" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
  Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται"
                                               Μπρεχτ

Warning: Creating default object from empty value in /srv/disk3/2763186/www/atticavoice.gr/components/com_k2/views/itemlist/view.html.php on line 743
Nikos Simos

Nikos Simos

Mαζική κινητοποίηση εργαζομένων και λαού από όλα τα μέρη της Αττικής, για να μην κλείσει το 1 από τα 3 Παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής. Της Αττικής που με 5.000.000 πληθυσμό και μόνο 3 (ολογράφως: ΤΡΙΑ) νοσοκομεία Παίδων, ανακάλυψε η κυβέρνηση των ανέμελων και αχρήστων, πως έχει την πολυτέλεια να κλείσει το ένα….

Είναι σίγουρο πως το σύστημα δεν αφήνει κενά και ήδη στη γωνία παραφυλάει ο «ημέτερος» κλινικάρχης για να στήσει τη δική του, κλινική παίδων.  Αυτός είναι ο καπιταλισμός και αυτοί είναι οι έμποροι της υγείας.

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο που μοίρασαν οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου στη σημερινή  κινητοποίηση, γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει καλύτερα από αυτούς που βρίσκονται καθημερινά, συμπαραστάτες, δίπλα στον ανθρώπινο πόνο.

Οι «άλλοι», αυτοί οι άριχρηστοι, όπως ο ψιθυριστής της πλατείας Εξαρχείων, Πλεύρης και  η εκτελούσα αποστολή δημίου, Γκάγκα, έστειλαν την -όπως ευφυώς χαρακτηρίστηκε- νεοσύστατη Νοσοκομειακή Αστυνομία  (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΟΔΟΣ),  σαν να επρόκειτο να αντιμετωπίσουν χούλιγκανς στο γήπεδο. Τους έστειλαν  για να κρατησουν κλειστό το Νοσοκομείο.

Οι εργαζόμενοι μαζί με τον αλληλέγγυο λαό το κράτησαν ανοιχτό.

Ακολουθεί το κείμενο που μοίρασαν οι εργαζόμενοι σήμερα, στη μαζική  κινητοποίηση ενάντια στη βαρβαρότητα (οι υπογραμμίσεις λέξεων είναι δικές μας)

Αγαπητή Μαμά, αγαπητέ Μπαμπά,

Σήμερα ήρθες στο Νοσοκομείο μας για τον εμβολιασμό των παιδιών σου και σε καλωσορίζουμε. Μπορεί να είναι η πρώτη φρά που μας επισκέπτεσαι, μπορεί ήδη να μας γνωριζεις επειδή κάποια στιγμή, το παιδί σου χρειάστηκε ιατρική φροντίδα. Το νοσοκομείο μας το τελευτίο διάστημα, έχει μετατραπεί σε Mega εμβολιαστικό κέντρο κι έχει εξαιρεθεί από το πρόγραμμα των εφημεριών με αποτέλεσμα να αναστείλει σε μεγάλο βαθμό, τις λειτουργίες του.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία σταδιακή, συνεχή υποβάθμιση, με αποσπάσεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή, που φτάνουν μέχρι και τη μη αναπλήρωση του πετρελαίου θέρμανσης.

Η αναστολή λειτουργίας του νοσοκομείου με όχημα την ανάγκη εμβολιασμού, η χρόνια προσπάθεια υποβάθμισης, μαζί με τα διαρκή  σενάρια για τη μετατροπή του σε «κάτι άλλο», εγείρουν το ερώτημα αν θα επιστρέψει στον τριτοβάθμιο ρόλο του ή αν αυτή θα είναι η χαριστική βολή σε μία μακροχρόνια διαδικασία φθοράς είτε λόγω σχεδιασμού είτε λόγω ανυπαρξίας σχεδιασμού.

Όπως και να έχει, εμείς ως εργαζόμενοι του νοσοκομείου και ως γονείς δεσμευόμαστε να διεκδικήσουμε να παραμείνει το Παίδων Πεντέλης, αυτό που πάντα ήταν: Ένα Ανθρώπινο, Δημόσιο, Τριτοβάθμιο νοσοκομείο για όλα τα παιδιά.

Ευχόμαστε να συμμερίζεστε την εικόνα που έχουμε για το νοσοκομείο μας, την αγωνία μας και να σταθείτε δίπλα μας

Οι εργαζόμενοι του Παίδων Πεντέλης

 

YS1

YS2

YS3

YS5

Ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες τον συνεργάτη μας YS

PicDespKouts

Φωτογραφία: Δέσποινα Κουτσούμπα

 

Document 2022 01 16 145454

 

Σήμερα 12/1/2022,  λάβαμε ηλεκτρονική επιστολή από κατοίκους της περιοχής "Μπλε ΛΙμανάκι" της Ραφήνας, οι οπόιοι μας κοινοποίησαν την καλή τύχη και της πρόσθετης παρέμβασης υπέρ των αιτούντων την παύση των παράνομων, δίχως περιβαλλομτική αδειοδότηση, εργασιών επί της ακτογραμμής της Ραφήνας, στο Μπλε (αλλά και το Πράσινο) λιμανάκι.

Την δημοσιεύουμε και ευχόμαστε στο εξής να τηρείται αυτονόητα η νομιμότητα, από αυτούς που έχουν θεσμική υποχρέωση να την τηρούν, ώστε να μη χρειάζεται οι κάτοικοι και δημότες να προσφεύγουν στη δικαστική οδό. Εϊναι εξέχον θέμα σοβαρότητας και αξιοπιστίας της διοίκησης, η οποία ξεπερνά τα όρια των εκ του νόμου αρμοδιοτήτων της. Η όλη περίπτωση και η έως σήμερα δικαστική εξέλιξη της, έρχονται να μας επισημάνουν πως οι πολίτες πρέπει να επαγρυπνούμε στο θέμα της τήρησης της νομιμότητας, ειδικά σε ό,τι αφορά στο φυσικό περιβάλλον, να ξεχωρίζουμε το νομότυπο από το νόμιμο και τελικά πως η υπεράσπιση του περιβάλλοντος, απέναντι σε όσους το επιβουλεύονται με φανερούς ή κρυφούς σκοπούς,  είναι ύψιστη υποχρέωση μας.

Ακολουθεί η ηλεκρονική επιστολή των κατοίκων με τα σχετικά συνημμένα

 

 

Μια μεγάλη νίκη για το περιβάλλον της Ραφήνας, χάρη στις κινητοποιήσεις των κατοίκων!

Υπό την πίεση της σημερινής (12.1.2022) συζήτησης της από 4.11.2021 αίτησής μας ασφαλιστικών μέτρων (βλ. συνημμένη), στο πλαίσιο της οποίας 90 κάτοικοι της περιοχής θα ασκούσαν πρόσθετη παρέμβαση υπέρ των αιτούντων, το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών έσπευσε να σταματήσει την εκτέλεση του παρανόμως εκτελούμενου έργου στο Μπλε Λιμανάκι Ραφήνας. Για πρώτη φορά αναγνωρίζεται ρητά τόσο η έλλειψη προηγούμενης περιβαλλοντικής αδειοδότησης (με εκτενείς παραπομπές στο σχετικό περιεχόμενο της αίτησής μας ασφαλιστικών μέτρων) όσο και η έλλειψη προηγούμενης έγκρισης του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κατά το μέρος του έργου που εκτελείται στην Χερσαία Ζώνη Λιμένος και τον αιγιαλό. Μάλιστα η απόφαση αυτή καταλαμβάνει και τις (για τον ίδιο λόγο) παράνομες εργασίες, που πρόσφατα ξεκίνησαν στο γειτονικό Πράσινο Λιμανάκι Ραφήνας, μέσα στην κοίτη του ρέματος, που εκβάλλει σ’ αυτό.

Ειδικότερα, με το συνημμένο από 11.1.2022 έγγραφο του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών αναφέρονται τα ακόλουθα:

 

«…λαμβάνοντας υπόψη τα κάτωθι διαλαμβανόμενα:
….
11. Την από 4-11-2021 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων της δικηγόρου κας Πετρόγλου Παναγιώτας, στην οποία αναφέρεται ότι: α) ότι το επίμαχο έργο «ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΗΠΙΑΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ-ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΑΜΕΑ στην παραλία «Μπλε Λιμανάκι» δεν έχει τύχει περιβαλλοντικής αδειοδότησης κατά παράβαση των διατάξεων του Ν. 4014/2011 καθώς και της Οδηγίας 2014/52/ΕΕ. Β) ότι «η διάνοιξη του επίμαχου διαδρόμου μέσα στη χερσαία ζώνη λιμένος Ραφήνας στο Μπλε Λιμανάκι δε εξυπηρετεί τους σκοπούς της άμεσης αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, και δη εν προκειμένω της φονικής πυρκαγιάς της 23.7.2018, από την οποία έχουν παρέλθει 3 και πλέον έτη, ήδη δε μετά την 26.7.2021 και συνακόλουθα κατά τον παρόντα χρόνο εκτέλεσης του έργου η Κοινότητα Ραφήνας του Δήμου Ραφήνας έχει πλέον παύσει να τελεί σε κατάσταση ανάγκης» και γ) ότι «εκφεύγει του σκοπού και του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω προγραμματικής σύμβασης γιατί στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για επισκευή υπάρχουσας οδού, αλλά για διάνοιξη νέας τσιμεντένιας οδού πλάτους 2,5 μ. και μάλιστα εντός χερσαίας ζώνης λιμένος και πλησίον του υπάρχοντος ρέματος και με εγκάρσια επικάλυψη αφού υφίσταται από μακρού χωρίς ουσιώδη μεταβολή κατά την λήψη του εν λόγω μέτρου

13. Το ότι στις 08-11-2021 εκδικάστηκε και απορρίφθηκε η προσωρινή διαταγή για διακοπή των εργασιών εντός της Χερσαίας Ζώνης Λιμένα Ραφήνας και ορίσθηκε ότι η οριστική εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων θα συζητηθεί στις 12-01-2022….

Μετά τα παραπάνω και επειδή έως και σήμερα έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα…από την 08-11-2021 απόρριψη της προσωρινής διαταγής για διακοπή των εργασιών εντός της χερσαίας Ζώνης Λιμένα Ραφήνας, όπου κατέστη με σαφήνεια η αναγκαιότητα της προαναφερόμενης έγκρισης και καθόσον έως σήμερα δεν έχει εκδοθεί η σχετική απόφαση (του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής), γνωρίζοντας ότι η εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων θα εκδικαστεί στις 12-01-2022 και δεν εκδόθηκε η απαιτούμενη εγκριτική απόφαση από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, αλλά ούτε έχει εκδοθεί η σχετική άδεια παραχώρησης χρήσης χερσαίας ζώνης λιμένα Ραφήνας για την εκτέλεση των εν λόγω εργασιών,

σας γνωστοποιούμε ότι δεν είναι εφικτή η κατασκευή του έργου «Αποκατάσταση ζημιών των οδικών υποδομών και των συνοδών τους υδραυλικών έργων του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, που επλήγη από την φυσική καταστροφή της 23ης Ιουλίου 2018», αναδόχου εταιρίας ΙΝΤRAKAT, εντός του χώρου που ευρίσκεται μεταξύ της οδού Καβουνίδου και των παραλιών Μπλε και Πράσινου Λιμανάκι, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 17 Ε.Σ.Υ. και ως εκ τούτου δεν θα εκτελεστούν οι συγκεκριμένες εργασίες στο πλαίσιο του έργου του θέματος, που χωροθετούνται σε διακριτά τμήματα εντός της χερσαίας ζώνης του Λιμένα καθώς και εκείνες οι εργασίες που επεκτείνονται σε γειτνιάζουσα περιοχή εντός του Δήμου Ραφήνας».

 

Κατόπιν αυτού, η σημερινή συζήτηση της αίτησής μας ασφαλιστικών μέτρων αναβλήθηκε για 22.2.2022.

Θυμίζουμε ότι σχετική καταγγελία μας για κατάφωρη παραβίαση του ενωσιακού δικαίου του περιβάλλοντος λόγω έλλειψης προηγούμενης περιβαλλοντικής αδειοδότησης εξετάζεται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας για διαδικασίες παράβασης κατά κρατών-μελών.

Στην παρούσα φάση, επείγει η αποκατάσταση και ανάπλαση των λαβωμένων πρανών, η στερέωση των εκσκαφέντων χωμάτων και η φύτευσή τους. Το κόστος θα πρέπει να βαρύνει τους υπεύθυνους της περιβαλλοντικής αυτής καταστροφής με βάση την αρχή του ενωσιακού δικαίου περί περιβαλλοντικής ευθύνης «ο ρυπαίνων πληρώνει». Στην κατεύθυνση αυτή θα δράσουμε το επόμενο διάστημα.
Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και την στήριξή σας,

Πάντα βλέπουμε πως στη σύγχρονη παγκόσμια πολιτική σκηνή υπάρχουν 4 ομάδες «παικτών». Οι δυνατοί, οι πονηροί αδύναμοι, οι απλά αδύναμοι και οι μόνιμα χαμένοι.

Οι δυνατοί είναι αυτοί που αντλούν πλούτο και αίμα από τους άλλους και έτσι γίνονται διαρκώς δυνατότεροι. Έγιναν δυνατοί γιατί ήταν και είναι αδίστακτοι και τολμηροί. Είναι και πονηροί, αφού μυρίστηκαν το κέρδος και προώθησαν τον μετασχηματισμό της φεουδαρχίας σε αστική δημοκρατία. Δημιούργησαν έτσι  μία ψευδαίσθηση ελευθερίας στους εξουσιαζόμενους τους, αλλά μόνο στο εσωτερικό της χώρας που κυβερνούσαν. Ήταν απαραίτητη η ψευδαίσθηση, γιατί έκανε τους ανθρώπους να πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι να γινούν και εκείνοι «ανώτερη τάξη» και έτσι γίνονταν αυτοβούλως υποζύγια στον ζυγό των μεγάλων. Κάτι σαν τις δημοκρατικές εκλογές, που όλοι νομίζουν πως είναι ελεύθεροι να επιλέξουν, αλλά επιλέγουν πάντα τους ίδιους.

Οι δυνατοί, αποκτώντας αποικίες, κατάλαβαν πως εκεί (όπως και στα προτεκτοράτα αργότερα) η αστική δημοκρατία  που διαλαλούσαν, ήταν πιο χρήσιμη ως  μανδύας στυγνής φεουδαρχίας. Και αυτό εφάρμοσαν, πλουτίζοντας ακόμα περισσότερο, Οι αποικίες και τα προτεκτοράτα δεν είχαν την απαραίτητη παιδεία ή την δυνατότητα επεξεργασίας της  εμπειρίας τους, για να αποδεχτούν την «αστική δημοκρατία» και να γίνουν πρόθυμα υποζύγια, γι’ αυτό ήταν απαραίτητος ο βούρδουλας, ο στρατός και τα όπλα. Για όσους είχαν και την πετριά πως είναι «περιούσιος λαός» υπήρχαν και άλλα μέσα, όπως φαντάσματα του παρελθόντος, μεγάλες ιδέες και θρησκευτικά οράματα. Έτσι όλοι οι αδύναμοι (πονηροί και μη) έμπαιναν στον ζυγό των μεγάλων, για να εξυπηρετήσουν τη μεγέθυνση των κερδών τους. Σήμερα όλα αυτά έχουν εκσυγχρονιστεί περαιτέρω και έτσι στα μέσα χαλιναγώγησης μπαίνουν οι διεθνείς στρατιωτικές συμμαχίες, η παγκοσμιοποιημένη οικονομία, τα ενημερωτικά δίκτυα κλπ. Παραδείγματα είναι το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. και παλιότερα το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αλλά και αναφερόμενοι σε  οικονομικούς όρους, οι συνεργασίες μεγάλων εταιριών με μικρότερες ή  οι σύνδεσμοι κάθε είδους επιχειρήσεων με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Πάντα όλα γίνονται με του όρους του δυνατού και καταλήγουν στο ξεκοκκάλισμα του αδύνατου. Και όποιος δεν το βλέπει κερδίζει το χρυσό μετάλλιο εθνικής υπερηφάνειας ή τον έπαινο του επιτυχημένου επιχειρηματία. Το λιοντάρι θα είναι πάντα ο βασιλιάς της ζούγκλας και ο ανθρωπόμορφος καρχαρίας ο βασιλιάς του σύγχρονου πολιτισμού. Ας αφήσουμε όμως τις ιστορίες για τα θηρία της φύσης και ας επιστρέψουμε στην ιστορία των ανθρώπινων θηρίων.

Στη σειρά δημοσιευμάτων για την μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, είχαμε μείνει στην κατάληψη της Θράκης από τον ελληνικό στρατό και την είσοδο του στην Κωνσταντινούπολη το 1918

 Konstantinople1918

Ο ελληνικός στρατός στην Κωνσταντινούπολη (1918)

Οι Έλληνες στην Πόλη

Με την άδεια των συμμάχων της Αντάντ, όπως είδαμε, ο ελληνικός στρατός (που δεν ήταν και τόσο ελληνικός)  βρέθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Ήταν Νοέμβριος του 1918 και είχε τεθεί σε ισχύ η συνθήκη του Μούδρου (στη Λήμνο) μεταξύ των Δυτικών Συμμαχικών Δυνάμεων, της Αντάντ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συνθήκη ανακωχής  του Μούδρου σηματοδότησε  τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και  άνοιγε τα στενά των Δαρδανελίων, τα οποία  τα έθετε υπό συμμαχικό έλεγχο. Παρά τα παράπονα τους, οι Γάλλοι (παραπονούνταν γιατί η συνθήκη θεωρείτο προϊόν της Αγγλικής διπλωματίας) ήταν οι πρώτοι που έστειλαν στρατό στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Βενιζέλος, δηλωμένος σύμμαχος των Γάλλων και της Αντάντ,  δεν έχασε ευκαιρία. Έχοντας μπει στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο με καθυστέρηση, ως σύμμαχος της Γαλλίας, ξεκινά με δική του αποκλειστικά πρωτοβουλία για συμμετοχή και στην ετοιμαζόμενη εκείνο τον καιρό, εκστρατεία της Κριμαίας. Η ανταμοιβή του ήταν η προώθηση του ελληνικού στρατού στην Κωνσταντινούπολη, μετά την κατάληψη σχεδόν του συνόλου των εδαφών της Θράκης. Αξίζει να δούμε τις καραμπόλες και τα πολεμικά παιχνίδια του καιρού, που έφεραν τον ελληνικό στρατό στην κατεχόμενη από την Αντάντ, Κωνσταντινούπολη. Καταβάλλοντας βέβαια το σχετικό αντίτιμο.

 Brest Litofskjpg

3 Μαρτίου 1918. Συνθήκη του Μπρεστ- Λιτόφσκ, ανάμεσα στην τριπλή συμμαχία και στη μπολσεβίκικη Ρωσία

Ο πόλεμος σκοντάφτει στην ελπίδα των λαών – Πολεμικές καραμπόλες στην ανατολική Ευρώπη

Οι Μπολσεβίκοι του Λένιν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 θέλουν  να κλείσουν άμεσα όλα τα πολεμικά μέτωπα. Προχωρούν σε  ανακωχή με τη Γερμανία, μέλος της Τριπλής Συμμαχίας των κεντροευρωπαϊκών αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και της Βουλγαρίας. Η κίνηση των Μπολσεβίκων ήταν  επιβαρυντική για την Αντάντ. Με την ανακωχή αυτή η Γερμανία μπορούσε να αποδεσμεύσει τόσο από το Ανατολικό Μέτωπο, όσο και από εκείνο της Βαλκανικής, σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα προορίζονταν για το Δυτικό Μέτωπο.

Αυτό συνέβη γιατί μεταξύ των όρων της συνθήκης Μπρεστ-Λιτόφσκ (Μάρτιος 1918) την οποία επέβαλε η Γερμανία του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ στη "μπολσεβίκικη Ρωσία" (όπως αποκαλούταν τότε) του Λένιν, ήταν η ανεξαρτησία της Φινλανδίας και χωρών της Βαλτικής, η ίδρυση της Ουκρανίας, η ανεξαρτησία της Γεωργίας, καθώς και η παραχώρηση μέρους της Αρμενίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Με τη συνθήκη αυτή η Γερμανία πέτυχε να διασπάσει τον αποκλεισμό των Συμμάχων της Αντάντ και να εκμεταλλεύεται πλήρως τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της άλλοτε τσαρικής Ρωσίας (στάρι της Ουκρανίας, πετρέλαια της Κασπίας, μετάλλευμα, αλλά  και άλλα). Την ίδια περίοδο, στην Ουκρανία  αναδείχθηκε άλλη, λαϊκή κυβέρνηση, των Πετλιουριανών. Αυτοί ήταν εχθροί τόσο των Γερμανών όσο και των Μπολσεβίκων. Δημιουργήθηκε χάος που ανάγκασε τη Γερμανία να διατηρήσει στην περιοχή της Ουκρανίας πέντε μεραρχίες για την τήρηση της τάξης. Έτσι, όλη η Ουκρανία έγινε γερμανικό προτεκτοράτο.

Μετά από αυτά οι βαλκανικές δυνάμεις της Αντάντ τα βρήκαν δύσκολα. Ο ρωσικός εμφύλιος πόλεμος δεν άργησε να  ανάψει σε όλες τις περιοχές, από την Ουκρανία μέχρι τη Βαλτική βόρεια, και τη Σιβηρία ανατολικά. Το πιο χαοτικό και τραγικό μαζί ήταν πως οι Πολωνοί, Ουκρανοί και Ρώσοι δεν μάχονταν μόνο τους Μπολσεβίκους αλλά και αναμεταξύ τους.

Το χάος διαφαινόταν ήδη από την ημέρα υπογραφής της ανακωχής του Μπρεστ – Λιτόφσκ, όταν τρεις Ρώσοι στρατηγοί, οι Μιχαήλ Αλεξέγιεφ, Λαβρέντι  Κορνίλοβ και Αντόν Ντενίκιν ακολουθούμενοι από πιστούς τους Κοζάκους, ξεκίνησαν την αντεπανάσταση στην περιοχή του Ντον, ΒΑ της Κριμαίας, με σκοπό την καταστολή των Μπολσεβίκων, τη διατήρηση της ενιαίας Ρωσίας και τη συνέχιση του συμμαχικού πολέμου κατά των Γερμανών.

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι θέλοντας τη διάλυση των Μπολσεβίκων προκειμένου η Ρωσία να επανέλθει στη συμμαχία και να ανασυσταθεί το Ανατολικό Μέτωπο, για να αποκλειστεί η Γερμανία, άρχισαν να εφοδιάζουν με όπλα και πυρομαχικά τον στρατό του στρατηγού Αντόν Ντενίκιν, που δρούσε στη νότια Ρωσία. Εξόπλισαν περαιτέρω και τον στρατό του Αλεξάντρ Κολτσάκ, που δρούσε στη Σιβηρία. Τελικά η Γαλλία αποφάσισε να στείλει εκστρατευτικό σώμα, με συμμετοχή και ελληνικού τμήματος, προς βοήθεια των δυνάμεων του Ντενίκιν.

Αφού ούτως ή άλλως,  είχε την προσφορά από τον Βενιζέλο, ο οποίος το είχε αποφασίσει σε βουλή χωρίς αντιπολίτευση, γιατί να τον προσβάλλει;

 31 ellines oukraniajpg

Η αποστολή 2 μεραρχιών (αντί τριών) στην Κριμαία και η τύχη της εκστρατείας

Ο Βενιζέλος, μόλις πληροφορήθηκε την πρόθεση του πρωθυπουργού Κλεμανσώ (27/10/18) για την εκστρατεία της Κριμαίας (παρά την εκπεφρασμένη αντίθεση του στρατηγού Ντ’ Εσπεραί- Δεσπεραί όπως και ο δρόμος στην Θεσσαλονίκη), έσπευσε αμέσως να χαιρετήσει την ιδέα,  προσφέροντας μάλιστα στη διάθεσή τους, αρχικά, ολόκληρη δύναμη Σώματος Στρατού, δηλαδή τρεις μεραρχίες. Ο Βενιζέλος προσέφερε μεγαλύτερη δύναμη από εκείνη με την οποία εκστράτευσαν οι Γάλλοι. Οι αντιμπολσεβικικές δυνάμεις δηλαδή είχαν λιγότερους Γάλλους. Οι δυνάμεις αποτελούνταν από μία πολωνική μεραρχία που βρισκόταν ήδη στην Οδησσό, το ελληνικό Α΄ Σώμα Στρατού (που συγκροτούνταν από δύο μεραρχίες, που αποφάσισε να στείλει τελικά η ελληνική κυβέρνηση, αντί τριών που αρχικά είχε σχεδιαστεί, και τμήματα του αντιμπολσεβικού στρατού του Ντενίκιν, που βρίσκονταν ήδη στις περιοχές της Οδησσού και της Κριμαίας. Αυτοί, μαζί με δύο γαλλικές μεραρχίες που στάλθηκαν στην Οδησσό από την Ρουμανία. Όπως γράφαμε και στην αρχή του παρόντος, «οι δυνατοί είναι αυτοί που αντλούν πλούτο και αίμα από τους άλλους». Έτσι έγινε, έτσι γίνεται και μάλλον, έτσι θα γίνεται και στο μέλλον.

Το ότι οι δυνατοί ορίζονται όπως παραπάνω φάνηκε και από το γεγονός πως όταν ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις, οι παραπάνω δύο γαλλικές μεραρχίες ήταν ήδη «αποσκελετωμένες». 15 ημέρες πριν  και με δεδομένη την ελληνική συμμετοχή, είχε αρχίσει η αποστράτευση των Γάλλων στρατιωτών και η παράδοση του οπλισμού τους. Έτσι η δύναμή τους είχε περιοριστεί συνολικά σε 12 τάγματα με 30 τουφέκια κατά λόχο. Περί δε του πυροβολικού των γαλλικών αυτών μεραρχιών, δεν υπάρχουν  σαφή, επίσημα στοιχεία. Δηλαδή τελικά η σημαντικότερη και ουσιαστικά η κύρια χερσαία δύναμη που διέθετε ο επικεφαλής της εκστρατείας, στρατηγός Ντ' Ανσέλμ ήταν οι δύο ελληνικές μεραρχίες του Α΄ Σώματος Στρατού, που διατηρούσαν την εμπόλεμη διάταξη και δύναμή τους.

Τα τμήματα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, με την άφιξη τους στη Κριμαία, τέθηκαν υπό τις διαταγές των επί τόπου Γάλλων διοικητών και διασκορπίζονταν σε μικρότερες μονάδες, χωρίς μεταξύ τους συνοχή. Αλλά και οι Γάλλοι δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο επιχειρήσεων. Πάμε και βλέπουμε, δηλαδή.

Στις 3 Ιανουαρίου (ή 16 Ιανουαρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) του 1919 απέπλευσαν από την Σκάλα Σταυρού της Χαλκιδικής, τα ατμόπλοια «Τίγρης» και «Νορμανδία» με  το 34ο Σύνταγμα Πεζικού και διοικητή τον μακεδονομάχο συνταγματάρχη Χρήστο Τσολακόπουλο (ή Ρέμπελο).

Στις 5 Ιανουαρίου (ή 18 Ιανουαρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) τα πλοία αγκυροβόλησαν στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Τα ήδη προσορμισμένα εκεί,  ελληνικά πολεμικά Θ/Κ Αβέρωφ και "Α/Τ Κεραυνός" απέδωσαν τιμές με κανονιοβολισμούς, μεγάλο σημαιοστολισμό και ανάκρουση του εθνικού ύμνου, ενώ αναριγώντας από  συγκίνηση, πλήθος ομογενών άρχισε να συνωθείται στην παραλία ξεσπώντας σε ζητωκραυγές.

Όταν το ζητωκραυγάζον πλήθος έμαθε τον τελικό προορισμό της μεταφερόμενης δύναμης, απογοητεύτηκε και σώπασε. Το πλήθος καταλάβαινε το που θα οδηγούσε αυτή η εκστρατεία, ειδικά γνωρίζοντας την πλούσια και ανθηρή ελληνική παροικία της Οδησσού και της Κριμαίας. Αλλά τα κριτήρια για τη συμμετοχή Ελλήνων σε αυτόν τον πόλεμο ήταν άλλα. Τελείως άλλα και σε αυτά δεν είχαν κανέναν λόγο. Δυστυχώς.

 Κάποιοι αξιωματικοί μόνο εξήλθαν στην Πόλη και επισκέφθηκαν την Αγιά Σοφιά, το Πατριαρχείο, όπου τους υποδέχθηκε με ιδιαίτερη χαρά ο τότε τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου, μητροπολίτης Προύσας Δωρόθεος.

Το βράδυ ξεκίνησαν για την Οδησσό, όπου έφτασαν το πρωί της 7ης Ιανουαρίου (20 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο)

Η προχειρότητα της αποστολής ήταν εμφανής παντού. Καμία προετοιμασία υποδοχής, επισιτισμού, αποθήκευσης υλικών, διαμονής του στρατού. Χάος στην αποβάθρα αλλά αυτό που δεν έλειψε ήταν οι πανηγυρικοί της ημέρας, Κλασικοί νεοέλληνες δηλαδή με επικεφαλής Γάλλο αξιωματικό…..

MAP DIS 

Η κατάληξη

Οι πολεμικές επιχειρήσεις στα τρία κύρια μέτωπα (Μπερεζόφκα, Νικολάγιεφ, Χερσώνα) κράτησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1919. Οι Μπολσεβίκοι επικράτησαν και στις 17 Απριλίου κηρύχθηκε ανακωχή που είχε δεκαήμερη διάρκεια. Έληγε στις 27 Απριλίου. Κατά το διάστημα αυτό αποφασίστηκε η εκκένωση της Κριμαίας και η μεταφορά όλου του συμμαχικού υλικού στη Κωνσταντινούπολη.

ekkenosi

 Η αναγγελία της εκκένωσης της Οδησσού

 «Οι Έλληνες στρατιώται και ναύται δύνανται να είναι σήμερον υπερήφανοι ότι είναι Έλληνες» - Τυπική Αγγλική διπλωματία

Η φράση εντός εισαγωγικών ανήκει στον Άγγλο ναύαρχο Κάλθορπ (Somerset Gough-Calthorpe), τον ναύαρχο της συνθήκης του Μούδρου και διατυπώθηκε σε συγχαρητήριο τηλεγράφημα του προς την ελληνική κυβέρνηση μετά την άφιξη του στο λιμάνι της Σεβαστούπολης, προκειμένου να σταματήσει τη λεγόμενη «γαλλική ανταρσία». Τι ήταν όμως η «γαλλική ανταρσία» και προς τι τα συγχαρητήρια του ναυάρχου προς την ελληνική κυβέρνηση για τους στρατιώτες κα τους ναύτες της;

french black sea

Γαλλικό πολεμικό πλοίο στη Σεβαστούπολη 1919

Σχεδόν μία εβδομάδα πριν αποφασιστεί η εκκένωση της Κριμαίας, στις 19 Απριλίου 1919, Γάλλοι ναύτες θωρηκτών που βρίσκονταν στο λιμάνι της Σεβαστούπολης, στασίασαν και βγαίνοντας στην ξηρά ενώθηκαν με πλήθη κομμουνιστών κατοίκων. Κρατώντας κόκκινες σημαίες, ενωμένοι και με μπολσεβίκους, βρίσκονταν στους δρόμους φωνάζοντας «Ζήτω οι Μπολσεβίκοι!».

Όταν έφτασαν μπροστά στο σημείο που στρατοπέδευε ο  10ος λόχος ελληνικού συντάγματος, οι Γάλλοι αποδοκίμαζαν τους Έλληνες στρατιώτες, προκαλώντας τους με υβριστικές φράσεις. Ο διοικητής του λόχου ενημέρωσε σχετικά και ζήτησε από τον Γάλλο φρούραρχο ντε Βιλεπέν οδηγίες τι να πράξει. Ο Βιλεπέν αντί να καλέσει γαλλικό απόσπασμα για τη σύλληψη των Γάλλων ναυτών, τη διάλυση των διαδηλωτών και την επιβολή της τάξης (όπως ήταν η αρμοδιότητα του), έδωσε εντολή στον ελληνικό λόχο να προβεί αυτός στις αναγκαίες ενέργειες, κάνοντας ακόμα και χρήση όπλων, αν χρειαζόταν. Ο διοικητής του λόχου διέταξε τους άνδρες του να βγουν στους δρόμους και να πυροβολούν στον αέρα  για μα διαλύσουν τους διαδηλωτές. Το πλήθος φοβήθηκε πως οι πυροβολισμοί πέφτουν «στο ψαχνό» και άρχισε να πυροβολεί κατά των Ελλήνων στρατιωτών. Ο διοικητής διέταξε το λόχο να ανταποδώσει. Από τα πυρά σκοτώθηκαν πέντε πολίτες και τραυματίστηκαν τρεις Γάλλοι ναύτες.

Το πλήθος διασκορπίστηκε, αλλά ο τραυματισμός των Γάλλων ναυτών εξαγρίωσε τα πληρώματα των γαλλικών θωρηκτών. Άρχισαν να απειλούν πλέον ανοιχτά το βομβαρδισμό των ελληνικών πλοίων και των ελληνικών θέσεων στην ξηρά. Τρία αγγλικά αντιτορπιλικά που βρίσκονταν έξω από το λιμάνι διατάχθηκαν από τον Άγγλο συνταγματάρχη Smythe να παρεμβληθούν ανάμεσα στα ελληνικά και τα γαλλικά και ζήτησε άμεση αποστολή θωρηκτών από την Κωνσταντινούπολη. Την επόμενη μέρα έφτασαν 4 θωρηκτά υπό τον ναύαρχο Κάλθορπ, των οποίων η παρουσία σταμάτησε τις εχθροπραξίες. Και πρώτη δουλειά του Άγγλου ναυάρχου και τυπικού διπλωμάτη της αγγλικής σχολής, ήταν να στείλει το αναφερόμενο στον τίτλο τηλεγράφημα στην ελληνική κυβέρνηση.

 

Πως ένιωσε την εθνική υπερηφάνεια του Κάλθορπ η παροικία των Ελλήνων της Κριμαίας

Δύο μήνες μήνες μετά την ανακωχή,  οι Μπολσεβίκοι, ως αντίποινα, άρχισαν τους διωγμούς και τις δολοφονίες Ελλήνων της περιοχής. Οι Έλληνες εγκαταλείπουν την περιοχή που ιστορικά αποτελούσε χώρο άνθησης του ελληνικού εμπορίου, αλλά και το ελληνικού πνεύματος (και όχι του περιορισμένου σε σύνορα χαρτών νεοελληνικού). Εγκαταλείπουν την περιοχή μετά από 2.800 χρόνια (από τον 8ο αιώνα π.Χ.) Τεράστιο κύμα προσφύγων άρχισε να φθάνει στην Ελλάδα. Μάλιστα χαρακτηριστική είναι και η άρνηση των συμμάχων Άγγλων (με την εθνική υπερηφάνεια) και Γάλλων  (Ελλάς – Γαλλία κλπ) για την αποβίβασή τους στην Κωνσταντινούπολη που ήταν ο αρχικός προορισμός τους. Άλλωστε το είπαμε. Αυτοί κατείχαν την Κωνσταντινούπολη. Οι Έλληνες έκαναν απλά ένα «πέρασμα» και νόμιζαν πως ήταν πρωταγωνιστές.

17739360 Odissos

Η Οδησσός της εποχής πριν την εκστρατεία

Στους πρώτους δύο μήνες μετά την ανακωχή και τη …γαλλική ανταρσία της Μαύρης θάλασσας,  δηλαδή μετά την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων, 103 Έλληνες, ρωσικής υπηκοότητας, τουφεκίστηκαν μεταξύ των οποίων ο επιφανής Αμπατιέλος με διάφορα προσχήματα

Η κατεστραμμένη παροικία της Οδησσού χρειάστηκε να ζητήσει από την Ολλανδία  να μεριμνήσει για την  επάνοδό των απόρων Ελλήνων στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν διέθετε πια ούτε πρόξενο. Στις ελληνικές παροικίες του Κιέβου, Χερσώνας και Νικολάγιεφ, όπου ήταν η έδρα του πάλαι ποτέ ελληνικού προξενείου σημειώθηκαν μεγάλες αρπαγές, Οικήματα και περιουσίες άλλαξαν χέρια. Επιφανείς κάποτε Έλληνες είχαν καταντήσει άποροι, ελπίζοντας στο έλεος άλλων πρεσβειών και διπλωματών για να τους ανακουφίσουν και να τους βοηθήσουν να φύγουν για να γλιτώσουν τη ζωή τους.

Η Ελλάδα βέβαια, όπως πάντα ήταν απούσα. Αφενός απολάμβανε το κλέος του «κατακτητή» της Πόλης, τη δόξα της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών.  Τα νέα έφτασαν στην ελληνική ειδησεογραφία, τρεις μήνες αργότερα, αλλά και πάλι, με την άδεια των συμμάχων πάντα, τον Μάιο είχε ξεκινήσει η Μικρασιατική εκστρατεία με την απόβαση στην Σμύρνη.

Το ήθελαν οι Έλληνες, μα πιο πολύ απ’ όλους το ήθελε η Αγγλία αφού ο Τσώρτσιλ είχε ήδη εκτιμήσει πως χρειάζεται δύναμη 600.000 ανδρών για να ελέγξει την περιοχή που οδηγεί στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.

Είπαμε. Οι δυνατοί είναι αυτοί που αντλούν πλούτο και αίμα από τους αδύναμους. Οι αδύναμοι αρκούνται στην εθνική υπερηφάνεια τους.

 

Πηγές:

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ  - Κωνσταντίνος Νίδερ - ΚΕΔΡΟΣ 2015

ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική) του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974 - Β. Ραφαηλίδης - Εκδόσεις του 21ου (ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ 2018)

ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (Διαδίκτυο)

Ο στρατός μας που πήγε στην Κριμαία (Εφημερλιδα των Συντακτών)

  • 15 Φεβρουαρίου 2021. Αποφυλακίζεται ο χρυσαυγίτης Νίκος Παπαβασιλείου, καταδικασμένος σε εξαετή κάθειρξη για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Είχε καταδικαστεί πριν από τη μεγάλη δίκη της ΧΑ επειδή έβαλε φωτιά σε κατάστημα μεταναστών στην Κυψέλη. Ήταν το πρωτοπαλίκαρο της Θ. Σκορδέλη στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Αποφυλακίστηκε  μετά από απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών

 

  • 13 Μαίου 2021. Αποφυλακίζεται ο Γ. Τσακανίκας, γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια, καταδικασμένος σε ποινή έξι ετών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών έκανε δεκτό το  δεύτερο αίτημα του για διακοπή εκτέλεσης της ποινής μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό,

Είχε αθωωθεί λόγω αμφιβολιών για συνέργεια στη δολοφονία Φύσσα.

 

  • 6 Σεπτεμβρίου 2021. Αποφυλακίζεται ο χρυσαυγίτης Μιχάλης Αρβανίτης, ο οποίος είχε συλληφθεί στις 15 Ιουλίου 2021 στην Πάτρα, για παραβίαση των περιοριστικών όρων που του είχε επιβάλει το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων μετά την καταδίκη του σε κάθειρξη 5 ετών για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση.

 

  • 18 Οκτωβρίου 2021. Αποφυλακίζεται ο χρυσαυγίτης Πατέλης, πυρηνάρχης της Νίκαιας. Ο Πατέλης είναι ο γνωστός και ως «ό,τι κινείται σφάζεται». Δούλευε στα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης στη λεωφόρο Μεσογείων και έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 10 χρόνων για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση και για απλή συνέργεια στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

 

  • 10 Ιανουαρίου 2022. Αποφυλακίζεται με περιοριστικούς όρους ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μίχος, ο οποίος είχε καταδικαστεί με βάση την πρωτόδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας σε έξι χρόνια κάθειρξη για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.

Οι  δικαστές του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας έκαναν δεκτή την αίτηση του  παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση. Ο εισαγγελέας είχε εισηγηθεί να μην αποφυλακιστεί ο κατηγορούμενος.

 

Αποφυλακίζονται μέλη εγκληματικής οργάνωσης, ναζιστές που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για φόνους και άλλες εγκληματικές, αιματοβαμμένες πράξεις. 

Κρίθηκε μάλλον πως δεν κινδυνεύει η κοινωνία μας από αυτούς και τις ιοβόλες ιδέες τους.

Μάλλον κινδυνεύει από τα τρικάκια του Ρουβίκωνα και από εργαζόμενους που διαδηλώνουν για το ψωμί μας, την παιδεία μας και την ελευθερία μας.

Το πρόσφατο περιστατικό επίθεσης λύκου σε σκύλο οικογένειας στην Πάρνηθα ήταν αποτέλεσμα της εξοικείωσης μέρους του τοπικού πληθυσμού του λύκου με την ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή. Παράλληλα, αναδεικνύει μια πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και σχετίζεται με την αρμονική συνύπαρξή μας με την άγρια ζωή.

Η επανεμφάνιση του λύκου στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας με φυσικό τρόπο αποτελεί μία τεράστια ευκαιρία για την πολύπαθη Αττική και αποκαθιστά, έπειτα από πολλές δεκαετίες, την περιβαλλοντική ισορροπία. Σε μία εποχή που οι απώλειες στη Φύση τείνουν να γίνουν συνήθεια, κατακτήσεις όπως αυτές θα πρέπει να διαφυλαχθούν και να ενδυναμωθούν με στόχο τη διατήρηση και την ενίσχυση της βιοποικιλότητας.

Οι λύκοι συμβάλλουν στην προστασία και την υγεία των δασών. Υπήρξαν μέρος τους για αιώνες. Σε όποια οικοσυστήματα επανεντάσσονται ή επανεμφανίζονται με φυσικό τρόπο, παρατηρούμε την ευεργετική συνεισφορά τους στην επανάκαμψη αυτών των οικοσυστημάτων και στην επαναφορά  των δασών σε υγιή πρότυπα τόσο για την άγρια ζωή όσο και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι, παράλληλα, ζωτικό μέρος του πολιτισμού μας, της ιστορίας μας, των ηθών μας.

Ωστόσο, για την ασφάλεια των ανθρώπων και των ζώων θα πρέπει να μάθουμε και να σεβόμαστε τα όρια της άγριας ζωής.

Πηγή: arcturos.gr

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό επίθεσης λύκου κατά ενός σκύλου στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, το Κόμμα για τα Ζώα εξέδωσε σχετική ανακοίνωση όπου σημειώνει τα εξής:

Το επεισόδιο με την επίθεση του λύκου κατά ενός σκύλου μιας οικογένειας περιπατητών στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας εντυπωσίασε την κοινή γνώμη.

Αρχικά, η κύρια αφήγηση στράφηκε αμέσως, θα λέγαμε αταβιστικά, εναντίον του «κακού λύκου». Η οικογένεια ήταν «σοκαρισμένη», ο σκύλος «καταπληκτικός» και ο λύκος θα μπορούσε να είχε αποδειχθεί ανθρωποφάγος. 

Κι όμως, η εύλογη συμπάθεια για την περιπέτεια της οικογένειας δεν μετατράπηκε σε εχθροζωικό τσουνάμι. Γρήγορα επιβλήθηκε η φωνή της λογικής, που ανέκοψε την μαζική υστερία.

Η «Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Άγρια Ζωή και τη Φύση “Καλλιστώ”» επισήμανε αμέσως, με ανακοίνωσή της, πως οι υπεύθυνοι είχαν ήδη ενημερωθεί για τις αιτίες και τον τρόπο να αποφευχθεί παρόμοιο δυσάρεστο επεισόδιο.

Μπορούμε να αποφεύγουμε τέτοιες καταστάσεις, με σεβασμό στην ευζωία των λύκων, εάν η κυβέρνηση και οι αρχές λαμβάνουν τα -γνωστά σε όλους- ενδεδειγμένα μέτρα. Οι ιαχές των κυνηγών για «διαχείριση (sic) του πληθυσμού των λύκων» (κωδική ονομασία για την ανεξέλεγκτη σφαγή τους) έπεσαν στο κενό.

Το Κόμμα για τα Ζώα χαίρεται που η ελληνική κοινωνία δεν ζει πια παρέα με τα… τρία γουρουνάκια, οι πολίτες δεν ταυτίζονται με τα… εφτά κατσικάκια και οι δημοσιογράφοι δεν παριστάνουν την… Κοκκινοσκουφίτσα. Το επεισόδιο στην Πάρνηθα απέδειξε πως έχουμε αναπτύξει ως κοινωνία κάποια αντισώματα στα στερεότυπα για την άγρια ζωή και στους εύκολους ανθρωπομορφισμούς. 

Όλο και περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε πως το κεντρικό πολιτικό ζήτημα που ανέδειξε το επεισόδιο με τον λύκο στην Πάρνηθα είναι πώς θα συμβιώσουμε με την άγρια ζωή και πώς θα της δώσουμε χώρο να υπάρξει και να ανακάμψει. Το ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να δώσουμε πολιτική απάντηση δεν είναι πια «ποιος φοβάται τον κακό λύκο», αλλά ποια πολιτική θα τον σώσει -κι αυτόν και τα άλλα είδη της άγριας ζωής- από τη βαναυσότητα, την αμάθεια και την αλαζονεία του ανθρώπου.  

Wolf

 

πηγή

Όπως μας πληροφόρησε κάτοικος της περιοχής, το μπάζωμα του ρέματος στο Μπλε Λιμανάκι συνεχίζεται. Συνεχίζεται δηλαδή το παράνομο (χωρίς περιβαλλοντική αδειοδότηση) μπάζωμα του ρέματος στο ανατολικό πεζοδρόμιο της οδού Καβουνίδου και πέραν αυτού, σε απόσταση αρκετών μέτρων, στο τμήμα εκτός των ορίων της Χερσαίας Ζώνης Λιμένα.
 
2022 01 09 MpazomaRema
 
Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα που δημοσιεύει ο κάτοικος στο facebook, διευκρινίζει πως το μαύρο χώμα που διακρίνεται στην πρώτη φωτογραφία. μεταφέρθηκε στις 7.1.2021 από την επίσης παράνομη (χωρίς περιβαλλοντική αδειοδότηση) εκσκαφή μέσα στην κοίτη του ρέματος στο γειτονικό Πράσινο Λιμανάκι Ραφήνας (φωτογραφία επικεφαλίδας)
 
Όταν σε κάποια στιγμή, προκληθούν πλημμύρες, οι ΄πονηροί των περιφερειών και των δήμων κάνουν τους ανήξερους. Επιρρίπτουν την "ευθύνη" στην κλιματική αλλαγή  και μιλούν χωρίς να ντρέπονται για τη "φυσική καταστροφή" ενώ πρόκειται για κατατροφή που προκαλούν οι ίδιοι. Ποτέ όμως δεν θα αναλάβουν την ευθύνη για το έγκλημα που διαπρτάττουν. Όπως δεν την ανέλαβαν στη μεγάλη καταστροφή του 2018 και προσπάθούν με κροκοδείλια δάκρυα, ψέμματα και δόλια μέσα, με "λυτούς και δεμένους" να ξελασπώσουν. 
 
Οι φωτογραφίες πάντως είναι τεκμήριο που θα διαλαλεί την ενοχή τους σε όλο τον κόσμο και ας κλαίνε και οδύρονται μετά ως "δεν φταίνε" και "κάποιοι άλλοι διέπραξαν το έγκλημα" ή "το κράτος εκτέλεσε τις εργασίες και είναι το μόνο υπεύθυνο".
 
Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα δηλαδή, έχουν κάνει ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να κλιμακώσουν τις καταστροφές καταστρέφοντας τη φυσικά διαμορφωμένη και ισορροπημένη ακτιογραμμή, καταργώντας φυσικούς αγωγούς εκτόνωσης των πλημμυρικών φαινομένων και  προωθώντας διαρκώς τα διαβρωτικά φαινόμενα.
 

Οι πρώτοι δέκα φορείς διαχείρισης «απορροφήθηκαν» από τον ΟΦΥΠΕΚΑ

Αναδημοσιεύουμε άρθρο του Γ. Λιάλιου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 6ης Ιανουαρίου 2022, το οποίο αναφέρεται στην έναρξη της απορρόφησης των οργανισμών διαχείρησης προστατευόμενων περιοχών από τον νεοσύστατο (και απόλυτα εξαρτημένο από την κεντρική εξουσίαν-διάβαζε: κομματικός) ΟΦΥΠΕΚΑ με τις 24 αοκεντρωμένες μονάδες του (επίσης κυβενρητικά -διάβαζε: κομματικά εξαρτημένες).

Ο ιδρυτικός νόμος του υπεροργανισμού είναι ο νόμος Χατζηδάκη (4685/20), ήτοι ο χειρότερος νόμος που ίσχυσε για το περιβάλλον στη χώρα. από ιδρύσεως της, με  ξεκάθαρη κατεύθυνση την παραχώρηση του φυσικου πλούτου της χώρας σε οποιονδήποτε, αρκεί να φέρει τον χαρακτηρισμό "επενδυτής". 

Δεν κοροϊδευόμαστε. Οι ανεξάρτητοι Φορείς Διαχείρισης έπρεπε να εξαφανιστούν και ο σαρωτής συνταξιοδοτικού και εργασιακών δικαιωμάτων, ο ένας (από τους διακεκριμένους παρατρεχάμενους της οικογένειας) ολετηρας της χώρας, ανάλαβε και αυτή τη βρώμικη δουλειά. Σκεφτείτε μόνο πως στην πολύπαθη Αττική, ο Φορέας του Σχινιά διαχειριζόταν και προστάτευε 12 περιοχές Natura, μεταξύ των οποίων οι υγρότοποι Σχινιά, Βραυρώνας και Λεγραινών, το Σούνιο, η λίμνη της Βουλιαγμένης αλλά και ο Υμηττός. Επενδυτικά σχέδια φαίνονται στον ορίζοντα και δεν επιτρέπεται να στεναχωρήσουμε τους επενδυτές για τίποτα αγριόχορτα, πουλιά  ή φύκια.....

Νέα σελίδα για τις περιοχές Natura

(του Γιώργου Λιάλιου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Παρελθόν αποτελούν οι πρώτοι 10 από τους 36 φορείς διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών. Λίγο πριν η Ελλάδα καθίσει για δεύτερη φορά στο εδώλιο του Ευρωδικαστηρίου για πλημμελή προστασία της βιοποικιλότητας, ξεκίνησε η μετάβαση στο νέο σύστημα διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών, το οποίο βασίζεται σε μια κεντρική δομή και 24 αποκεντρωμένες μονάδες, υπό τη σκέπη του υπουργείου Περιβάλλοντος. Μένει πλέον να αποδειχθεί στην πράξη αν το νέο σύστημα θα αποδειχθεί καλύτερο, κάτι που εξαρτάται βέβαια και από την πρόθεση του υπουργείου Περιβάλλοντος να το στηρίξει.

Η απορρόφηση των 36 φορέων διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών από τον ΟΦΥΠΕΚΑ (Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής), τον νέο φορέα για τη διαχείριση των προστατευόμενων περιοχών, ξεκίνησε στα τέλη Δεκεμβρίου, με αρκετή καθυστέρηση. Ο πρώτοι δέκα είναι οι φορείς Eβρου – Σαμοθράκης, Δαδιάς – Λευκίμμης – Σουφλίου, Κερκίνης, Κορώνειας – Βόλβης – Χαλκιδικής, Βόρειας Πίνδου, Ολύμπου, Πάρνηθας, Σχινιά – Μαραθώνα – Υμηττού – Νοτιοανατολικής Αττικής, Τζουμέρκων – Αχελώου – Αγράφων – Μετεώρων και Θερμαϊκού κόλπου. «Αφού ολοκληρώθηκε ο διαχειριστικός και οικονομικός έλεγχος όλων των φορέων, ξεκίνησε η ενσωμάτωσή τους στον ΟΦΥΠΕΚΑ, η οποία θα ολοκληρωθεί μέσα στον Φεβρουάριο», εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος του οργανισμού, Κώστας Τριάντης. «Με την ενσωμάτωση και των 36 φορέων, η μετάβαση στο νέο σύστημα διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών ολοκληρώνεται».

Σύμφωνα με το νέο σύστημα, οι προστατευόμενες περιοχές θα «μοιραστούν» σε 24 αποκεντρωμένες μονάδες – για παράδειγμα, για όλη την Αττική υπεύθυνη θα είναι η Μονάδα Διαχείρισης Εθνικών Πάρκων Πάρνηθας, Σχινιά και Προστατευόμενων Περιοχών Σαρωνικού Κόλπου.

Είναι όμως έτοιμος ο ΟΦΥΠΕΚΑ να λειτουργήσει πραγματικά; «Οι 330 εργαζόμενοι στους φορείς βρίσκονταν σε εργασιακή ομηρία για πολλά χρόνια. Τώρα μετακινήθηκαν όλοι στον ΟΦΥΠΕΚΑ με τη σχέση εργασίας που είχαν και είμαστε έτοιμοι να προκηρύξουμε μέσω ΑΣΕΠ την πρόσληψή τους, καθώς το οργανόγραμμα του ΟΦΥΠΕΚΑ προβλέπει 366 θέσεις. Οπότε σε επίπεδο προσωπικού βρισκόμαστε από την πρώτη στιγμή σε καλό επίπεδο», εξηγεί ο κ. Τριάντης. «Ομως το βασικότερο είναι ότι, με τη νέα δομή, όλο το γραφειοκρατικό κομμάτι θα έρθει στην κεντρική υπηρεσία του ΟΦΥΠΕΚΑ –που είναι ήδη στελεχωμένη με 20 άτομα– και τα στελέχη των 24 αποκεντρωμένων μονάδων θα μπορούν να εστιάσουν στη μελέτη και προστασία των περιοχών τους, δηλαδή στο πραγματικό τους αντικείμενο».

Σε ερώτηση της «Κ» για τους 8 φορείς διαχείρισης (ανάμεσα σε αυτούς οι Κυκλάδες και η ανατολική Κρήτη) που ιδρύθηκαν το 2018 και δεν απέκτησαν ποτέ προσωπικό (έμειναν μόνο με διοικητικά συμβούλια), ο κ. Τριάντης διευκρινίζει ότι σε πρώτη φάση θα καλυφθούν από την κεντρική υπηρεσία, μέχρι να στελεχωθούν.

Eνα από τα βασικά ζητήματα κριτικής στο νέο σύστημα είναι τα περιθώρια ανεξαρτησίας του, καθώς οι 24 μονάδες είναι πλέον υπηρεσίες ενός οργανισμού του υπουργείου Περιβάλλοντος (οι φορείς διαχείρισης ήταν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου) και δύσκολα οι υπάλληλοι θα δημοσιοποιήσουν τη διαφωνία τους, λ.χ. με κάποιο έργο.

«Οι φορείς έκαναν περίπου 7.500 γνωμοδοτήσεις ετησίως για έργα σε περιοχές Natura. Οι εισηγήσεις αυτές θα γίνονται εις το εξής από την αποκεντρωμένη μονάδα προς τη διοίκηση του ΟΦΥΠΕΚΑ και κατά τη γνώμη μου θα είναι πολύ πιο ισχυρές. Ο ΟΦΥΠΕΚΑ είναι ένας ενιαίος οργανισμός, θεσμικά κατοχυρωμένος και περισσότερο ενισχυμένος. Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς στο πλαίσιο μιας αδειοδότησης ενός έργου θα μπορεί να αγνοηθεί τυχόν αρνητική γνωμοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ».

 
Μάχες, προσπάθειες, νίκες και ήττες 21 ετών για το περιβάλλον
 

Ο πρώτος φορέας διαχείρισης προστατευόμενης περιοχής στη χώρα μας ιδρύθηκε στη Ζάκυνθο το 2000 και ακολούθησε, το 2002, ο φορέας Σχινιά – Μαραθώνα. Και στις δύο περιπτώσεις κοινό χαρακτηριστικό ήταν… η προσπάθεια του τότε ΥΠΕΧΩΔΕ να αποφύγει η Ελλάδα καταδίκες από το Ευρωδικαστήριο για την κατάσταση που επικρατούσε στις δύο περιοχές Natura. Ακολούθησε το 2002 η «μαζική» ίδρυση 25 φορέων, ενώ τα επόμενα χρόνια προστέθηκαν και άλλοι, οι τελευταίοι 8 το 2018.

PinesΤο σύστημα των φορέων διαχείρισης των περιοχών Natura είχε αρκετά προβλήματα. Κατ’ αρχάς, μέχρι το 2018 οι φορείς κάλυπταν μόλις το 25% των προστατευόμενων περιοχών της χώρας, ενώ το 2018 η αρμοδιότητά τους επεκτάθηκε «στα χαρτιά» στο 100% των περιοχών Natura, χωρίς να υποστηριχθεί αντίστοιχα με προσωπικό και πόρους. Οι φορείς διαχείρισης υποχρηματοδοτούνταν διαχρονικά και από διαφορετικές πηγές –κυρίως από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης– και όχι από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα ανά διαστήματα να υπάρξει πρόβλημα ακόμη και στη μισθοδοσία των εργαζομένων τους. Επίσης, ως εποπτευόμενοι από το υπουργείο Περιβάλλοντος οργανισμοί, στους οποίους ο εκάστοτε υπουργός διόριζε το διοικητικό συμβούλιο, είχαν κάποιες φορές ως επικεφαλής τοπικούς «κομματάρχες», άσχετους με το αντικείμενο ή «χρωματισμένους» πολιτικά.

Από την άλλη πλευρά, οι φορείς διαχείρισης ουσιαστικά σήκωσαν όλο το βάρος της προστασίας των πολύτιμων ειδών και οικοτόπων στην Ελλάδα την τελευταία 15ετία. Εδωσαν πολλάκις μάχες σε τοπικό επίπεδο (άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι) και κατάφεραν με το πέρασμα των ετών να γίνουν μια «υπολογίσιμη δύναμη» για την προστασία του περιβάλλοντος, παρά τη διαχρονική απαξίωσή τους από το υπουργείο Περιβάλλοντος. Πολλοί δε από τους προέδρους των φορέων διαχείρισης άφησαν σημαντικό έργο: χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αείμνηστος καθηγητής του ΑΠΘ Θεμιστοκλής Κουιμτζής, πρόεδρος του φορέα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα – Κίτρους το 2006-2019.

 

πηγή

 

ΥΓ Αρχίζει η ανάπτυξη από

το εθνικό πάρκο Σχινιά και τον υγρότοπο του, 

τη Βραυρώνα και τον δολοφονημένο Ερασίνο

το Σούνιο και τη νησίδα Πατρόκλου

τη Λίμνη της Βουλιαγμένης

τις νησίδες Πρασονήσι, Λαγουβάρδος και Δραγονέρα - Αντιδραγονέρα στα Αντικύθηρα

το αισθητικό δάσος Καισαριανής

τον Υμηττό

τον υγρότοπο των Λεγραινών και ως το Σούνιο 

 

και πολλά άλλα  (όπως οι νησίδες του Μυρτωου πελάγους) που θα αποτελούν πια το παρελθόν του φυσικού περιβάλλοντος της Αττικής

 

 

Η εκδικητική αδιαφορία για την απομάκρυνση των πλεοναζόντων υλικών εκσκαφής, καθώς  και των αποθέσεων υλικών επίχωσης, από τα έργα καταστροφής της ακτογραμής της Ραφήνας στο Μπλε ΛΙμανάκι, έγινε πάλι αντκείμενο καταγγελιών προς τους αρμόδιους.

Η αδιαφορία, αν όχι και η υποστήριξη της παράνομης δραστηριότητας, από πλευράς του δήμου, είναι γνωστή και -κρίνοντας από τα άλλα πεπραγμένα του- μάλλον αναμενόμενη. Στην περίπτωση της θαλάσσιας ρύπανσης με τη συνεχή παράσυρση ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟΥ στην ακτογραμμή, χαλαρού εδαφικού υλικού από τη βροχή, μιλάμε για εγκληματική αδιαφορία, αν όχι για καθαρή εκδίκηση προς τους κατοίκους.

Οι κάτοικοι έχουν προειδοποιήσει και καταγγείλει επανειλημμένα την εγκατάλειψη του εδαφικού υλικού από τον εργολάβο, σε σημείο που μία βροχή θα προκαλέσει ρύπανση. Κανείς δεν αντέδρασε. Από ενα σημείο και μετά, ο όρος "αδιαφορία" είναι πολύ ελαφρύς. Δεν μπορεί να είναι όλοι τόσο αδιάφοροι, εκτός αν είναι όλοι συνεννοημένοι και συνεργοί σε μία παράνομη δραστηριότητα, που παραπλευρα προκαλεί και εγκληματική ρύπανση

Ευχόμαστε να κανουμε λάθος και περιμένουμε τις ενέγειες εκείνες που θα πείσουν εμάς και την κοινωνία της Ραφήνας για το αντίθετο

Ακολουθεί η πρόσφατη  καταγγελία για τη ρύπανση που προκαλεί η αδιαφορία και η πλημελλής εκτέλεση διαδικασιών παύσης των παράνομων εργασιών, με υποχρέωση εξασφάλισης της θάλασσας από την παράσυρση των εδαφικών και αδρανών, χαλαρων υλικών 

Ψιλά γράμματα για τους διοικούντες, θα πείτε. Και μάλλον θα έχετε δίκιο

 

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*

Αν πιστέψουμε τα ισχυρότερα αγγλόφωνα μέσα, αυτό που διαδραματίζεται στο Καζακστάν είναι μια ακόμη “έγχρωμη επανάσταση” αθώων διαδηλωτών σε πρώην σοσιαλιστική χώρα, την οποία απειλεί να συντρίψει η πάντα επίφοβη ρωσική αρκούδα. Το μενού των δυτικών πρακτορείων καταπίνουν αμάσητα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, για να επιβεβαιώσουν άλλη μία φορά πόσο φτηνή και αναξιόπιστη έχει καταντήσει η εγχώρια δημοσιογραφία την τελευταία δεκαετία. Οι εξελίξεις στο Καζακστάν είναι όντως δραματικές και εγκυμονούν σοβαρές διεθνείς επιπτώσεις, αλλά δεν μπορούν να ερμηνευτούν με παρωχημένα, ψυχροπολεμικά στερεότυπα.

Κατ’ αρχάς, δυο λόγια για τη σημασία της υπό συζήτηση χώρας. Με έκταση λίγο μεγαλύτερη από το σύνολο της Δυτικής Ευρώπης, το Καζακστάν δεσπόζει στην Κεντρική Ασία, βασικό θέατρο που “Μεγάλου Παιχνιδιού” ανάμεσα στη Ρωσική και τη Βρετανική Αυτοκρατορία, στον 19ο αιώνα. Στη σύγχρονη εποχή, μήλο της έριδος για τις μεγάλες δυνάμεις και τις πολυεθνικές εταιρείες αποτελούν ο τεράστιος πλούτος της χώρας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αλλά και σε πλήθος μεταλλευμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ουρανίου της, το οποίο τροφοδοτεί τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ιαπωνίας, της Γαλλίας, του Καναδά, της Ινδίας και άλλων χωρών.

Παραδοσιακά χώρα νομάδων, που απέκτησε εθνική υπόσταση μόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ως ομόσπονδη Δημοκρατία της ΕΣΣΔ (ίσως πρέπει να ξαναδούμε την κριτική της Ρόζα Λούξεμπουργκ στους μπολσεβίκους, ότι με την πολιτική τους για την αυτοδιάθεση των εθνών θα δημιουργούσαν εθνικισμούς και εκεί όπου δεν υπήρξαν, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση), το Καζακστάν είχε πάντα στενή σχέση με τη Ρωσία. Στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, περίπου το 36% του πληθυσμού του ήταν Ρώσοι. Σήμερα το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί περίπου στο 25%, αλλά τα ρωσικά είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους. Ο επί μακρόν ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ διετέλεσε, μεταπολεμικά, επικεφαλής του ΚΚ στο Καζακστάν, το οποίο δεν είχε εκδηλώσει ποτέ διαθέσεις ανεξαρτησίας και ήταν η τελευταία σοβιετική Δημοκρατία που ανακηρύχτηκε ανεξάρτητη. Στο Καζακστάν βρίσκεται το ρωσικό διαστημικό κέντρο του Μπαϊκονούρ και φιλοξενούνται ρωσικές βάσεις, ενώ η χώρα ανήκει στο μετασοβιετικό, στρατιωτικό Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας, μαζί με Ρωσία, Λευκορωσία, Αρμενία, Κιργιστάν και Τατζικιστάν.

Μετά την ανακήρυξη ανεξαρτησίας, ο ηγέτης του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ (ένα από τα μέλη της ηγεσίας του ΚΚΣΕ που πήραν από μία σοβιετική Δημοκρατία ο καθένας και τη λεηλάτησαν μαζί μ’ αυτούς που έγιναν ολιγάρχες σε μια νύχτα. στο αμόκ των ιδιωτικοποιήσεων για ένα κομμάτι ψωμί) ακολούθησε μια πολιτική δύο ταχυτήτων. Στο στρατιωτικό πεδίο, εμφανιζόταν πιστός σύμμαχος της Ρωσίας για να μη διακινδυνεύσει επεισόδια με την ισχυρή ρωσική μειονότητα, όπως συνέβη σε Γεωργία, Ουκρανία και Μολδαβία, με την εμφάνιση ντε φάκτο ανεξάρτητων ρωσόφωνων περιοχών. Στο εσωτερικό, όμως, προωθούσε τον καζάκικο εθνικισμό σε βάρος των Ρώσων, ενώ στις διεθνείς σχέσεις προσπαθούσε να εξισορροπήσει τη ρωσική επιρροή με ανοίγματα προς άλλα κέντρα ισχύος, αρχικά κυρίως το Πεκίνο. Διψώντας για ενέργεια και ορυκτά, η ανερχόμενη Κίνα επένδυσε ισχυρά στο Καζακστάν, το οποίο λόγω γεωγραφικής θέσης αποτελεί σημαντικό κρίκο στο μεγαλεπήβολο σχέδιο του Σι Τζινπίνγκ για τον καινούργιο Δρόμο του Μεταξιού.

Τα τελευταία χρόνια, το Καζακστάν ενίσχυσε ιδιαίτερα τις σχέσεις του και με την Τουρκία, ερεθίζοντας τη Ρωσία. Το ιστορικό υπόβαθρο ήταν γόνιμο. Το πρώτο τουρκικό χανάτο ιδρύθηκε, τον έκτο αιώνα μ.Χ., στα εδάφη που βρίσκονται σήμερα στο νότιο Καζακστάν, το Κιργιζιστάν, το Ουζμπεκιστάν και τη δυτική Μογγολία. Στην τουρκική μυθολογία του Εργκένεγκον, η λύκαινα Ασένα, από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας, είναι εκείνη που διασώζει και μεγαλώνει τους πρώτους Τούρκους- από εδώ και το έμβλημα των Γκρίζων Λύκων. Το επικρατούν θρήσκευμα του σύγχρονου Καζακστάν είναι το σουνιτικό Ισλάμ, αν και οι θρησκευόμενοι είναι μειοψηφία και οι μαντήλες στους δρόμους όχι μόνο σπανίζουν, αλλά δεν αντιμετωπίζονται και ευνοϊκά από τις αρχές. Τελευταία το Καζακστάν προμηθεύτηκε drones και τεθωρακισμένα οχήματα από την ΝΑΤΟϊκή Τουρκία, πράγμα που θορύβησε ακόμη περισσότερο το Κρεμλίνο. Εδώ και χρόνια, το Καζακστάν συμμετέχει στο Συμβούλιο Τουρκικών Κρατών, που εκφράζει το παλιό όραμα του Τουργκούτ Οζάλ για αναβίωση του παντουρκισμού, “από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος”.

Αλλά η “πολυεπίπεδη” εξωτερική πολιτική του Ναζαρμπάγεφ δεν άφηνε έξω από τον ορίζοντά του ούτε τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης. Ο μέχρι το 2019 πρόεδρος του Καζακστάν καλλιεργούσε καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ανέθεσε στη Chevron την εκμετάλλευση του μεγαλύτερου πετρελαϊκού κοιτάσματος της χώρας του και συμφώνησε δημοσίως με τους πολέμους των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ο ίδιος και οι ολιγάρχες που τον στήριζαν έβγαλαν τις περιουσίες τους στο Σίτι του Λονδίνου και επένδυσαν μαζικά στη βρετανική αγορά ακινήτων. Η εταιρεία πολιτικών συμβούλων του Τόνι Μπλερ εγκαταστάθηκε, με το αζημίωτο, στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, που τότε λεγόταν Αστάνα, το 2011 και στήριζαν τις επικοινωνιακές κινήσεις του στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Μετά την άγρια καταστολή διαδηλωτών, τον Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου, όπου κάμποσοι διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους, ο ίδιος ο Μπλερ του έστειλε επιστολή (την έβγαλε στο φως της δημοσιότητας τρία χρόνια αργότερα ο Guardian), όπου μεταξύ άλλων του έγραφε: “Όσο τραγικό κι αν είναι αυτό το γεγονός, δεν θα πρέπει να συσκοτίσει την τεράστια πρόοδο που έχει συντελεστεί στο Καζακστάν τα τελευταία χρόνια”. Ακολουθούσαν οδηγίες για τη διαχείριση της επικονωνιακής ζημιάς.

Δεν είναι περίεργο που οι δυτικές κυβερνήσεις δεν εξέφρασαν καμία δυσφορία όταν ο Ναζαρμπάγεφ εκλεγόταν πρόεδρος με ποσοστά από 97% και πάνω, όταν καθιστούσε εθνική γιορτή της χώρας τη μέρα της πρώτης εκλογής του, όταν μετονόμαζε την πρωτεύουσα σε Νουρσουλτάν (το μικρό του όνομα, σαν να κάναμε την Αθήνα- Κυριάκος), ή όταν αναγορευόταν σε ισόβιο Ηγέτη του Έθνους μετά την θεωρητική αποχώρησή του από την εξουσία, το 2019. Λέμε θεωρητική, γιατί μπορεί μεν να παρέδωσε την προεδρία σ’ έναν δικό του άνθρωπο, τον σημερινό πρόεδρο Κάσιμ- Γιομάρτ Τοκάγεφ, αλλά εννοούσε να οδηγεί από το πίσω κάθισμα: συνέχισε να είναι ο ίδιος πρόεδρος του ισχυρότατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, άφησε την κόρη του πρόεδρο της Γερουσίας (και πιθανή διάδοχο του Τοκάγεφ), ενώ στενοί σύμμαχοί του συνέχισαν να ελέγχουν τους κρίσιμους τομείς των μυστικών υπηρεσιών, του τραπεζικού συστήματος και των υδρογονανθράκων.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το Καζακστάν εξελίχθηκε, παρά τον αυταρχισμό και τη διαφθορά, στην πιο σταθερή από τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, με ένα κατά κεφαλήν εισόδημα στα επίπεδα χωρών όπως το Μεξικό και η Μαλαισία, δηλαδή των σχετικά σταθερότερων χωρών της περιφέρειας. Ωστόσο η υπερεξάρτηση από τους υδρογονάθρακες και τα ορυκτά είχε το τίμημά της, με την κατάρρευση των τιμών, από το 2014 και μετά. Η κατάσταση έβραζε υπογείως από καιρό και το φιτίλι που άναψε τη μεγάλη πυρκαγιά της τελευταίας εβδομάδας ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να απελευθερώσει τις τιμές των καυσίμων. Αυτό είχε ως συνέπεια να διπλασιαστεί μέσα σε ένα βράδυ η τιμή του υγροποιημένου αερίου που χρησιμοποιούν τα ΙΧ, γεγονός που εξόργισε τον κόσμο και έβγαλε στους δρόμους, πρώτα στο δυτικό τμήμα της χώρας, μετά και στη μεγαλύτερη πόλη, το Αλμάτι, πλήθη διαδηλωτών.

Προσπαθώντας να εκτονώσει το αντιπολιτευτικό κίνημα, ο Τοκάγεφ άλλαξε πρωθυπουργό και κυβέρνηση, ακύρωσε την απόφαση για απελευθέρωση των καυσίμων και εξήγγειλε φιλολαϊκά μέτρα. Ήταν όμως αργά. Το κίνημα είχε ριζοσπαστικοποιηθεί, αποκτώντας καθαρά πολιτικό , αντικαθεστωτικό χαρακτήρα. Διαδηλωτές φώναζαν “να φύγει ο γέρος”, εννοώντας τον 81χρονο Ναζαρμπάγεφ, γκρέμιζαν αγάλματά του και καταλάμβαναν δημόσια κτίρια. Γρήγορα άρχισαν οι βανδαλισμοί τραπεζών και επιχειρήσεων, οι εμπρησμοί κρατικών κτιρίων και εμφανίστηκαν ένοπλες ομάδες που πυροβολούσαν αστυνομικούς. Σύμφωνα με τις αρχές, τουλάχιστον 16 αστυνομικοί σκοτώθηκαν από σφαίρες, ενώ ένας από αυτούς αποκεφαλίστηκε. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο βασικός παράγοντας που τροφοδότησε τις ταραχές ήταν η οργή και απόγνωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού για την οικονομική του κατάσταση, τη διαφθορά και την καταπίεση. Ωστόσο είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια πολιτικά ακέφαλη κοινωνική διαμαρτυρία, σε μια σχετικά ήρεμη, τις προηγούμενες δεκαετίες χώρα φτάνει μέσα σε μια νύχτα σε τέτοια επίπεδα οργάνωσης που να καταλαμβάνει σειρά δημοσίων κτιρίων και να επιδίδεται σε αντάρτικο των πόλεων. Οι υπόνοιες για ανάμιξη ξένων κέντρων είναι εύλογες. 

Με την πλάτη στον τοίχο, ο Τοκάγεφ αναγκάστηκε να καλέσει το Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας, δηλαδή τη Ρωσία, να στείλει στρατεύματα για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της ένοπλης εξέγερσης. Η παρουσία 2.500 Ρώσων αλεξιπτωτιστών και άλλων δυνάμεων από πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνει την εκτόνωση της παρούσας κρίσης. Οι πολιτικές επιπτώσεις της, όμως, θα ξετυλιχτούν σε βάθος χρόνου.

Η πιο άμεση επίπτωση θα είναι το τέλος της εποχής Ναζαρμάγεφ. Ήδη, ο Τοκάγεφ τον παραμέρισε και ανέλαβε ο ίδιος το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, ενώ ο Ηγέτης του Έθνους είναι άφαντος και πολλοί λένε ότι έφυγε κρυφά, με την οικογένειά του, στο εξωτερικό. Όσο για τον διάδοχό του, μάλλον θα έχει την τύχη του Λουκασένκο. Ο πρόεδρος της Λευκορωσίας προσπαθούσε για χρόνια να ισορροπήσει ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση, εξασφαλίζοντας οφέλη και από τους δύο (δεν είναι τυχαίο ότι Γάλλοι και Γερμανοί έκλεισαν με τους Ρώσους τη συμφωνία για την ειρήνευση στην Ουκρανία όχι στο Παρίσι ή το Βερολίνο, αλλά στο Μινσκ της Λευκορωσίας), αλλά έγινε πολιτικός όμηρος του Πούτιν από τη στιγμή που στηρίχτηκε στα στρατεύματα και τις μυστικές υπηρεσίες του για την αντιμετώπιση του μεγάλου αντιπολιτευτικού κινήματος που τον αμφισβητούσε. Το ίδιο θα συμβεί με τον Τοκάγεφ, ο οποίος, αν και κινεζόφιλος (ήταν πρεσβευτής στο Πεκίνο και μιλάει κινέζικα), κάλεσε το υπό ρωσική ηγεμονία Σύμφωνο Συλλογικής Άμυνας και όχι το Σύμφωνο της Σαγκάης, στο οποίο επίσης μετέχει το Καζακστάν, για να τον διασώσει. 

Η συγκυρία της παρούσας κρίσης επίσης προβληματίζει, καθώς την ερχόμενη Δευτέρα αρχίζουν στη Γενεύη οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις ΗΠΑ- Ρωσίας για το Ουκρανικό, και όχι μόνο: ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη προτείνει, από τις 17 Δεκεμβρίου, κάτι σαν μια “νέα Γιάλτα”, αξιώνοντας από τον Τζο Μπάιντεν να δεσμευτεί ότι δεν θα υπάρξει περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, κι ότι η Ουκρανία θα μείνει στρατιωτικά ουδέτερη. Από την πλευρά του, ο Μπάιντεν έχει δώσει κάποιες ενδείξεις ότι θα μπορούσε να συμβιβαστεί με μια πιο διαλλακτική γραμμή έναντι της Ρωσίας για να αποτρέψει τον στρατηγικό εναγκαλισμό της με τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο της Αμερικής στον 21οι αιώνα, την Κίνα. Τη στιγμή λοιπόν που η Ρωσία ετοιμάζεται να διαπραγματευτεί για το μεγάλο πρόβλημα στο δυτικό της μέτωπο, έρχεται η κρίση στο Καζακστάν να της ανοίξει ένα καινούργιο μέτωπο, στο μαλακό της υπογάστριο, στο Νότο. Χώρια που, ύστερα από τις περιπέτειες της Λευκορωσίας, η κρίση στο Καζακστάν θα έχει ήδη αναζωπυρώσει τους φόβους του Πούτιν ότι η αμφισβήτηση των σαθρών, μετασοβιετικών καθεστώτων μπορεί κάποια μέρα να φτάσει και μέχρι τα τείχη του Κρεμλίνου.

 

*Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου  είναιε ρευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος" και έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επαγγελματίας δημοσιογράφος από το 1990. Έχει εργασθεί σε πολλά περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως συντάκτης πολιτικών, διεθνών και επιστημονικών θεμάτων. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στην εφημερίδα "Καθημερινή". Έχει πραγματοποιήσει πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, και έχει πάρει συνεντεύξεις από αρχηγούς κυβερνήσεων, πολιτικές προσωπικότητες και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Αρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα "Πριν" και είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Ουτοπία"

 

πηγή


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /srv/disk3/2763186/www/atticavoice.gr/templates/ts_news247/html/com_k2/templates/default/user.php on line 269
Σελίδα 1 από 57
© 2021 Atticavoice All Rights Reserved.