" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
  Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται"
                                               Μπρεχτ

Μοιραίοι άνθρωποι Κύριο

Ο άνθρωπος έχει συμβούλους. Για τα πάντα. Σύμβουλο για το τι πρέπει να συμπεριλάβει στο διάγγελμα του (ένα από τα άπειρα), σύμβουλο για το τι δεν πρέπει να συμπεριλάβει. Σύμβουλο για το τι θα φορέσει, από γραβάτα μέχρι σώβρακο και σύμβουλο για το τι θα φάει την μέρα που προηγείται κοινοβουλευτικής επίσκεψης. Σύμβουλο για τα πάντα, εν ολίγοις. Πληρωμένο με δημόσιο χρήμα, εν πολλοίς.  Ο Κυριάκος του Χάρβαρντ και της αριστείας, δεν κοιμάται αν δεν του το πουν οι σύμβουλοί του πως είναι ώρα, ενδεχομένως και ούτε ξυπνάει αν δεν έχει τη σύμφωνη γνώμη τους.

Είναι γνωστό από την Ιστορία, τουλάχιστον την πρόσφατη, του 20ου αιώνα, πως πληθώρα  συμβούλων έχουν όσοι δεν έχουν προσωπικότητα, ή η προσωπικότητα τους είναι τόσο απεχθής, που χρειάζεται «επικοινωνιακό ρετούς» πριν βγει στον κόσμο. Αυτό ισχύει ακόμα και εκεί που ιδρύθηκαν οι πρώτες εταιρείες συμβούλων, εκεί που ο σύμβουλος (νομικός, οικονομικός, επικοινωνιακός) είναι μέσα στο DNA της οικονομίας και της καθημερινότητας. Στην κοιτίδα του καπιταλισμού για παράδειγμα, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ, ένας εξαιρετικά ευφυής πολιτικός, δεν είχε τις καραβιές συμβούλων άλλων προέδρων. Αντιμετώπισε το μεγάλο κραχ του 29 και τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Στα Ιστορικά και καυτά θέματα που χειρίστηκε αξιοποίησε πρόσωπα και ειδικούς, αλλά όχι στην καθημερινότητα και στην πολιτική ζωή. Ο Ρούζβελτ είχε προσωπικότητα, γι’ αυτό δεν χρειαζόταν συμβούλους.

Πάμε τώρα στον αντίποδα. Ας έρθουμε στα δικά μας, στα πρόσωπα δίχως προσωπικότητα . Κάθε μέρα γίνεται και πιο ξεκάθαρο πως, αυτός ο τύπος που βρέθηκε στη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας*, είναι ένα μπαλόνι, ένα τοτέμ, που αλλάζει φωνές και εκφράσεις κατά το πως θα αποφασίσουν οι σύμβουλοι του. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα ή η προσωπικότητα του είναι τόσο απεχθής, που εμπιστεύτηκε επαγγελματίες συμβούλους, για να του φτιάξουν μία άλλη. Στην περίπτωση του φιάσκου της Ικαρίας μάλιστα, η αντίδραση της αδελφής του ήταν αποκαλυπτική: «Αυτοί που είχαν την ευθύνη να προστατεύσουν τον πρωθυπουργό, δεν το έκαναν», δήλωσε η Ντόρα Μπακογιάννη όταν ρωτήθηκε για τον συνωστισμό στην Ικαρία, παρουσία του πρωθυπουργού. Με λίγα λόγια, αυτός που αναδείχθηκε πρωθυπουργός της χώρας, είναι ανίκανος να εκτιμά καταστάσεις και ενδεχόμενο κίνδυνο και υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι κάποιοι «επιμελητές» του.

Πότε ένας ενήλικας μπαίνει υπό την κηδεμονία;  Πότε χρειάζεται ανθρώπους να τον προστατεύουν, ακόμα και στην καθημερινότητα του;

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, για να υποβληθεί ένα πρόσωπο σε επιμέλεια, πρέπει να βρίσκεται σε αδυναμία διαχείρισης των υποθέσεών του (άρθρο 1666 ΑΚ). Η αδυναμία αυτή είναι αποτέλεσμα είτε πνευματικής διαταραχής, με την έννοια ότι το άτομο πάσχει από κάθε είδους ψυχική νόσο (άνοια, alzheimer κτλ) , είτε σωματικής αναπηρίας, η οποία μπορεί να έχει προέλθει τόσο εκ γενετής όσο και μεταγενέστερα (π.χ. κώφωση, τύφλωση, κινητικά προβλήματα).

Είναι κατανοητό. Άνθρωποι που έχουν τα παραπάνω προβλήματα, δεν γίνεται να μην έχουν κάποιο συμπαραστάτη. Αλλά ο νόμος έχει προβλέψει και για ανθρώπους που η βιολογική  τους κατάσταση δεν είναι φορτισμένη, αλλά οι έξεις τους και η αντικοινωνική τους συμπεριφορά τα καθιστά «πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας». Έτσι στην αντίστοιχη κηδεμονία μπορεί να τεθεί πρόσωπο το οποίο πάσχει από ασωτία (αλόγιστη σπατάλη χρημάτων), τοξικομανία (εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες) ή αλκοολισμό (εξάρτηση από το αλκοόλ), με αποτέλεσμα να θέτει σε κίνδυνο στέρησης τόσο τον εαυτό του όσο και μέλη της οικογένειάς του (σύζυγο, τέκνα, γονείς κλπ).

Αν κρίνουμε και από τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα του ανθρώπου που ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται υπό επιμέλεια, παριστάνει τον πρωθυπουργό, η ζωή μας, η καθημερινότητα μας, η δυστυχία που μας έχει πνίξει και η διαχείριση τους, βρίσκονται όλα στα χέρια συμβούλων. Γι’ αυτό και η σχεδόν καθημερινή πρώτη είδηση είναι ο περεταίρω εκφασισμός της κοινωνίας, η επέκταση της αστυνομοκρατίας και η επιτάχυνση της πορείας προς τον μορφωτικό, πολιτιστικό, πολιτισμικό μεσαίωνα. Προς τον μεσαίωνα που αποκαλούσαμε «επταετία»

Μην αμφιβάλλετε, η πολιτική εκτροπή δεν είναι πάντα αποτέλεσμα δράσης μυστικών υπηρεσιών, κατασκόπων και πρεσβειών με ραντάρ στη ταράτσα. Είναι και αποτέλεσμα ανάξιων ανθρώπων, άχρηστων και δίχως καμία συναίσθηση της ευθύνης, που λόγω «οικογενειακής παράδοσης» έπρεπε -με το φτωχό τους το μυαλό- οπωσδήποτε να αναλάβουν.

coverphoto

Η καλύτερη θωράκιση της δημοκρατίας, είναι το ίδιο το Σύνταγμα και του Συντάγματος, ο ίδιος ο λαός. Αποσαθρώνοντας το Σύνταγμα με πλήθος αντισυνταγματικών διατάξεων τα τελευταία δέκα χρόνια, εγκαθιστώντας αστυνομικό κράτος και τσακίζοντας με τα όπλα κάθε αντίθετη φωνή, με μία μαριονέτα που δεν αναπνέει αν δεν του πούνε οι σύμβουλοι του, για πρωθυπουργό και τέλος με έναν εσμό αποτελούμενο από νοσταλγούς της χούντας, του ναζισμού, του ολοκληρωτισμού, η χώρα μπαίνει οριστικά στον γύψο.

#μμε_ξεφτιλες

#κυβερνηση_τσιρκο

#κυβερνηση_Μητσοτακη

#τι_ψηφισατε_ρε_μαλακες

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2021 14:39

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Χρήσιμα

farmakia

HOSPITAL

© 2021 Atticavoice All Rights Reserved.