"Comfortably Numb" … Η φράση αυτή περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία κάποιος αποστασιοποιείται συναισθηματικά ή σωματικά από τον πόνο ή τα προβλήματά του, βρίσκοντας μια παράξενη παρηγοριά, ακόμη και μια αίσθηση ασφάλειας, μέσα σε αυτή την αποστασιοποίηση.

Αυτός είναι και ο τίτλος ενός από τα πιο εμβληματικά τραγούδια των Pink Floyd που κυκλοφόρησε το 1979 στο πλαίσιο του θρυλικού δίσκου The Wall

Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, ο Roger Waters, συνιδρυτής των Pink Floyd, αποφάσισε να κυκλοφορήσει μία νέα,  ανανεωμένη εκδοχή του "Comfortably Numb" σε συνεργασία με την Παλαιστίνια μουσικό Mona Miari θέλοντας να λειτουργήσει ως μια επείγουσα, παγκόσμια κραυγή αφύπνισης και συσπείρωσης απέναντι στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα από τον Ισραηλινό στρατό κατοχής

Η νέα εκδοχή αποτελεί μια πλήρη δομική και θεματική αναθεώρηση του κλασικού τραγουδιού του 1979, καθώς εξαφανίζεται το εκρηκτικό σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας του David Gilmour και στη θέση του ακούγεται η, σαν μοιρολόι, ερμηνεία της Mona Miari που μεταμορφώνει  τελείως το τραγούδι

Αντί του φανταστικού ροκ σταρ Pink που γλιστράει στην απάθεια που προκαλείται από τα ναρκωτικά, ο Waters και η Miari απευθύνουν ένα κάλεσμα αφύπνισης σε έναν κόσμο που παρακολουθεί αδιάφορα τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα. Εκεί όπου ο Gilmour κάποτε τραγουδούσε τους παρηγορητικούς στίχους του γιατρού, ο Waters τώρα απαντά στην Miari: «Ακούω τον πόνο σου από τη Νέα Υόρκη, ακούω τον πόνο σου από την άλλη πλευρά της θάλασσας να με καλεί». Ενώ η παθητική δήλωση: «Έχω μουδιάσει άνετα» αντιστρέφεται σε έναν όρκο αντίστασης: «Δεν θα μουδιάσω ποτέ άνετα»

Ο Waters απολογείται επίσης για τη δική του καθυστερημένη αφύπνιση απέναντι στο Παλαιστινιακό δράμα, τραγουδώντας: «Ήμουν μόλις 5 ετών το 1948, δεν ξέραμε τι συνέβαινε εκεί κάτω / Μου ραγίζει η καρδιά που εντάχθηκα στον αγώνα τόσο αργά». Το τραγούδι κλείνει με μια σαφή πολιτική δήλωση, που ζητά «ίσα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα», καταλήγοντας: «Η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη»

Μπορεί κάποιοι καλλιτέχνες, όπως ο Wim Wenders στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (Berlinale), να θεωρούν πως η Τέχνη πρέπει να μένει μακριά από την Πολιτική, ο Roger Waters όμως σταθερά και αδιαπραγμάτευτα δεν μπορεί να τα διαχωρίσει και χρησιμοποιεί την Τέχνη του και το κύρος που του έχει προσδώσει η παγκόσμια αναγνώριση για να αφυπνίσει και να πυροδοτήσει συνειδήσεις και να τις βγάλει από τη μουδιασμένη απάθειά τους

Και μπορεί στην περίπτωση του Wim Wenders να εξακολουθούμε να αγαπάμε το έργο του– παρά την πικρία μας για τις δηλώσεις του και παρά την υποκρισία που κρύβουν αυτές - στην περίπτωση όμως του Roger Waters, αγαπήσαμε όχι μόνο το έργο, αλλά και τον άνθρωπο.

 Έναν άνθρωπο 82 χρόνων που, παρά το βάρος της ηλικίας του, στη δύση της ζωής του, αντί να αναπαυθεί απολαμβάνοντας όλα όσα έχει κερδίσει, αποφασίζει να ξεβολευτεί και να σηκώσει στις πλάτες του και άλλο ένα μεγάλο βάρος. Αυτό της υπεράσπισης των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων την ώρα που οι περισσότερες κυβερνήσεις αδιαφορούν προκλητικά και εγκληματικά – και μαζί με αυτούς δυστυχώς και η πλειοψηφία των ανθρώπων.

Πέρα από το Παλαιστινιακό δράμα, αυτό ίσως είναι και το βαθύτερο νόημα της νέας εκδοχής του “Comfortably numb”. Πως πρέπει να πάψουμε να παρακολουθούμε τη βαρβαρότητα από απόσταση, αναπαυτικά μουδιασμένοι, γιατί κινδυνεύουμε να τη συνηθίσουμε και να την αποδεχθούμε ως κανονικότητα. Αντίθετα, να ορκιστούμε, όπως ο Roger Waters: “I will never become comfortably numb”