα, μικροπρεπείς και άνοες  μαζί, προσπαθούν να πείσουν πως «δεν έχουν καμία σχέση» με το έγκλημα.

Περιφερειάρχισσα που διατείνεται πως είναι επιχειρησιακά ανεύθυνη και δεν γνωρίζει τι σημαίνει πολιτική προστασία.

Δήμαρχοι που μας φτύνουν ξεδιάντροπα και δεν έχουν μία στάλα φιλότιμα, τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να παραδεχτούν πως –κατ’ εικόνα και ομοίωση της περιφέρειας- δεν διαθέτουν σχέδια διαχείρισης και αντιμετώπισης κινδύνων. Η ευθύνη τους εξαντλείται στην κατοχή ενός κινητού τηλεφώνου και στην αποδοχή ενός sms, που θα τους «δίνει την εντολή» για να πράξουν το αυτονόητο. Τόσο ανθρωπάκια που τελικά το να ασχολείται ο Εισαγγελέας μαζί τους, αποτελεί τη μοναδική  τους διάκριση,  σε αυτή τη μίζερη ζωή τους.

Όταν  ο Καλλικράτης πέρασε εξουσίες και δομές στην τοπική αυτοδιοίκηση, ο νομοθέτης νόμιζε πως αυτή διαθέτει ικανά στελέχη να οργανώσουν και να διαχειριστούν τα μεγάλα και τα κρίσιμα. Αποδείχθηκε, σε μία σειρά τραγικών γεγονότων, πως επρόκειτο για πλάνη γιατί παρέδωσε ακόμα και την πολιτική προστασία, σε ένα συνονθύλευμα υπερφίαλων, κενόδοξων και εντέλει ανίκανων ανδραρίων και γυναίων.

Μόνο η εξουσία και ο τίτλος ήταν γι’ αυτούς το κρίσιμο.  Όσες υποχρεώσεις συνεπάγεται η εκλογή τους στο αξίωμα, τις είχαν περάσει ήδη σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Δεν πέρασαν σε δεύτερη μοίρα εκείνα που διαθέτουν ή παράγουν προστιθέμενη οικονομική αξία, που η ανοησία τους τα επικέντρωνε σε ψευδεπίγραφα αναπτυξιακά και ουσιαστικά καταστρεπτικά σχέδια για τον τόπο.  Ο άνθρωπος δε σημαίνει τίποτα για τα όντα αυτά. Η φύση είναι ένα μηδέν για τις ασήμαντες αυτές υπάρξεις.  Αυτό δεν άργησε να αποδειχτεί. με τραγικό, ολέθριο τρόπο. Και τα ολέθρια σχέδια τους εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη, υποσχόμενα τα ακόμα χειρότερα.

Είναι ευκαιρία, δεδομένων των επρχόμενων εκλογών, να εξαφανίσουμε τους ενόχους. Να τους κάνουμε να πληρώσουν και να καταλάβουν γιατί πληρώνουν. Να δείξουμε έτσι και στους επόμενους πως δεν είμαστε κοπάδι υπό διαχείριση. Δεν είμαστε ζωικό κεφάλαιο, κτήμα του καθενός που εύκολα ξεγελά για το ποιόν του. Τα έργα του καθενός μιλάνε και όχι τα λόγια.

Ακόμα και αν η Δικαιοσύνη τους βρει ελαφρυντικά και τους αποθέσει σε πουπουλένιο πάπλωμα (ο ζοφερός κύκλος των δημοσιοσχεσιτών και των μέσων ανάλογα με τα συμφέρον των ιδιοκτητών τους καλά κρατεί)  οι ψηφοφόροι πρέπει να διατηρήσουμε την αξία της γνώμης μας αλώβητη.

Ειδικά στους θρασείς που αξιώνουν και επιβράβευση της ανικανότητας τους  δια της ψήφου του εκλογικού σώματος, το μάθημα πρέπει να είναι ηχηρό ώστε να εμπεδωθεί από όλους πως δεν μπορούν να παίζουν μαζί μας. Δεν μπορούν να παίζουν με τις ζωές μας, με τον τόπο μας  αλλά ούτε και με τη λογική μας.

Σελίδα 2 από 2

Youtube Playlists

youtube logo new

Χρήσιμα

farmakia

HOSPITAL

youtube logo new

© 2022 Atticavoice All Rights Reserved.