Ο Νίκος Καρούζος έπασχε από ύπαρξη. Τουλάχιστον έτσι ποιητικά, ομολογούσε

- Δεν σε βλέπω απόψε καλά τι έχεις;…

- Έχω ύπαρξη…

Πάλι ο Νίκος Καρούζος θρησκευόταν με ύπαρξη. Τι γύρευε ένας γνήσιος υπαρξιστής στα σοκάκια των Μεγαλοβδομάδων της ζωής του, της ζωής μας;

Πιστεύω εις έναν Ποιητήν εκτός ουρανού και επί γης εξόριστο που λέει η τρέλα μ’ αρέσει

Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει:

η τρέλα μ’ αρέσει, γελοιοποιεί την ύπαρξη.

ας ανάψω απ’ τη μάνα μου. 

(Νίκος Καρούζος, C R E D O)

Ψάχνοντας τον βρίσκουμε να υπάρχει και στα άλλα Πάσχα. Τα πιο κοντινά ή τα πιο μακρινά.

Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη του 2019, ο Νίκος Καρούζος υπάρχει γιατί δεν πέρασε ποτέ στην ανυπαρξία. Πώς να περάσει στην ανυπαρξία άλλωστε ο γνησιότερος υπαρξιστής;

1976

Μοντεβιδέο

«Πρέπει να είστε υπάκουοι», διδάσκουν τα νέα

επίσημα κείμενα στους μαθητές  της Ουρουγουάης

Η ύπαρξη πολιτικών κομμάτων δεν είναι υποχρεωτική σε μία δημοκρατία. Έχουε το σαφές παράδειγμα του Βατικανού, όπου δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα και όμως υπάρχει δημοκρατία…

                Η ισότητα της γυναίκας, κακώς ερμηνευμένη, σημαίνει προτροπή της σεξουαλικότητας και της πνευματικότητας της και αναστολή του προορισμού της ως μητέρας και συζύγου. Αν από νομικής απόψεως ο άνδρας και η γυναίκα είναι σαφώς ίσοι, δεν συμβαίνει το ίδιο και από βιολογικής απόψεως. Η γυναίκα υπόκειται στη δικαιοδοσία του άνδρα και κατά συνέπεια του οφείλει υπακοή. Είναι απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε κοινωνία ένας ηγέτης, που να χρησιμεύει ως καθοδηγητής, και η οικογένεια είναι μία κοινωνία…

καημό-καημό το λεν στα δυοσμαρίνια και στους πεύκους

και ντιντινίζουν στα καράβια τα σκοινια σαν κόρδες

(Γ. Ρίτσος  - Ρωμηοσύνη ΙΙ)

Σβήσε τα φώτα και να παίξει το παιδί με το σουραύλι 

 μυρίζει πεύκο και ρετσίνι το δαδί εκάς οι φαύλοι.

(Σαρκικό – Β. Γκούφας – Α. Κουνάδης)

Πάνω στη γλυκιά ρομάντζα, 

 Πεύκο κι ακροθαλασσιά

(Το  ξεφάντωμα = Β. Τσιτσάνης 1948)

Τώρα θάλασσα και πεύκο τρέλες και φιλιά

και του έρωτα φωλίτσα στην ακρογιαλιά

(Φυσάει ο μπάτης – Β. Τσιτσάνης 1947)

Μας αρέσει  πότε πεύκο κι αμμουδιά,

πού και πού και κρουαζιέρα στα νησιά.

(Πέντ’ έξι μάγκες – Π. Πετσάς -1960;)

Γνωστός ο τύπος. Ο τύπος  του ανθρώπου που δεν έχει χρόνο να ζυγίσει, να σταθμίσει και να αποφασίσει για τη θέση που θα τηρήσει,  απέναντι στα διάφορα θέματα της ζωής του.

Είναι ο τύπος που μετατρέπει αυτόματα το βίωμα (από το επιδερμικότερο μέχρι το βαθύτερο) σε δόγμα, σε ιδεολογικό τοτέμ και με αυτό θα συνεχίσει τη ζωή του, άσχετα αν μέχρι την τοτεμοποίηση (ή τη δαιμονοποίηση) πίστευε το ακριβώς αντίθετο και το υπερασπιζόταν ως ζηλωτής.

Τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιρού στον Βουτζά και το Μάτι Αττικής, με την πυρκαγιά που κατέκαψε 13.000 στρέματα δάσους και 100 ανθρώπους, ανέδειξαν γλαφυρότατα αυτόν τον τύπο ανθρώπου. Που δεν σκέφτεται πριν αντιδράσει, δεν κρίνει αλλά λειτουργεί θυμικά, αυτόματα. Σα να είναι ο νωτιαίος μυελός του το κέντρο λήψης των αποφάσεων του και όχι ο εγκέφαλος του. Ήταν ο τύπος που αφόριζε σε δύο λέξεις πως  αιτία και αφορμή για την  τραγωδία ήταν …τα δέντρα.  

Ο τύπος αυτός του ανθρώπου, φτιάχνοντας ένα δικό του προσωπικό, σχήμα που βάζει στο κέντρο έναν εχθρό (την χαλέπιο πεύκη - Pinus halepensis εν προκειμένω) ως ένοχο για την φωτιά, αποσείει τις ευθύνες από τους κυρίως υπευθύνους, που δεν είναι άλλοι από αυτούς που είναι επιφορτισμένοι με την πρόληψη του κινδύνου πυρκαγιάς.  Αυτοί που γνωρίζουν τις τοπικές συνθήκες  και καταρτίζουν σχέδια πρόληψης κινδύνου, ενταγμένα σε ευρύτερα διαχειριστικά σχέδια. Τα σχέδια διαχείρισης και αντιμετώπισης κινδύνου, που οφείλουν να καταρτίζουν  τουλάχιστον για τις δασικές εκτάσεις, που συνορεύουν με οικισμούς. Σχέδια ακόμα και για δασικές εκτάσεις που  μέρος τους εκχερσώθηκε νόμιμα ή παράνομα  για να εγκατασταθούν οικισμοί.

Με λίγα λόγια, οι αρμόδιες υπηρεσίες δήμων και περιφερειών είναι οι κατεξοχήν αρμόδιοι για την πρόληψη πυρκαγιάς σε αστικά ή ημιαστικοποιημένα (και οι οικιστικές πυκνώσεις αυθαιρέτων εδώ εντάσσονται) περιβάλλοντα.  Για τις αμιγώς δασικές εκτάσεις (ακόμα και τις καταπατημένες) αρμόδια είναι η –απογυμνωμένη πια- δασική υπηρεσία.

Αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την κατάσβεση φέρουν ευθύνη αλλά όχι ακέραια, αφού αυτοί, όπως και τα δέντρα αποτελούν τα πρώτα θύματα σε κάθε περιστατικό πυρκαγιάς.  Θύματα, όπως και οι κουκουναριές (Pinus pinea) που την πλήρωσαν και κόπηκαν, μόνο και μόνο γιατί έμοιαζαν στη ρητiνοφόρο  Pinus halepensis).  Θύματα γιατί ενώ ήταν καμένα, βρέθηκαν και δαρμένα ως ένοχοι, κατηγορούμενοι κυρίως από τους αληθινά ενόχους. Θύματα, γιατί ενώ κάηκαν κατηγορήθηκαν:

-τα πεύκα για τα κουκουνάρια και το ρετσίνι τους

-οι πυροσβέστες γιατί δεν ‘έσβησαν τη φωτιά που άναψε η έλλειψη πρόληψης

-οι νεκροί γιατί έχτισαν παράνομα και πήγαιναν γυρεύοντας

Επειδή οι νεκροί και τα δέντρα δεν μιλάνε, όπως συνήθως και η Πυροσβεστική, βρέθηκε χώρος για τους ενόχους να καταδικάζουν τους αθώους προκειμένου να μετατοπίσουν την ευθύνη και την ντροπή από πάνω τους. Συμπαραστάτες στο ανοσιούργημα τους βρήκαν στους κλασικούς νεοέλληνες, που λειτουργούν αυτοματοποιημένα και που άρχισαν αφενός να κραυγάζουν πως «κάηκαν γιατί ήταν αυθαίρετοι», ή «Ποτέ Ξανά Πεύκο στο Μάτι»  και αφετέρου να πλημμυρίζουν το τοπίο των «Αττικότερων*»  παραλίων της ανατολικής Αττικής με ….ελιές.

Φυσικά η αρμόδια δασική υπηρεσία, τουλάχιστον στις δασικές ή μη και διακατεχόμενες εκτάσεις,  έλαμψε δια της απουσίας της. Οι περιστάσεις απαιτούσαν την παρουσία στελεχών της δασικής υπηρεσίας, σε ρόλο ελεγκτή των ανεξέλεγκτων και σαρωτικών τελικά υλοτομιών, αλλά και των βεβιασμένων και τελικά προχείρων  φυτεύσεων. Όχι μόνο για τον έλεγχο του τόπου φύτευσης. Εείναι βέβαιο πως δασικές εκτάσεις που κάποτε καλύπτονταν από πεύκη, σήμερα έχουν καλυφθεί με ελιές, αποκτώντας έτσι έναν πιο «μαχητό», πιο «διεκδικήσιμο»  ως προς τη χρήση, χαρακτήρα.

Επίσης θα μπορούσαν τα στελέχη της δασικής υπηρεσία να λειτουργήσουν συμβουλευτικά και να παρασταθούν στον κόσμο, που  αναζητώντας τρόπο να ξαναπρασινίσει τον καμένο τόπο του, αναζήτησε συμβουλές σε φυτωριούχους, που το μόνο κριτήριο για την παροχή συμβουλών ήταν το να πουλήσουν. Μάλιστα οι συμβουλές που δόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις έφταναν τα όρια της γελοιότητας, όπως οι φυτεύσεις ατόμων γιούκα ή βραχυχιτώνων, ή κατάλπης  κ.α.

Η πάλαι ποτέ, ομηρική  δρυούσα (καλυπτόμενη από δρύες) Αττική, διαμορφώθηκε σε πιτυούσα (καλυμμένη από πεύκα), με την επικράτηση της πεύκης ως λιτοδίαιτης και ανταγωνιστικότερης.  Τα ρέματα της είχαν ιτιές και πλατάνους και οι παραλίες της πεύκα, σχίνα, λαδανιές  και αρμυρίκια. Το τοπίο της Αττικής, προσαρμοσμένο στις εδαφικές και κλιματολογικές  της συνθήκες, προσαρμόζεται σήμερα στις εμπορικές οδηγίες των φυτωριούχων, τις ακαλαίσθητες και νευρωτικές επιλογές των επηλύδων της.  Δικαιώνεται έτσι και η φράση της Δ. Μαργέλη που πρόσφατα δημοσιεύτηκε σε  έναν ιστότοπο πως Παιδεία δεν είναι τα πτυχία αλλά η αισθητική. Η Αττική αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα επαλήθευσης της φράσης αυτής.

Στον πυθμένα της σημερινής λίμνης του Μαραθώνα. Η αισθητική της Φύσης κυριαρχεί (πηγή ΕΛΙΑ)

Οι πυρκαγιές είναι μάστιγα για την Ελλάδα και περισσότερο για τη θερμομεσογειακή υποζώνη βλάστησης (Oleo-Ceratonion ζώνη ελιάς – χαρουπιάς), η οποία είναι εύφλεκτη ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή όχι πεύκων.  Είναι μάστιγα και για όσα έπονται των πυρκαγιών. Επειδή στην χώρα αυτή, όλοι τα ξέρουν όλα, αποφασίζουν να παρέμβουν και να αποτρέψουν τη φυσική διαδοχή. Να εμποδίσουν την εξισορρόπηση και σταθεροποίηση του περιβάλλοντος, που θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω ορθών διαχειριστικών σχεδίων, ίδρυσης μικτών συστάδων. Να αλλοιώσουν την ανάπτυξη  ενός πυράντοχου προφίλ βλάστησης, με σωστές πρακτικές.  Να καταργήσουν κάθε έννοια αισθητικής, εναρμονισμένη με  τις οδηγίες του  μεγάλου δημιουργού. Τις οδηγίες της ίδιας της Φύσης.

Αντί αυτών, ακολουθούν  πιστά  και πανικόβλητοι τις οδηγίες των …φυτωριούχων, θεωρώντας πως έτσι  θα είναι ασφαλείς. Μέχρι την επόμενη τραγωδία, δυστυχώς.

Η τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018 άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στον τόπο και τους ανθρώπους.  Από την Κινέττα και τα Γεράνεια μέχρι την κορύφωση του δράματος στο ανατολικό Πεντελικό. Η ανευθυνότητα Περιφέρειας και δήμων οδήγησε στην τραγωδία και η συνεχιζόμενη ανευθυνότητα από πλευράς ιθυνόντων και αρμοδίων, επιταχύνει τα πράγματα προς μία ακόμα χειρότερη κατάσταση. Στον αφανισμό κάθε φυσικού οικοσυστήματος από την Αττική και τη δημιουργία ενός ακραία ασταθούς και ως εκ τούτου ακατάλληλου και επικίνδυνου για την ανθρώπινη υγεία, περιβάλλοντος. Η πορεία αποκτά φρενήρη ταχύτητα στην πτώση της, προσθέτοντας την τοξική βόμβα του ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ Γραμματικού, πηγή χημικής  ρύπανσης του Νοτίου Ευβοϊκού και το ΚΕΛ βορείων Μεσογείων στη Ραφήνα, πηγή βιολογικής ρύπανσης του ίδιου θαλάσσιου αποδέκτη.

Μόνη  ελπίδα για το φαιό νταμάρι που οραματίζονται οι εμπρηστές, αναπτυξιολάγνοι και μη, είναι η αποκατάσταση κατά το δυνατό μίας φυσικής ισορροπίας στους μεγάλους ορεινούς όγκους και την μοναδικής ομορφιάς ακτογραμμή  της Αττικής. Χρειάζεται η μείωση των επιβαρύνσεων της από την αλόγιστη ανθρώπινη δραστηριότητα. Χρειάζεται σύνεση και ευθύνη, από τον πρώτο ειδικό μέχρι τον τελευταίο ιδιοκτήτη μίας έστω και αδόμητης επιφάνειας γης.

Η ευθύνη είναι ένα φορτίο που το θέλουν όλοι στα λόγια και τα αξιώματα, αλλά στην πράξη κοιτάνε να το κουβαλήσει πάντα κάποιος άλλος.

Ας μη ξεχνάμε πως τελικά εμείς είμαστε οι άλλοι.

*Πόσοι αλήθεια στίχοι μιλούν για το πεύκο στην Αττική παραλία

Αυτά τα κομμένα σου νύχια

Σαν να ήταν ο θάνατος

Μια χειρονομία αβρή κι ανυπόμονη

Σε ένα ποίημα που γράφτηκε για το ηλιοβασίλεμα

Ή σε ένα ποίημα γραμμένο

Για εκείνη τη μάχη που οδήγησε τον Τρακλ*

-Έναν ολόκληρο Τρακλ-

Στην υπερβολική  δόση της λύπης-

Καμιά ανησυχία

Αυτοί που πρέπει να είναι νεκροί, είναι νεκροί.

Τα νύχια τους δεν είναι αρπακτικά.

Η ψυχή τους δεν αρπάζει το χώμα

Γιατί η ψυχή τους βιάζεται.

Και προσπερνάει το χώμα.

Τα κάτω  άκρα της ψυχής τους τρέχουν

Τα άνω άκρα της ψυχής τους δείχνουν.

Δεν σταματούν

(Αποθήκη Καταλοίπων Ηδονής  - Κώστας  Καναβούρης, εκδόσεις  Μελάνι, Αθήνα 2019

*Georg Trakl. Αυστριακός ποιητής που πολέμησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

της Νίνας Γεωργιάδου (αναδημοσίευση από το site της Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό)

Όταν ο χρυσός της Μακεδονίας, ξεπουλήθηκε στην Eldorado για ένα κομμάτι ψωμί, μαζί με την περιβαλλοντική ανασκολόπηση της Χαλκιδικής, πόσο μία και πόσο ελληνική ήταν η Μακεδονία;

Όταν οι ΜΑΤατζήδες σακάτευαν γέρους στις Σκουριές και μπούκαραν στα σπίτια, σαν στρατός κατοχής, πού είχες κρύψει τη σάρισα;

Όταν ο Όμιλος Μυτιληναίου και Κοπελούζου, που ‘ ναι θυγατρική του Καναδικού Ομίλου PSP, πήρε την εκμετάλλευση της Εγνατίας, του μεγαλύτερου οδικού άξονα της Μακεδονίας, που είναι μία και ελληνική αλλά τα πηγαινέλα της τα ελέγχουν οι Καναδοί και τα διόδιά της τα τσεπώνει ο Κοπελούζος και όταν η γερμανική DIMERA πήρε το 67% του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, και η γερμανική Fraport πήρε όλο το αεροδρόμιο της Μίκρας και βγήκε για ξεπούλημα στους ξένους δανειστέςτο κτίριο της ΕΡΤ και το στρατόπεδο Μέγας Αλέξανδρος και οι φυλακές Κασσάνδρας κι εκατοντάδες στρέμματα στο Μετόχι Σταυρονικήτα στη Σάνη της Χαλκιδικής, και η ΔΕΗ Κοζάνης και η Αγορά Μοδιάνο, το Στρατόπεδο Γκόνου, το Camping Επανομής, το Camping Αγίας Τριάδας, το Στρατόπεδο ΣΕΔΕΣ και η Μαρίνα Αρετσούς τι συλαλλητήρια έκανες, Μακεδονικέ χαλβά;

Ίσα-ίσα για τα στρατόπεδα Μ. Αλέξανδρος, Γκόνου και ΣΕΔΕΣ είπες να πουληθούν, μη τυχόν και γίνουν καταυλισμοί προσφύγων κι ας είσαι γέννημα και θρέμμα της προσφυγιάς.

Μπάσταρδη γενιά, που θυμάσαι τη μάχη στα Γαυγάμηλα αλλά όχι τους κυνηγημένους παππούδες σου Κι όταν ξεμπούκαραν ορδές από εγχώριους τζογαδόρους στο γειτονικό καζίνο κι έκανες τα ψώνια σου σε ημερήσιες εκδρομές για να πάρεις πολλά κι ακόμη πιο πολλά, ήταν κατά τη ρήση του Μεγαλέξαντρου, σ’ άλλο να χρωστάς το ζην και σ’ άλλον το ευ ζην;

Κι όταν οι μπατριώτες επιχειρηματίες μετέφεραν πλεχτήρια, πριονιστήρια, γαζωτήρια στην πάνω,εκτός συνόρων, γειτονιά για περισσότερα κέρδη και καλύτερα λεφτά, τι εξηγήσεις σου έδιναν οι βετεράνοι σημερινοί οργανωτές της πατριωτικής σου αγανάχτησης για το πώς γίνονται σκόνη τα σύνορα όταν συμφέρει; Κι όταν κάποιοι φώναζαν πως το Κόσσοβο θα γίνει ο αρχιμπάτσος των Βαλκανίων με 10000 αμερικάνους στρατιώτες και μια ηλεκτρονική υποδομή να παρακολουθεί όλη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ήθελε τότε αρετή και τόλμη η ελευθερία, όχι αγιαστούρες και καρναβαλιστές.

Θα συμφωνήσω σε ένα, μαζί σου. Δεν είσαι απαραίτητα φασίστας. Μόνο άθυρμα. Μαριονέτα κι έρμαιο. Στη φτώχεια και τον ξεπεσμό, με πατριωτικά λαμέ. Μπόσικος σε κηρύγματα μίσους. Παλικαράς στους πιο μικρούς και πιο αδύναμους. Όχι απαραίτητα φασίστας. Εκκολαπτόμενος, μπορεί. Σίγουρα πάντως, ανθρωπάκι. Στης καταπίεσης τα φραγγέλια, άμβωνες κι ευαγγέλια. Ενοχοποιημένο κι εξομολογητέο, απ’ αυτούς που αφόρισαν το Ρήγα και την Επανάσταση, ευλογούσαν προεστούς και κοτζαμπάσηδες και θυμήθηκαν τον Παπαφλέσσα όταν ήταν για τα καλά νεκρός. Κι έπειτα έστελναν την ευλογία των ουρανών στους Ναζί και όρκους πίστης στους δικτάτορες και τώρα τακίμια με τα μπάσταρδα του Αδόλφου.

Όχι απαραίτητα φασίστας. Σίγουρα πάντως, άθυρμα. Μπορεί και λίγο κάθαρμα

What a journey this has been. Setting this mark is a huge honor. I’m aware of Father Time’s curfew.

Η παραπάνω πρόσκληση εμφανίστηκε στη σελίδα του Αθλητικού Ομίλου Πικερμίου στο facebook, την Τρίτη 1/10/2019, ενόψει του αγώνα που θα διεξαχθεί στο κλειστό γήπεδο της Διώνης, στις 21:30 μεταξύ της γυναικείας ομάδας του ΑΟΠ και εκείνης του ΑΣ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ ΝΤΕΡΗ.

Η πρόσκληση βέβαια δεν αφορά μόνο αυτόν τον αγώνα, αλλά το σύνολο των αγώνων που τα κορίτσια του ΑΟΠ θα δώσουν στο πρωτάθλημα της Γ κατηγορίας της ΕΣΚΑ

Εκείνο που δεν υπάρχει στην πρόσκληση και που είναι ενδεικτικό της σεμνότητας που διακρίνει τις αθλήτριες του ΑΟΠ, είναι τα ονόματα τους.

Επειδή αξίζει και με το πραπάνω, να γνωρίσουμε όλοι την ομάδα που χρόνια αγωνίζεται στα παρκέ εκπροσωπώντας το Πικέρμι, την πόλη μας και μία μπασκετική ιστορία. Εκείνη του ΑΟΠ που μας έχει προσφέρει τόση χαρά, θα τις αναφέρουμε στην παρούσα ανάρτηση, μία προς μία.

Για να γνωρίσουμε και τις ίδιες τις παίκτριες, τις αγωνίστριες, εκτός από τον αγώνα τους.

 Να γνωρίσουμε (σε αλφαβητική σειρά επιθέτων), να απολαύσουμε το παιχνίδι τους και να φωνάξουμε για την ομάδα του ΑΟΠ που έχει παίκτριες σαν

Την Ιωάννα Ανδρεαδέλλη

Την Αφροδίτη – Μαρία Αργύρη

Τη Μαρία Βέντη

Τη Μαρία Γεωργαντώνη

Την Αλεξάνδρα Δεσποτίδου

Τη Χαρούλα Θωμά

Την Αφροδίτη Μαρία Κοκκινοβασίλη

Την Ελένη Κούκη

Την Κωνσταντίνα Κυριακίδου

Τη Δέσποινα Λεοντιάδη

Την Ευθυμία Μακρή

Τη Χρυσή Μανιμανάκη

Την Παναγιώτα Νταούτη

Τη Βιολέτα Ξανθούλη

Την Άννα Μαρία Πέτση

Την Ιωάννα Πρωτόπαππα

Και την Coach της ομάδας την Έλενα Κανέλλου

Θα είμαστε όλο το Πικέρμι εκεί. Η ομάδα μας αξίζει την στήριξη μας

Καλή αρχή και καλή επιτυχία στην ομάδα του Πικερμίου. 

Η αληθινή εμπειρία του μπάσκετ ξεκινά μαζί με τη μεγάλη οικογένεια του Αθλητικού Ομίλου Πικερμίου. Ελάτε να μοιρασούμε την εμπειρία. Για τα αγόρια μέχρι 12 ετών και τα κορίτσια μέχρι  14, η οικογένεια του ΑΟΠ κάνει δώρο τη συνδρομή μέχρι 31/12/2019

Η εποχή των πρωταθλητών και των πρωταθλημάτων έφτασε! Η μεγάλη μπασκετική οικογένεια του Αθλητικού Ομίλου Πικερμίου, σε καλεί στην υπερταχεία που διαρκώς ανεβαίνει κατηγορίες.

Σε καλεί να ανέβεις κι εσύ στο τραίνο, για να μοιραστείς μαζί μας το ταξίδι, τη συγκίνηση, τον αγώνα και να μάθεις το μπάσκετ από την δική  σου μπασκετικη  οικογένεια.

Κάνε κλικ στον παραπάνω σύνδεσμο και το ταξίδι θα ξεκινήσει. Το ΑΟΠ express έχει τη θέση σου έτοιμη και είσαι μόνο ένα κλικ μακριά.

Και για τους νεαρότερους επιβάτες του ΑΟΠ express, από 7 έως 12 ετών, η συνδρομή μέχρι το τέλος του 2019 ειναι δώρο