της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Το 430 π.Χ. ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή για τους Αθηναίους. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος είχε ξεκινήσει έναν χρόνο νωρίτερα και στην Αθήνα ξεσπά ο λοιμός που θα στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους και τον Περικλή.

Στο Βιβλίο Β΄ της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Θουκυδίδης παραθέτει έναν λόγο του Περικλή, ο οποίος, σε μια προσπάθεια να εμψυχώσει τους Αθηναίους, τους υπενθυμίζει ότι μια πόλη ωφελεί περισσότερο τους πολίτες της όταν ευημερεί ως σύνολο, παρά όταν οι πολίτες ευημερούν αλλά η πόλη παρακμάζει. «Όσο κι αν ευημερεί κάποιος ιδιωτικά, αν η πατρίδα του καταστρέφεται, τελικά καταστρέφεται κι εκείνος», αναφέρει.

Γιατί τα γράφω αυτά σήμερα, σχεδόν 2.500 χρόνια μετά; Και τι σχέση μπορεί να έχουν με την Ελλάδα (και όχι μόνο) του 2026;

Μια ματιά στην πολιτική επικαιρότητα και στην καθημερινή ζωή νομίζω απαντά στο ερώτημα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το 15 με 20% του πληθυσμού ευημερεί. Αυτή η ευημερία όμως δεν προέρχεται από παραγωγή, αλλά από ληστρικές συμβάσεις με μια κυβέρνηση που απαιτεί τη συγγνώμη όσων ζήτησαν να ελεγχθούν οι βουλευτές που εμπλέκονταν στα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιας κυβέρνησης υπουργών και βουλευτών που κοροϊδεύουν και ειρωνεύονται τον πολίτη ή κάνουν βιντεάκια στο TikTok παρουσιάζοντας μια εικονική πραγματικότητα.

Την ίδια στιγμή και ενώ παρακολουθούμε σε αληθινό χρόνο τον ληστρικό νεοπλουτισμό σε όλο του το μεγαλείο να υψώνεται σαν τον Πύργο στο Ελληνικό (ένα πρόγραμμα ανάπτυξης που μου θυμίζει τόσο πολύ το Λάγος της Νιγηρίας), 700.000 ακίνητα και περίπου 300.000 στρέμματα αγροτικής γης περνάνε σταδιακά στα χέρια των funds που  έχουν αγοράσει τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών (έτσι οι ισολογισμοί των τραπεζών εμφανίζονται εξυγιασμένοι και πανηγυρίζει η κυβέρνηση).

Σταδιακά η ελληνική γη αλλάζει χέρια. Περνάει σε επενδυτικά σχήματα. Η αγροτική γη μετατρέπεται σε φωτοβολταϊκά ή μονάδες παραγωγής που καταστρέφουν τη μικροϊδιοκτησία και οι πολίτες γίνονται ενοικιαστές της γης τους.

Μια χώρα που την κυβερνάνε υπουργοί που ουρλιάζουν ή ζητάνε αίμα και πνιγμούς στο Αιγαίο, πολιτικοί που βρέθηκαν στην Ευρωβουλή γιατί έκαναν βιντεάκια στα social media ξερνώντας μίσος και πολίτες που, ενώ δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι τους, στέκουν απαθείς και ηττημένοι. Η χώρα ερημώνει, οι νέοι φεύγουν γιατί, αν μείνουν, το μόνο μέλλον είναι να σερβίρουν κοκτέιλ στους τουρίστες μιας πόλης που γίνεται όλο και πιο αβίωτη και χάνει την ψυχή της.

Και όσοι μένουν κρύβουν μέσα τους τόση μεγάλη οργή που περιμένει μια μικρή αφορμή για να εκραγεί.

Αυτή η χώρα δεν ευημερεί. Αυτή η χώρα παρακμάζει. Και όταν μια πατρίδα παρακμάζει, κανείς δεν μπορεί να ευημερήσει.