Μπορεί στη Ραφ Τάουν να μη γίνονται έργα που πρέπει να γίνουν, μπορεί να γίνονται έργα που δεν πρέπει να γίνουν, μπορεί να προγραμματίζονται έργα αχρείαστα ή επιβαρυντικά για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της και που θα καταστρέψουν ανεπίστρεπτα την ταυτότητα αυτού του τόπου…

Όμως … κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους αιρετούς της πόλης αυτής ως ακοινώνητους, εσωστρεφείς και μουρτζούφληδες. Το αντίθετο μάλιστα. Όπως θα έλεγαν και οι παλιοί : “Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη”. Δεν γνωρίζουμε ποια είναι αυτή η Βασίλω που έγινε η αφορμή για το συγκεκριμένο γνωμικό, γνωρίζουμε όμως πως οι αιρετοί της Ραφ Τάουν δεν αφήνουν εκδήλωση για εκδήλωση που να μην παρευρίσκονται

Και από πίσω τους να σέρνονται τα -λεγόμενα και ενημερωτικά- τοπικά sites για να βγάζουν φωτογραφίες και να δημιουργούν ανέξοδο –και άχρηστο επί της ουσίας- ψηφιακό περιεχόμενο, τόσο απαραίτητο όμως για την οικονομική επιβίωση αυτών αλλά και για την πολιτική επιβίωση των άλλων

Και αυτοί οι άλλοι – οι τοπικοί άρχοντες - να ποζάρουν ανέμελοι, ανερυθρίαστοι και ωραίοι

Πριν από δύο εβδομάδες, νομιμοποίησαν με την παρουσία τους το πνευματικό τέκνο της χούντας και με σοβαρές ενδείξεις ελεγχόμενο για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ Μάκη Βορίδη σε μια προσπάθεια που έκανε ο πρώην υπουργός να φανεί πως είναι άσπιλος και αλώβητος. Και αυτοί τον βοήθησαν και με το παραπάνω

Την επόμενη εβδομάδα παρέστησαν σε μια έκθεση αγιογραφίας. Ασχολίαστο αυτό

Την προηγούμενη Κυριακή βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις σε μια εκδήλωση ενός ιδιωτικού Ομίλου Υγείας στην οποία παρέστη ο υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους. Ο συγκεκριμένος υφυπουργός μπορεί να μη φτάνει σε πρακτικές γελοιότητας  τον προϊστάμενό του – ποιος άλλωστε μπορεί να το κάνει; - παίζει όμως με σοβαρές πιθανότητες να βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα αυτών που μας χαρίζουν γέλιο (έστω και πικρό), απαραίτητο σε τόσο δύσκολους καιρούς, μαζί με το Γιάννη το Λοβέρδο που θα πάει να μας φέρει ο ίδιος το Άγιο Φως με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος εν μέσω βομβαρδισμών, τη Σοφία τη Βούλτεψη που διείδε πρώτη απ όλους πόσο στενά είναι τα στενά του Ορμούζ, τον Βασίλη τον Κικίλια  που μπέρδεψε το Ορμούζ με το Σουέζ– είναι γεγονός ότι ο συναγωνισμός είναι πολύ σκληρός

Και παρά το γέλιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε. Αυτοί μας κυβερνούν. Και ένας από αυτούς είναι και ο Μάριος Θεμιστοκλέους βεβαίως βεβαίως. Αξέχαστο θα μείνει το viral βίντεο του Υφυπουργού Υγείας όπου μέσα σε 30 δευτερόλεπτα προλαβαίνει να πει εφτά φορές πως είναι Υφυπουργός Υγείας. Δείτε το και προσπαθείστε κι εσείς να το κάνετε. Θα το καταφέρετε;

Επιστρέφοντας τώρα στους αιρετούς της Ραφ Τάουν, επόμενος σταθμός εκδηλώσεων είναι η αυριανή παρέλαση όπου ετοιμάζονται να ανέβουν διαγκωνιζόμενοι για μια καλή θέση στη λεγόμενη εξέδρα των επισήμων μαζί με παπάδες, λιμενικούς και άλλους εθνικούς ήρωες - -φαινομενικά για να τιμήσουν, αλλά στην ουσία για να τιμηθούν

Όσο για τους κατοίκους της Ραφ Τάουν, ας συντονιστούν με τα τοπικά sites για να απολαύσουν τις νέες φωτογραφίες των τοπικών αρχόντων.

Τόσο προβλέψιμες όσο και το ρεπορτάζ του μπακαλιάρου που κάνουν σήμερα τα μεγάλα ΜΜΕ.

Και ας κατανοήσουν βλέποντας το γκροτέσκο θέαμα, πως η φωτογραφία και όχι το ανύπαρκτο κοινωφελές έργο τους είναι αυτό που πάντα θα τους βεβαιώνει για τις εκλογικές επιλογές τους..

Συμπολίτες μου …

Κάποτε είχα πει πως θα πάρουμε μέτρα για να μην αναγκαστούμε να πάρουμε μέτρα. Και τότε όλοι γελάσατε. Δεν πειράζει, δεν απαιτώ να παρακολουθείτε την πολυδαίδαλη σκέψη μου

Σήμερα ζητάτε μέτρα. Μου ζητάτε να μειώσω το φόρο στα καύσιμα. Κι εγώ σας ερωτώ. Τι το χρειάζεστε αυτό το μέτρο; Νομίζετε πως σε λίγο καιρό θα χρειάζεται να μετακινείστε; Φαίνεται πως δεν έχετε καταλάβει ούτε αυτό το βασικό

Συμπολίτες μου …

Το μοναδικό μέτρο που χρειάζεστε – και κακώς δεν το γνωρίζετε – είναι το katafygio pass και εγώ και η κυβέρνησή μου δουλεύουμε ήδη σε αυτή την κατεύθυνση.

Ήδη ο Κώστας Μπακογιάννης με εντολή δική μου έχει ανοίξει την υπόγεια Πολιτεία του Πλάτωνα – που τόσοι και τόσοι αρχαιολόγοι την έψαχναν, αλλά μόνο ο Κώστας μπόρεσε να τη βρει

Σε λίγο δε, θα μπορείτε να χρησιμοποιείται και ολόκληρο το υπόγειο δίκτυο του Κηφισού και του Ιλισού. Δόξα και τιμή σε αυτούς που τα τσιμέντωσαν – έβλεπαν μπροστά οι άνθρωποι και ας συκοφαντήθηκαν αισχρά από τους ιδεοληπτικούς οικολόγους

Τέλος, στα υπόγεια του Πολεμικού Μουσείου σας περιμένει ο Γεράσιμος Ζαγορίτης μαζί με την Τζούλια Αλεξανδράτου (Προσοχή! Όποιος ενδιαφέρεται για αυτή την επιλογή, να μπει στη σχετική πλατφόρμα να το δηλώσει. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας)

Συμπολίτες μου …

Don’t cry for me. Μόλις σφίξουν τα πράγματα εγώ θα πάω στην άλλη μεριά του Ατλαντικού μαζί με όλο μου το σόι, τον Πίνατ και τον Άδωνι

Κάποτε ο αείμνηστος Πάγκαλος είχε πει πως «μαζί τα φάγαμε». Λυπάμαι, αλλά τις βόμβες δεν θα τις φάμε μαζί

Συμπολίτες μου …

Τον ήπιαμε. Δεύτε τελευταίον ασπασμόν

της Μαρίας Νάτση

«Άνοιξε τα μάτια σου παιδί μου …»

Ήταν μια ιδιότυπη προτροπή που άκουγα συχνά από τη μητέρα μου και υποψιάζομαι πως κι εκείνη την είχε ακούσει πολλές φορές από τη δική της. Δεν ξέρω αν κι εσείς μεγαλώσατε με κάτι παρόμοιο, αλλά έχω την αίσθηση πως οι περισσότερες μανάδες έχουν έναν μοναδικό τρόπο να δίνουν στις κόρες τους συμβουλές που κουβαλούν μαζί τους μια δόση επίκρισης, ίσως και μια νότα προσβολής ή δυσπιστίας, αλλά στον πυρήνα τους κρύβουν βαθιά ανησυχία και μια τεράστια δόση αδιαπραγμάτευτης, μητρικής αγάπης.

Συνήθως, αυτή η φράση συνοδευόταν κι από μια δεύτερη, ακόμη πιο αινιγματική: «Να ξέρεις την αξία σου…». Και κάπου εκεί σταματούσε, μετέωρη, σαν να περίμενε από μένα να συμπληρώσω μόνη μου όλα όσα δε λέγονταν.

Κάποιες φορές, μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις ότι οι γονεϊκές συμβουλές είναι σαν ένα μαγικό χαλί σοφίας που δεν στρώνεται μόνο σε ένα μονοπάτι, αλλά διαστέλλεται όταν χρειαστεί για να καλύψει όλο το κακοτράχηλο πεδίο της ζωής.

Όμως, τα μάτια του καθενός βλέπουν συχνά μια διαφορετική αλήθεια. Η αλήθεια, όπως είπε ο Rumi  ήταν ένας καθρέφτης στα χέρια του Θεού. Έπεσε και διαλύθηκε σε κομμάτια. Όλοι πήραν από ένα κομμάτι, το κοίταξαν και πίστεψαν ότι κρατούν ολόκληρη την αλήθεια.

Σήμερα όμως δεν κοιτάζουμε την αλήθεια μόνο μέσα από το δικό μας θραύσμα. Είναι σαν να έχουμε μπει σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, γεμάτο παραμορφωτικούς καθρέφτες. Και είναι τόσο πειστικοί, που αν δεν γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, ή αν μείνεις για καιρό μέσα σε αυτό το δωμάτιο,  στο τέλος  θα πιστέψεις  ότι είσαι  στενόμακρος σαν λωρίδα ή πυγμαίος και τετραγωνισμένος ή ότι το πάτωμα είναι ταβάνι και το ανάποδο.

Η πολιτική, που έχει καταντήσει συχνά τέχνη της εξαπάτησης, αξιοποιεί με μαεστρία κάθε αδυναμία αυτής της πολύπλοκης μηχανής που λέγεται εγκέφαλος. Μέσα από τη στρεβλωμένη εικόνα, το ψέμα, την επιμελή επανάληψη και την ενεργοποίηση του αντανακλαστικού της ανταμοιβής, επιχειρεί να επιβάλει μια μορφή σχεδόν συλλογικής ύπνωσης, μια κοινή, κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Έτσι, παράλογα μηνύματα κατακλύζουν ξανά και ξανά τον εγκέφαλο. Ο πόλεμος βαφτίζεται αναγκαιότητα. Χώρες που δεν είχαν καμία επιθετική στάση απέναντί μας μεταμορφώνονται, σχεδόν εν μία νυκτί, σε εχθρούς. Η παραβίαση του διεθνούς δικαίου παρουσιάζεται ως κάτι ακίνδυνο, σχεδόν φυσιολογικό. Μια γενοκτονία, αναγνωρισμένη από διεθνείς οργανισμούς, αποσιωπάται ή διαστρεβλώνεται από επίσημα πολιτικά χείλη.

Η εισβολή στην πιο ιδιωτική σφαίρα της ζωής , η παρακολούθηση συνομιλιών, στιγμών, σωμάτων,  αρχίζει να μοιάζει ανεκτή. Η παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων ή ακόμη και κορυφαίων θεσμικών προσώπων υποβαθμίζεται σε μια λεπτομέρεια χωρίς ιδιαίτερη σημασία.

Η στρέβλωση ολοκληρώνεται μέσα από ψεύδη που επαναλαμβάνονται μεθοδικά, μέχρι να φθαρούν οι άμυνες της λογικής, γιατί η επανάληψη έχει δύναμη. Κι όταν το ίδιο μήνυμα επιστρέφει ξανά και ξανά, κάποια στιγμή παύεις να το αμφισβητείς.

Χρειάζεται πλέον επίμονη προσπάθεια και εξαντλητική προσήλωση  για να διακρίνεις το σωστό από το λάθος, το δίκαιο από το άδικο. Ο  Έλληνας όμως  έχει κάποια ιδιαίτερα ψεγάδια που τον δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Είναι μάλιστα γνώριμα στους πολιτικούς και τα  εκμεταλλεύονται ανάλογα.

Το ένα είναι το κομματικό αποτύπωμα που περνά από γενιά σε γενιά, σχεδόν σαν κληρονομική υποχρέωση καθώς η ψήφος γίνεται οικογενειακή ταυτότητα· κι αν παρεκκλίνεις, νιώθεις σαν να προδίδεις την οικογένειά σου.

Το άλλο είναι η παλιά, επίμονη συνήθεια της υποταγής. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε το " σύνδρομο του ραγιά" που ως σύνδρομο περικλείει πληθώρα χαρακτηριστικών. Εκτός από μια  στάση υποτέλειας και φόβου απέναντι στην εξουσία, όπου το άτομο αποφεύγει τη σύγκρουση και αναζητά έναν «προστάτη», έχουμε και την  παθητική αποδοχή της κατάστασης και την αίσθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», κάτι που συνδέεται με τη "μαθημένη αδυναμία" ( Learned helplessness), δηλαδή την πεποίθηση πως ό,τι και να κάνει το άτομο, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Παράλληλα, εκδηλώνεται ως συμμόρφωση προς την ομάδα και εξάρτηση από μικρές ανταμοιβές ή προνόμια ( κοινωνική συμμόρφωση).

Αυτά τα ψεγάδια γεννούν ένα ανόητο μεν, επικίνδυνο δε ερώτημα :  «Ποιός άλλος μπορεί να κυβερνήσει; Βλέπεις κάποιον άλλον που να μπορεί;"

Ο πολιτικός το γνωρίζει καλά αυτό. Αν δεν ξέρεις εσύ την αξία σου, θα σου την ορίσει εκείνος. Θα σταθεί απέναντί σου ως η μοναδική  πολιτική λύση, θα διογκώσει τον εαυτό του και θα σου φωνάξει,  ότι μετά από αυτόν υπάρχει μόνο.... το χάος.

Κι όμως βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτές τις αράδες θα ήσασταν πιο άξιοι για τα ανώτερα πολιτικά αξιώματα από πολλούς που τα  κατέχουν. Σας διαβεβαιώνω ότι όλοι οι συνάδελφοι που γνωρίζω θα ήταν μετά βεβαιότητος πολύ περισσότερο επαρκείς ως υπουργοί υγείας από το υπάρχον υποκείμενο που κατέχει τη θέση.

Και όμως, μέσα  στα προεκλογικά πανηγύρια που ξεκινούν δειλά δειλά θα δούμε τους πιο θορυβώδεις, που ο σαματάς τους έχει αναλογική σχέση με την ανεπάρκεια και την ανικανότητα τους, μπροστά. Πίσω τους, όσους  πολίτες είναι ανίατα χτυπημένοι από το σύνδρομο του ραγιά και δίπλα τους κάθε λογής κοστούμι και ταγιέρ αντιδημάρχων και δημάρχων πρώην, νυν και υποψηφίων. Κάθε κοινωνική εκδήλωση μετατρέπεται σε πολιτική φιέστα.  Ένας γάμος, μια κηδεία, μια ομιλία για την υπέρταση, μια ομιλία για την ημέρα των γυναικών, μια  κοπή πίτας, μια κατάθεση στεφάνου όλα χρειάζονται αυτή την κωμική κουστωδία. Όσο πιο διεφθαρμένος ο πολιτικός τόσο μεγαλύτερη η κουστωδία  που σέρνει καθώς το πολιτικό του μέγεθος μετριέται από την ικανότητα να διασπείρει τη διαφθορά.

Και όλοι αυτοί δεν ντρέπονται αλλά περιχαρείς, περήφανοι ποζάρουν ανερυθρίαστα  σε φακούς δημοσιογραφικών μέσων.

Και μέσα σε αυτό τον θόρυβο γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διακρίνεις τους πιο μετριοπαθείς, τους πιο συνετούς, τους  δίκαιους, τους αξιοπρεπείς, τους πιο ανθρώπινους πολιτικούς. Και ακόμα πιο δύσκολο να φανταστείς τον εαυτό σου να πολιτεύεται.

Κι εδώ έρχεται να μπει στον μυαλό μας άλλη μια επικίνδυνη διαπίστωση: «Μα όλοι ίδιοι είναι»

Αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» είναι ίσως η πιο ύπουλη παγίδα, γιατί τελικά ευνοεί τους χειρότερους. Η δημοκρατία, στην ουσία της, είναι επιλογή. Και η επιλογή προϋποθέτει διάκριση.

Σε κάθε πολιτικό χώρο, σε όλη την κομματική χρωματική παλέτα , υπάρχουν άνθρωποι που διαφέρουν. Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Κι εμείς θα πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο και ενέργεια για να τους ανακαλύψουμε.

Η αποχή δεν είναι άποψη, είναι παραίτηση.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να ξαναθυμηθούμε τη μητρική συμβουλή - όχι σαν προτροπή προσαρμογής, αλλά σαν απαίτηση αφύπνισης.

«Άνοιξε τα μάτια σου, παιδί μου, για να δεις εσύ και ο τόπος προκοπή "

Και φρόντισε πάντα  … «να ξέρεις την αξία σου».

άρθρο του agonaskritis.gr

Ο Αμερικανός καθηγητής του Κολούμπια περιγράφει πώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ οδηγούνται σε αδιέξοδο στο Ιράν, προτείνει πέντε βήματα ειρήνης και προειδοποιεί για παγκόσμια οικονομική καταστροφή — Η «Επιλογή Σαμψών», τα στενά του Ορμούζ και η σκιά του πυρηνικού πολέμου

Ο πόλεμος στο Ιράν δεν οδηγεί απλώς σε αδιέξοδο — κλιμακώνεται με ρυθμό που φέρνει στο τραπέζι σενάρια που μέχρι πρόσφατα ανήκαν στη σφαίρα της θεωρίας: τη χρήση πυρηνικών όπλων. Αυτή είναι η εκτίμηση του Τζέφρι Σακς, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και μίας από τις πλέον αναγνωρισμένες φωνές στη διεθνή οικονομική και γεωπολιτική ανάλυση, ο οποίος σε εκτεταμένη συνέντευξή του στον καθηγητή Γκλεν Ντίζεν περιέγραψε μια κατάσταση αυξανόμενης απόγνωσης — τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στο Τελ Αβίβ — καθώς η στρατιωτική επιχείρηση αποτυγχάνει να επιτύχει τους στόχους της.

Ο Σακς δεν περιορίστηκε στη διάγνωση. Παρουσίασε, μαζί με τη συνεργάτιδά του Σίμπιλ Φερίς, ένα σχέδιο πέντε βημάτων για τον τερματισμό της σύγκρουσης — βήματα που, όπως τόνισε, «δεν είναι καν δύσκολα», αλλά προϋποθέτουν κάτι που η αμερικανική εξωτερική πολιτική αρνείται εδώ και δεκαετίες: την αναγνώριση των συμφερόντων ασφαλείας των αντιπάλων.

Η «Επιλογή Σαμψών» και η σκιά του πυρηνικού πολέμου

Η αφετηρία της συζήτησης ήταν ένα δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz, σύμφωνα με το οποίο ο Ντέιβιντ Σακς — σύμβουλος του Τραμπ για θέματα τεχνητής νοημοσύνης (AI Czar) στον Λευκό Οίκο — προειδοποίησε ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να καταστραφεί και, υπό αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν. Πρόκειται για αυτό που στη στρατηγική ορολογία ονομάζεται «Επιλογή Σαμψών» (Samson Option) — η ύστατη λύση σε περίπτωση υπαρξιακής απειλής.

Ο Σακς διευκρίνισε ότι ο Ντέιβιντ Σακς — «φίλος, χωρίς καμία συγγένεια μαζί μου», σημείωσε — δεν προέβλεπε πυρηνικό πόλεμο και δεν ισχυριζόταν ότι βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο. Αυτό που έλεγε ήταν ότι «αν αυτό συνεχιστεί, θα είναι καταστροφικό». Το μήνυμα, σύμφωνα με τον Σακς, ήταν ουσιαστικά μια σύσταση προς τον Τραμπ: «Κήρυξε νίκη και γύρνα σπίτι»

«Ο Ντέιβιντ Σακς μιλούσε ουσιαστικά ως σύμβουλος του Τραμπ. Δεν προέβλεπε πυρηνικό πόλεμο. Αλλά αυτό που έλεγε ήταν: αν αυτό απλώς συνεχιστεί, θα είναι τρομερό. Και έλεγε στο αφεντικό του, τον Ντόναλντ Τραμπ, απλά τελείωσε. Αυτό είναι μια καταστροφή, αλλά ονόμασέ τη νίκη. Ο Τραμπ το κάνει εύκολα αυτό», σχολίασε ο Σακς.

Η οικονομική βόμβα: Τα στενά του Ορμούζ και τα στρατηγικά αποθέματα

Πέραν του στρατιωτικού κινδύνου, ο Σακς επικεντρώθηκε στην οικονομική διάσταση της κρίσης, την οποία χαρακτήρισε ως «αυξανόμενο κίνδυνο παγκόσμιας οικονομικής καταστροφής». Τα στενά του Ορμούζ, υπογράμμισε, είναι κλειστά. Η ανακοίνωση απελευθέρωσης 400 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου από τα στρατηγικά αποθέματα αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με τον ίδιο, «περίπου 20 ημέρες κανονικής ροής μέσω των στενών του Ορμούζ» — κάτι που δεν εντυπωσιάζει, σημείωσε, «για κάτι που μοιάζει με μια θανάσιμα μακρά κρίση».

Ο Σακς τόνισε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο κλείσιμο των στενών. Η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου σταματά σταδιακά, και φυσικές εγκαταστάσεις καταστρέφονται η μία μετά την άλλη στο πλαίσιο των αντιποίνων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η χρήση των στρατηγικών αποθεμάτων, παρατήρησε, «δεν μεταδίδει ακριβώς εμπιστοσύνη» — αντιθέτως, σηματοδοτεί το μέγεθος της κρίσης.

Τα πέντε βήματα για τον τερματισμό του πολέμου

Μαζί με τη συνεργάτιδά του Σίμπιλ Φερίς, ο Σακς δημοσίευσε ένα κείμενο στη σελίδα του ΟΗΕ για πολιτικές υποθέσεις (UN Civil Affairs), στο οποίο προτείνονται πέντε συγκεκριμένα βήματα. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι δεν είναι «αισιόδοξοι αφελείς», αλλά ότι «ο τρόπος που κάνεις ειρήνη είναι να αναγνωρίζεις τα συμφέροντα ασφαλείας όλων» — ακριβώς η αρχή που, σύμφωνα με τον ίδιο, αγνοείται τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ουκρανία.

Το πρώτο βήμα, σύμφωνα με τον Σακς, είναι ο τερματισμός της ένοπλης επίθεσης εναντίον του Ιράν. Ο Σακς χαρακτήρισε τη στρατιωτική επιχείρηση «ωμή, γυμνή επιθετικότητα» που δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί προληπτική, δεδομένου ότι «το Ιράν δεν επιτιθόταν σε κανέναν». Τη χαρακτήρισε ως «την ουσία της παραβίασης του διεθνούς δικαίου».

Το δεύτερο βήμα αφορά το πυρηνικό ζήτημα. Ο Σακς υπενθύμισε ότι υπήρχε ήδη συμφωνία — η Κοινή Συνολική Σχέδιο Δράσης (JCPOA) του 2015, που διαπραγματεύτηκαν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μαζί με τη Γερμανία, και που επικυρώθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Η ουσία της ήταν η υποστήριξη της θρησκευτικής εντολής του Ανώτατου Ηγέτη ότι τα πυρηνικά όπλα αντίκεινται στην ισλαμική πίστη. Το Ιράν τήρησε τη συμφωνία και δέχτηκε αυστηρές επιθεωρήσεις. Ήταν οι ΗΠΑ — και συγκεκριμένα ο Τραμπ το 2018 — που την κατήργησαν.

«Δεν ξέρω αν ο Τραμπ θυμάται. Ο άνθρωπος στην επιφάνεια δεν θυμάται τίποτα, δεν μαθαίνει τίποτα, δεν ξέρει τίποτα. Αλλά κατήργησε τη συμφωνία που πετύχαινε ακριβώς αυτό που λέει ότι θέλει», σχολίασε ο Σακς.

Ο Σακς υπενθύμισε επίσης ότι ο Ομανός διαμεσολαβητής, μόλις μία ημέρα πριν από τη δολοφονία της ιρανικής ηγεσίας, είχε δηλώσει ότι «σημειώθηκε μεγάλη πρόοδος» και ότι ετοιμαζόταν ένας νέος γύρος διαπραγματεύσεων στη Βιέννη, «επειδή οι Ιρανοί δεν θέλουν πυρηνικό όπλο»

Το τρίτο βήμα αφορά το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ — αλλά όχι με τον τρόπο που, σύμφωνα με τον Σακς, τον ζητά «αξιολύπητα και παθητικά» ο Τραμπ, δηλαδή απαιτώντας από το ΝΑΤΟ ή την Κίνα να τον βγάλουν από το αδιέξοδο. Η πρότασή του είναι να αναλάβουν πρωτοβουλία οι χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) σε διμερή βάση με το Ιράν: οι χώρες του Κόλπου θα ανακτήσουν την κυριαρχία επί των στρατιωτικών βάσεων στο έδαφός τους, εγγυώμενες ότι αυτές δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ ξανά σε επίθεση εναντίον του Ιράν. Ο Σακς σημείωσε ότι τα ΗΑΕ και το Ιράν είναι αμφότερα μέλη των BRICS, και ότι «δεν είναι καν δύσκολο να συμφωνήσουν μεταξύ τους».

Το τέταρτο βήμα — και αυτό που ο Σακς χαρακτήρισε «την αιτία όλων των πολέμων των τελευταίων 30 ετών» — είναι η δημιουργία κράτους της Παλαιστίνης στα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967: στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο Σακς υποστήριξε ότι ολόκληρη η πολεμική στρατηγική του Νετανιάχου εδώ και 40 χρόνια — η αποκαλούμενη «δοκτρίνα του Clean Break» — στοχεύει ακριβώς στο να αποτρέψει αυτή τη δημιουργία. Η λογική, εξήγησε, είναι ότι «κάθε κυβέρνηση στην περιοχή που στηρίζει τους Παλαιστίνιους, θα ανατραπεί»

Ο Σακς υπογράμμισε ότι σχεδόν κάθε χώρα στον κόσμο υποστηρίζει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, και ότι το ζήτημα ψηφίστηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας τόσο πέρυσι όσο και πρόπερσι — αλλά μπλοκαρίστηκε από το αμερικανικό βέτο. «Το Ισραήλ δεν έχει βέτο σε αυτό. Ο λόγος που δεν γίνεται είναι οι ΗΠΑ και μόνο οι ΗΠΑ», τόνισε. Αναφέρθηκε στον πρέσβη των ΗΠΑ Μάικ Χάκαμπι, ο οποίος δήλωσε ότι «το Ισραήλ έχει δικαίωμα σε όλη τη γη από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη», χαρακτηρίζοντάς τον «μέρος αυτής της καταστροφής»

Το πέμπτο βήμα, σύμφωνα με τον Σακς, θα ακολουθούσε φυσικά: με τη δημιουργία του παλαιστινιακού κράτους και την υποδοχή του στον ΟΗΕ ως 194ο μέλος, η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και κάθε άλλη ένοπλη ομάδα θα αφοπλιστεί — γιατί, τόνισε, «θα αφοπλιστούν επειδή ολόκληρη η περιοχή θα επιμείνει σε αυτό, και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επίσης — και θα αφοπλιστούν γιατί το κράτος της Παλαιστίνης θα έχει δημιουργηθεί»

Η δοκτρίνα «Clean Break» και ο ρόλος του Νετανιάχου

Σε ολόκληρη τη συνέντευξη, ο Σακς επανήλθε στο όνομα του Νετανιάχου ως τον κεντρικό παράγοντα πίσω από την τρέχουσα κρίση. Υπενθύμισε ότι ο ίδιος, σε παλαιότερο βίντεο που ο Τραμπ είχε αναρτήσει στα κοινωνικά δίκτυα, είχε προειδοποιήσει ότι ο Νετανιάχου είναι «ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο» — και ότι η εκτίμηση αυτή «αποδείχθηκε απολύτως σωστή»

«Ο Νετανιάχου δεν είναι απλώς ο κύριος [σ.σ υπεύθυνος για τη] γενοκτονία. Τώρα βάζει φωτιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, και ολόκληρος ο κόσμος θα καταλάβει σύντομα ότι το Ισραήλ δημιούργησε την παγκόσμια οικονομική κρίση μας», δήλωσε ο Σακς

Ο Σακς ανέλυσε τη δοκτρίνα «Clean Break» — ένα στρατηγικό κείμενο που συνδέεται με τον Νετανιάχου από το 1996 — ως μια φιλοσοφία εγκατάλειψης της διπλωματίας υπέρ της στρατιωτικής κυριαρχίας: «Εγκατέλειψε τη διπλωματία και τη συμβιβαστική λύση, πήγαινε για τα πάντα, γιατί σε στηρίζει συντριπτική στρατιωτική δύναμη» Αυτή η δοκτρίνα, σύμφωνα με τον Σακς, αντικατοπτρίζεται στο ιδρυτικό καταστατικό του κόμματος Λικούντ (1977), σύμφωνα με το οποίο «όλη η γη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο θα βρίσκεται υπό ισραηλινή κυριαρχία»

Η αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας: Ιράν, Ουκρανία, Ταϊβάν

Ένα κρίσιμο θεωρητικό πλαίσιο που ανέδειξε η συζήτηση ήταν η αρχή της «αδιαίρετης ασφάλειας» — η ιδέα ότι η ασφάλεια ενός κράτους δεν μπορεί να επιτευχθεί εις βάρος της ασφάλειας ενός άλλου. Ο Ντίζεν διατύπωσε δύο μοντέλα: την αδιαίρετη ασφάλεια και την ηγεμονική ειρήνη. Ο Σακς συμφώνησε ότι η τρέχουσα κρίση αντικατοπτρίζει την κατάρρευση του ηγεμονικού μοντέλου.

Ο Σακς εφάρμοσε αυτό το πλαίσιο σε τρία μέτωπα. Στο Ιράν: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι η ασφάλεια του Ιράν σημαίνει «να μη βομβαρδίζεται επανειλημμένα και να μην απαιτεί ο Νετανιάχου εδώ και 30 χρόνια την ανατροπή της κυβέρνησης». Στην Ουκρανία: ο πόλεμος ξεκίνησε, υποστήριξε, «με την αμερικανική απόπειρα επιβολής ηγεμονίας στην Ουκρανία» — η επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα ρωσικά σύνορα χωρίς καμία σεβασμό στα ρωσικά συμφέροντα ασφαλείας. Και στην Ταϊβάν: οι ΗΠΑ στέλνουν όπλα αγνοώντας ότι «η Κίνα θεωρεί αυτό κόκκινη γραμμή»

«Δεν χρειάζεται να ακούσουμε κανέναν. Αυτό λέει η Αμερική. Αλλά αυτό δεν το λέει μόνο ο Τραμπ. Το λέει και η CIA, και οι Επιτροπές Ενόπλων Δυνάμεων του Κογκρέσου, και οι εργολάβοι όπλων, και η Silicon Valley. Όλοι έχουν αυτή την αυταπάτη: ότι δεν χρειάζεται να λάβουμε υπόψη τις ανησυχίες κανενός άλλου. Και αυτό ακριβώς μας οδηγεί στην καταστροφή», δήλωσε ο Σακς.

«Πώς τα έκαναν τόσο λάθος;» — Ο αυτοσχεδιασμός ως πολιτική

Στην ερώτηση πώς υποτιμήθηκε τόσο δραματικά η ικανότητα του Ιράν — από το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ μέχρι τις επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις, τα οπλικά συστήματα και η πεποίθηση ότι η δολοφονία του Χαμενεΐ θα κατέρρεε το καθεστώς — ο Σακς έδωσε μια απάντηση που αφορούσε ολόκληρο το αμερικανικό σύστημα εθνικής ασφάλειας.

Υπενθύμισε το παράδειγμα του Ιράκ, όπου «κάθε πρόβλεψη ήταν λανθασμένη» — ο «περίπατος» που θα εγκαθιστούσε δημοκρατία. Ανέφερε τη φράση αξιωματούχου του Λευκού Οίκου — πιθανώς του Καρλ Ρόουβ, σημείωσε — σε δημοσιογράφο γύρω στο 2004: «Εμείς δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα»

Για το τρέχον Αφγανιστάν, ο Σακς χρησιμοποίησε μια φράση που έχει κυκλοφορήσει ευρέως: «Χρειάστηκαν 20 χρόνια οι ΗΠΑ για να πάνε από το καθεστώς Ταλιμπάν στο καθεστώς Ταλιμπάν. Στην περίπτωση του Ιράν, χρειάστηκαν εννέα μέρες — αυτή είναι η αμερικανική αποτελεσματικότητα»

Ο Σακς κατέληξε στη διάγνωση ότι «δεν υπάρχει καν ελάχιστη διαδικασία σκέψης» στο σύστημα ασφαλείας των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή: «Δεν υπάρχουν αναφορές. Δεν υπάρχουν μελέτες. Δεν υπάρχει προσεκτικός έλεγχος. Δεν υπάρχει αξιολόγηση. Είναι αυτοσχεδιασμός». Χαρακτήρισε τον πρόεδρο «ψυχολογικά ασταθή» και σημείωσε ότι η συνταγματική διαδικασία — κυρίως ο ρόλος του Κογκρέσου — έχει ουσιαστικά καταρρεύσει, καθώς «το Κογκρέσο αρνείται να χρησιμοποιήσει τη συνταγματική του αρμοδιότητα και ευθύνη»

«Ο Τραμπ δεν ήξερε τι θα κάνει μετά την πρώτη ώρα, αλλά είπε “θα κάνουμε να πιάσει”. Είναι πλήρης αυτοσχεδιασμός. Και μετά έρχεται η απόγνωση. “Ω, το ΝΑΤΟ πρέπει να μας βοηθήσει. Ακόμα και η Κίνα πρέπει να μας βοηθήσει. Πού είναι οι φίλοι μας;” λέει ο Ντόναλντ Τραμπ. Θεέ μου, ένα πεντάχρονο θα έδειχνε περισσότερη αυτογνωσία και υπευθυνότητα», δήλωσε ο Σακς.

Επίλογος: Μεταξύ αυτοσχεδιασμού και πυρηνικής σκιάς

Η ανάλυση του Τζέφρι Σακς σκιαγραφεί μια κατάσταση στην οποία τρία στοιχεία συγκλίνουν με επικίνδυνο τρόπο: μια στρατιωτική επιχείρηση χωρίς σαφή στόχο και χωρίς σχέδιο εξόδου, μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που βαθαίνει καθημερινά, και η αυξανόμενη πιθανότητα κλιμάκωσης σε πυρηνικό επίπεδο. Η πρότασή του — πέντε βήματα που ξεκινούν από τον τερματισμό των εχθροπραξιών και καταλήγουν στη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους — μπορεί να φαίνεται ουτοπική στο τρέχον πολιτικό κλίμα. Ωστόσο, όπως ο ίδιος σημείωσε, η εναλλακτική δεν είναι η συνέχιση του status quo — είναι ένα σπιράλ κλιμάκωσης, η κατάληξη του οποίου «κανείς δεν μπορεί να ελέγξει»

Η ερώτηση που αφήνει η συνέντευξη εκκρεμή είναι η πλέον θεμελιώδης: μπορεί μια υπερδύναμη που δεν αναγνωρίζει τα συμφέροντα ασφαλείας κανενός άλλου, που δεν διαθέτει εσωτερικές διαδικασίες ελέγχου και που αυτοσχεδιάζει στρατηγικά, να αποφύγει την καταστροφή που η ίδια δημιουργεί; Ο Σακς δεν φαίνεται αισιόδοξος. Αλλά η πρότασή του υπάρχει — στο χαρτί, τουλάχιστον.

Άρθρο του The Untold

Μια ισραηλινή εταιρεία κατασκοπευτικού λογισμικού που ανήκει σε απόστρατους του ισραηλινού στρατού, έβαλε βόμβα στην πολιτική ζωή και τις εκλογές της Σλοβενίας. Ποιος το περίμενε;

Με επιστολή του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Ρόμπερτ Γκόλομπ ζητά από την Κομισιόν διερεύνηση σε σχέση με την ανάμιξη της ισραηλινής εταιρείας κατασκοπείας Black Cube στις εκλογές της Σλοβενίας.

Την ώρα που η ΕΕ έχει δείξει μια ιδιαίτερη «ευαισθησία» σε σχέση με την εμπλοκή ξένων χωρών σε ευρωπαϊκές εκλογές, ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Ρόμπερτ Γκόλομπ κάλεσε την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να διατάξει έρευνα για την ανάμιξη της ισραηλινής ιδιωτικής κατασκοπευτικής εταιρείας Black Cube στην προεκλογική εκστρατεία της χώρας του.

Ο πρωθυπουργός καταγγέλλει τέσσερις επισκέψεις της εταιρείας κατασκόπων στην χώρα του, επιβεβαιωμένες από τις μυστικές υπηρεσίες της Λιουμπλιάνα και επιχειρήσεις κατασκοπείας, παγίδευσης με βίντεο, ηχητικά και μοντάζ εναντίον υποψηφίων.

Η επιστολή του πρωθυπουργού της Σλοβενίας με αποδέκτη την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κοινοποιήσιμη και στον Αντόνιο Κόστα.

Υβριδική απειλή – Ποιος προσέλαβε την εταιρεία;

Ο Γκόλομπ προειδοποιεί την Κομισιόν ότι η δράση της Black Cube συνιστά «σαφή υβριδική απειλή κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της» και συνιστά επιχείρηση από ξένο – μη κρατικό μέρος (ξένο παράγοντα).

Το σκάνδαλο ξέσπασε μετά τη δημοσιοποίηση παράνομων ηχογραφήσεων και βίντεο που φέρονται να συνδέουν την κυβέρνηση Γκόλομπ με διαφθορά και παράνομο λόμπινγκ. Μοναδικός κερδισμένος ο πρώην πρωθυπουργός (ακρο)δεξιός λαϊκιστής και υποστηρικτής του Τραμπ Γιάνεζ Γιάνσα.

Ο τελευταίος παραδέχθηκε πως συναντήθηκε με τους ισραηλινούς κατασκόπους. Συγκεκριμένα με τον Γκιόρα Εϊλάντ, υποστηρικτή της γενοκτονίας, κύριο συγγραφέα του Σχεδίου του Στρατηγού (όποιος δεν αποχωρεί από περιοχές συγκρούσεων θεωρείται «τρομοκράτης», ηλικιωμένοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά) και υπέρμαχο της χρήσης των επιδημιών στη Γάζα ως μοχλό πίεσης.

Οι σλοβενικές αρχές ανακοίνωσαν ότι τέσσερις εργαζόμενοι της Black Cube συμμετείχαν σε «παράνομη παρακολούθηση» και «υποκλοπές». Η Black Cube κατηγορείται για αντίστοιχες επιχειρήσεις σε Ρουμανία και Ουγγαρία, ενώ συμμετείχε σε «εκστρατεία λάσπης» εναντίον θυμάτων του καταδικασμένου βιαστή Χάρβεϊ Γουάινσταϊν το 2023.

Επίσης στην Ρουμανία, το 2022, εργαζόμενοι της Black Cube καταδικάστηκαν ερήμην για κατασκοπεία εναντίον της Λάουρα Κοβέσι, της επικεφαλής της υπηρεσίας καταπολέμησης της διαφθοράς.

Υπάρχει «Ευρωπαϊκή Ασπίδα για την Δημοκρατία»

Τον Φεβρουάριο ξεκίνησε την λειτουργία της η «Ευρωπαϊκή Ασπίδα για τη Δημοκρατία» και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοκρατικής Ανθεκτικότητας.

Ο Σλοβένος πρωθυπουργός ζητά στην συνοδευτική του επιστολή από την Κομισιόν να παραπέμψει την υπόθεση στο Κέντρο, για «αξιολόγηση απειλής» και την εξέταση από πλευράς ΕΕ αν είναι σε θέσει να θωρακίσει τα κράτη-μέλη από ξένη ανάμιξη σε εκλογές, παραπληροφόρηση και παράνομες και μυστικές επιχειρήσεις επιρροής.

Απείλησαν με SLAPP και μετά παραδέχθηκαν την εμπλοκή τους

Ο Γιάνεζ Γιάνσα και το SDS αρχικά απέρριψαν το ρεπορτάζ του περιοδικού Mladina που αποκάλυψε το σκάνδαλο και ανακοίνωσαν ότι θα προσφύγουν στη δικαιοσύνη.

Όμως η υπηρεσία πληροφοριών της Σλοβενίας επιβεβαίωσε ότι εκπρόσωποι της Black Cube είχαν φτάσει τον Δεκέμβριο, με τον Γιάνσα να δηλώνει στο Planet TV ότι ο Εϊλάντ είχε πράγματι «έρθει στα γραφεία μας, δεν ξέρω ακριβώς πότε· συναντηθήκαμε και σε άλλες περιπτώσεις, απλά ψάξτε στο Google και θα βρείτε τις φωτογραφίες».

Εκπρόσωποι του κόμματος άφησαν να εννοηθεί πως «δεν ξέρουμε ποιος έδωσε την εντολή των ηχογραφήσεων», με υπόνοιες πως μπορεί να ήταν εσωκομματικό μαχαίρωμα για να εκτοπίσουν τον Γιάνσα από το κόμμα.

Εκβιαστές και εκβιαζόμενοι

Οι επιχειρήσεις κατασκοπείας και υποκλοπών, δεν δημιουργούν μόνο εκβιαζόμενους από την μεριά αυτών που υφίστανται τις παρακολουθήσεις, αλλά δυνητικά αποτελούν «χαρτί εκβιασμού» με αποδείξεις εναντίον αυτών που προσλαμβάνουν τους κατασκόπους.

Κάτι που πρέπει να απασχολεί την Ελλάδα και για την περίπτωση του Predator, αν δηλαδή ο ίδιος ο πρωθυπουργός ή μέλη του στενού του κύκλου μπορούν να εκβιαστούν από εταιρείες ή ξένες δυνάμεις. Κάτι που όχι μόνο δηλητηριάζει την πολιτική ζωή αλλά και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Ποιος βάζει το χέρι του στην φωτιά πως οι παρακολουθούμενοι πολιτικοί που δεν κατέφυγαν σε μηνύσεις, δεν είναι εκβιαζόμενοι ή δυνητικά εκβιαζόμενοι, λειτουργώντας υπέρ της εταιρείας;

Ειδικά όταν οι ίδιοι οι «κατάσκοποι» υποστηρίζουν πως έχουν αντίγραφα και στοιχεία των παρακολουθήσεων στην χώρα τους.

Η Ελλάδα αποφάσισε να μπει σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της, ευρισκόμενη να υπερασπίζεται τα διυλιστήρια της Σαουδικής Αραβίας. Και μάλιστα με μια ξιπασιά ανεξήγητη από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας- αν δεν την αποδώσει κανείς σε παντελή άγνοια ευθύνης και κινδύνου

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία της που η Ελλάδα σπεύδει ως πιστός «σύμμαχος» - αλλά στην ουσία ως πιστό «σκυλάκι» στην υπηρεσία των πατρώνων της. Και όσες φορές το έκανε δεν της βγήκε καθόλου σε καλό.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση – και σίγουρα η πιο αιματηρή και με πολλές μετέπειτα αρνητικές συνέπειες για τη χώρα μας ήταν η ελληνική εκστρατεία στην Κριμαία, όπου στάλθηκαν 23.000  Έλληνες στρατιώτες να πολεμήσουν υπό γαλλική διοίκηση ενάντια στην επανάσταση των Μπολσεβίκων.

Μια εκστρατεία που, πέρα από την παταγώδη στρατιωτική αποτυχία της, άφησε πίσω 400 νεκρούς και 650 τραυματίες, προξένησε τεράστια ζημιά στην ανθούσα τότε ελληνική παροικία της περιοχής και επηρέασε δραματικά την τελική έκβαση της Μικρασιατικής εκστρατείας καθώς έστρεψε τους Σοβιετικούς σε βοήθεια του Κεμάλ Ατατούρκ παρέχοντάς του χρυσό, όπλα και πυρομαχικά και αλλάζοντας εντελώς τις στρατιωτικές ισορροπίες στη Μικρά Ασία

«Η  Ελλάδα είναι πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» μας λένε χωρίς ντροπή όσοι σέρνουν τη χώρα πίσω από το αμερικάνικο άρμα. Μάλλον όμως την Ιστορία τη διαβάζουν ανάποδα

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή

--------------------------------------

Οι Μπολσεβίκοι του Λένιν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, επείγονται να κλείσουν άμεσα όλα τα πολεμικά μέτωπα. Προχωρούν έτσι,  σε  ανακωχή με τη Γερμανία, μέλος της Τριπλής Συμμαχίας των κεντροευρωπαϊκών αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και της Βουλγαρίας.

Με τη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ (Μάρτιος 1918) την οποία επιβάλλει η Γερμανία του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ στη "μπολσεβίκικη Ρωσία" του Λένιν, αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία της Φινλανδίας και χωρών της Βαλτικής, η ίδρυση της Ουκρανίας, η ανεξαρτησία της Γεωργίας, καθώς και η παραχώρηση μέρους της Αρμενίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

3 Μαρτίου 1918. Συνθήκη του Μπρεστ- Λιτόφσκ

Παράλληλα, με τη συνθήκη αυτή η Γερμανία πετυχαίνει να διασπάσει τον αποκλεισμό των Συμμάχων της Αντάντ και να εκμεταλλεύεται πλήρως τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της άλλοτε τσαρικής Ρωσίας (σιτάρι της Ουκρανίας, πετρέλαια της Κασπίας, μετάλλευμα, αλλά  και άλλα).

Την ίδια περίοδο, στην Ουκρανία  αναδεικνύεται άλλη, λαϊκή κυβέρνηση, των Πετλιουριανών. Αυτοί είναι εχθροί τόσο των Γερμανών όσο και των Μπολσεβίκων. Δημιουργείται έτσι ένα χάος που αναγκάζει τη Γερμανία να διατηρήσει στην περιοχή της Ουκρανίας πέντε μεραρχίες για την τήρηση της τάξης. Έτσι, όλη η Ουκρανία γίνεται γερμανικό προτεκτοράτο.

Παρόλα αυτά, με τη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ, η Γερμανία μπορεί να αποδεσμεύσει τόσο από το Ανατολικό Μέτωπο, όσο και από εκείνο της Βαλκανικής, σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις για το Δυτικό Μέτωπο.

Εν τω μεταξύ, ο ρωσικός εμφύλιος πόλεμος δεν αργεί να  ανάψει σε όλες τις περιοχές, από την Ουκρανία μέχρι τη Βαλτική στα βόρεια, και τη Σιβηρία στα ανατολικά. Το πιο χαοτικό και τραγικό μαζί είναι πως οι Πολωνοί, Ουκρανοί και Ρώσοι δεν μάχονται μόνο τους Μπολσεβίκους αλλά και αναμεταξύ τους.

Το χάος αρχίζει να διαφαίνεται ήδη από την ημέρα υπογραφής της ανακωχής του Μπρεστ – Λιτόφσκ, όταν τρεις Ρώσοι στρατηγοί, οι Μιχαήλ Αλεξέγιεφ, Λαβρέντι  Κορνίλοβ και Αντόν Ντενίκιν ακολουθούμενοι από πιστούς τους Κοζάκους, ξεκινούν την αντεπανάσταση στην περιοχή του Ντον, βορειοανατολικά της Κριμαίας, με σκοπό την καταστολή των Μπολσεβίκων, τη διατήρηση της ενιαίας Ρωσίας και τη συνέχιση του συμμαχικού πολέμου κατά των Γερμανών.

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι θέλοντας τη διάλυση των Μπολσεβίκων προκειμένου η Ρωσία να επανέλθει στη συμμαχία και να ανασυσταθεί το Ανατολικό Μέτωπο, αρχίζουν να εφοδιάζουν με όπλα και πυρομαχικά τον στρατό του στρατηγού Αντόν Ντενίκιν, που δρα στη νότια Ρωσία. Εξοπλίζουν περαιτέρω και τον στρατό του Αλεξάντρ Κολτσάκ, που δρα στη Σιβηρία. Τελικά η Γαλλία αποφασίζει να στείλει εκστρατευτικό σώμα, με συμμετοχή και ελληνικού τμήματος, προς βοήθεια των δυνάμεων του Ντενίκιν.

Η αποστολή 2 μεραρχιών στην Κριμαία και η τύχη της εκστρατείας

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιθεωρεί το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα

Ο Βενιζέλος, μόλις πληροφορείται την πρόθεση του πρωθυπουργού Κλεμανσώ (27/10/18) για την εκστρατεία της Κριμαίας (παρά την εκπεφρασμένη αντίθεση του στρατηγού Ντ’ Εσπεραί), σπεύδει  αμέσως να χαιρετήσει την ιδέα,  προσφέροντας μάλιστα στη διάθεση των Γάλλων, αρχικά, ολόκληρη δύναμη Σώματος Στρατού, δηλαδή τρεις μεραρχίες. Ο Βενιζέλος προσφέρει, έτσι, μεγαλύτερη δύναμη από εκείνη με την οποία εκστρατεύουν οι Γάλλοι. Οι αντιμπολσεβικικές δυνάμεις αποτελούνται από μία πολωνική μεραρχία που βρίσκεται ήδη στην Οδησσό, το ελληνικό Α΄ Σώμα Στρατού (που συγκροτείται τελικά από δύο μεραρχίες,  αντί τριών που αρχικά είχε σχεδιαστεί, και τμήματα του αντιμπολσεβικού στρατού του Ντενίκιν, που βρίσκονται ήδη στις περιοχές της Οδησσού και της Κριμαίας. Σε αυτούς, προστίθενται δύο γαλλικές μεραρχίες που στέλνονται  στην Οδησσό από την Ρουμανία.

Είναι χαρακτηριστικό πως από το σύνολο των 70.000 χιλιάδων συμμαχικών δυνάμεων στην Κριμαία, οι 23.351 είναι Έλληνες

Όταν όμως ξεκινούν οι επιχειρήσεις, οι παραπάνω δύο γαλλικές μεραρχίες είναι ήδη «αποσκελετωμένες». 15 ημέρες πριν  και με δεδομένη την ελληνική συμμετοχή, έχει αρχίσει η αποστράτευση των Γάλλων στρατιωτών και η παράδοση του οπλισμού τους. Έτσι η δύναμή τους έχει περιοριστεί συνολικά σε 12 τάγματα με 30 τουφέκια κατά λόχο. Με αποτέλεσμα, η σημαντικότερη και ουσιαστικά η κύρια χερσαία δύναμη που διαθέτει ο επικεφαλής της εκστρατείας, στρατηγός Ντ' Ανσέλμ, είναι οι δύο ελληνικές μεραρχίες του Α΄ Σώματος Στρατού

Στις 3 Ιανουαρίου (ή 16 Ιανουαρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) του 1919 αποπλέουν από την Σκάλα Σταυρού της Χαλκιδικής, τα ατμόπλοια «Τίγρης» και «Νορμανδία» με  το 34ο Σύνταγμα Πεζικού και διοικητή τον μακεδονομάχο συνταγματάρχη Χρήστο Τσολακόπουλο (ή Ρέμπελο).

Στις 5 Ιανουαρίου (ή 18 Ιανουαρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) τα πλοία αγκυροβολούν στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Τα ήδη προσορμισμένα εκεί,  ελληνικά πολεμικά Θ/Κ Αβέρωφ και "Α/Τ Κεραυνός" αποδίδουν τιμές με κανονιοβολισμούς, μεγάλο σημαιοστολισμό και ανάκρουση του εθνικού ύμνου, ενώ πλήθος ομογενών συνωθείται στην παραλία ξεσπώντας σε ζητωκραυγές.

Όταν το ζητωκραυγάζον πλήθος μαθαίνει τον τελικό προορισμό της μεταφερόμενης δύναμης, απογοητεύεται και σιωπά. Κάποιοι αξιωματικοί μόνο αποβιβάζονται στην Πόλη και επισκέπτονται την Αγιά Σοφιά και το Πατριαρχείο, όπου τους υποδέχεται ο τότε τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου, μητροπολίτης Προύσας Δωρόθεος.

Το βράδυ ξεκινούν για την Οδησσό, όπου φτάνουν το πρωί της 7ης Ιανουαρίου (20 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο)

Έλληνες φαντάροι στην Οδησσό

Η προχειρότητα της αποστολής είναι εμφανής παντού. Καμία προετοιμασία υποδοχής, επισιτισμού, αποθήκευσης υλικών, διαμονής του στρατού. Το μόνο που δεν λείπει είναι οι πανηγυρικοί της ημέρας

Τα τμήματα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, με την άφιξη τους στη Κριμαία, τίθενται υπό τις διαταγές των επί τόπου Γάλλων διοικητών και διασκορπίζονται σε μικρότερες μονάδες, χωρίς μεταξύ τους συνοχή

Πριν τα όπλα, οι μπολσεβίκοι υποδέχονται το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα με προπαγανδιστικά φυλλάδια και προκηρύξεις:  «Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες! Δεν γνωρίζομεν να εγένετο καμιά εχθρική πράξις εκ μέρους του ρωσικού λαού εναντίον της χώρας σας. Γνωρίζομεν όμως ότι η Ελλάδα είναι κοιτίς της δημοκρατίας. Ο ρωσικός λαός εδιδάχθη από τας δημοκρατικάς ιδέας της αρχαίας Ελλάδος, εξηγήρθη κατά των τυράννων του και όχι μόνον ανέτρεψε το δεσποτικόν μοναρχικόν καθεστώς του τσάρου, άλλα και ίδρυσε νέαν πολιτείαν στηριζόμενην όχι μόνον στην πολιτικήν ισότητα, άλλα και την κοινωνικήν και οικονομικήν. Σας καλούμε να μην προδώσετε τας παραδόσεις σας και σας προειδοποιούμεν ότι εάν πολεμήσετε εναντίον μας, θα είναι σκληρή η τιμωρία σας».

Μία προκήρυξη, γραμμένη τον Ιούνη 1919 από την Ελληνική Κομμουνιστική Ομάδα Οδησσού, απευθύνεται στους Ελληνες στρατιώτες της επέμβασης και γράφει:

«Η νίκη των πολλών εναντίων των ολίγων είναι εξασφαλισμένη, αρκεί καθένας να κάμει το καθήκον του.

Αδέλφια!

Τα όπλα που κρατείτε στα χέρια σας μεταχειρισθήτε τα προς σωτηρίαν ειδικήν σας και των αδελφών σας και εναντίον του κοινού εχθρού όλων.

Αδέλφια!

Κάτω τα όπλα αν πρόκειται να μολυνθούν με αδελφικό αίμα. Ενωθείτε μαζί μας και με τον κόκκινο στρατό της επαναστατικής Ρωσία, που πολεμάει για την απελευθέρωσιν όλων των λαών του κόσμου.

Αν δεν θέλετε να λάβετε μέρος σ' αυτό το ηρωικό ένδοξο έργον τουλάχιστο μη βοηθήτε τους εχθρούς μας, εχθρούς όλων των εργατών.

Φύγετε στην πατρίδα και αφήστε μας μονάχους να κάμωμε το καθήκον και για σας.

Ζήτω η παγκόσμιος επανάστασις!

Ζήτω η διεθνής συναδέλφωσις της ανθρωπότητος!

Ζήτω ο παγκόσμιος κομμουνισμός!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΣ ΟΔΗΣΣΟΥ»

Η δράση των Ελλήνων στρατιωτών

Κατά τη σύντομη παραμονή του στην Κριμαία, ο ελληνικός στρατός δρα ως στρατός κατοχής σε πέντε πόλεις (Οδησσός, Χερσώνα, Νικολάγεφ, Σεβαστούπολη, Συμφερούπολη) και αρκετά χωριά της ενδοχώρας. Οι πιο προωθημένες μονάδες του ελληνικού στρατού φτάνουν σιδηροδρομικά μέχρι την Μπερεζόφκα, 90 χιλιόμετρα βορείως της Οδησσού

Ως δύναμη κατοχής, επιβάλλεται με ωμή τρομοκρατία στον ντόπιο πληθυσμό: ο ελληνικός στρατός, εξηγεί ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, ένας από τους Έλληνες αξιωματικούς που συμμετείχαν στην Κριμαϊκή εκστρατεία, «επιβάλλει τέτοιο σωτήριο φόβο και σεβασμό στον όχλο, που του κόβει κάθε όρεξι για στάσεις». Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του: «Μέσα στην πόλι στέλλουμε τμήματα κάτω στο λιμάνι στα εργατικά κέντρα και πιάνουμε επικινδύνους Μπολσεβίκους»  γράφει χαρακτηριστικά ο ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης

Για τη στάση των ντόπιων, εντυπωσιακή είναι η μαρτυρία του στρατιώτη Χρήστου Καραγιάννη, όπως την κατέγραψε και την διέδωσε στο «Ημερολόγιον 1918-1922» που κυκλοφόρησε το 1976

«Είναι πράγματι καλοί άνθρωποι και σαν μας βλέπουν να κάνουμε το σημείο του σταυρού ακόμη ενθουσιάζονται. Αλλά το φρόνημά τους το εκδηλώνουν όλοι και τα παιδιά τους ακόμη. Τους προτείνουμε το όπλο με την ξιφολόγχη κατάστηθα φοβερίζοντάς τους μικρούς τε και μεγάλους για να αρνηθούν το φρόνημά τους. Αλλά αδύνατον. Δεν δειλιάζουνε παρά ξεκουμπώνουν τα στήθια τους με ηρεμία και λένε: Σκοτώστε μας, δεν αρνιούμαστε πως είμαστε Μπολσεβίκοι. Κατόπιν μας λένε: Ντάι μι ρούκι, δηλαδή μας ζητούν το χέρι μας, εξετάζουν την παλάμη και μας δείχνουν το σκληρό δέρμα και τη ρόζα που διακρίνεται στα δουλεμένα χέρια μας»

Ενδεικτικές για τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία με την οποία συμπεριφέρονται τα ελληνικά στρατεύματα κατοχής είναι οι περιγραφές ενός εύζωνα, του Χρήστου Αλεξόπουλου, όπως αυτές καταγράφηκαν στο «Ημερολόγιο του εύζωνα Χρήστου Αλεξόπουλου» (Καβάλα 2011)

«Πιάνομιν 15 από να χωργίον πολίτες κι στον λόχον τους πιγέναμι. Τους δέρνομι! Ξύλο πολύ τους ρίχνομι για να μαρτιρίσουνε εάν υπάρχων μπολσοβίκι μέσα σ’ ικίνα τα χωργιά. Κανής δεν μαρτίραγι! Τους γδέναμι, τους δέναμι καλά τα χέρια τους κι τους βγέναμι κι τους ντοφικέγαμι έναν-έναν στον αγέραν, για να μαρτηρίσουν! Αφόσον όσα ξέραμι τους κάναμι κανές δεν μαρτυρούσε, τους πέρναμι στην φιλακίν, τους στήλαμι στων Οδισόν»

Ο ίδιος μας πληροφορεί ότι στη Λιζίνκα, κωμόπολη που είχε αντισταθεί στους Γάλλους, ο ταγματάρχης Λεωνίδας Σπαής δίνει στους άντρες του «το ελέφτερο να κάνουν ό,τι μπορέσουν»· ακολούθησε άγρια λεηλασία, διανθισμένη με βιασμούς: «Οτη τον κοστάριζι [=γουστάριζε] τον κάθη εύζωναν έπιρνεν. [...] Οτη βρίσκαν τα τρόγαν! Ρούβλια κιρίος μαζέβαν υ ευζώνη, μικρά πράγματα. Αλι τες δεσπινήδες παλέβαν, τες πιάναν από τα βζιά! Εγινε τέλος μέσα σι κίνην την πόλιν μιγάλιν παραλυσίαν»

Η κορύφωση της εκστρατείας για το ελληνικό σώμα έρχεται με τη μάχη της Χερσώνας, όταν 843 Έλληνες και 120 Γάλλοι στρατιώτες αντιμετωπίζουν επί οκταήμερο (17-24/2) τους μαχητές του Γκριγκόριεφ και τον εξεγερμένο ντόπιο πληθυσμό.

Σε τηλεγραφικό διάλογο που έχει ο Γκριγκόριεφ με τον υπολοχαγό Ηλία Μαθιό, ο Γριγκόριεφ αναρωτιέται ρητορικά τι γυρεύουν οι Ελληνες σε ξένη χώρα, όταν έχουν πίσω τους τόσους αγώνες για τη δική τους ελευθερία. Η απάντηση που παίρνει από τον δικό μας είναι πως ο ίδιος δεν είναι αρμόδιος να συζητήσει επ’ αυτού, καθώς «δεν γνωρίζει να κάμη τίποτε άλλο ή να εκτελή τας διαταγάς που λαμβάνη».

Στη μάχη της Χερσώνας, οι μισοί τουλάχιστον από τους ντόπιους ρίχνονται στη μάχη εναντίον των Ελλήνων εισβολέων με «πελέκεις, σφύρας και δρέπανα», όπως γράφει ο Πέτρος Καρακασσώνης, δεύτερος διοικητή του 34ου Συντάγματος στην Ουκρανία, στην «Ιστορία της εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν υπερποντίου εκστρατείας τω 1919» (Εν Αθήναις 1933, Τύποις Α.Θ. Λαμπρόπουλου).

Ακόμη διαφωτιστικότερος ο ιεροκήρυκας Παντελεήμων Φωστίνης, στρατιωτικός ιερέας του 34ου Συντάγματος και μετέπειτα μητροπολίτης Ενόπλων Δυνάμεων, όπως γράφει στο «Ο ελληνικός στρατός στη Ρωσσία» (Πειραιάς 1988, εκδ. Αθως).

Η εκστρατεία των Ελλήνων λήγει άδοξα με την πανικόβλητη φυγή των κατοχικών στρατευμάτων, που χώνονται κακήν κακώς στα συμμαχικά πλοία εγκαταλείποντας  «άπαν το πάσης φύσεως υλικόν» τους:  πυροβόλα, πολυβόλα, αποσκευές αξιωματικών, κλινοσκεπάσματα, μαγειρικά σκεύη και αμάξια, αφού πρώτα σκοτώνουν ό,τι πρόλαβαν από τα μεταγωγικά ζώα τους. «Η υποχώρησις της φρουράς εξετελέσθη μετά θαυμαστής κανονικότητος και ασφαλείας», γράφει ο Καρακασσώνης, με μόνη παράπλευρη απώλεια όσους «φιλησύχους κατοίκους» θέλησαν επίσης να εγκαταλείψουν την πόλη, αλλά κατά λάθος μετατράπηκαν «εις μάζας αμόρφους» από τα  «υπερμεγέθη βλήματα»  των παρακείμενων γαλλικών αντιτορπιλικών

Αποκαλυπτικό για το ηθικό του ελληνικού στρατού είναι το παρακάτω περιστατικό που διασώζεται σε τουλάχιστον δύο εκδοχές. Βρισκόμαστε στις 6/3/1919, το μέτωπο της Μπερεζόφκα έχει καταρρεύσει και τα συντρίμμια της 2ης ελληνικής μεραρχίας υποχωρούν πανικόβλητα μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού.

Ο πρώτος αφηγητής του περιστατικού, έφεδρος ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης, κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση με το τρένο των ενισχύσεων και τον διοικητή του -μετέπειτα αντιβασιλιά- Γεώργιο Κονδύλη, με τον οποίο γλεντούσε πριν από λίγες ώρες σε ρεστοράν της Οδησσού:

«Διακρίνουμε τα πρώτα τμήματα των δικών μας που υποχωρούν. Ο συνταγματάρχης έχει ανοίξει το παράθυρο του τραίνου, προχωρούμε πολύ σιγά. Ένα τμήμα περνά κοντά μας. Διατάσσει να σταματήσουν μια φορά, δυο φορές, και τρίτη φορά. Τίποτε. Αυτοί το δρόμο τους. Τον βλέπω και σηκώνει το πιστόλι του, μια εκπυρσοκρότησι αντηχεί, βλέπω ένα στρατιώτη κοντά μου, προχωρεί τέσσαρα βήματα σα να μην έχει τίποτε, και έξαφνα σωριάζεται κάτω νεκρός επάνω σε κάτι τραβέρσες παλιές κοντά στη γραμμή. Το δράμα δεν εβάσταξε τρία δευτερόλεπτα. Το μάθημα μάλλον για τους δικούς μας στρατιώτες, διότι οι άλλοι έχουν χάσει εντελώς το ηθικό τους. Τραβούν για την Οδησσό χωρίς καμιά βία με το κεφάλι κάτω, μπουλούκια μπουλούκια. Δεν έχουμε καιρό να τους σταματήσουμε, πρέπει να τραβήξουμε μπροστά. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ανταμώσουμε τον εχθρό. Το επεισόδιον του σκοτωμένου στρατιώτου μας με έχει παγώσει. Το ξενύχτι, η πείνα και η συγκίνησις αυτή η τελευταία μου έχουν φέρει μια τρομερή διάθεσι για εμετό. Ευτυχώς βρίσκω λίγο κονιάκ, το οποίον πίνω και μου περνάει λιγάκι»

Αρκετά διαφορετικά περιγράφει το ίδιο συμβάν στο ημερολόγιό του ο στρατιώτης Χρήστος Καραγιάννης:

«Ο διοικητής μας σταμάτησε την αμαξοστοιχία και διέταξε τις ομάδες που συναντούσαμε να γυρίσουν πίσω φωνάζοντάς τους Προδότες της Πατρίδας πίσω πίσω. Πυροβολούσε δε διά του περιστρόφου του. Πολλοί απ’ αυτούς ήρθαν και ανέβηκαν στο τραίνο. [...] Ένας απ’ αυτούς, μη αντιληφθείς τον διοικητή μας που στεκόταν πλησίον μας, μάς είπε την αλήθεια:

− Πού πηγαίνετε βρε αδέρφια, καλύτερα μην πάτε στο μέτωπο γιατί οι Μπολσεβίκοι είναι πάρα πολλοί και είμαστε και είσαστε χαμένοι.

Τότε ο διοικητής οργισμένος βγάζει το περίστροφό του και σκότωσε το παληκάρι μπροστά στα μάτια όλων μας. Κρίμα. Αυτός είναι ο Γεώργιος Κονδύλης. Κι ένας ανόητος ανθυπασπιστής του εκ του λόχου πυροβολεί και κείνος κατά των υποχωρούντων ανδρών. Τότε πολλοί απ’ αυτούς που έφεραν πλήρη τον οπλισμό τους έπεσαν κι έστρεψαν τις κάννες τους κατά πάνω μας. Τώρα φωνάζουμε όλοι μαζύ − Μη ρε παιδιά, μη. Ευτυχώς δεν τράβηξαν τη σκανδάλη να μας ξαπλώσουν όλους κάτω. Το τραίνο ευτυχώς έφυγε και σταμάτησε το κακό»

Έλληνες ναύτες στη Σεβαστούπολη το 1919

Η κατάσταση γίνεται δύσκολη και στη Σεβαστούπολη. Με τις πρώτες κανονιές του Κόκκινου Στρατού (2/4), αφηγείται ο Γρηγοριάδης, «οι Μπολσεβίκοι μέσα στασιάζουν. Σχεδόν από κάθε σπίτι μάς τουφεκούν με τουφέκια και πολυβόλα».

Για την καταστολή τους επιστρατεύεται η συνήθης μεθοδολογία των κατοχικών στρατευμάτων: «Τρία σπίτια πέφτουν από τρεις οβίδες που τα βρήκαν κατακέφαλα. Η γύρω συνοικία ησυχάζει»

Μετά το μάθημα της Χερσώνας και την πολιορκημένη Σεβαστούπολη στο χείλος του λιμού μετά την κατάληψη της σιτοπαραγωγού ενδοχώρας από τους «Ερυθρούς», η ελληνογαλλική φρουρά διαπραγματεύεται την αναίμακτη αποχώρησή της. Για τον ίδιο λόγο έχει άλλωστε ήδη εκκενωθεί και η Οδησσός (25/3)

25 Μαρτίου 1919. Είσοδος του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό, μετά την εκδίωξη των ελληνογαλλικών κατοχικών στρατευμάτων.

Οι πολεμικές επιχειρήσεις στα τρία κύρια μέτωπα (Μπερεζόφκα, Νικολάγιεφ, Χερσώνα) κρατούν μέχρι τον Απρίλιο του 1919. Οι Μπολσεβίκοι τελικά επικρατούν και στις 17 Απριλίου κηρύσσεται ανακωχή που έχει δεκαήμερη διάρκεια και λήγει στις 27 Απριλίου. Κατά το διάστημα αυτό αποφασίζεται  η εκκένωση της Κριμαίας και η μεταφορά όλου του συμμαχικού υλικού στην Κωνσταντινούπολη.

Η γαλλική ανταρσία

«Οι Έλληνες στρατιώται και ναύται δύνανται να είναι σήμερον υπερήφανοι ότι είναι Έλληνες»

Η φράση εντός εισαγωγικών ανήκει στον Άγγλο ναύαρχο Κάλθορπ (Somerset Gough-Calthorpe), τον ναύαρχο της συνθήκης του Μούδρου και διατυπώνεται σε συγχαρητήριο τηλεγράφημά του προς την ελληνική κυβέρνηση μετά την άφιξη του στο λιμάνι της Σεβαστούπολης, προκειμένου να σταματήσει τη λεγόμενη «γαλλική ανταρσία». Τι ήταν όμως η «γαλλική ανταρσία» και προς τι τα συγχαρητήρια του ναυάρχου προς την ελληνική κυβέρνηση για τους στρατιώτες και τους ναύτες της;

Σχεδόν μία εβδομάδα πριν την εκκένωση της Κριμαίας, στις 19 Απριλίου 1919, Γάλλοι ναύτες θωρηκτών που βρίσκονται στο λιμάνι της Σεβαστούπολης, στασιάζουν και βγαίνοντας στην ξηρά ενώνονται με πλήθη κομμουνιστών κατοίκων. Κρατώντας κόκκινες σημαίες, ενωμένοι και με μπολσεβίκους, βρίσκονται στους δρόμους φωνάζοντας «Ζήτω οι Μπολσεβίκοι!».

Όταν φτάνουν μπροστά στο σημείο που στρατοπέδευε ο  10ος λόχος ελληνικού συντάγματος, οι Γάλλοι αποδοκιμάζουν τους Έλληνες στρατιώτες, προκαλώντας τους με υβριστικές φράσεις. Ο διοικητής του λόχου ενημερώνει σχετικά και ζητά από τον Γάλλο φρούραρχο ντε Βιλεπέν οδηγίες για το τι να πράξει. Ο Βιλεπέν, αντί να καλέσει γαλλικό απόσπασμα, δίνει εντολή στον ελληνικό λόχο να προβεί αυτός στις αναγκαίες ενέργειες για τη διάλυση των διαδηλωτών και την επιβολή της τάξης, κάνοντας ακόμα και χρήση όπλων, αν χρειαστεί. Ο διοικητής του λόχου διατάζει τους άνδρες του να βγουν στους δρόμους και να πυροβολούν στον αέρα  για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Οι Γάλλοι στασιαστές φοβούνται πως οι πυροβολισμοί πέφτουν «στο ψαχνό» και αρχίζουν να πυροβολούν κατά των Ελλήνων στρατιωτών. Ο διοικητής διατάζει το λόχο να ανταποδώσει. Από τα πυρά σκοτώνονται πέντε πολίτες και τραυματίζονται τρεις Γάλλοι ναύτες.

Γαλλικά και ελληνικά πολεμικά πλοία στην Οδησσό (1919)

Το πλήθος διασκορπίζεται, αλλά ο τραυματισμός των Γάλλων ναυτών εξαγριώνει τα πληρώματα των γαλλικών θωρηκτών. Αρχίζουν να απειλούν το βομβαρδισμό των ελληνικών πλοίων και των ελληνικών θέσεων στην ξηρά. Τρία αγγλικά αντιτορπιλικά που βρίσκονται έξω από το λιμάνι διατάσσονται, από τον Άγγλο συνταγματάρχη Smythe, να παρεμβληθούν ανάμεσα στα ελληνικά και τα γαλλικά, ενώ παράλληλα ζητείται η άμεση αποστολή αγγλικών θωρηκτών από την Κωνσταντινούπολη. Την επόμενη μέρα, φτάνουν 4 θωρηκτά υπό τον ναύαρχο Κάλθορπ, των οποίων η παρουσία παύει τις εχθροπραξίες.

Οι επιπτώσεις της ελληνικής εκστρατείας

Δύο μήνες μετά την ανακωχή,  οι Μπολσεβίκοι, ως αντίποινα, αρχίζουν τους διωγμούς και τις δολοφονίες Ελλήνων της περιοχής. Οι Έλληνες εγκαταλείπουν την περιοχή που ιστορικά αποτελούσε χώρο άνθησης του ελληνικού εμπορίου, αλλά και το ελληνικού πνεύματος. Εγκαταλείπουν την περιοχή μετά από 2.800 χρόνια (από τον 8ο αιώνα π.Χ.). Τεράστιο κύμα προσφύγων αρχίζει να φθάνει στην Ελλάδα. Χαρακτηριστική είναι η άρνηση των συμμάχων Άγγλων και Γάλλων  για την αποβίβασή τους στην Κωνσταντινούπολη που ήταν ο αρχικός προορισμός τους.

Στους πρώτους δύο μήνες μετά την ανακωχή και την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων, 103 Έλληνες, ρωσικής υπηκοότητας, τουφεκίστηκαν, μεταξύ των οποίων ο επιφανής Αμπατιέλος, με διάφορα προσχήματα

Η κατεστραμμένη παροικία της Οδησσού χρειάστηκε να ζητήσει από την Ολλανδία  να μεριμνήσει για την  επάνοδο των απόρων Ελλήνων στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν διέθετε πια ούτε πρόξενο. Στις ελληνικές παροικίες του Κιέβου, Χερσώνας και Νικολάγιεφ, όπου ήταν η έδρα του πάλαι ποτέ ελληνικού προξενείου σημειώνονται μεγάλες αρπαγές. Επιφανείς κάποτε Έλληνες έχουν καταντήσει άποροι, ελπίζοντας στο έλεος άλλων πρεσβειών και διπλωματών για να τους ανακουφίσουν και να τους βοηθήσουν να φύγουν για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Η Ελλάδα, τραγικά απούσα.

Τα νέα φτάνουν στην ελληνική ειδησεογραφία, τρεις μήνες αργότερα, όταν ήδη έχει ξεκινήσει η Μικρασιατική εκστρατεία με την απόβαση στην Σμύρνη. Το ήθελαν οι Έλληνες, μα πιο πολύ απ’ όλους το ήθελε η Αγγλία αφού ο Τσώρτσιλ είχε ήδη εκτιμήσει πως χρειάζεται δύναμη 600.000 ανδρών για να ελέγξει την περιοχή που οδηγεί στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.

Οι εναπομείναντες φαντάροι από την εκστρατεία της Κριμαίας οδηγούνται στη Σμύρνη, ηττημένοι και κουρασμένοι. Παράλληλα, οι Μπολσεβίκοι βοηθούν υλικά τον Κεμάλ Ατατούρκ στην αντεπίθεσή του.

Έγκλημα και Τιμωρία, όπως θα έλεγε και ο Ντοστογιέφσκι

Πηγή¨mavrioxia,blogspot.com

Η μαγκούστα (mongoose) είναι ένα παμφάγο ζώο, συγγενικό της γνωστής μας νυφίτσας και ζει κυρίως στην Αφρική αλλά και την νότια Ασία. Παρά τη χαριτωμένη της εμφάνιση, είναι ένας ικανότατος θηρευτής και την ικανότητά της αυτή την οφείλει στην ταχύτητα, την ευλυγισία της αλλά και την μεγάλη ανθεκτικότητα ή και ανοσία στα τσιμπήματα φιδιών. Μάλιστα η ινδική γκρι μαγκούστα είναι ο νούμερο ένα εχθρός της κόμπρας !

Ήταν τέτοια η φήμη της μαγκούστας ως θηρευτής ώστε στα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια προσπάθεια των καλλιεργητών ζαχαροκάλαμου στην Καραϊβική να αντιμετωπίσουν τους αρουραίους και τα ποντίκια που προκαλούσαν σοβαρές ζημιές στην παραγωγή, αποφασίστηκε να εισάγουν μαγκούστες.

Η πρώτη εισαγωγή καταγράφηκε στην Τζαμάικα γύρω στο 1870–1872. Γρήγορα όμως, οι μαγκούστες εξαπλώθηκαν σε πολλά νησιά της Καραϊβικής, όπως στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο και τα Μπαρμπάντος, καθώς και στη Χαβάη, όπου εισήχθησαν το 1883 για τον ίδιο σκοπό, την καταπολέμηση δηλαδή των τρωκτικών.

Παρόμοιες προσπάθειες έγιναν και σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως τα νησιά της Αδριατικής (π.χ. στην Κροατία), στην Αυστραλία, τα νησιά Φίτζι, τον Μαυρίκιο και την Ιαπωνία

Ωστόσο, το σχέδιο απέτυχε παταγωδώς λόγω ενός βασικού βιολογικού παράγοντα που δεν είχε ληφθεί υπόψη: της ασυμβατότητας των ωραρίων δραστηριότητας των δύο ειδών. Οι μαγκούστες είναι ημερόβια ζώα, ενώ τα περισσότερα τρωκτικά είναι νυκτόβια. Έτσι, τα δύο είδη σπάνια συναντιόντουσαν και οι μαγκούστες στράφηκαν σε άλλες λείες που ήταν και πιο εύκολες, όπως αυγά πουλιών, ερπετά και αμφίβια

Τελικά οι μαγκούστες εξελίχθηκαν σε εισβολικό είδος, οδηγώντας στην εξαφάνιση ή την απειλή εξαφάνισης πολλών ενδημικών ειδών, ιδιαίτερα πουλιών που φωλιάζουν στο έδαφος, καθώς και σαυρών και φιδιών. Παράλληλα, δημιούργησαν νέα προβλήματα για τους αγρότες, καθώς επιτίθεντο σε κοτέτσια, καταναλώνοντας κότες και αυγά. Επιπλέον, λειτούργησαν ως φορείς ασθενειών, όπως η λύσσα και η λεπτοσπείρωση.

Σήμερα, σε πολλές από τις περιοχές όπου εισήχθησαν, οι μαγκούστες θεωρούνται μάστιγα και καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες για τον περιορισμό τους, όμως η πλήρης εξάλειψή τους παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και δαπανηρή. Τελικά, αυτό που νόμισαν ως λύση του προβλήματος , αποδείχτηκε ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα

Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, ανυποψίαστοι και ανιστόρητοι, νομίζουμε ότι το ρόλο της μαγκούστας για την καταπολέμηση των εχθρών μας θα μπορούσε να τον παίξει το Ισραήλ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και η κυβέρνηση της Κύπρου, παραδίδουν γη και ύδωρ στο κράτος του Ισραήλ πιστεύοντας αφελώς ότι θα τις απαλλάξει από την τουρκική απειλή.

Δεν μπορεί να αντιληφθεί πως αν φέρει μαγκούστες δεν θα μπορέσει μετά να τις ξεφορτωθεί ποτέ και θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που ήθελε να λύσει

Ίσως βέβαια αυτή τη στιγμή να το έχει αντιληφθεί – όμως μάλλον είναι πολύ αργά

Ίσως πάλι να μην τη νοιάζει καθόλου – κι αυτό πιθανό

άρθρο του Ξενοφώντα Κοντιάδη

Ξημερώματα της 17ης Ιουνίου 1972, στα κεντρικά γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος στην Ουάσινγκτον, που στεγάζονταν στο κτιριακό συγκρότημα Γουότεργκεϊτ, συλλαμβάνονται πέντε διαρρήκτες τη στιγμή που τοποθετούσαν κοριούς στις τηλεφωνικές γραμμές και φωτογράφιζαν έγγραφα. Οι συλληφθέντες, που επτά μήνες αργότερα θα καταδικαστούν από ομοσπονδιακό δικαστήριο, αποδείχτηκε τελικά ότι ενεργούσαν για λογαριασμό της Επιτροπής Επανεκλογής του Προέδρου Νίξον, στο πλαίσιο του προεκλογικού αγώνα για τις εκλογές του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς.

Ο Νίξον θα επανεκλεγεί, όμως τρεις δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post θα συνεχίσουν την έρευνα για την υπόθεση χάρη στη βοήθεια ενός μυστικού πληροφοριοδότη και θα εξιχνιάσουν το σκάνδαλο, συνδέοντας ευθέως τη διάρρηξη με τον Πρόεδρο Νίξον. Υπό το βάρος των αποκαλύψεων για την ανάμειξή του στις υποκλοπές, τις παρακολουθήσεις και τη συκοφάντηση των πολιτικών του αντιπάλων, ο Νίξον θα παραιτηθεί τον Αύγουστο του 1974.

Στα 53 χρόνια που μεσολάβησαν από το Γουότεργκεϊτ, η τεχνολογία των παρακολουθήσεων έχει κάνει άλματα. Είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχουν δεκάδες τεχνικές για την κατασκόπευση των ιδιωτικών επικοινωνιών, είτε με φτηνές συσκευές παρακολούθησης είτε με πανάκριβα λογισμικά κατασκοπείας, όπως το Ρredator. Ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης της διαβόητης Intellexa και του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος καταδικάστηκε πριν από δύο εβδομάδες σε 126 χρόνια κάθειρξη, μιλώντας στην εκπομπή Mega Stories φωτογράφισε την Κυβέρνηση για τις παράνομες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Όταν ρωτήθηκε ποιοι ήταν οι πραγματικοί πελάτες του στην Ελλάδα και αν συνεργάστηκε με κρατικές υπηρεσίες, ελληνικές αρχές, ιδιώτες ή οποιονδήποτε Έλληνα αξιωματούχο, είπε τα εξής εκπληκτικά:

 «Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία ΜΟΝΟ σε κυβερνήσεις και δημόσιες αρχές επιβολής του νόμου. Ουδέποτε έχουμε διεξαγάγει δραστηριότητες επιτήρησης, ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις αρχές που τις αποκτούν και τις λειτουργούν, ακριβώς όπως ορίζουν τα διεθνή πλαίσια πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του διακανονισμού Wassenaar για τον έλεγχο εξαγωγών συμβατικών όπλων και αγαθών και τεχνολογιών διπλής χρήσης, της επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της διαδικασίας Pall Mall».

 Τι είπε εδώ εμμέσως ο καταδικασθείς ιδιοκτήτης του κατασκοπευτικού λογισμικού; Ότι το πούλησε στην Κυβέρνηση και στη συνέχεια δεν είχε καμία εμπλοκή με το ποιον παρακολουθούσαν, γιατί και με ποιο αποτέλεσμα. Αναμένουμε λοιπόν η ελληνική δικαιοσύνη να εξακριβώσει ποιους φωτογραφίζει ο ιδιοκτήτης του Predator ως αγοραστές και χρήστες του λογισμικού με το οποίο παρακολουθούνταν παράνομα το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες.

 Ωστόσο οι αποκαλύψεις δεν τελειώνουν εδώ. Τα νέα στοιχεία των Reporters United για τις σχέσεις Δημητριάδη και Πιερρακάκη με τους καταδικασθέντες του Predator είναι συγκλονιστικά, ιδίως αν συνδυαστούν με όσα αποκαλύφθηκαν στη δίκη που καταδίκασε τους τέσσερις κατηγορούμενους για το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό και με όσα είπε στο MEGA ο Ταλ Ντίλιαν, φωτογραφίζοντας την Κυβέρνηση.

 Παρότι τα προηγούμενα μνημονεύτηκαν σε αρκετά μέσα ενημέρωσης, δεν φαίνεται να ιδρώνει το αφτί κανενός ούτε να μεταβάλλεται η δημοσκοπική εικόνα, καθώς μπήκαμε πλέον στον τελευταίο χρόνο πριν από τις εκλογές. Φαίνεται καθαρά ότι η κοινωνία είναι κουρασμένη, απογοητευμένη από τις διαψευσθείσες προσδοκίες, πιεσμένη από την ακρίβεια, φοβισμένη από τους πολέμους στη γειτονιά μας, δύσπιστη απέναντι στα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Όλα αυτά δικαιολογούν όμως επαρκώς την απάθεια μπροστά στη λειτουργία ενός βαθέος κράτους, που παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα και θεσμούς του δημοκρατικού κράτους δικαίου;

 Ίσως η ελληνική κοινωνία να εκδηλώνει οξύτατα συμπτώματα μιθριδατισμού. Δεν θέλω να σκέφτομαι πού μπορεί να καταλήξει η υποτονική αντίδραση σε όσα συμβαίνουν, όμως πρόκειται εμφανώς για σημάδι παράδοσης στον κρατικό αυταρχισμό και παραίτησης μπροστά στην πορεία προς τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Ποια μπορεί να είναι σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες η απάντηση; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να συζητάμε για τις συνταγματικές εκτροπές και να στηρίζουμε την ερευνητική δημοσιογραφία ώστε να αντέξει στην πίεση, για να μην μένουν αδιανόητα εγκλήματα στο σκοτάδι.

από ανάρτηση του Iannis Golias

Στα 1968, οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ είναι πάνω από 200 χιλιάδες και έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως η “βόλτα” που σχεδίαζαν στο Βιετνάμ δε θα είναι και τόσο βόλτα.

Οι Βιετκόνγκ τους έχουν ρημάξει. Στις γραμμές των Αμερικανών στρατιωτών υπάρχει πολλή ένταση και πολύ μένος.

Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1968 ο υπολοχαγός Γουίλιαμ Κάλεϊ λαμβάνει σαφείς εντολές να προχωρήσει σε εκκαθάριση της περιοχής Σον Μι.

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς επιτελείς, τα χωριά αυτά ήταν κρησφύγετο των Βιετκόνγκ και υπήρχαν κρυμμένα όπλα και εκρηκτικά

Ο λοχαγός Έρνεστ Μεντίνα ενημερώνει τους Αμερικανούς στρατιώτες ότι στα χωριά που θα μπουν είναι όλοι ύποπτοι ... γυναίκες, παιδιά ή ζώα όπως τους λέει χαρακτηριστικά

Σαν σήμερα, 16 Μαρτίου του 1968, ελικόπτερα αποβιβάζουν περίπου 120 στρατιώτες στα χωριά Μι Λάι, Τσο Λούι, Μι Κε, Ξο Λανγκ και το Του Κονγκ.

Οι Αμερικανοί προχωρούν, αλλά ούτε πυροβολισμοί ούτε τίποτα απ’ τις καλύβες. Οι περισσότεροι στα χωριά ήταν γυναίκες παιδιά και γέροντες, Κάποιοι από αυτούς δούλευαν στους ορυζώνες. Ούτε έτρεξαν ούτε τίποτα. Απλά συνέχισαν τη δουλειά.

Και τότε άρχισε το μακελειό …

Οι Αμερικανοί άρχισαν να πυροβολούν απροειδοποίητα τον κόσμο, να ξεκοιλιάζουν με τις ξιφολόγχες γυναίκες και παιδιά, να βιάζουν και μετά να σκοτώνουν νεαρά κορίτσια και πολλά άλλα ανείπωτα εγκλήματα πολέμου

Ο πολυβολητής Χάρι Στάνλεϊ κατέθεσε:

«...Μπροστά σε έναν ναό που φλεγόταν βρίσκονταν γονατισμένα 15-20 άτομα. Κυρίως γυναίκες και παιδιά. Έκλαιγαν και προσεύχονταν. Τους εκτέλεσαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι»

Ο οπλίτης Ντένις Κόντι:

«Πολλές γυναίκες είχαν πέσει πάνω στα παιδιά για να τα προστατέψουν. Τα παιδιά ήταν ζωντανά στην αρχή. Όταν όμως άρχισαν να κινούνται, ο Κάλεϊ τα πυροβολούσε».

Ο στρατιώτης Μάικλ Μπέρχαρντ:

«Έβαζαν φωτιά στις καλύβες, περίμεναν να βγει ο κόσμος και τους πυροβολούσαν. Έμπαιναν στα σπίτια και πυροβολούσαν όσους ήταν μέσα. Μάζευαν κόσμο μαζί και τον πυροβολούσαν.  Καθώς περπατούσα έβλεπα πτώματα σε όλο το χωριό, παντού. Είδα να ρίχνουν με έναν εκτοξευτή χειροβομβίδων Μ79 σε μια ομάδα ανθρώπων αλλά οι περισσότερες εκτελέσεις έγιναν με πολυβόλα. Έριχναν σε γυναίκες και παιδιά χωρίς να κάνει διαφορά. Δεν αντιμετωπίσαμε καμία αντίσταση και δεν είχαμε καμία απώλεια. Ήταν σαν ένα οποιοδήποτε άλλο βιετναμέζικο χωριό. Ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Δε θυμάμαι να είδα ούτε έναν άντρα σε ηλικία στράτευσης σε όλη την περιοχή, ζωντανό ή νεκρό»

Όταν η αποστολή ολοκληρώθηκε οι νεκροί ήταν 504, όλοι άμαχοι!!!

Όταν επέστρεψαν στη βάση και έγιναν γνωστά τα γεγονότα το Πεντάγωνο προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα και έβγαλε αναφορά που μιλούσε για «128 Βιετκόνγκ και 22 πολίτες που σκοτώθηκαν μετά από σκληρή μάχη»

Για πολλούς μήνες οι Αμερικάνοι του Πενταγώνου μιλούσαν στερεότυπα για στρατιωτική νίκη που κατέληξε στο θάνατο 128 εχθρών.

Μόνο μετά από τις αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς (πήρε Πούλιτζερ για το θέμα) αποκαλύφθηκε το έγκλημα

Τότε το Πεντάγωνο αναθέτει την υπόθεση σε έναν νεαρό αξιωματικό, τον Κόλιν Πάουελ (μετέπειτα υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ - πέθανε προπέρυσι) να ασχοληθεί με την υπόθεση και αυτός φυσικά προσπάθησε με το πόρισμα του να ξεπλύνει το στρατό

Τελικά, μετά από εκατοντάδες στοιχεία, αποκαλύψεις και γράμματα φαντάρων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγκάζεται να παραπέμψει σε δίκη 25 στρατιώτες και αξιωματικούς

Η δίκη αρχίζει στις 17 Νοέμβρη του 1970 και η απόφαση βγήκε Μαρτίου 1971

Ο μόνος που καταδικάστηκε ήταν ο υπολοχαγός Κάλεϊ. Ο ίδιος υποστήριξε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του, όμως όλοι οι ανώτεροί του το αρνήθηκαν.

Στα 1971 ο Κάλεϊ καταδικάστηκε σε ισόβια, μετά όμως από συνεχείς εφέσεις στα 1973 η ποινή έγινε κάθειρξη 10 ετών.

Τότε ήταν που το πήρε πάνω του ο πρόεδρος Νίξον και του έδωσε χάρη.

Η μοναδική του τιμωρία ήταν τρεισήμισι χρόνια σε κατ οίκον περιορισμό μέχρι να τελειώσουν τα δικαστήρια

Τα αίσχη των Αμερικανών στο Βιετνάμ μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα αίσχη των Ευρωπαίων (Εγγλέζων, Γάλλων, Βέλγων κτλ) κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας....

Όπως και τα αίσχη του σταλινισμού μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα αίσχη του τσαρισμού

Και όλα αυτά μαζί, μπορούν να συγκριθούν με τα αίσχη του ναζισμού

Όπως έγραψε και ο μεγάλος Καρλ φον Κλάουζεβιτς στα 1830:

«Οι υψηλά πολιτισμένοι λαοί διεξάγουν και μπορούν να διεξάγουν πολέμους εξίσου θηριώδεις, με κείνους που ονομάζονται βάρβαροι»

Μοιάζει με πρωταπριλιάτικο αστείο - μα είναι γεγονός. Η ελληνική κυβέρνηση, αυτή που έχει αναγάγει τα ψέματα και την παρακρατική προπαγάνδα σε μέθοδο αναπνοής, διοργάνωσε συνέδριο με τίτλο "Αντιμετωπίζοντας τα fake news και τον τόξικο λόγο". Και για να το κάνει ακόμη διασκεδαστικότερο, ενέταξε όλην αυτήν την αθλιότητα σε έναν "νεοσύστατο θεσμό" με την εύγλωττη ονομασία "Athens Alitheia Forum" (μοιράζοντας κρατικά χρήματα σε λογής λαδικά της).

Μάλιστα: Η κυβέρνηση των υποκλοπών, των δολοφονιών μεταναστών, του μπαζώματος και της συγκάλυψης, η κυβέρνηση των νεοναζί υπουργών μετανάστευσης που γυρεύουν φόνους (τους λένε "θανάτους") ανθρώπων στα σύνορα, η κυβέρνηση της λίστας Πέτσα και του μεγαλύτερου παρακράτους που φάνηκε ποτέ στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, αποφάσισε να μας δείξει πως στην ανθρώπινη φύση δεν υπάρχουν όρια για το θράσος - ιδίως όταν έχεις μεθύσει από τη λεηλασία του κράτους και το πλιάτσικο της εξουσίας. Και έτσι μιλούν για "alitheia" αυτοί που βιάζουν κάθε έννοια αλήθειας, για "fake news" αυτοί που πρωτοστατούν στην δημιουργία των fake news, για "τοξικό λόγο" αυτοί που πληρώνουν στρατιές καθαρμάτων για να διασπείρουν τον τοξικό λόγο.

Προσπαθώ να μπω (για λόγους ανθρωπολογικού/συγγραφικού ενδιαφέροντος) στο μυαλό των άθλιων και θλιβερών ανθρώπων που συγκροτούν όλο ετούτο το ελεεινό πλέγμα. Πώς καταφέρνουν να μην ντρέπονται; Πώς την παλεύουν με την τόση ξεφτίλα; Δεν νοιάζονται για το τι όνομα θα αφήσουν σε παιδιά και εγγόνια; Πώς έχουν ενσωματώσει την τόση χαμέρπεια; Πώς δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να κοροιδεύουν τόσο ωμά μια ολόκληρη κοινωνία; Είναι η κυνική ορμή για τα λεφτά που τους κινεί - ή και μια ακαταλόγιστη διαστροφή της εξουσίας που τους κάνουν να ηδονίζονται με όλην αυτή την χυδαιότητα;

Ελπίζω τα εγγόνια τους να ντρέπονται για αυτούς.

Θανάσης Τριαρίδης, 15-3-2026