Τι μπορεί να πει κανείς για τον Γιάννη Μάγγο, ποιες λέξεις έχουν τη δύναμη να περιγράψουν αυτή τη λιπόσαρκη ασκητική φιγούρα, όμοια με άγιο της Ορθόδοξης αγιογραφίας, που επί έξι χρόνια πάλευε με όσα μέσα διέθετε για να δικαιωθεί ο αγαπημένος του γιος, ο Βασίλης Μάγγος, ο οποίος πέθανε μετά από άγριο ξυλοδαρμό και βασανιστήρια από αστυνομικούς;

Έξι ολόκληρα χρόνια πάλευε ο Γιάννης Μάγγος για τη δικαίωση του αδικοχαμένου γιου του. Και δε βρήκε χρόνο ούτε για να πενθήσει. Και τώρα, όπως ο ίδιος δήλωσε σε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής μετά την απόφαση του δικαστηρίου που έκρινε ένοχους τους αστυνομικούς που βασάνισαν τον Βασίλη, τώρα μπορεί να πάει σπίτι με τη γυναίκα του, τη μάνα του Βασίλη και να κλάψουν

«Επιτέλους είναι η στιγμή να κλάψουμε κι εμείς. Να πάμε σπίτι μας και να κλάψουμε.

Έξι χρόνια δέσαμε κόμπο το δάκρυ μας, το κάναμε αγώνα, βγήκαμε στον δρόμο, βγήκαμε στην κοινωνία με το κίνημα το οποίο κράτησε την υπόθεση του Βασίλη ψηλά και αποδείξαμε ότι ο Βασίλειος βασανίστηκε, ο Βασίλειος βασανίστηκε και τώρα είναι στιγμή κι εμείς κάποια στιγμή να πενθήσουμε.

Ο αγώνας όμως συνεχίζεται.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Δε θα ξεχαστεί τι κάναν στον Βασίλη.

Ο Βασίλειος Μάγγος παραδίνεται σήμερα στην ιστορία δικαιωμένος.

Έξι χρόνια αγώνα, μετά τον βασανισμό του από αστυνομικούς, οι οποίοι θα έπρεπε κανονικά να κατηγορούνται για το θάνατό του, όπως μας έδειξε η τελευταία ψυχιατρική έκθεση, η οποία βγήκε αφού την όρισε το Διοικητικό Δικαστήριο Βόλου.

Παρ’ όλα αυτά, σήμερα από τους έξι, οι πέντε κρίθηκαν ένοχοι για βασανιστήρια.

Είμαι συγκινημένος γιατί τον Βασίλειο τον κράτησε ψηλά έξι χρόνια το κίνημα και η κοινωνία.

Για μας δεν είναι θέμα χαράς. Είναι θέμα λύτρωσης. Είναι θέμα ανακούφισης.

Για μας δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Θα αλλάξει όμως με τον αγώνα που κάνουμε, γιατί με τη σημερινή απόφαση του δικαστηρίου, η οποία είναι μια συγκλονιστική απόφαση και οποία θα μείνει με έντονα γράμματα στην ιστορία, με τη σημερινή απόφαση, θα σκέφτονται από εδώ και πέρα να βάλουν το χέρι τους στο γκλομπ και στο πιστόλι και να χτυπήσουν, να βασανίσουν, να δολοφονήσουν έναν άνθρωπο, ένα νέο παιδί.

Είμαστε ικανοποιημένοι από την απόφαση του δικαστηρίου γιατί απόφαση αυτή βγήκε όπως τα γεγονότα εκτέθηκαν στην ακροαματική διαδικασία, από την οποία αποδείχτηκε ότι ο Βασίλειος Μάγγος βασανίστηκε από τους αστυνομικούς.

Βασίλειος Μάγγος. Παρών!

Κι ας μη νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα. Αλλά κι όταν νικάμε πάλι θα πολεμάμε.

Αυτό ήταν το σύνθημα που είχε πει ο Βασίλειος Μάγγος. Αλλά δε θα μπορούσε να είναι σύνθημα αν ήταν μια τεράστια πρόταση και γι’ αυτό πάλι έμεινε στην ιστορία και θα μένει.

Κι ας μη νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα.

Αθάνατος!

Αλλά κι όταν νικάμε, πάλι θα πολεμάμε»

Σε ό,τι αφορά τώρα την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου  Καρδίτσας, πέντε από τους έξι κατηγορούμενους αστυνομικούς κρίθηκαν ένοχοι – όχι για το θάνατο του Βασίλη – αλλά για βασανιστήρια, επικίνδυνη σωματική βλάβη, έκθεση και παράνομη κατακράτηση.

Οι πέντε αυτοί αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε 6 χρόνια κάθειρξη και 10 μήνες φυλάκιση. Ωστόσο, άσκησαν έφεση, η οποία έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να παραμείνουν ελεύθεροι μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό. Επιπλέον, καθένας τους υποχρεούται να καταβάλει 2.500 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

Όπως και να έχει, η απόφαση αυτή αποτελεί σημαντική δικαστική εξέλιξη, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε ποινική ευθύνη πέντε αστυνομικών

Όπως όμως επισημαίνει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και δικηγόρος Ξενοφών Κοντιάδης

« Πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό; Όχι. Η αστυνομική βία και αυθαιρεσία έχουν διαπιστωθεί σε δεκάδες υποθέσεις, όπως και το γεγονός ότι οι πειθαρχικές διώξεις στην ΕΛ.ΑΣ. είναι ανεπαρκείς και αναποτελεσματικές.

Αυτό σημαίνει ότι πολλοί αστυνομικοί είναι επικίνδυνοι και ακατάλληλοι. Πρόκειται για ατομική ευθύνη; Λύνεται το πρόβλημα με την ποινική καταδίκη ορισμένων, στις λίγες περιπτώσεις που καταλήγουν οι πράξεις τους να κριθούν από την ποινική δικαιοσύνη; Όχι. Το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες, με συστημικά χαρακτηριστικά και συνδέεται επίσης με μία συγκεκριμένη "υπηρεσιακή κουλτούρα".

Όλα αυτά είναι γνωστά. Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες που αναδεικνύουν το πρόβλημα και τα αίτιά του. Ο Συνήγορος του Πολίτη έχει κάνει σημαντική δουλειά. Οι ενώσεις των αστυνομικών διατυπώνουν τα δικά τους επιχειρήματα, για τους χαμηλούς μισθούς, τις σκληρές συνθήκες εργασίας, τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν.

Όμως βασανιστήρια μέσα σε αστυνομικά τμήματα; Άγρια βία εναντίον διαδηλωτών; Θανάσιμοι πυροβολισμοί σε καταδιώξεις απέναντι σε αόπλους; Σε μία ευρωπαϊκή δημοκρατία αυτά (θα έπρεπε να) είναι αδιανόητα.

Αλλά δεν είδα ποτέ κανέναν να αναλάβει την πολιτική ευθύνη, ούτε να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα με δομικές παρεμβάσεις. Μήπως επειδή η αστυνομική βία εξυπηρετεί κάποιους;»