Η υπόθεση της κλήσης του Γιάνη Βαρουφάκη για παροχή εξηγήσεων σχετικά με τις δηλώσεις του πως κάποια φορά, πριν από σαράντα χρόνια, είχε κάνει χρήση ecstasy και, περιστασιακά, ινδικής κάνναβης, έχει δύο πλευρές.

Η πρώτη είναι η στοχοποίηση του Βαρουφάκη, αλλά και κάθε πολιτικού που δεν συμμορφώνεται  με τον κυρίαρχο λόγο – και η με κάθε ευκαιρία επίθεση εναντίον τους, με την αγαστή βέβαια συνεργασία των «δημοσιογράφων» των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης

Η άλλη πλευρά της ιστορίας όμως – ίσως και πιο σημαντική - είναι η βαθιά υποκρισία της εξουσίας. Μιας εξουσίας που επικαλείται το «δημόσιο συμφέρον» και την «προστασία της κοινωνίας», όμως οι πράξεις της δείχνουν πως απλά εργαλειοποιεί την ηθική για να επιβάλλει φόβο, έλεγχο και επιβολή

Αλλά και η κοινωνία έχει τις ευθύνες της. Μια κοινωνία που επιλέγει την άγνοια και τη σιωπή δεν έχει μέλλον

Μια κοινωνία που δομείται πάνω σε απόλυτες «αλήθειες», που αρνείται το διάλογο και δαιμονοποιεί την  αντίθετη γνώμη, ακόμη και αν αυτή προέρχεται από τεκμηριωμένη γνώση και επιστημονική εμπειρία, είναι καταδιασμένη σε πολιτική παρακμή

Μια κοινωνία ευάλωτη στην «ηθικολογία» και στον «ηθικό πανικό» και μια κοινωνία που σιωπά στη δαιμονοποίηση και στο διασυρμό, αργά ή γρήγορα, οδηγείται στον αυταρχισμό και τελικά στο φασισμό

Διαβάσαμε ένα κείμενο του Γιάννη Ανδρουλιδάκη που γράφτηκε με αφορμή το θόρυβο που σήκωσαν οι δηλώσεις του Βαρουφάκη. Στο άρθρο αυτό, αναδεικνύεται και καταγγέλλεται η επίμονη προσπάθεια από πλευράς πολιτείας και του κατεστημένου λόγου να εξισώσουν το χασίς με την ηρωΐνη.

Μια πολιτική επιλογή που δεν είναι απλώς λανθασμένη, αλλά βαθιά εγκληματική γιατί η σύγχυση που προκαλεί, αντί να κρατήσει τον κόσμο μακριά από το χασίς, του στρώνει το δρόμο προς την ηρωΐνη

Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά για το ζήτημα των ναρκωτικών, δεν θα είχε διαλύσει τις δημόσιες δομές απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης. Η διάλυση αυτών των δομών αποδεικνύει την πλήρη αδιαφορία της για το ζήτημα

Και τι την νοιάζει τελικά και βγάζει κορόνες ηθικολογίας; «Ο ηθικός πανικός. Κάθε φορά που επικρατεί ηθικός πανικός για οποιοδήποτε ζήτημα, η Ακροδεξιά και η ηλιθιότητα βγαίνουν κερδισμένες»

Ας διαβάσουμε όμως τον Γιάννη Ανδρουλιδάκη 

------------------------------------------------------------------------

Ανήκω σε μία γενιά που είδε τον Σταμάτη Γαρδέλη στα Τσακάλια να πεθαίνει από υπερβολική δόση χασίς, παρά τις ηρωικές προσπάθειες του Πάνου Μιχαλόπουλου να τον επαναφέρει στη ζωή. Την ίδια περίπου εποχή, κυκλοφορούσε μια διαφημιστική κασέτα για την καταπολέμηση των ναρκωτικών. Εκεί, ανάμεσα σε διδακτικά τραγούδια, μεσολαβούσαν και αντίστοιχες ιστορίες. Σε μία από αυτές, ένας βαριά εξαρτημένος νεαρός επισκέπτεται τον "έμπορα" (η ύπαρξη ενός πάρα-πολύ-κακού ανθρώπου, στον οποίον οφείλεται η ζημιά είναι πάντα χρήσιμη στις διδακτικές ιστορίες, ήδη από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης), για να του ζητήσει "λίγο μαύρο". Ο αδίστακτος έμπορας του απαντά: "το μαύρο μου τελείωσε. Θες λίγη άσπρη;". Ο απελπισμένος χρήστης κάνναβης, πέφτει στην ανάγκη του έμπορα και του λέει: "Φέρε μαύρο, φέρε άσπρο, φέρε ό,τι έχεις" και έτσι πέφτει στην ηρωίνη.

Τα αποτελέσματα αυτού του είδους της προπαγάνδας υπήρξαν λαμπρά. Το 1993, όταν μπορούσαν να μετρηθούν οι συνέπειες αυτής της καμπάνιας στο γενικό πληθυσμό, είχαμε κατά μέσο όρο έναν αριθμό άνω των τριών νεκρών από ηρωίνη, ημερησίως. Οι αριθμοί μεταδίδονταν κάθε μέρα στις ειδήσεις και κάπου τον Νοέμβριο, αν θυμάμαι σωστά, είχαν γίνει αρκετές εκπομπές για να γιορτάσουμε τον 1000ό νεκρό.

Σήμερα, μπορώ να σκεφτώ πολύ εύκολα έναν πρώτο λόγο. Όταν πιπιλάς το μυαλό του κόσμου ότι το χασίς και η ηρωίνη είναι περίπου το ίδιο, αυτό που καταφέρνεις είναι να στείλεις κόσμο στην ηρωίνη, όχι να τον απομακρύνεις από το χασίς. Αλλά πέρα από αυτό, ξέρω ότι σήμερα δεν υπάρχει μισός επιστήμονας που να υποστηρίζει ότι ο τρόπος για να κρατήσεις τα παιδιά μακριά από τα ναρκωτικά είναι να τους πεις "μην παίρνετε ναρκωτικά" και ακόμα λιγότερο να τους πεις τρομακτικές ιστορίες για ανθρώπους που πέθαναν από ένα τσιγάρο χασίς. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται με άλλους όρους -και πάλι χωρίς την αυταπάτη ότι αυτό μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

Το γνωρίζουν αυτό ο Άδωνις, ο Πλεύρης και διάφοροι χωροφυλάκοι που περιδιαβαίνουν τις τελευταίες ημέρες τα κανάλια και βγάζουν φιλιππικούς ενάντια στα ναρκωτικά και τους γιεγιέδες; Δεν είμαι βέβαιος. Δεν πρέπει να υποτιμάμε την βλακεία των χωροφυλάκων και των προϊσταμένων τους, αλλά ούτε και να την υπερτιμάμε.

Είμαι ωστόσο βέβαιος ότι δεν τους νοιάζει. Η κυβέρνηση αυτή έχει διαλύσει τις δομές απέναντι στην εξάρτηση, έχει φτιάξει έναν μικρό ΟΠΕΚΕΠΕ στη θέση τους και γενικά οι φασίστες δεν φημίζονται ότι νοιάζονται για τους αποκλεισμένους.

Και τι τους νοιάζει; Ο ηθικός πανικός. Κάθε φορά που επικρατεί ηθικός πανικός για οποιοδήποτε ζήτημα, η Ακροδεξιά και η ηλιθιότητα βγαίνουν κερδισμένες. Δεν έχει σημασία αν αφορά τα ναρκωτικά, τον νόμο και την τάξη, τις ποινές στα δικαστήρια, την "κάθαρση" από τους "διεφθαρμένους πολιτικούς" ή τα δίκαια του έθνους. Η πυξίδα είναι πάντα σταθερή, δείχνει προς αυτό που ονειρευόταν ο Ισπανός θεωρητικός του φασισμού Χιμένεθ - Καμαπαγιέρο, "ένα έθνος ψυχοπαθών".

Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζω ότι από την πλευρά μας πρέπει να είμαστε πάντα πολύ προσεκτικοί και εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τέτοιους πανικούς, ακόμα κι αν νομίζουμε ότι πρόσκαιρα μας εξυπηρετούν σε κάτι. Μια κοινωνία που εθίζεται στην ιδέα ότι ο νωτιαίος μυελός της είναι σημαντικότερης αξίας από τον εγκέφαλο της, αργά ή γρήγορα καταλήγει στον φασισμό. Οι Πλεύρηδες και οι Γεωργιάδηδες δεν είναι τίποτα ιδιοφυείς, αλλά αυτό το καταλαβαίνουν. Για αυτό και πάντα επιλέγουν μια συζήτηση στην οποία ο ηθικός πανικός να έχει σημαντικό ρόλο. Ξέρουν ότι παίζουν στην έδρα τους: στο γήπεδο της βλακείας.

Θέλω να πω, να πούμε όχι στα ναρκωτικά.

Αλλά ακόμα περισσότερο, να πούμε όχι στην ηλιθιότητα. Σκοτώνει το ίδιο και περισσότερο.