Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
του Πιτσιρίκου
Ο στίχος «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια» δεν είναι συμβουλή από κάποιον εργολάβο. Είναι το σύμπαν που σου φωνάζει «Μην είσαι αλαζόνας».
Ντουμπάι και όλο το “παρεάκι” του Κόλπου: Άμπου Ντάμπι, Ντόχα, Ριάντ. Πόλεις-μακέτες, φορολογικοί παράδεισοι που ξεφύτρωσαν στην έρημο σαν μνημεία μιας εποχής που πίστεψε ότι με την πιστωτική κάρτα αγοράζεις τα πάντα: το κλίμα, τη γεωγραφία, την Ιστορία, ακόμα και το φόβο.
Τι είχαν; Άμμο και πετρέλαιο
Τι έφτιαξαν; Disneyland για ενήλικα παιδιά με λογαριασμούς με πολλά μηδενικά στην τράπεζα.
Νερό δεν έχουν. Οπότε, αφαλάτωση.
Πρωτογενής τομέας; Εισάγουν μέχρι και το μαρούλι.
Εργάτες; Είχαν “εισαγόμενους” εργάτες και δούλους από την Ινδία και το Πακιστάν, που έχτιζαν 80ώροφα χρυσά κλουβιά κάτω από τον ήλιο που λιώνει μπετόν. Αυτοί, βέβαια, δεν υπάρχουν στις σέλφι των influencers. Άλλωστε, πολλοί σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηροι, ενώ έχτιζαν τη Ντίσνεϊλαντ.
Στη βιτρίνα, το πάρτι δεν σταματούσε ποτέ. Influencers, υπερπλούσιοι και συνοδοί πολυτελείας με duckface σε infinity pools, χρυσά brunch και μια βιομηχανία εικόνας που έλεγε «Εδώ δεν μας αγγίζει τίποτα. Έχουμε την “ομπρέλα” των ΗΠΑ. Επενδύστε, καταναλώστε, βγάλτε σέλφι· ο θείος Σαμ μας προστατεύει»
Ένα διαρκές πάρτι δίπλα στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτά συμβαίνουν στους “άλλους”. Στους “κατώτερους”.
Ώσπου οι πύραυλοι και τα drones από το αμυνόμενο Ιράν έσκισαν τον ουρανό και το αφήγημα διαλύθηκε αμέσως.
Εκεί αποκαλύφθηκε η μεγάλη αλήθεια: η γεωπολιτική δεν είναι υπηρεσία να την παραγγείλεις στο room service. Και η “ασφάλεια” από τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ ήταν κι αυτή διακοσμητική.
Μόλις έσκασε ο πρώτος πύραυλος, το lifestyle πήγε περίπατο.
Ο παράδεισος έγινε ξαφνικά μια πολύ ακριβή ποντικοπαγίδα.
Οι υπερπλούσιοι που είχαν επιλέξει το Ντουμπάι ως “ασφαλές καταφύγιο” άρχισαν να αναζητούν έξοδο, και ζητούσαν ανθρωπιά και συμπόνια για το δράμα που ζούσαν, αλλά κατάφεραν να γίνουν ανέκδοτα και μιμίδια στα social media.
Ιδιωτικά τζετ ναυλώθηκαν με αστρονομικά ποσά· σε ορισμένες περιπτώσεις εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για μία θέση διαφυγής. Η διαδρομή προς το Μουσκάτ έγινε δημοφιλής, με πολύωρες αναμονές στα σύνορα. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν λόγω έλλειψης διαθέσιμων αεροσκαφών και φόβων για την ασφάλεια πτήσεων.
Ξένες κυβερνήσεις οργάνωσαν απομακρύνσεις υπηκόων μέσω Ομάν. Όσοι είχαν χρήματα, βρήκαν εναλλακτικές: ιδιωτικά τζετ, οδηγοί, διαδρομές μέσω Σαουδικής Αραβίας. Όσοι δεν είχαν, έψαχναν απεγνωσμένα εμπορικές πτήσεις με εξωφρενικές τιμές και ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις.
Οι εργάτες και οι δούλοι έμειναν εκεί. Χωρίς τζετ, χωρίς βίζες, χωρίς διαφυγή. Το “θαύμα” είχε από την αρχή ταξική αρχιτεκτονική: οι πλούσιοι φεύγουν, οι φτωχοί μένουν να φυλάνε την άμμο.
Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά και η “ανάπτυξη”. Είναι η ύβρις. Η ιδέα ότι επειδή έχτισες τεχνητά νησιά σε σχήμα φοίνικα, έγινες και Θεός.
Στην άμμο μπορείς να χτίσεις παλάτια. Αλλά όταν πιστέψεις ότι το χρήμα σε έβγαλε από τη γεωγραφία και την Ιστορία και έγινες θεός της ερήμου, η έρημος βρίσκει τρόπο να σου θυμίσει πως είσαι απλά θνητός και περαστικός.
(Είναι πολύ διδακτικό αυτό που συνέβη στο Ντουμπάι και στους άλλους τεχνητούς παραδείσους του Κόλπου, μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Και είναι διδακτικό όχι μόνο για τους θαυμαστές του κάθε Ντουμπάι αλλά και για όλους μας. Βέβαια, νομίζω πως τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων έχουν καεί εντελώς και δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια και, βέβαια, “Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο”. Ή με πύραυλο)
(Ξέρετε και κάτι άλλο που είναι πολύ κακό και μεγάλη ντροπή; Να είσαι άνθρωπος, να είσαι Έλληνας, να μην έχεις πρόβλημα επιβίωσης, να είσαι πλούσιος, και να πηγαίνεις να δουλέψεις στο Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία εκεί δίπλα σου, για να πάρεις εκατομμύρια. Και μετά, μόλις σκάσει η πρώτη βόμβα -επειδή η κωλοχώρα ψυχοπαθών στην οποία πήγες και πούλησες την ψυχή σου θέλει να ξεπαστρέψει τους πάντες-, να κάνεις και το θύμα. Σιχαίνομαι)
του Άρη Χατζηστεφάνου - από το Infowar
Παρακολουθώ εδώ και μια εβδομάδα, ώρα με την ώρα, τον τρόπο με τον οποίο καλύπτουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προφανώς απέχει έτη φωτός από το να είναι άρτια, σοβαρή ή «αντικειμενική», με όποιον τρόπο και αν ορίσει κανείς την αντικειμενικότητα.
Παρόλα αυτά ακόμη και στη χώρα που πραγματοποιεί τον πόλεμο δεν βλέπεις τα επίπεδα σκληρής και χυδαίας προπαγάνδας που παρακολουθούμε καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση και σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
Στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται σκληρές ερωτήσεις ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις συνεντεύξεις του Λευκού Οίκου – ακόμη και αν οι πολιτικοί απαντούν με ψεύδη και υπεκφυγές.
Προφανώς η δημοσιογραφική κριτική είναι πάντα καλουπαρισμένη στα γραμμή του συστήματος – δεν αμφισβητούμε το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να εισβάλλουν σε όποια χώρα θέλουν και να δολοφονούν τους ηγέτες της αλλά ασκούμε κριτική στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πόλεμος και στην έλλειψη συγκεκριμένων στόχων από τον Τραμπ.
Ακόμη και έτσι όμως αυτή η κριτική είναι αδυσώπητη και συχνά αντικατοπτρίζει τις θέσεις των δυο τρίτων της αμερικανικής κοινωνίας που ζητούν τερματισμό του πολέμου.
Την ίδια ώρα στο εσωτερικό της MAGA παράταξης το χάσμα διευρύνεται με τον Τραμπ να επιτίθεται πλέον ανοιχτά σε πρώην στενούς υποστηρικτές του, όπως ο ακροδεξιός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος καταδικάζει για δικούς του λόγους την επίθεση στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα.
Πώς γίνεται λοιπόν η στάση των πιο προβεβλημένων Ελλήνων δημοσιογράφων να είναι πιο φιλοπόλεμη από αυτούς που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο;
Πώς γίνεται όταν σου λένε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ σκότωσαν πάνω από 150 κορίτσια σε ένα και μόνο χτύπημα να απαντάς «ναι αλλά τα μαλλιά τους δεν ανέμιζαν ελεύθερα στον αέρα με το καθεστώς των μουλάδων»;
Πόσες φορές πρέπει να εξηγήσουμε σε Έλληνες δημοσιογράφους ότι για να ανεμίζουν τα μαλλάκια σου πρέπει να έχεις ένα κεφάλι το οποίο δεν θα έχει πολτοποιηθεί από αμερικανικές βόμβες;
Πόσα ακόμη ρεπορτάζ θα δούμε για τις μίνι φούστες που φορούσαν οι κοπέλες στο Ιράν πριν από το 1979 από δημοσιογράφους που συνειδητά αποκρύπτουν τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία πραγματοποιούσε το καθεστώς του Σάχη την ίδια περίοδο;
Πόσο θα ανεχόμαστε Έλληνες φιλοχουντικούς δημοσιογράφους που θέλουν να μας πουν ότι τα προβλήματα της χώρας (και το μίσος για τις ΗΠΑ) ξεκίνησαν με την ιρανική επανάσταση του 1979 και όχι με το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953 για την ανατροπή του Μοσάντεκ; Πόσες ακόμη όμορφες υποστηρίκτριες του Παχλαβί θα βρουν να βγάλουν στην τηλεόραση;
Σκεφτείτε οι δημοσιογράφοι μιας ξένης χώρας να αναφέρονταν στην Ελλάδα μόνο με δηλώσεις ανθρώπων που αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών – να δίνουν το λόγο μόνο στους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σκαλούμπακες, σαν να μην ζει κανένας άλλος στη χώρα.
Αν όμως η γραμμή της κυρίαρχης ελληνικής δημοσιογραφίας δεν αντικατοπτρίζει αυτή των ΗΠΑ, θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως καθορίζεται αποκλειστικά από το Τελ Αβίβ.
Ύστερα από δυο χρόνια καθημερινής στήριξης της γενοκτονίας στη Γάζα οι ίδιοι δημοσιογράφοι (που έλεγαν ότι έχουν δει βίντεο βιασμών από Παλαιστίνιους που δεν υπήρξαν ποτέ) τώρα ανέλαβαν να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν το θάνατο χιλιάδων Ιρανών και Λιβανέζων αμάχων.
Προφανώς ένα μεγάλο τμήμα αυτών των δημοσιογράφων απλώς αναπαράγει τη γραμμή της υποτελούς κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία είναι δέσμια της υπόθεσης υποκλοπών και παίζει το παιχνίδι των μεγάλων βιομηχανιών όπλων.
Είναι όμως μόνο αυτό;
Ένας τηλεοπτικός σταθμός που θα παρουσίαζε σήμερα μια ριζικά διαφορετική γραμμή εναντίον του πολέμου θα σάρωνε σε τηλεθέαση (από προσωπική εμπειρία να σας πούμε ότι ο σέρβερ του infowar παραλίγο να πέσει χτες όταν ανεβάσαμε τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου στον Ευαγγελάτο -μια από τις ελάχιστες αντιπολεμικές φωνές που κατάφεραν να περάσουν τα σκληρά φίλτρα των καναλιών).
Αυτή την εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη δίκτυο Ισραηλινών «σχολιαστών» που προωθούσαν τη γραμμή του Τελ Αβίβ (και όπως εξηγώ αυτό το Σάββατο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύφθηκε γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση «ξέχασε» να τους πληρώσει και αυτοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη).
Στις ΗΠΑ γνωρίζουμε για πακτωλούς χρημάτων από το Ισραηλινό λόμπι που καταλήγουν σε γραφεία πολιτικών και σε ΜΜΕ και για συγκεκριμένους δημοσιογράφους που «φυτεύονται» σε μεγάλα ΜΜΕ για να προωθούν τις θέσεις του Ισραήλ.
Ισραηλινά ΜΜΕ όπως η Haaretz αποκάλυψαν ότι πίσω από την ιντερνετική και μιντιακή προώθηση του πολιτικά ανύπαρκτου Παχλαβί βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και στήνουν την εικόνα του στα διεθνή ΜΜΕ.
Πώς γίνεται τα ελληνικά ΜΜΕ να αναπολούν το καθεστώς της μοναρχίας στο Ιράν, όταν ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ άδειασε τον Παχλαβί σε πρόσφατες δηλώσεις του;
Οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και από τη στιγμή που δεν επιζητούν έσοδα από την τηλεθέαση σημαίνει ότι προσδοκούν κέρδη από άλλες πηγές.
Αν τα κανάλια μας σπρώχνουν στον πόλεμο για τα συμφέροντα άλλων χωρών είναι θέμα επιβίωσης να ανατρέψουμε την προπαγάνδα τους.
Την ώρα που προωθείται η κατασκευή του νέου λιμανιού-τέρατος στη Ραφήνα, με σοβαρές επιπτώσεις για την Ποσειδωνία, τη θαλάσσια ζωή και τις ακτές της περιοχής από τον κυματισμό των πλοίων, ο Ο.Λ.Ρ φροντίζει να εμφανίζεται ως προστάτης του περιβάλλοντος
Και φυσικά βρίσκονται και κάποια τοπικά μέσα πρόθυμα να διαφημίσουν το «θεάρεστο έργο».
Σύμφωνα λοιπόν με το σχετικό δημοσίευμα:
«Ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας δίπλα στα παιδιά και το Περιβάλλον.
Την Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε δράση καθαρισμού στην Κεντρική Παραλία της Ραφήνας με τη συμμετοχή μαθητών του 1ου Γυμνασίου Ραφήνας, στο πλαίσιο προγράμματος Erasmus…
Συμμετείχαν 130 μαθητές από έξι χώρες, οι οποίοι μάζεψαν απορρίμματα, τα κατέγραψαν και τα ζύγισαν με την καθοδήγηση του κοινωφελούς ιδρύματος «Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης».
Μια όμορφη δράση – πράγματι.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Δεν ακούστηκε ούτε λέξη για το γεγονός ότι τα ίδια σχέδια του Ο.Λ.Ρ. απειλούν να καταστρέψουν το ίδιο το θαλάσσιο οικοσύστημα της περιοχής.
Ούτε λέξη για την Ποσειδωνία που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πνεύμονες ζωής της Μεσογείου
Ούτε λέξη για τις επιπτώσεις στις ακτές και στη θάλασσα της Ραφήνας.
Έτσι, την ίδια στιγμή που τα παιδιά μαθαίνουν να μαζεύουν πλαστικά από την παραλία, κάποιοι ετοιμάζονται να αλλάξουν για πάντα το ίδιο το θαλάσσιο περιβάλλον.
Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του περιβαλλοντικού φαρισαϊσμού, τότε τι είναι;
Οι Κοινοί Θνητοί, με αφορμή τις φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσμένους Κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής που πρόσφατα βγήκαν στη δημοσιότητα, ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν ένα τραγούδι για εκείνους τους ανθρώπους που στάθηκαν αγέρωχοι απέναντι στο θάνατο.
«Το ύψος του ανθρώπου ξεκινά από τα πόδια και φτάνει μέχρι το κεφάλι. Από εκεί και πάνω αρχίζει το ανάστημά του» έγραψε κάποτε ο Αργύρης Χιόνης
Και αυτή η ρήση ταιριάζει γάντι για την περίπτωση των δύο αυτών πολιτικών που, αν και έχουν περίπου το ίδιο σωματικό ύψος, έχουν εντελώς διαφορετικό ανάστημα
Ο ένας στέκει σχεδόν μόνος του - μέσα σε μια Ευρώπη που σιωπά ή ψελλίζει απέναντι σε έναν παγκόσμιο παραλογισμό- και καταγγέλλει τόσο τη γενοκτονία στη Γάζα όσο και τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν χαρακτηρίζοντάς τους ως απερίσκεπτους και παράνομους. «Λέμε ξεκάθαρα “όχι” στον πόλεμο. Με αυτό τον τρόπο ξεκινούν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας. Η βία γεννά βία. Δεν μπορείς να παίζεις ρώσικη ρουλέτα με την τύχη εκατομμύριων ανθρώπων»
Ο άλλος δεν τόλμησε ποτέ να χρησιμοποιήσει τον όρο “γενοκτονία” για τη Γάζα, ούτε να καταγγείλει την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.
Ο ένας αρνήθηκε να επιτρέψει στα αμερικανικά αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τις ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στη νότια Ισπανία για την επίθεση κατά της Τεχεράνης
Ο άλλος έχει παραδώσει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς και στους Ισραηλινούς και κάνει ό,τι του ζητήσουν, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο τη χώρα, όπως άλλωστε το είχε κάνει όταν δήλωσε πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο σε πόλεμο με τη Ρωσία
Ο ένας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη ανθρώπινες αξίες για τις οποίες αξίζει να παλεύει κανείς, ακόμη και αν το τίμημα είναι βαρύ. «Δεν πρόκειται να γίνουμε συνένοχοι σε κάτι που είναι κακό για τον κόσμο, ούτε αντίθετο προς τις αξίες και τα συμφέροντά μας, απλώς και μόνο για να αποφύγουμε τα αντίποινα από κάποιον» δήλωσε, αναφερόμενος προφανώς στις εμπορικές απειλές του Ντόναλντ Τραμπ
Ο άλλος δηλώνει κυνικά, μέσω του γελοίου υπουργού του, ότι ο πόλεμος εναντίον του Ιράν – και προφανώς ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων – είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να «ανέβει η μετοχή της χώρας στο παγκόσμιο χρηματιστήριο γεωπολιτικών αξιών»
Ο ένας προσπαθεί να διασώσει κάτι από τη χαμένη τιμή μιας άλλοτε ακμάζουσας και φωτεινής Ευρώπης - και τώρα παραπαίουσας και παρηκμασμένης. Ο άλλος προσπαθεί να επιβεβαιώσει πλήρως αυτή την παρακμή
Ο ένας είναι αυτόβουλος άνθρωπος και ο άλλος ενεργούμενο ανθρωπάκι
Αντιαεροπορικό σύστημα Patriot
Ο Πάρις Καρβουνόπουλος είναι δημοσιογράφος. Από το 1993 καλύπτει το ρεπορτάζ του ΥΠΕΘΑ και από το 2016 είναι επικεφαλής του Militaire.gr. Στο άρθρο αυτό που δημοσιεύτηκε στο datajournalists, ο Πάρις Καρβουνόπουλος αναφέρεται στην επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει – όπως ισχυρίζεται- την αμυντική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης με αποκορύφωμα την αποστολή των αντιαεροπορικών Patriot στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της ARAMCO, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα, με τη στάση της στο πλάι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων.Μια επιπολαιότητα που την αναγκάζει σε σπασμωδικές κινήσεις, ευρισκόμενη πάντοτε πίσω από τις εξελίξεις χωρίς να συμμετέχει σε αυτές και χωρίς φυσικά να ερωτηθεί
Ακολουθεί το άρθρο του Πάρι Καρβουνόπουλου
----------------------------------------------------------------------
Πολύ πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση είχε επιδοθεί σε μία «κιμπάρικη» αντιμετώπιση του οπλοστασίου των Ενόπλων Δυνάμεων, ανταποκρινόμενη σε «αιτήματα συμμάχων» για «παραχώρηση» οπλικών συστημάτων. Αυτή η πολιτική έχει προκαλέσει σήμερα, που η περιοχή μας καίγεται από τις φλόγες τους πολέμου, απόγνωση, με την κυβέρνηση, το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΕΘΑ να προσπαθούν με αλχημείες να καλύψουν τα κενά που οι ίδιοι προκάλεσαν στο σύστημα αεράμυνας.
Το 2020 η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμφώνησε να παραχωρηθεί στη Σαουδική Αραβία μία πυροβολαρχία Patriot, η οποία θα υποστηριζόταν από ελληνικό προσωπικό. Περίπου 120 με 130 άτομα υποστηρίζουν τη λειτουργία της πυροβολαρχίας, η οποία ανέλαβε την προστασία των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Aramco, η οποία με βάση τα οικονομικά της δεδομένα θα μπορούσε ίσως να αγοράσει… την κατασκευάστρια εταιρεία αυτών των αντιβαλλιστικών -αντιπυραυλικών συστημάτων.
Το αντάλλαγμα για την παραχώρηση των Patriot είναι η ανάληψη της υποχρέωσης από την Aramco, να αναλάβει το κόστος αναβάθμισης των συστημάτων μας. Η συμφωνία θα μπορούσε να κριθεί συμφέρουσα, αν η πυροβολαρχία Patriot δεν ήταν τόσο απαραίτητη για την ελληνική αεράμυνα. Το πόσο απαραίτητη είναι φαίνεται με τρόπο δραματικό αυτές τις ημέρες που η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί το θέμα των σοβαρών απειλών του Ιράν για πυραυλικά πλήγματα σε όποιον συνεργάζεται με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Η Ελλάδα, τουλάχιστον θεωρητικά, βρίσκεται εντός του βεληνεκούς των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικά κι όχι θεωρητικά θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει και αυτό το ενδεχόμενο. Αν και δεν χρειαζόταν η «ιρανική απειλή» για να το καταλάβουμε. Η Τουρκία, που είναι η διαχρονική στρατιωτική απειλή για την Ελλάδα, αναπτύσσει με ταχύτατους ρυθμούς πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι μπορούν να πλήξουν κάθε σημείο της ελληνικής επικράτειας. Συνεπώς, η αντιαεροπορική άμυνα της χώρας είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα που απασχολούν πάντα το σχεδιασμό των Ενόπλων Δυνάμεων.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90
Ο σχεδιασμός αυτής της αντιαεροπορικής άμυνας είχε «στηθεί» μετά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 σε δύο πυλώνες: στον αμερικανικό και τον ρωσικό. Αντιαεροπορικά-αντιβαλλιστικά Patriot από τη μία και από την άλλη τα ρωσικά S-300, τα TOR M-1 και τα OSA-AKM.
Οι S-300 μετά από πιέσεις και περιπέτειες, τοποθετήθηκαν στην Κρήτη, όπου βρίσκεται και η βάση της Σούδας. Παράδοξο το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα να «φυλάει» τη βάση της Σούδας. Βέβαια, μόνο στη θεωρία, αφού οι S-300 σκοπίμως απαξιώθηκαν, όπως και τα υπόλοιπα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα. Μία και μοναδική εκπαιδευτική βολή έγινε το 2013 σε όλη την ιστορία των S-300 στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S300
Έμειναν οι Patriot οι οποίοι τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτουν όλη τη χώρα από την τουρκική απειλή.
Δύο συστήματα στη Μακεδονία, το ένα από τα οποία κάλυπτε τη Θεσσαλονίκη, ένα στη Σκύρο όπου κάλυπτε την καρδιά του Αιγαίου, δύο συστήματα που κάλυπταν την Αττική. Η Κρήτη υποτίθεται ότι καλύπτονταν από τους αραχνιασμένους S-300. Μία πυροβολαρχία Patriot ήταν εφεδρική για να καλύπτει περιπτώσεις τεχνικών προβλημάτων και συντήρησης πυροβολαρχιών που ήταν σε υπηρεσία. Δεν αναφέρουμε για ευνόητους λόγους τις περιοχές που είναι τοποθετημένοι οι Patriot.
Από πουθενά δεν προκύπτει ότι περίσσευαν οι Patriot. Αντιθέτως χρειαζόμασταν κι άλλους. Κι όμως το 2020 η ελληνική κυβέρνηση έδειξε μεγάλη προθυμία να «παραχωρήσει» την «εφεδρική» πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία και να την «ξεχάσει» εκεί μέχρι σήμερα, έξι ολόκληρα χρόνια μετά.
Όταν το καλοκαίρι του 2025 ξεκίνησε ο πόλεμος των 12 ημερών μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, στην Αθήνα οι κυβερνώντες ανησύχησαν. Και τότε η Τεχεράνη είχε κάνει δηλώσεις περί στοχοποίησης όλων όσων βοηθούσαν ή συμμετείχαν στον πόλεμο εναντίον της. Η ελληνική κυβέρνηση για να καλύψει την Κρήτη, αποφάσισε να μεταφέρει τη μία από τις δύο πυροβολαρχίες της Μακεδονίας στο νησί.
Όμως τώρα διαπιστώνει ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν είναι αρκετός. Η «εφεδρική» πυροβολαρχία που «ξέχασε» στη Σαουδική Αραβία θα ήταν κάτι παραπάνω από χρήσιμη για να μην πούμε πολύτιμη για την ελληνική αεράμυνα που μετά από την απαξίωση των ρωσικών συστημάτων είναι σαφώς πιο αδύναμη απ’ ότι στο παρελθόν.
Η κυβέρνηση, το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΕΘΑ δεν κρύβουν την ανησυχία τους κι αυτό αποτυπώνεται σε διάφορα… τρικ με τα οποία προσπαθούν να καλύψουν τις λανθασμένες επιλογές τους. Έτσι όπως πληροφορούνται οι Data Journalists, γίνονται μετακινήσεις απαρχαιωμένων αντιαεροπορικών όπως το ΒΕΛΟΣ, από μονάδες της ηπειρωτικής Ελλάδας με προορισμό την Κρήτη.
Επίσης αντιαεροπορικά μικρού βεληνεκούς όπως τα Crotale τα οποία προορίζονται για κάλυψη αεροδρομίων και άλλων στρατιωτικών υποδομών, μεταφέρονται σε νησί της Δωδεκανήσου. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τα Crotale μεταφέρονται στην Κάρπαθο.
Μπορούν αυτές οι βιαστικές κινήσεις να καλύψουν το κενό των συστημάτων Patriot; Ούτε κατά διάνοια.
Η επιπολαιότητα με την φρεγάτα ΚΙΜΩΝ
Μέσα στην αναστάτωση που έχουν προκαλέσει τα πλήγματα στην Κύπρο και την ανησυχία ότι αυτά μπορεί να επεκταθούν και στον ελληνικό χώρο, ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας, ανακοίνωσε ότι στέλνουμε μαχητικά F-16 στην Κύπρο αλλά και την φρεγάτα Belharra ΚΙΜΩΝ.
Η ανακοίνωση για τη φρεγάτα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, γιατί είναι γνωστό και δημόσια διατυπωμένο από πολύ υπεύθυνα χείλη, ότι το πλοίο ακόμη δεν είναι επιχειρησιακά έτοιμο. Ο Επίτιμος Α/ΓΕΝ Ναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης δημόσια δήλωσε στις 26 Ιανουαρίου ότι το πλοίο «είναι σε νηπιακό επίπεδο και παράλληλα δεν είναι επιχειρησιακά πιστοποιημένη ούτε από ελληνικό φορέα εντός του Πολεμικού Ναυτικού, ούτε από τον αντίστοιχο βρετανικό Flag Officer Sea Training (FOST)».
Πώς λοιπόν η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΝ αποφασίζουν να το εμπλέξουν σε μία αποστολή που ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά;
Η φρεγάτα Κίμων
Η συνταγή είναι γνωστή. Όταν το ψέμα αναπαράγεται μαζικά και με αυτοπεποίθηση, όσο μεγάλο και αν είναι, εγγράφεται τελικά στο μυαλό του δέκτη ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα
Παράλληλα με την πολεμική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, διεξάγεται ταυτόχρονα και ένας πόλεμος προπαγάνδας από τις δύο αυτές δυνάμεις και τους δορυφόρους τους (μέσα στους οποίους δυστυχώς εντάσσεται και η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη)
Στον πόλεμο αυτό παίρνουν μέρος οι πρεσβείες των δύο χωρών και οι πολιτικοί ηγέτες καθώς και οι ελαγχόμενοι και χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι και Μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης (sic), ώστε να πειστεί τελικά ο δέκτης ότι το μαύρο είναι άσπρο, ότι ο πόλεμος είναι ειρήνη και ότι ο επιτιθέμενος είναι στην ουσία αμυνόμενος και προασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων
Ο πόλεμος αυτός είναι επιστημονικά μελετημένος. Δεν εστιάζει τόσο στην συγκάλυψη της αλήθειας, όσο στον τρόπο διατύπωσης της είδησης ώστε αυτή να πυροδοτήσει μόνη της τα επιδιωκόμενα ερεθίσματα στον δέκτη και να νομίζει ότι έφτασε μόνος του στο επιθυμητό από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό συμπέρασμα
Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε δύο εξώφυλλα των New York Times, που το ένα περιγράφει χτύπημα του Ισραήλ και το άλλο χτύπημα του Ιράν
Διαβάζουμε για το πρώτο: “Το Ιράν υποστηρίζει (σ.σ δηλαδή μπορεί και να μην είναι αλήθεια) ότι δεκάδες σκοτώθηκαν σε χτύπημα (σ.σ ποιος είναι ο δράστης;) σε σχολείο” .
Ενώ για το δεύτερο: “Εννιά άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Ισραήλ (σ.σ αναφέρεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτό) μετά από χτύπημα ιρανικού πυραύλου (σ.σ τώρα γνωρίζουμε τον δράστη)”
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Φραγκίσκα Μεγαλούδη, έγραψε τον δεκάλογο αυτής της προπαγάνδας με τον τίτλο «10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως κάνουν τα "έγκυρα" δυτικά ΜΜΕ». Ένας πολύτιμος οδηγός για κάθε φέρελπι δημοσιογράφο που θέλει να ανέβει ψηλά
1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει. Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…». Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιράν - σκοτώνονται μόνοι τους).
2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”. Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η είδηση δεν είναι αξιόπιστη (αφού το λένε οι Ιρανοί και όχι οι New York Times ψέμα ειναι)
3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”. Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν.
4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου. «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε», «Το Ιράν σπέρνει χάος».
5. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα : Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο». Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»
6. Μίλα για “μετασχηματισμό του Ιράν”. Μην πεις «αλλαγή καθεστώτος». Πες «προσπάθεια να μεταμορφωθεί η περιοχή» ή ακόμα καλύτερα «να περιοριστεί η απειλή».
7. Ανάφερε συνεχώς το πυρηνικό πρόγραμμα - ακόμη κι αν είναι άσχετο με το ρεπορτάζ. Κάθε άρθρο χρειάζεται μια υπενθύμιση ότι “το Ιράν προσπαθούσε να αποκτήσει πυρηνικά”. Και φυσικά συμπλήρωσε ότι το "Ιράν δεν δεχόταν να διαπραγματευτεί" ακόμα και εάν είναι ψέμα. Και τι έγινε; μήπως θα ενδιαφερθεί κανείς;
8. Αν σκοτωθούν Ιρανοί πολίτες, δώσε μόνο αριθμούς. Όχι πρόσωπα, όχι ιστορίες, όχι οικογένειες. Μόνο αριθμοί και φυσικά κόλλησε και δίπλα ένα "σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές" ώστε εάν οι αριθμοί είναι μεγάλοι, να μην ακουστούν αξιόπιστοι.
9. Απόφυγε τη λέξη “πόλεμος” για την επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ. Πες «στοχευμένα πλήγματα», «επιχείρηση», "απάντηση». Και εάν είσαι τολμηρός πες το "άμυνα" (από τις απειλές του Ιράν και τα πυρηνικά φυσικά).
10. Κλείσε με “ανησυχίες για περιφερειακή αστάθεια: Όχι για παραβίαση διεθνούς δικαίου. Όχι για προηγούμενα Ιράκ ή Λιβύης. Πες απλά “εύθραυστη ισορροπία”.
και μια έξτρα συμβουλή:
Μην ξεχάσεις τα “δικαιώματα των γυναικών”!
Θες πόλεμο; Πες «απελευθέρωση».
Θες κυρώσεις; Πες «φεμινισμός».
Θες αλλαγή καθεστώτος; Πες «οι γυναίκες του Ιράν».
Μπράβο λοιπόν! Έτοιμη η ανάλυση!
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτελείται από πέντε μόνιμα μέλη (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία) και δέκα μη μόνιμα μέλη, τα οποία εκλέγονται για διετή θητεία από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Σκοπός του είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας
Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ένα από τα δέκα μη μόνιμα μέλη που έχουν εκλεγεί για τη διετία 2025-2026. Στη θέση αυτή εκπροσωπείται από τη Μόνιμη Αντιπρόσωπο της Ελλάδας στον ΟΗΕ, την πρέσβειρα Αγλαΐα (Άγη) Μπαλτά
Διαβάζοντας το βιογραφικό της εν λόγω κυρίας, διαπιστώνουμε πως έχει πλάκα τα παράσημα. Πιο συγκεκριμένα έχει τιμηθεί με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας (2012), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας (2024), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αρετής της Δημοκρατία της Χιλής (2016), τον Ταξιάρχη του Τάγματος της Αρετής της Ιταλικής Δημοκρατίας (2017), τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Πρίγκιπος Ερρίκου, Πορτογαλική Δημοκρατία (2017), τον Σταυρό Αναγνωρίσεως 3ης τάξεως της Δημοκρατία της Λετονίας(2024) κλπ κλπ κλπ
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε για ποια ακριβώς ανδραγαθήματα έχει τιμηθεί η Αγλαΐα με τόσα παράσημα, αλλά το πιο πιθανό είναι πως οι πρέσβεις στις δεξιώσεις τους, εκτός από λικέρ και σοκολατάκια, ανταλλάσσουν και παράσημα. Είναι βαριά η ξενιτειά, βλέπεις, και πρέπει να βρίσκουν τρόπους να την ελαφραίνουν
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι πως η –παρά τα τόσα παράσημα ή μάλλον εξαιτίας αυτών – η κυρία Αγλαΐα δεν βρήκε ούτε μία λέξη –ούτε μία! - για να καταδικάσει την πολεμική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον των Ιράν. Αντίθετα, βρήκε πολλές λέξεις για να καταδικάσει την επιθετικότητα (!) όπως είπε, του Ιράν και της μη διάθεσής του να συνεργαστεί προκειμένου να παραμένει ακίνδυνο για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ
«Η Ελλάδα», είπε, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, «καταδικάζει σθεναρά τις ιρανικές επιθέσεις στο Μπαχρέιν, την Ιορδανία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα».
Για τα κοριτσάκια του δημοτικού σχολείου δεν έβγαλε κουβέντα η κυρία Αγλαΐα. Για τη δολοφονία του Χαμενεΐ μαζί με την οικογένειά του, επίσης δεν είπε τίποτα
Συμπλήρωσε δε πως «το Ιράν δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσει πυρηνικό όπλο» και προειδοποίησε ότι «η συσσώρευση σημαντικών ποσοτήτων ουρανίου εμπλουτισμένου έως και 60% από κράτος που δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα εγείρει σοβαρές ανησυχίες διάδοσης και δεν έχει αξιόπιστη πολιτική δικαιολογία».
Πρόσθεσε επίσης πως
«η ισχυρή, μόνιμη και επαληθεύσιμη εποπτεία των πυρηνικών και βαλλιστικών προγραμμάτων του Ιράν αποτελεί προϋπόθεση για τη σταθερότητα στην περιοχή»
Η κυρία Αγλαΐα κάλεσε τέλος το Ιράν και τους συμμάχους του «να απόσχουν από οποιαδήποτε αντίποινα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, να απειλήσουν την εμπορική ναυτιλία ή να αποσταθεροποιήσουν περαιτέρω τις παγκόσμιες ροές ενέργειας και εμπορίου, συνιστώντας κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όπως αποτυπώνεται στη UNCLOS».
Τους είπε με λίγα λόγια να κάτσουν να τις φάνε σαν καλά και υπάκουα παιδιά και να μην κάνουν τίποτα μέχρι να ξεχαρμανιάσουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί
Προφανώς η Αγλαΐα Μπαλτά δεν ενεργεί αυτοβούλως, αλλά κατόπιν εντολών της ελληνικής κυβέρνησης που έχει δέσει χειροπόδαρα τη χώρα και την έχει καταστήσει πειθήνιο σκυλάκι των Αμερικανών και των Ισραηλινών
Αυτό όμως δεν αναιρεί τις τεράστιες ευθύνες της Αγλαΐας Μπαλτά που στοιχίζεται πλέον δίπλα στον ανόητο και εγκληματικό πρωθυπουργό της χώρας και τον ακόμη πιο ανόητο υπουργό του. Ελπίζουμε πως η ιστορία θα τους κατατάξει εκεί που ακριβώς ανήκουν … στα σκουπίδια
Πριν από αρκετές δεκαετίες, την εποχή που υπήρχε ακόμη η Σοβιετική Ένωση, στην ανάπαυλα μιας διπλωματικής συνάντησης, ο αμερικανός διπλωμάτης γύρισε προς τον Σοβιετικό ομόλογό του και του είπε:
- Οφείλω να αναγνωρίσω ότι στον τομέα της προπαγάνδας είστε εξαιρετικά ικανοί
- Ευχαριστώ πολύ, είπε ο Σοβιετικός, αλλά δεν νομίζω πως σας ξεπερνάμε σε αυτό
- Μα εμείς δεν κάνουμε προπαγάνδα, είπε έκπληκτος ο Αμερικανός
- Αυτό ακριβώς εννοώ, απάντησε ο Σοβιετικός χαμογελώντας... Αυτό ακριβώς
«Κάθε πόλεμος, όταν έρχεται ή πριν ακόμα έρθει, δεν παρουσιάζεται ως πόλεμος, αλλά ως μια πράξη αυτοάμυνας ενάντια σε έναν παράφρονα εγκληματία...
Στη σύγχρονη εποχή, ο πολιτικός λόγος και η γραφή χρησιμοποιούνται κυρίως για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
Αλλά, όπως η σκέψη μπορεί να διαφθείρει τη γλώσσα, έτσι και η γλώσσα μπορεί να διαφθείρει τη σκέψη.
Όλη η πολεμική προπαγάνδα, όλες οι κραυγές, τα ψέματα και το μίσος προέρχονται αναπόφευκτα από ανθρώπους που οι ίδιοι δεν παίρνουν μέρος στη μάχη…»
George Orwell, The Collected Essays, Journalism and Letters of George Orwell: An Age Like This, 1920–1940
Blood brothers - by Mr.Fish
To Infowar μετέφρασε και δημοσιεύει ένα άρθρο του βραβευμένου με πούλιτζερ αμερικανού δημοσιογράφου Κρις Χέτζες (Chris Hedges). Η Attica Voive αναδημοσιεύει το άρθρο σε μια προσπάθεια διάδοσης μιας αλήθειας που υποκρύπτεται συστηματικά και σκόπιμα από τα κυρίαρχα Μέσα (δήθεν) Ενημέρωσης
--------------------------------------------------------------------------
Για άλλη μια φορά, η Αμερική πηγαίνει σε πόλεμο για το Ισραήλ.
Για άλλη μια φορά, πολλοί θα πεθάνουν για το σιωνιστικό κράτος, συμπεριλαμβανομένων και Αμερικανών στρατιωτών.
Για άλλη μια φορά, θα οδηγηθούμε τυφλά σε ένα στρατιωτικό φιάσκο.
Για άλλη μια φορά, θα κάνουμε το θέλημα μιας ξένης δύναμης, της οποίας τα συμφέροντα δεν είναι τα δικά μας, αλλά της οποίας οι λομπίστες έχουν εξαγοράσει την πολιτική μας τάξη, συμπεριλαμβανομένου και του Ντόναλντ Τραμπ.
Για άλλη μια φορά, θα παραβιάσουμε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, επιτιθέμενοι σε μια χώρα που δεν αποτελεί άμεση απειλή.
Αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος. Είναι μέρος της παράλογης οπτικής του Ισραήλ για ένα Μεγάλο Ισραήλ, το οποίο θα κυριαρχεί στη Μέση Ανατολή. Αλλά το Ισραήλ χρειάζεται το στρατό μας, τα χρήματα των φορολογουμένων μας, τα όπλα μας για να το πετύχει. Και εμείς τους έχουμε δώσει τα κλειδιά του τρομερού οπλοστασίου μας.
Οι αρχιτέκτονες του πολέμου με το Ιράν, τον οποίο η κυβέρνηση δεν θεωρεί απαραίτητο να δικαιολογήσει στο αμερικανικό κοινό ή στη διεθνή κοινότητα, παραδέχονται ότι δεν θα είναι γρήγορος. Ο γερουσιαστής Τομ Κότον, πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, δήλωσε στο CBS News το Σάββατο ότι ο στόχος δεν είναι μόνο να περιοριστεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και να «διαλυθεί το δίκτυο υποστήριξης της τρομοκρατίας»
«Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο από τις επιθέσεις κατά του πυρηνικού τους προγράμματος το περασμένο καλοκαίρι», είπε ο Κότον. «Πιθανότατα μιλάμε για εβδομάδες, όχι ημέρες, κοινών προσπαθειών από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και τους Άραβες εταίρους μας, οι οποίοι επίσης δέχθηκαν επίθεση σήμερα το πρωί».
Οι λακέδες του Ισραήλ στην πολιτική τάξη, μαζί με τους αυλικούς τους στα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπαλλήλου της Αμερικανικής Επιτροπής Δημόσιων Υποθέσεων του Ισραήλ (AIPAC) Wolf Blitzer, καθώς και της ακαδημαϊκής κοινότητας, είναι λαμπρά παραδείγματα της οφθαλμοφανούς όσο και συχνά παράνομης ανάμειξης του Ισραήλ στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Ξεχάστε τη Ρωσία. Ξεχάστε την Κίνα. Καμία ξένη κυβέρνηση δεν πλησιάζει την επιρροή του Ισραήλ.
Το σκίτσο είναι του Ινδού καρτουνίστα Satish Acharya και δεν περιλαμβάνεται στο άρθρο του Chris Hedges
Οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος δεν αντιτίθενται στην επίθεση κατά του Ιράν — αντιτίθενται στο να πραγματοποιηθεί η επίθεση χωρίς να έχουν ενημερωθεί. Δύο ντουζίνες Δημοκρατικών σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκρότησαν κάθε φορά που ο Τραμπ απειλούσε το Ιράν ή επαινούσε το Ισραήλ στην ομιλία του για την κατάσταση της Ένωσης. Η κυβέρνηση Μπάιντεν και η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος δεν έκαναν καμία προσπάθεια να επαναφέρουν τη συμφωνία του Μπαράκ Ομπάμα για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αντίθετα, επικεντρώθηκαν στη διατήρηση της γενοκτονίας στη Γάζα. Χαιρέτισαν την αποκεφαλισμό των ιρανικών αντιπροσώπων στο Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη από το Ισραήλ. Η Καμάλα Χάρις, στην ανίκανη και αδιάφορη προεκλογική της εκστρατεία, υποσχέθηκε να συνεχίσει τη χρηματοδότηση της γενοκτονίας, κάτι που αποξένωσε πολλούς ψηφοφόρους, και χαρακτήρισε το Ιράν ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό μας.
Ο ατελείωτος πόλεμος είναι ένα δικομματικό εγχείρημα.
Η κατάφωρη παρέμβαση του Ισραήλ στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα τεκμηριώνεται στην τετραμερή σειρά του Al-Jazeera «The Lobby», την οποία το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του εμπόδισαν να μεταδοθεί. Πειρατικές κόπιες μπορούν να προβληθούν στον ιστότοπο Electronic Intifada. Στο ντοκιμαντέρ, οι ηγέτες του ισραηλινού λόμπι καταγράφονται από την κρυφή κάμερα ενός δημοσιογράφου να εξηγούν πώς, με την υποστήριξη των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ, δυσφημούν και φιμώνουν τους Αμερικανούς επικριτές τους και χρησιμοποιούν τεράστιες χρηματικές δωρεές για να ελέγχουν την αμερικανική εκλογική διαδικασία και το πολιτικό σύστημα.
Ο θανάσιμος εναγκαλισμός του Ισραήλ στο πολιτικό μας σύστημα τεκμηριώνεται επίσης στο «The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy» των John Mearsheimer και Stephen Walt. «Αν παρεκκλίνεις από την επίσημη γραμμή και αρχίσεις να κριτικάρεις το Ισραήλ, όχι μόνο δεν θα πάρεις χρήματα, αλλά το AIPAC θα κάνει τα πάντα για να βρει κάποιον που θα σου αντιταχθεί», λέει ο Mearsheimer, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, στο ντοκιμαντέρ. «Και θα υποστηρίξουν αυτόν τον άνθρωπο πολύ γενναιόδωρα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι πιθανότατα θα χάσεις τη θέση σου στο Κογκρέσο».
Το Ισραήλ μεταφέρει εκατοντάδες μέλη του Κογκρέσου, συχνά μαζί με τις οικογένειές τους, στο Ισραήλ για πολυτελείς διακοπές σε παραθαλάσσια θέρετρα. Αυτά τα μέλη του Κογκρέσου συσσωρεύουν ατομικά έξοδα που συχνά υπερβαίνουν τα 20.000 δολάρια. Ο νόμος «Honest Leadership and Open Government Act» του 2007 προσπάθησε να περιορίσει τους λομπίστες από το να προσφέρουν πληρωμένα ταξίδια διάρκειας άνω της μίας ημέρας σε μέλη του Κογκρέσου. Ωστόσο, το AIPAC,το οποίο δεν υποχρεώθηκε ποτέ να εγγραφεί ως ξένος παράγοντας, χρησιμοποίησε την επιρροή της για να εισαγάγει μια ρήτρα στον νόμο που εξαιρεί τα λεγόμενα εκπαιδευτικά ταξίδια που οργανώνονται από φιλανθρωπικές οργανώσεις που δεν προσλαμβάνουν λομπίστες. Η φιλανθρωπική οργάνωση που συνδέεται με το AIPAC και χρησιμοποιείται για να εκμεταλλευτεί αυτό το κενό ονομάζεται American Israel Education Foundation.
Η επένδυση του Ισραήλ αξίζει τα λεφτά της. Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε το 2016 ένα πακέτο αμυντικής βοήθειας ύψους 38 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για το Ισραήλ για την περίοδο 2019-2028. Σπαταλήσαμε 4 έως 6 τρισεκατομμύρια δολάρια σε άσκοπους πολέμους που προώθησαν το Ισραήλ και το λόμπι του στη Μέση Ανατολή. Το Κογκρέσο ενέκρινε επίσης στρατιωτική βοήθεια ύψους 21,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ισραήλ για τη συνέχιση της γενοκτονίας.
Ο Θεός ξέρει το κόστος αυτού του πολέμου, αλλά πιθανότατα θα ανέλθει σε δισεκατομμύρια δολάρια.
Επιστρέψαμε στο σημείο όπου βρισκόμασταν το 2003, με έναν πόλεμο του οποίου ο ουτοπικός στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος. Δεν πέτυχε τότε. Δεν θα πετύχει ούτε τώρα.
Τα ίδια ανόητα ψέματα έχουν ξαναβγεί στην επιφάνεια για να δικαιολογήσουν αυτόν τον πόλεμο, με τον απεσταλμένο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, Steve Witkoff, να δηλώνει στο Fox News ότι το Ιράν είναι «πιθανώς μια εβδομάδα μακριά» από το να έχει τα απαραίτητα υλικά για να κατασκευάσει μια πυρηνική βόμβα.
Αυτό είναι το μότο του Νετανιάχου και του ισραηλινού λόμπι εδώ και τρεις δεκαετίες.
Δεν ξέρω πώς πρέπει να το πιστέψουμε αυτό, αφού ο Τραμπ ανακοίνωσε τον περασμένο Ιούλιο, μετά τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ, ότι «και οι τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν καταστράφηκαν ολοσχερώς (oblitarated). Θα χρειαστούν χρόνια για να ξανατεθούν σε λειτουργία…».
Το ένα ψέμα διαδέχεται το άλλο.
Για άλλη μια φορά, υποσχόμαστε να βομβαρδίσουμε μια χώρα για να την απελευθερώσουμε, με τον Τραμπ να λέει ότι το μόνο που θέλει είναι «ελευθερία για τον λαό» του Ιράν.
Το συγκρότημα του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, βομβαρδίστηκε και, σύμφωνα με ισραηλινούς αξιωματούχους, ο ίδιος σκοτώθηκε. Το Ιράν επιμένει ότι παραμένει ζωντανός.
Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, όπως και ο Τραμπ, καλεί τους Ιρανούς να αδράξουν την «ευκαιρία που παρουσιάζεται μια φορά σε κάθε γενιά» για να «βγουν μαζικά στους δρόμους, να ολοκληρώσουν το έργο της ανατροπής του καθεστώτος που κάνει τη ζωή σας μίζερη».
«Είναι η στιγμή να ενώσετε τις δυνάμεις σας για να ανατρέψετε το καθεστώς, να εξασφαλίσετε το μέλλον σας», δήλωσε ο Νετανιάχου.
Δεν καταλαβαίνουν ότι κάθε άλλη απόπειρα αλλαγής καθεστώτος στη Μέση Ανατολή είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Αυτή τη φορά, υπόσχονται, θα πετύχει.
Μπορεί να μην έχουμε συγκροτήσει μια χερσαία δύναμη, όπως έκανε ο Μπους το 2003 για τον πόλεμο στο Ιράκ, αλλά μόλις ανοίξεις το κουτί της Πανδώρας του πολέμου, ο πόλεμος σε ελέγχει. Δεν τον ελέγχεις εσύ.
Αμερικανοί στρατιώτες πιθανότατα θα σκοτωθούν, καθώς το Ιράν στοχεύει τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή. Το ιρανικό ναυτικό ανακοίνωσε ότι θα κλείσει το στενό του Ορμούζ, το σημαντικότερο σημείο διακίνησης πετρελαίου στον κόσμο, από το οποίο διέρχεται το 20% του παγκόσμιου εφοδιασμού πετρελαίου. Αυτό ενδέχεται να διπλασιάσει ή να τριπλασιάσει την τιμή του πετρελαίου και να καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία. Θα χτυπηθούν οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, καθώς και τα αμερικανικά πλοία και οι στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή.
Το Ιράν έχει ήδη εκτοξεύσει πυραύλους κατά της αεροπορικής βάσης Al Udeid στο Κατάρ, της αεροπορικής βάσης Al-Salem στο Κουβέιτ, της αεροπορικής βάσης Al-Dhafra στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, του αρχηγείου του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν και των αμερικανικών βάσεων στην Ιορδανία. Έχουν αναφερθεί εκρήξεις στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
Χιλιάδες αθώοι θα πεθάνουν. Το Ισραήλ χτύπησε ένα δημοτικό σχολείο θηλέων το Σάββατο στο Μινάμπ, μια πόλη στην επαρχία Χορμοζγκάν στο νότιο Ιράν. Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim News Agency ανέφερε ότι ο αριθμός των νεκρών ανέβηκε σε 85.
Οι συνεχείς απώλειες και η τεράστια αύξηση των τιμών του πετρελαίου θα επιδεινώσουν την απογοήτευση του Τραμπ και των Ισραηλινών συμμάχων του. Αυτή η απογοήτευση, όπως και εκείνη που επικράτησε κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών πολέμου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, θα πυροδοτήσει έναν παρατεταμένο περιφερειακό πόλεμο.
Το Ιράν, υπό συνεχή επίθεση, θα μπορούσε τελικά να κατακερματιστεί και να διαλυθεί, στέλνοντας εκατομμύρια πρόσφυγες πέρα από τα σύνορά του και πυροδοτώντας το χάος που δημιουργήσαμε στη Λιβύη. Αλλά το Ισραήλ, του οποίου ο στόχος είναι να υποβαθμίσει τις στρατιωτικές δυνατότητες των γειτόνων του, θα πάρει αυτό που θέλει.
Εμείς θα μείνουμε με το χάος.
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
