Στον ιστότοπο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας διαβάζουμε:

Ο Πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Δημήτρης Παπαστεργίου ενημέρωσε  ότι η Ένωση σε συνεργασία με τους Δήμους της χώρας και το Κεντρικό Κράτος, αλλά και με τη συνδρομή ιδιωτών χορηγών, θα υλοποιήσει το επόμενο διάστημα μια σειρά από «πράσινες δράσεις», που στόχο θα έχουν αφενός την αποκατάσταση των φυσικών καταστροφών. Αφετέρου τη θωράκιση των πόλεων  απέναντι στις συνέπειες της Κλιματικής Αλλαγής.

Μια από τις δράσεις αυτές είναι η πρωτοβουλία  «ΔΕΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ» , μέσα από την οποία θα επιδιωχθεί να συγκεντρωθούν πόροι από Δήμους , προγράμματα αλλά και ιδιώτες χορηγούς, με τους οποίους θα χρηματοδοτηθούν αναδασώσεις πληγέντων περιοχών, με στόχο την όσο το δυνατόν συντομότερη αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος.

Η Κ.Ε.Δ.Ε. στο επόμενο Διοικητικό της Συμβούλιο θα πάρει απόφαση και θα καταθέσει ένα σημαντικό ποσό, για την υλοποίηση της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας.

Όπως είναι γνωστό, από τη θεωρία και ως παροιμία και βίωμα, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Όπου ο απλός, λαϊκός άνθρωπος αντικρύζει ή βιώνει την καταστροφή, ο νεοφιλελεύθερος βλέπει την ευκαιρία. Έτσι, ενώ το καλοκαίρι του περιβαλλοντικού ολοκαυτώματος δεν έχει ακόμα φύγει και βρισκόμαστε πάνω στα αποκαΐδια της Εύβοιας, της Αττικής, της Ζήρειας, της Κοζάνης, των Γρεβενών, της Αρκαδίας, της Ηλείας, της Μεσσηνίας, της Μάνης κ.ά. η ΚΕΔΕ, λειτουργεί σαν λαγός των κυβερνητικών σχεδιασμών για την παραχώρηση και του τελευταίου τετραγωνικού δημόσιας γης. Των δασών και της δημόσιας δασικής γης εν γένει (περιλαμβανομένων βραχωδών, ασκεπών εκτάσεων, αλυκών, παραλιών κλπ).

Ακόμα και αν ο δημόσιος χαρακτήρας των εκτάσεων αυτών διασφαλίζεται συνταγματικά, ήδη έχουν προκληθεί οι απαραίτητες συνταγματικές ρωγμές* προκειμένου να υπάρξει μία βολική ερμηνεία του Συντάγματος. Επίσης η Δασική Υπηρεσία, απαξιώνεται περαιτέρω (πυκνές οι δηλώσεις δημάρχων και προέδρων κοινοτικών συμβουλίων για το δασαρχείο που «δεν τους άφησε να φτιάξουν αντιπυρικές ζώνες»**, λες και έφτιαξαν ποτέ ή αν έχουν ιδέα επί του θέματος ή εντέλει ξέρουν από διαχειριστικά μέτρα). Η απαξίωση της Δασικής Υπηρεσίας με αυτόν τον τρόπο αποσκοπεί στο να φιμώσει την τελευταία φωνή αντίδρασης στην εισβολή των ιδιωτών στα καμένα πια δάση μας. Αν προσέξουμε πως οι δηλώσεις αυτές προέρχονται από δημάρχους, άρα μέλη της ΚΕΔΕ και οι 331 από αυτές τις μαριονέτες συμπορεύονται στην είσοδο του ιδιώτη στη δημόσια γη, εξηγείται το «παράπονο» τους

Ο Άϊ Ραφήνας –μεγάλη η χάρη του- σήμερα, 23/7/2021, μας πληροφορεί όπως πάντα έγκαιρα και κυρίως έγκυρα πως:

«Στο λιμάνι της Ραφήνας βρέθηκε χθες ο Υφυπουργός Ναυτιλίας Κώστας Κατσαφάδος, όπου και συναντήθηκε με την Διευθύνουσα Σύμβουλο του Οργανισμού Λιμένος Ραφήνας κα. Δέσποινα Γκικάκη  Για τη συνάντηση τους αυτή και τη συνομιλία που είχαν η κα Γκικάκη σε ανάρτηση της αναφέρει: Υποδεχτήκαμε χτες το απόγευμα στο λιμάνι της Ραφήνας τον Υφυπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Κώστα Κατσαφάδο και συνομιλήσαμε για την κατάσταση που επικρατεί στα νησιά των Κυκλάδων και την εξέλιξη της τήρησης των μέτρων στα πλοία κατά της πανδημίας. Η υγεία όλων μας είναι στο επίκεντρο ακόμα πιο έντονα αυτό το διάστημα και αποτελεί μέλημα όλων μας»

 

AlfaVita

 

 

Ομολογούμε πως ενθουσιαστήκαμε! Μετά τον «Τα-σαρώνω-όλα-και-ας-έχω-μπλεξίματα-με-τα-δικαστήρια, που-τα-έχω-και-γραμμένα» Ν. Χαρδαλιά, που έστειλε μπουλντόζες στο προστατευόμενο παραθαλάσσιο δάσος του Σχινιά, μπάζωσε το ρέμα Δασαμάρι και σάρωσε συνταγματικά προστατευόμενες δασικές εκτάσεις (χωρίς να αναφέρουμε και το βεβαρυμμένο ποινικό του μητρώο και παρελθόν -1,2), ακόμα ένας «υπουργός μπουλντόζα» έκανε το πέρασμα του από την περιοχή. Ο Κ. Κατσαφάδος, που ήταν κατηγορούμενος για απρόκλητη επίθεση σε βάρος του πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιά κ. Β. Μπένου, αλλά εξελέγη και βουλευτής με το κόμμα των «αρίστων» και έγινε και υφυπουργός,  αφού με «κάποιον τρόπο» εκδόθηκε δικαστική απόφαση που τον ξέπλυνε. Και έτσι έλαβε τα επίχειρα της δράσης του. Έγινε υφυπουργός Ναυτιλίας και φυσικά, με αυτό το αξίωμα επισκέφτηκε και τη Ραφήνα χθες.

 

Hércules Hydra 720x304

 

Ο Ιόλαος ήταν ανιψιός του Ηρακλή και ο βοηθός του στους δώδεκα άθλους του. Ειδικά η συμβολή του στην πάλη του Ηρακλή με τη Λερναία Ύδρα ήταν καταλυτική. Η Λερναία Ύδρα ήταν ένα τέρας με πολλά κεφάλια, που δεν μπορούσε ποτέ κανείς να το σκοτώσει γιατί όποτε του έκοβε το ένα κεφάλι, στη θέση του κομμένου κεφαλιού ξεπηδούσαν δύο.

Ο μόνος τρόπος να μην μπορέσουν τα καινούργια κεφάλια να ξεπηδήσουν ήταν, μόλις ο Ηρακλής έκοβε το ένα κεφάλι, κάποιος άλλος να το καυτηρίαζε. Και αυτός ο άλλος ήταν ο Ιόλαος. Μόλις ο Ηρακλής έκοβε το ένα κεφάλι, ο Ιόλαος το καυτηρίαζε με μια αναμμένη δάδα και έτσι δεν επέτρεπε να ξεπηδήσουν τα καινούργια κεφάλια. Ο Ιόλαος, λοιπόν, ήταν ο πυροδότης. Αυτός δηλαδή που έβαζε φωτιά. Το όνομα του πυροδότη Ιόλαου επέλεξε η κυβέρνηση των α(χ)ρίστων να δώσει στο υποτιθέμενο σχέδιο αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Τόσα καταλαβαίνει, τόσα κάνει

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε την επιλογή ενός ονόματος από την ελληνική μυθολογία για να χαρακτηρίσει μια πράξη εντελώς αντίθετη από αυτήν που το όνομα συμβολίζει. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το 2012, όταν με υπουργό Δημόσιας Τάξης τον Νίκο Δένδια, η επιχείρηση σκούπα στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στους πρόσφυγες-μετανάστες πήρε το όνομα του Ξένιου Δία, δηλαδή του φιλόξενου Δία, του προστάτη των ξένων και του θεσμού της φιλοξενίας. Ακόμη και τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα μιλούσαν για την επιχείρηση «Ξένιος Δίας» αποκαλώντας την επιχείρηση-σκούπα αποδεικνύοντας με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την επιδερμική και υποκριτική σχέση τους με ο,τιδήποτε έχει σχέση με την ιστορία αυτού του τόπου 

xenios01

Ένας ηλίθιος δεν είναι οπωσδήποτε δεξιός. Ένας δεξιός, όμως, είναι σίγουρα ηλίθιος. Και αν από κάπου τους βλέπει ο Ξένιος Δίας, θα είναι εξοργισμένος. Όσο για τον Ιόλαο, θα γελάει μαζί τους την ώρα που θα ανάβει τις δάδες

 

mithridatis

 

Οι δημοσκοπήσεις των τηλεοπτικών σταθμών συνεχίζουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται και εξακολουθούν να βγάζουν ως πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία και ως καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Είναι προφανές πως κάνουν τη δουλειά τους, πιστεύοντας πως με την τακτική αυτή θα καταφέρουν να διατηρήσουν τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση.

Από την άλλη μεριά ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν να πέσει η Νέα Δημοκρατία σαν ώριμο φρούτο και, κατά συνέπεια, να έρθουν αυτοί στη θέση της ως άμεση συνέπεια της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και πιστεύουν πως θα το πετύχουν έχοντας ως πολιορκητικούς κριούς το Χρήστο Σπίρτζη, τη Θοδώρα Τζάκρη, τον Γιάννη Ραγκούση, τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (που αν ξυπνήσει κάποιος που έπεσε σε κώμα το 2012, θα νομίζει πως το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη εδώ, ενωμένο, δυνατό) και κάποιους θλιβερούς εναπομείναντες από την πάλαι ποτέ Ριζοσπαστική Αριστερά. Έχοντας ως μόνο τους πρόταγμα ότι θα τρώμε λιγότερο ξύλο και, ίσως, και κάποιο επίδομα

Κανείς από τους δύο δεν έχει αντιληφθεί το υπόγειο ρεύμα των εξαθλιωμένων και , ως εκ τούτου, εξαγριωμένων. Και αν το 2015 αυτό το ρεύμα είχε ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα δεν εμπιστεύεται κανέναν και είναι εντελώς απρόβλεπτες οι αντιδράσεις του. Ο Μιθριδάτης σε ένα τραγούδι του συνόψισε όσα κραυγάζει όλο αυτό το υπόγειο ρεύμα αυτών που είναι στην απέξω και υφίστανται την ανέχεια και την καταστολή. Και η ανταπόκριση που βρίσκει είναι εντυπωσιακή

Καλό είναι ο Μητσοτάκης να αναλογιστεί, αν μπορεί. Καλό είναι, επίσης, και ο Τσίπρας να μη χαίρεται. Και για τους δύο χτυπούν οι καμπάνες

 

 

 

May1st

 

Πέντε χρόνια πριν συνέπεσε πάλι το Πάσχα με την Πρωτομαγιά, αναμειγνύοντας ξανά τα συναισθήματα. Σταύρωση και ανάσταση του Χριστού, σταύρωση χωρίς ανάσταση για τον κόσμο της εργασίας - και της ανεργίας, μιας και αυτό είναι το μόνιμο μοτίβο που μας επιφυλάσσει η επερχόμενη 4η Βιομηχανική Επανάσταση.

Ζούμε μια διαρκή αναδιανομή της πίττας επί το χείρον για την κοινωνία. Στη χώρα μας (τη χώρα της ιστορικής μνήμης χρυσόψαρου) είχαμε μέχρι στιγμής 5 καλές στιγμές για τους άρχοντες την τελευταία 20ετία:

1. Φαγοπότι χρηματιστηρίου 1999,

2. Φαγοπότι από την είσοδο στο ευρώ 2002,

3. Φαγοπότι των Ολυμπιακών αγώνων 2004,

4. Φαγοπότι τα μνημονιακά χρόνια 2010 έως τώρα,

5. Φαγοπότι επί κορωνοϊού, το ζούμε τώρα, με τις μεγάλες επιχειρήσεις (τύπου Τζάμπο, αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, τράπεζες, κλπ.) να εμφανίζουν κέρδη σε καιρό κοινωνικής & οικονομικής κατάρρευσης.

Φυσικά το τελευταίο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, τα πλατειά χαμόγελα των Τζεφ Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς, και λοιπών ολιγαρχών μαρτυρούν το αληθές, καθώς και η διαχρονική ρήση «Κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία».

Στους αγνοούντες τα οικονομικά να επιστήσω την προσοχή στον απλό αριθμητικό τύπο του κέρδους: ΚΕΡΔΟΣ = ΕΣΟΔΑ – ΕΞΟΔΑ. Για να αυξηθεί το κέρδος πρέπει είτε να αυξηθούν τα έσοδα είτε να μειωθούν τα έξοδα είτε και τα δύο. Άρα είναι φανερό ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις τρελούς τζίρους (έσοδα) για να έχεις τρελά κέρδη, είναι αρκετό να έχεις πολύ χαμηλά έξοδα. Ένα από τα βασικά στοιχεία εξόδων (κόστους) για την επιχείρηση είναι το εργατικό κόστος, το οποίο καταβαραθρώνεται με την οικονομική κρίση αφού μεταφράζεται σε τρελή αύξηση της ανεργίας. Από τη στιγμή που η ανεργία δεν κοστίζει πολιτικά στις κυβερνήσεις, ίσα-ίσα τις βολεύει, αφού ρίχνει κατακόρυφα το εργατικό κόστος και εκτοξεύει στα ύψη τα κέρδη των επιχειρήσεων.