Του Γιώργου Μπάλια, δικηγόρου -  Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου

Αναδημοσιεύουμε ανάρτηση του έγκριτου νομικού Γ. Μπάλια για τη συμφωνία Mercosur και τις επιμέρους συμφωνίες που αυτή περιλαμβάνει. Είναι η καλύτερη, πιο πλήρης και συμπυκνωμένη παρουσίαση της συμφωνίας από έναν άνθρωπο που  ξέρει καλά τι λέει και τι γράφει. Εμείς μόνο θα θέλαμε να προσθέσουμε και την πρόσθετη -μεταξύ των πολλών άλλων- αντίφαση που υπάρχει στο να συνδέεται η Ε.Ε. η οποία έχει θεσπίσει νόμους που απαγορεύουν την παιδική εργασία, με την αποκαλούμενη "Νότια Κοινή Αγορά" στην οποία η παιδική εργασία όχι μόνο δεν είναι παράνομη αλλά αποτελεί κανόνα και ραχοκοκαλιά της αγροτικής παραγωγής στις χώρες που αποτελούν αυτή την "Κοινή Αγορά". Για τις υπόλοιπες αντιφάσεις και την κατανόηση της δυστοπίας στην οποία μεταμορφώνεται η Ευρώπη σας παραπέμπουμε στο κείμενο του Γ. Μπάλια.

Για τη συμφωνία σύνδεσης ΕΕ - Mercosur και την ενδιάμεση συμφωνία εμπορίου

Υπογράφεται σήμερα(17/1/2026) στην Παραγουάη η συμφωνία μεταξύ  ΕΕ-MERCOSUR. - Βασικές παράμετροι της συμφωνίας περιλαμβάνονται στο κείμενο μου (Γ. Μπάλιας) που ακολουθεί:

Εισαγωγικά στοιχεία

Η συμφωνία Mercosur περιλαμβάνει δύο ειδικότερες συμφωνίες: Τη συμφωνία σύνδεσης (ΕΕ- EU-Mercosur Partnership Agreement) [EMPA] και την ενδιάμεση συμφωνία (Interim Trade Agreement) [iTA].

Η πρώτη είναι η καθολική συμφωνία και περιλαμβάνει τον πολιτικό διάλογο και τη συνεργασία σε διάφορους τομείς. Περιλαμβάνει, επίσης τον πυλώνα για το εμπόριο και τις επενδύσεις. Η εφαρμογή της θα αρχίσει με την υπογραφή της από τα δύο μέρη, τη σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την κύρωσή της από τα εθνικά κοινοβούλια.

Η δεύτερη συμφωνία (iTA) αποτελεί τον πυλώνα της πρώτης (ΕΜΡΑ) σχετικά με την απελευθέρωση του εμπορίου και των επενδύσεων και, επιπλέον, εφαρμόζεται από μόνη της μέχρι τη θέση σε ισχύ της πρώτης. Περιλαμβάνουν τις ίδιες ρυθμίσεις σχετικά με τις μειώσεις δασμών και το άνοιγμα σε νέες αγορές για πολλά προϊόντα και υπηρεσίες (γεωργικά προϊόντα, αυτοκίνητα, φαρμακευτικά και χημικά προϊόντα κλπ). Η συμφωνία iTA ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ και δεν χρειάζεται επικύρωση από τα κοινοβούλια των κρατών μελών. Η συζήτηση που άνοιξε μετά από τις σφοδρές αντιδράσεις των ευρωπαίων αγροτών αφορά την εν λόγω συμφωνία. Τέλος, η θετική απόφαση της 9ης Ιανουαρίου 2026 από τα κράτη μέλη αφορά και τις δύο συμφωνίες.

Βασικές ρυθμίσεις της συμφωνίας

Θεσπίζεται η πλήρης απελευθέρωση των εμπορικών ανταλλαγών μεταξύ των δύο μερών για προϊόντα και υπηρεσίες. Προβλέπει μείωση δασμών ανάλογα με τα προϊόντα και προοδευτικά την πλήρη κατάργησή τους.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της συμφωνίας εντοπίζεται στον τομέα των αγροτικών προϊόντων καθόσον εγκαθιδρύεται ένας αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ ευρωπαίων και νοτιοαμερικανών αγροτών που θα έχει σαν αποτέλεσμα να κατρακυλήσουν οι τιμές των αγροτικών προϊόντων και έτσι να πληγούν ανεπανόρθωτα οι ευρωπαίοι αγρότες. Αυτό έχει να κάνει με το ότι οι κανόνες παραγωγής στις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι πολύ διαφορετικοί. Π.χ., στην περιοχή της Mercosur γίνεται υπερβολική χρήση φυτοφαρμάκων τα οποία απαγορεύονται στην ΕΕ (κανονισμός 1907/2009). Η ως άνω υπερβολική χρήση των φυτοφαρμάκων σε συνδυασμό με το μικρό κόστος (όπως προκύπτει από τα στοιχεία των εξαγωγών της Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας και ΗΠΑ προς τις χώρες αυτές) έχει ως συνέπεια να υπάρχει μεγάλη και φτηνή παραγωγή αγροτικών προϊόντων στις χώρες MERCOSUR. Επίσης, η παραπάνω χρήση προκαλεί και προσβολή της υγείας των εργαζομένων. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά αγροτικά προϊόντα των χωρών της Mercosur είναι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ) και θα εισέλθουν στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς την κατάλληλη επισήμανση, καθώς δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη στις χώρες αυτές σε αντίθεση με αυτό που ισχύει στην ΕΕ.

Το ίδιο ισχύει και για τα κτηνοτροφικά προϊόντα καθώς και σε αυτόν τον τομέα οι κανόνες παραγωγής διαφέρουν σημαντικά. Η κτηνοτροφική παραγωγή η οποία στηρίζεται στην ευρεία χρήση αυξητικών ορμονών και αντιβιοτικών στα βοοειδή, όπως επίσης και η παραγωγή χλωριούχων πουλερικών στη Mercosur (απαγορεύονται και τα δύο στην ΕΕ) συνιστούν αθέμιτο ανταγωνισμό καθώς μειώνουν το κόστος παραγωγής.

Αντίθετα, στην ΕΕ υπάρχουν άλλες ρυθμίσεις. Σύμφωνα με τον κανονισμό 178/2002 (και τους άλλους κανονισμούς που τον συμπληρώνουν) θεσπίζεται υψηλού επιπέδου προστασία της υγείας των καταναλωτών, πράγμα που οδηγεί στην υιοθέτηση αυστηρών στάνταρντς που δεν επιτρέπουν να υπάρχει φτηνή παραγωγή στην ΕΕ. Επιπλέον, η μεγαλύτερη κτηνοτροφική και γεωργική παραγωγή στις χώρες Mercosur, ως συνέπεια του ανοίγματος στην αγορά της ΕΕ, θα επιφέρει περαιτέρω καταστροφή των δασών του Αμαζονίου αφού θα χρειάζονται μεγαλύτερες εκτάσεις για την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια σόγιας.

Να σημειωθεί ότι στις 5.1.2025, το moratorium για την απαγόρευση επέκτασης της καλλιέργειας σόγιας που προστάτευε τα δάση του Αμαζονίου στη Βραζιλία από την εκχέρσωση ανακλήθηκε, τη στιγμή που η ΕΕ έχει θεσπίσει κανονισμό για την προστασία των δασών από τρίτες χώρες που εισάγουν προϊόντα σε αυτή (Καν. 2023/1115). Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η νομοθεσία της ΕΕ για το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία και την προστασία των εργαζομένων εξασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας, κάτι που δεν συμβαίνει με τη Mercosur.

Αντί να αντιμετωπίζονται οι ως άνω διαφοροποιήσεις με νομικά δεσμευτικούς κανόνες που θα εξασφαλίζουν τον υγιή ανταγωνισμό, η μόνη ρύθμιση που υπάρχει είναι αυτή «του μηχανισμού εξισορρόπησης» (άρθρα 21.4 iTA και 29.4 ΕΜΠΑ). Ο εν λόγω μηχανισμός επιτρέπει σε ένα συμβαλλόμενο μέρος να ζητήσει αποζημίωση εάν η ακολουθούμενη πολιτική από το άλλο «επηρεάζει δυσμενώς το εμπόριο» Με άλλα λόγια, εάν η ΕΕ αποφασίσει να υιοθετήσει πιο προστατευτικούς κανόνες, π.χ. στα ζιζανιοκτόνα, κάτι που θα βλάψει τα εμπορικά συμφέροντα των κρατών της Mercosur, τα τελευταία μπορούν να ζητήσουν αποζημίωση. Είναι πολύ πιθανό να επιτύχουν την αιτούμενη αποζημίωση δεδομένου ότι όλα τα μέρη δεσμεύονται από τις συμφωνίες του ΠΟΕ, οι οποίες καλύπτουν πλήρως την ελευθερία των ανταλλαγών εις βάρος του περιβάλλοντος. Να θυμίσουμε ότι η ΕΕ καταδικάστηκε στο παρελθόν από το δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ στις υποθέσεις των ορμονούχων κρεάτων και των ΓΤΟ.

Οι ρήτρες διασφάλισης

Η ΕΕ, προκειμένου να κάμψει τις ισχυρές αντιδράσεις των ευρωπαίων αγροτών, πρότεινε ένα κανονισμό που προβλέπει «ρήτρες διασφάλισης». Στις 16.12.2025 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ως άνω πρότασης, θεωρώντας ότι προστατεύει την αγορά της ΕΕ από τις αθρόες εισαγωγές. Προβλέπονται κατώφλια εισαγωγής για ορισμένα προϊόντα, όπως το βόειο κρέας, η ζάχαρη, το ρύζι, η σόγια ή τα εσπεριδοειδή. Συγκεκριμένα, εάν οι τιμές πέσουν περισσότερο από 5% ή οι εισαγωγές από τη Mercosur αυξηθούν πάνω από 5%, η ΕΕ έχει το δικαίωμα να προβάλει αντιρρήσεις ή άρνηση. Ωστόσο, οι εν λόγω ρήτρες διασφάλισης δεν μπορούν να εφαρμοστούν αποτελεσματικά διότι οι προϋποθέσεις ενεργοποίησης τους είναι τόσο περιοριστικές που δίνουν απλώς την εντύπωση προστασίας των προϊόντων καθόσον ο μηχανισμός δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αποδειχθεί ότι οι εισαγωγές από τα κράτη της Mercosur προκαλούν σοβαρή οικονομική ζημία στην ΕΕ, κάτι εξαιρετικά δυσαπόδεικτο έως αδύνατο. Επιπλέον, για να χρυσώσει το χάπι η Επιτροπή, πρότεινε την αποδέσμευση 45 δις Ευρώ για να πληρωθούν οι αγρότες το 2028 ως αποζημίωση για τυχόν ζημίες από την εφαρμογή της συμφωνίας. Επίσης, η Επιτροπή τόνισε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα εξειδικεύσει τα προϊόντα που θα τύχουν προστασίας (κυρίως ΠΟΠ) και θα απαγορεύσει την έγκριση πέντε δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή φυτοφαρμάκων.

Επειδή, όμως, τα ζητήματα που θέτει η συμφωνία Mercosur είναι δομικής φύσης, επιβάλλεται να υιοθετηθούν πιο φιλόδοξα και πιο αποτελεσματικά μέτρα. Τέτοια μπορεί να είναι τα μέτρα παρακολούθησης και διαφάνειας, όπως η θέσπιση μηχανισμών στα κράτη μέλη και, κυρίως, η εισαγωγή ενός νέου κεφαλαίου για το εμπόριο και τη βιώσιμη ανάπτυξη που θα είναι νομικά δεσμευτικό καθόσον έτσι θα περιοριστούν σημαντικά οι αρνητικές επιπτώσεις από την εφαρμογή της συμφωνίας Mercosur. Ωστόσο, δεν διαφαίνεται μια τέτοια προοπτική από την ΕΕ. Εάν η συμφωνία παραμείνει ως έχει θα προκαλέσει έντονες δικαστικές αμφισβητήσεις, διότι δεν είναι συμβατή με τις δεσμεύσεις της ΕΕ για το κλίμα, το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία κλπ, καθώς τέτοιες δεσσμεύσεις λείπουν παντελώς από τη συμφωνία. Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, ανήκει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ψηφίσει σχετικά με την εν λόγω συμφωνία, με βάση το δίκαιο της ΕΕ και κυρίως τα συμφέροντα των ευρωπαίων αγροτών, καταναλωτών και εργαζομένων. Επειδή η εφαρμογή της ενδιάμεσης συμφωνίας απαιτεί να ληφθεί απόφαση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, δίνεται η δυνατότητα, έστω και σε αυτό το στάδιο, να αξιολογηθούν όλες οι πλευρές της συμφωνίας Mercosur από το δημοκρατικά νομιμοποιημένο θεσμικό όργανο της ΕΕ.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή τίθενται πολλά ζητήματα συμβατότητας της συμφωνίας Mercosur με το δίκαιο της ΕΕ, μπορεί να ζητηθεί η γνώμη του Δικαστηρίου της ΕΕ. Ειδικότερα, το Άρθρο 218(11) της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ προβλέπει ότι «ένα κράτος μέλος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,, το Συμβούλιο, ή η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο να γνωμοδοτήσει εάν η σχεδιαζόμενη συμφωνία είναι συμβατή με τις Συνθήκες. Εάν η γνώμη του Δικαστηρίου είναι αρνητική, η σχεδιαζόμενη συμφωνία μπορεί να τεθεί σε ισχύ μόνο εφόσον τροποποιηθεί ή εάν αναθεωρηθούν οι Συνθήκες». Είναι κοινή συνείδηση στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών, ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή όπου ολοένα και περισσότερο μειώνεται η εμπιστοσύνη στη διακυβέρνηση της ΕΕ, στο πολιτικό σύστημα που τη στηρίζει και στον έλεγχο ή τη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η αντιμετώπιση της συμφωνίας Mercosur από τα ευρωπαϊκά όργανα και από τα κράτη μέλη στη βάση των συμφερόντων των ευρωπαίων πολιτών και του δικαίου της ΕΕ μπορεί να είναι καθοριστική για την τύχη τους.

Μπορεί, επίσης, να είναι σημαντική και για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η οποία βρίσκει την ευκαιρία να προωθήσει την επικίνδυνη πολιτική της εθνικής αναδίπλωσης.

πηγή

H RAF WEST Journal έχει την τιμή να σας παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη μετάδοση τον ύμνο της Ραφήνας, της παγκόσμια γνωστής Ραφ Τάουν, που θα παίζεται σε κάθε μεγάλο γεγονός της πόλης, αρχής γενομένης από την άφιξη του πρώτου αστικού - διαστημικού λεωφορείου και την είσοδο της πόλης στη διαστημική εποχή Ο ύμνος είναι μια δημιουργία του Τμήματος Πολιτισμού της RAF WEST Journal και έγινε με σεβασμό στην παράδοση και στις αξίες της ευνομούμενης και θεοσεβούς πόλης, της οποίας οι άξιοι ποιμενάρχες της φροντίζουν να μεταλαμπαδεύουν από γενιά σε γενιά

ΥΓ: Ήταν λαϊκή απαίτηση κι έγινε πράξη. Όχι σαν κάτι έκπτωτους που 10 χρόνια λένε πως γράφουν τον ....ύμνο

Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #126 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Η Ραφ Τάουν γίνεται η πρώτη πόλη της Άγριας Δύσης που αποκτά αστική συγκοινωνία και εισέρχεται στη διαστημική εποχή. Το πρώτο αστικό λεωφορείο που θα φτάσει στην πόλη θα υποδεχθεί σύσσωμη η πολιτειακή, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του τόπου. Τον πανηγυρικό θα εκφωνήσει η Οσία Αθετούσα, ενώ δρακόντεια θα είναι τα μέτρα ασφαλείας, καθώς υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι ο πρώην Σερίφης σχεδιάζει απαγωγή του λεωφορείου. «Είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, μα ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα. Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» δήλωσε στο irafina, εμφανώς συγκινημένη, η πολιούχος της πόλης. Τόνισε δε πως για πρώτη φορά θα παιχτεί ο ύμνος της Ραφ Τάουν από τη Φιλαρμονική της πόλης, ένας ύμνος που έχει συνθέσει η RAF WEST Journal

ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, μπορείτε να δείτε τον Άδωνι Γεωργιάδη να δίνει συνέντευξη Τύπου από κοινού με τον Fileleftheros23, τον bouboukos12, τον kolotoumbas24, τον malakopitouras67 και τον papari400, απαιτώντας την κατάργηση των ανώνυμων προφίλ του Διαδικτύου εδώ και τώρα

TA COMICS ΤΗΣ RAF TOWN: Ο Άδωνις δεν είναι Νεοφιλελεύθερος – ή μήπως είναι;

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ: «Τα tweets του Αδώνιδος είναι Μέγα Όνειδος». Μια επιλογή από τα καλύτερα tweets της εβδομάδας.

Διαβάστε σήμερα, 10/1/2025, τη RAF WEST Journal

Οι trappers της Raf Town τραγουδούν για την πόλη τους. Η RAF WEST JOURNAL, αφουγκραζόμενη το σφυγμό της νέας γενιάς, παρουσιάζει το απόλυτο trap κομμάτι και μετατρέπει τη Raf Town σε Trap Town

Στις 4 Ιανουαρίου, μικρή παρέα κολυμβητών στην παραλία «του Φίλιππα», ανάμεσα στους δήμους Σπάτων -Αρτέμιδας και Ραφήνας -Πικερμίου, εντόπισε νεκρή, εκβρασμένη στην παραλία, θαλάσσια χελώνα πιθανότατα Caretta caretta. Αμέσως ειδοποιήθηκε το λιμεναρχείο για την καταγραφή του συμβάντος και την τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας η οποία προβλέπει:

Για το λιμενικό σώμα: την επιχειρησιακής καταγραφή και ενημέρωσηη των αρμόδιων φορέων (ΟΦΥΠΕΚΑ, ΑΡΧΕΛΩΝ, ΕΛΚΕΘΕ, ΥΠΕΝ)

Για τους δήμους: την απομάκρυνση του νεκρού ζώου, χωρίς αρμοδιότητα επιστημονικής καταγραφής. Την επιστημονική καταγραφή (συμπλήρωση του δελτίου εκβιασμού) την κάνουν η ΑΡΧΕΛΩΝ, ο ΟΦΥΠΕΚΑ, το ΕΛΚΕΘΕ και το ΥΠΕΝ αντίστοιχα ο κάθε φορέας ως προς την επιμέρους αρμοδιότητα του.

Όπως μάθαμε από τις κολυμβήτριες που εντόπισαν το ζώο, μεταξύ των οποίων είναι και η πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου Πικερμίου, Αγγέλα Ξηντάρα,  δεν υπάρχει καμία ενημέρωση από το λιμενικό ή τους όμορους δήμους για τις σχετικές εξελίξεις, όσον αφορά τις αιτίες του θανάτου του ζώου καθώς και το τι απέγινε με το λείψανο του ζώου.

Από τα χαρακτηριστικά της χελώνας (μεγάλο, ογκώδες κεφάλι με ισχυρό ράμφος) ενισχύεται η άποψη πως πρόκειταi για Caretta caretta, είδος υπό ειδικό καθεστώς προστασίας. Από το πάχος και την υφή του κελύφους, μάλλον πρόκειται για θηλυκό άτομο.

Οι φωτογραφίες μας παραχωρήθηκαν από τις κολυμβήτριες που εντόπισαν τη νεκρή χελώνα τις οποίες και ευχαριστούμε

O ομότιμος καθηγητής νεώτερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος, δημοσίευσε στη σελίδα του στο facebook ένα μικρό κείμενο με τις σκέψεις που του δημιούργησε η ταινία ¨Καποδίστριας¨ του Γ. Σμαραγδή. Μιας και η ταινία αυτή έφτασε να θεωρείται (αδικαιολόγητα για κινηματογραφική ταινία) του hype της περιόδου, αναδημοσιεύουμε το κείμενο του ομότιμου καθηγητή, όχι γιατί ασχολείται με την "ιστορικότητα" της ταινίας αλλά γιατί μας θέτει σημαντικά ερωτήματα που χρειάζονται βαθιά έρευνα. Έρευνα επιστημονική, κοινωνιολογική αλλά και βαθιά ενδοσκοπική για τον καθένα μας ως άτομο και ως πολίτη.

Γράφει ο Αντ. Λιάκος:

Είδα κι εγώ χτες τον Καποδίστρια του Σμαραγδή με δυο συναδέλφους ιστορικούς. Εντάξει δεν έχει σχέση με τον ιστορικό Καποδίστρια, έχει πάρει απλώς τα βασικά του σεναρίου. Δεν είναι βέβαια ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος σκηνοθέτης που κάνει μια ταινία μυθοπλασίας με βάση ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Το ζήτημα είναι τι θέλεις να πεις. Ποιες εικόνες θέλεις να δημιουργήσεις στο μυαλό των θεατών, ποιες σκέψεις.

Από τα οράματα της Παναγίας έως την επίσκεψη του Καποδίστρια σε μάγο για να του μαντέψει το μέλλον, από την παρουσίαση των κατοίκων της Ελλάδας ως κατσαπλιάδων, και της διεθνούς συνωμοσίας εναντίον τους, το ζήτημα είναι τι κοινό ήθελε να ψαρέψει ο Σμαραγδής. Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Ο Σμαραγδής συμπεριφέρεται σαν ένας επιτήδειος. Σαν πονηρός πολιτευτής. Βέβαια το ζήτημα είναι σαν την κότα με τ’ αυγό. Υπάρχει αυτό το κοινό που απευθύνεται ή το κοινό αυτό δημιουργείται; Τα εισιτήρια που έκοψε η ταινία και ο ντόρος που έκανε κάτι δείχνει. Κάτι που θέλει έρευνα. Ποια ιστορία θέλει το κοινό αυτό, τι πράγμα νομίζει ότι είναι η ιστορία; Προφανώς δεν είναι η ιστορία αλλά το έθνος και ο συλλογικός αυτοπροσδιορισμός, αυτά που έχουν σημασία, που λειτουργούν ως μεταφορές το ένα του άλλου. Πάντως αντί να κοροϊδεύουμε το κοινό αυτό και να καγχάζουμε για το επίπεδό του, το ζήτημα είναι πώς το ακουμπάμε; Πώς συναντάμε τα άγχη του που βγάζει με το χειροκρότημα της ταινίας, τι του λέμε για την ιστορία; Όχι για τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες, αλλά για τα βασικά ερμηνευτικά σχήματα που θέλει να ακούσει;

Βρέθηκα στις γιορτές σε καφενεία ορεινών χωριών και άκουσα τρικούβερτες συζητήσεις. Τι είναι αυτό που τις προκαλεί, και τι καταλαβαίνουμε εμείς από αυτό, πέρα από τα δασκαλίστικα;

πηγή

Σχόλιο για την αισχρή απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ.

Σχολιάζει ο Ν.Σ. -Μαθηματικός - 3/1/2026

Η απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α να διατάξει και την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του μέσα από την προεδρική κατοικία στο Καράκας, όπου εισέβαλαν Αμερικάνοι κομάντος, είναι μία πράξη εξοργιστική που μας υπενθυμίζει ότι τα πολιτικά ήθη στον δυτικό κόσμο, τον κόσμο της "δημοκρατίας", της "ελευθερίας" και της "διεθνούς νομιμότητας" όπως θέλει να αυτοπαρουσιάζεται, μπορούν κάλλιστα, από την μία στιγμή στην άλλη, να δώσουν την θέση τους σε εκείνα που έχουμε ταυτίσει με τις εποχές της πιο σκληρής και εγκληματικής αποικιοκρατίας ! Η ενέργεια αυτή των Η.Π.Α, δείχνει περίτρανα το γεγονός ότι το "αστικό δημοκρατικό κράτος" ενώπιον των διεθνών ανταγωνισμών του δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να παραβιάσει ολόκληρο τον αξιακό κώδικα που επικαλείται ώστε να τεκμηριώσει την "ηθική του υπεροχή" ως μορφή εξουσίας. Είναι σίγουρα ότι το ίδιο είναι διατεθειμένο να κάνει και σε κάθε εκδήλωση απειλητικού κοινωνικού ανταγωνισμού εντός των συνόρων του.

Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που διαπιστώνουμε κάτι τέτοιο. Οι Η.Π.Α στην πρόσφατη ιστορία τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πολλές φορές έχουν δώσει ανάλογα δείγματα γραφής. Στον βαθμό που το απαιτούν τα συμφέροντα των αστικών τάξεων τους και που μπορούν, ακολουθούν και οι λοιπές μεγάλες "δυτικές αστικές δημοκρατίες". Εντούτοις μία τέτοια διαπίστωση δεν θα πρέπει να συνεπάγεται ότι θα πρέπει να στοιχίζεται κάποιος πίσω από εκείνες τις "μη δυτικές δυνάμεις" οι οποίες καταγγέλλουν τα "εγκλήματα και τον κυνισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού", απλά για να προωθήσουν την δική τους ανάλογη ατζέντα στον διεθνή ανταγωνισμό τους με αυτόν. Έτσι, για παράδειγμα, η καταγγελία εκ μέρους της Ρωσίας αυτής της ενέργειας των Η.Π.Α ως παραβίασης της "εθνικής κυριαρχίας" της Βενεζουέλας μόνο μειδίαμα μπορεί να προκαλέσει.

Η τελευταία αυτή αισχρή ενέργεια των Η.Π.Α έχει προκαλέσει οργή στον κόσμο της αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς. Πολιτικά, Υγειές! Όμως, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχει μεγάλη σημασία να παρατηρήσουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει από δω και εμπρός. Ήδη από το 1991 με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ και του ανατολικού μπλοκ παρατηρήθηκε το φαινόμενο η όποια παρέμβαση των Η.Π.Α και λοιπών δυτικών δυνάμεων στην περιοχή υπέρ της προώθησης των συμφερόντων τους να γίνεται προσεκτικά και, όπως φαίνεται, σε συνεργασία με σημαντικά τμήματα της προηγούμενης πολιτκής ελίτ και τοπικών ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία εν μία νυκτί άλλαζαν ιδεολογική λεοντή και αναλάμβαναν νέους ρόλους.... Αυτό έγινε παντού, ακόμη και εκεί που εισέβαλαν και ακολούθησε η κατάρευση του κράτους. Αυτός είναι και ο λόγος που πουθενά οι δυνάμεις του καθεστώτος που έπεσε δεν ανέλαβαν την αντίσταση οι ίδιες. Ακόμη και εκεί όπου αξιωματούχοι του αντιστάθηκαν στην κατοχή, αυτό έγινε κάτω από άλλες σημαίες (π.χ στο Ιράκ, πλήθος αξιωματικών του Σαντάμ πολέμησαν τους Αμερικάνους εντασσόμενοι στο Ισλαμικό Κράτος ενώ το Μπααθ εκμηδενίστηκε.)

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, έχει αποδειχθεί ότι η φιλοαμερικανική αστική αντιπολίτευση δεν έχει από μόνη της την δύναμη να κυβερνήσει την χώρα. Συνεπώς το τι έχει υπόψη της η κυβέρνηση Τραμπ για την επόμενη ημέρα μετά την απαγωγή του Μαδούρο, για την χώρα, μένει να φανεί! Ομοίως μένει να φανεί αν οι διάδοχοι του Μαδούρο όντως θα αντιπαρατεθούν σοβαρά ή θα αρκεστούν σε συμβολικές κινήσεις με στόχο είτε την παράδοση εξουσίας είτε τον συμβιβασμό. Όπως και να έχει, ότι εξελίξεις και αν ακολουθήσουν, οφείλουμε να τις παρακολουθούμε στενά, να τις μελετήσουμε και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Την εποχή όπου τα συνθήματα του συχωρεμένου του Τσάβες περί "Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα" μεγάλο μέρος της δυτικοευρωπαΪκής και ελληνικής αριστεράς τα υιοθετούσε αμάσητα, οφείλουμε να την αφήσουμε πίσω.

Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #125 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής- με δώρο αυθεντικούς κουραμπιέδες του Άδωνι (προσοχή μη λερωθείτε από την άχνη)

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚH: O Άδωνις Γεωργιάδης φωτογραφίζεται περιχαρής μαζί με τους περίφημους κουραμπιέδες του

ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας. Διαβάστε το και τραγουδήστε το

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, μπορείτε να δείτε τον Άδωνι Γεωργιάδη να σέρνει το έλκηθρο μόνος του – χωρίς τάρανδους – και να μοιράζει κουραμπιέδες και μελομακάρονα

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία της RAF WEST JOURNAL, η οποία ανακάλυψε στα αρχεία της RAF TOWN μια αδημοσίευτη φωτογραφία του Παύλου Μπελά από το μακρινό 1891. Ο θρυλικός αγωνιστής απεικονίζεται λίγο πριν ξεκινήσει από το λιμάνι της RAF TOWN για να απελευθερώσει το Μοναστήρι και τη Φιλιππούπολη

Διαβάστε σήμερα, 3/1/2025, τη RAF WEST Journal

Ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης τριγυρνάει από νοσοκομείο σε νοσοκομείο με ένα κουτί κουραμπιέδες και οι ακατάδεκτοι γιατροί και νοσηλευτές τον κάνουν να νιώθει σαν τον γερο-Σκρουτζ του Ντίκενς, τα ΜΑΤ αποφασίζουν να τραγουδήσουν αυτοί τα κάλαντα για τον αγαπημένο υπουργό της Υγείας τους

Ας ακούσουμε αυτά τα παιδιά που, μεταξύ δύο ξυλοδαρμών, βρίσκουν το κουράγιο και τη δύναμη να δείξουν την τρυφερότητα και την ευαισθησία τους

Πρωτοχρονιά του 2026 και μέσω των σύγχρονων τεχνολογιών -που όμως τα αιώνια μηνύματα είναι αυτά που τους προσδίδουν ουσία- έφτασε η ανάρτηση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη, που περιείχε την αναδημοσίευση του κειμένου της Ρόζας Λούξεμπουργκ, από την Πρωτοχρονιά του 1912, στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της εφημερίδας ΑΥΓΗ της 18ης Ιανουαρίου 2009, μεταφρασμένο από τη συγγραφέα και ιστορικό Έλενα Πατρικίου. Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση αυτούσια, με το εισαγωγικό κείμενο του Θ. Καμπαγιάννη αφού δεν πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κάτι περισσότερο εκτός από τις ευχές μας για καλή χρονιά, ακόμα και αν οι εποχές και αυτοί που έχουν τον τίτλο του ιδιοκτήτη της χώρας, όσο είναι στο χέρι τους, μόνο δυσοίωνους και δίσεκτους καιρούς ετοιμάζουν.

Θανάσης Καμπαγιάννης 1/1/2026 περί ώρα 8η εσπερινή (fb)

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έγραψε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο για την πρωτοχρονιά του 1912, απόδειξη του πόσο σύγχρονη υπήρξε η σκέψη της, εδώ αναμετρώμενη με τις - ήδη υπαρκτές στη γερμανική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα - διαφορές ανάμεσα στους φτωχούς των πόλεων και τη συνδικαλισμένη εργατική τάξη. Καλή χρονιά να έχουμε με την πάντα επίκαιρή κατάληξη του κειμένου: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

Στο νυχτερινό άσυλο

της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.

Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν επρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο.

Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των “συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου”, χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ’ τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον “παράνομο ιχθυοπώλη” ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.

Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; [...]

Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες –ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, που αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης– πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. [...] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικά προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής.

Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.

Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου — ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.

Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα — κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει — και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.

Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.

“Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες”, λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, “είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. [...] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης”.

Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.

Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και να τα μεταφέρουμε σ’ αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

(Ενθέματα Κυριακάτικης Αυγής, 18/01/2009, μετάφραση: Έλενα Πατρικίου)