24 χρόνια μετά τη μεγάλη αδικία που υπέστη ο Μιχάλης Ρακιντζής στο διαγωνισμό της Eurovision, ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης αποφασίζει να φρεσκάρει το τραγούδι με νέο αίμα και να το βγάλει κυριολεκτικά στο δρόμο κάνοντας πράξη τον τίτλο του

Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης μας αγαπά όλους. Εκτός από τους κομμουνιστές - άνθρωπος είναι, δεν είναι και Θεός

Δείτε το συγκρότημα του Σπύρου – Άδωνι σε πλήρη ΔΡΑΣΗ 

του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη

Η απόφαση του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, του δικαστηρίου πλημμελημάτων στο οποίο η ανώτατη εισαγγελική αρχή της χώρας νόμιζε πως θα “παρκάρει” το σκάνδαλο των υποκλοπών με κατηγορίες κατά τεσσάρων ιδιωτών (και κανενός κρατικού αξιωματούχου), είναι ιστορική, όχι μόνο για την καταδίκη ούτε για τις ποινές. Ακόμα και με τη μετατροπή του “κατ’ εξακολούθηση” σε “κατά συρροή”, η ανώτατη έκτιση για τα πλημμελήματα δεν ξεπερνά τα οκτώ έτη (παρά την καμπάνα των 126 χρόνων για κάθε κατηγορούμενο). Και βέβαια η ποινική απαξία των πράξεων στο συγκεκριμένο σκάνδαλο υπερβαίνει κάθε πλημμεληματική ποινή.

Το μείζον της απόφασης έγκειται στη διαβίβαση των πρακτικών της δίκης στην Εισαγγελία για τη διερεύνηση αξιόποινων πράξεων και προσώπων που δεν είχαν διερευνηθεί, και σε κάθε περίπτωση για τα οποία δεν είχαν απαγγελθεί κατηγορίες από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Στα αδικήματα περιλαμβάνονται και τα κακουργήματα των άρθρων 146 και 148 του Ποινικού Κώδικα περί παραβίασης μυστικών της πολιτείας και κατασκοπείας. Κάποιοι νόμιζαν ότι τα συγκεκριμένα αδικήματα αφορούν μόνο κάποιους διασώστες προσφύγων και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αιγαίο. Τώρα, ο πρωτοδίκης που δίκασε την υπόθεση Νίκος Ασκιανάκης, μετά από πρόταση του Εισαγγελέα Δημήτρη Παυλίδη, επανεκκινεί τη διερεύνηση και την αποκαθιστά στις πραγματικές της διαστάσεις.

Ταπεινωμένοι από τη σημερινή απόφαση στέκουν περιέργως οι "δικαιωμένοι", οι – κατά το κατηγορητήριο – στόχοι των παρακολουθήσεων που όμως δεν έκαναν μήνυση και δεν παρέστησαν προς υποστήριξη της κατηγορίας, πιθανόν γιατί γνωρίζουν τους δράστες ή/και ήρθαν σε συνεννόηση μαζί τους.

Ξεχωρίζουν στον μακρύ κατάλογο:

- ο στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, τέως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

- ο Νίκος Δένδιας, τότε Υπουργός Εξωτερικών και νυν Υπουργός Εθνικής Άμυνας,

- ο Γιώργος Γεραπετρίτης, νυν Υπουργός Εξωτερικών,

- ο Άκης Σκέρτσος, νυν Υπουργός Επικρατείας,

- ο Μάκης Βορίδης, τέως Υπουργός Επικρατείας και Εσωτερικών,

- ο Κωστής Χατζηδάκης, νυν Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Οι απόντες από την ακροαματική διαδικασία θα κληθούν τώρα από την Εισαγγελία για να ερωτηθούν αν αντιλήφθησαν τη σε βάρος τους παρακολούθηση και αν υποπτεύονται τους πιθανούς δράστες τους οποίους θα κληθούν να κατονομάσουν.

Κόλαφος.

Και βέβαια, παρόμοια ταπείνωση μοιράζονται ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αχιλλέας Ζήσης και η τέως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη που υποβάθμισαν (τόσο κατά χαρακτηρισμό όσο και κατ’ άτομο) και αρχειοθέτησαν την υπόθεση όσον αφορά τους υψηλά ιστάμενους κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Ένας πρωτοδίκης τούς δίδαξε κάτι παραπάνω από μαθήματα Γενικού Ποινικού Δικαίου τρίτου εξαμήνου. Τους δίδαξε δίκαιο.

Αναντίλεκτο φιάσκο.

Τιμή σε όσες και όσους έδωσαν τη μάχη για να ξανανοίξει η υπόθεση, παθόντες, μάρτυρες, δικηγόρους, δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, απλούς πολίτες. Τιμή στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που το Α και το Β τμήμα του συνεδριάζει τιμητικά στις αίθουσες των θαρραλέων δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωίδη στο κτίριο 9 της παλιάς Σχολής Ευελπίδων.

Κανένα δικαστήριο δεν είναι “μικρό” όπως λέγεται. Τα δικαστήρια τα “μικραίνουν” ή τα “μεγαλώνουν” οι λειτουργοί τους.

Κύριε Μητσοτάκη και κύριε Δημητριάδη, έχετε το τεκμήριο της αθωότητας. Τα δικαιώματά σας θα γίνουν σεβαστά. Αλλά θα κληθείτε να λογοδοτήσετε. Η υπόθεση τώρα αρχίζει.

Οι υγειονομικοί εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον συνάδελφό τους, Δημήτρη Ζιαζιά, και συλλέγουν υπογραφές για την άμεση αποπομπή του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν : "Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει υπερβεί κάθε όριο στις απειλές, στην τοξικότητα, στην κατάχρηση εξουσίας. Δεν μας αξίζει σαν υγειονομικοί και κοινωνία η διαρκής τοξικότητα για να εξυπηρετούνται ιδιοτελή συμφέροντα.  Δεν μας αξίζει ένας τέτοιος υπουργός υγείας.  Να αποπεμφθεί άμεσα"

Ο σύνδεσμος για τη συλλογή υπογραφών εδώ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ

Δεν μας αξίζει να έχουμε για Υπουργό Υγείας τον Άδωνη Γεωργιάδη – Να αποπεμφθεί άμεσα

Είμαστε δίπλα στον συνάδελφό μας Δημήτρη Ζιαζιά που στοχοποιήθηκε με χυδαίο τρόπο από τον Υπουργό Υγείας Γεωργιάδη. Μετά από όλα αυτά, ο Άδωνης Γεωργιάδης δεν μπορεί να παραμείνει στη θέση του. Όχι μόνο επειδή είπε ψέματα για τον Δημήτρη Ζιαζιά, αλλά και επειδή έχει υπερβεί κάθε όριο στις απειλές, στην τοξικότητα, στην κατάχρηση εξουσίας.

Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι Υπουργός Υγείας – πρέπει να αποπεμφθεί άμεσα από τον πρωθυπουργό. Δεν μπορεί να είναι επικεφαλής στο υπουργείο υγείας ένας άνθρωπος που επιχειρεί την ηθική εξόντωση και σπίλωση εργαζομένων της δημόσιας υγείας και χαρακτηρίζει όσους αγωνίζονται ως «μέλη συμμορίας». Ένας άνθρωπος που δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να λέει ψέματα και να κατασκευάζει τερατολογίες, με στόχο την παραγωγή τοξικού ψηφιακού περιεχομένου.

Θα έπρεπε ήδη να του έχει απαγορευτεί δια βίου οποιαδήποτε επαφή με το Υπουργείο Υγείας γιατί στην πρώτη του θητεία έκλεισε νοσοκομεία (μεταξύ αυτών και νοσοκομεία εξειδικευμένα στα λοιμώδη νοσήματα), απέλυσε χιλιάδες εργαζόμενους, στραγγάλισε οικονομικά το ΕΣΥ, διέλυσε την Πρωτοβάθμια Υγεία. Έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την αποψίλωση της υγειονομικής άμυνας της χώρας που στοίχισε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές μέσα στην πανδημία. Ζωές που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί.

Στη δεύτερή του θητεία, κατάργησε τον θεμελιώδη νόμο του ΕΣΥ, γυρνώντας μας στην προ-Γεννηματά εποχή, νομιμοποίησε το φακελάκι με τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία και ιατρεία, εκχώρησε δημόσιες δομές σε ιδιώτες. Δεν διστάζει να λέει ψέματα ότι δήθεν διπλασίασε τις κρατικές δαπάνες υγείας, όταν επί υπουργίας του το μόνο που διπλασιάστηκε είναι ο τζίρος των ιδιωτικών θεραπευτηρίων. Ότι δήθεν αυξήθηκε το προσωπικό στο ΕΣΥ, ενώ η χώρα κατάκτησε πανευρωπαϊκές πρωτιές σε όλους τους δείκτες υγειονομικής εξαθλίωσης του πληθυσμού.

Η όξυνση που επιχειρεί σήμερα, στοχεύει στο να συνεχιστεί το έργο διάλυσης του ΕΣΥ, της απώλειας του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του, της ενίσχυσης του ιδιωτικού κεφαλαίου στην υγεία, χωρίς να ορθώνει κανείς ανάστημα. Ακόμα και τα εγκαίνια υγειονομικών δομών -πάντα με λεφτά των φορολογούμενων- που διαφημίζει, έχει ήδη συμφωνήσει να εκχωρηθούν στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες. 

Γιατροί, νοσηλευτές, υγειονομικοί από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν έχουμε άλλο δρόμο από αυτόν του αγώνα και της διεκδίκησης για να μείνει το ΕΣΥ όρθιο. Ξέρουμε ότι αν φύγει ο Γεωργιάδης, κάποιος άλλος θα συνεχίσει το έργο του. Όμως, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να φύγει.  Γιατί αν μείνει κι άλλο, δεν θα υπάρχει τίποτα να παραδώσει στο διάδοχό του, παρά καμένη γη. Αν καταφέρουμε να αποπεμφθεί θα πάρουμε μια τεράστια ανάσα για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

Καθημερινά συγκρούονται δύο κόσμοι. Απ’ τη μια, το αποκρουστικό πρόσωπο του Άδωνη Γεωργιάδη: Ψέματα, συκοφαντίες, ανέντιμες επιθέσεις, απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας. Απ’ την άλλη, το καθαρό, φωτεινό και αποφασιστικό πρόσωπο των γιατρών, νοσηλευτών και όλων των υγειονομικών που επιλέγουν με κόστος να υπηρετήσουν τη δημόσια υγεία.

Δεν μας αξίζει σαν υγειονομικοί και κοινωνία η διαρκής τοξικότητα για να εξυπηρετούνται ιδιοτελή συμφέροντα.  Δεν μας αξίζει ένας τέτοιος υπουργός υγείας.  Να αποπεμφθεί άμεσα.

Ο φετινός διαγωνισμός της Eurovision θα έχει πέντε χώρες λιγότερες σε σχέση με πέρυσι: την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ολλανδία, τη Σλοβενία και την Ισλανδία – σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ

Η Ελλάδα, όπως αναμενόταν με βάση την προκλητικά φιλοϊσραηλινή στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, θα λάβει μέρος στο διαγωνισμό με ένα τραγούδι που αναδείχθηκε μέσα από τη γνωστή διαδικασία ανυπόφορης ελαφρότητας και κάκιστης αισθητικής – που φέτος συνέβαλε σε αυτό και η παρουσία της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλυ Γκιλφόιλ

Την ώρα διεξαγωγής του τελικού διαγωνισμού, στις 15/02/26,  πραγματοποιήθηκε έξω από το χώρο διεξαγωγής μία συγκέντρωση διαμαρτυρίας, η οποία αγνοήθηκε πανηγυρικά. Ο Γιώργος Καπουτζίδης μάλιστα, ένας εκ των παρουσιαστών της βραδιάς, έδειξε έντονα την ενόχλησή του σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου. Είναι φαίνεται από αυτούς που κάποια ανθρώπινα δικαιώματα έχουν αξία και κάποια άλλα όχι

Το ευχάριστο πάντως είναι ότι – κάτω από το φόβο των αντιδράσεων και των διαμαρτυριών που κλιμακώνονται σε όλη την Ευρώπη - ακυρώνεται το Eurovision Live Tour 2026, ένας θεσμός που είχε ως σκοπό τη συντήρηση στην επιφάνεια του διαγωνισμού της Eurovision και την επιμήκυνση του χρόνου της εμπορικής εκμετάλλευσης του διαγωνισμού

Όπως σημειώνει σε σχετική του ανακοίνωση το BDS , ένα παγκόσμιο κίνημα που καλεί σε μποϊκοτάζ κάθε ενέργειας Ισραηλινών συμφερόντων :

Ακυρώνεται η ευρωπαϊκή περιοδεία Live Tour 2026!

Μια ακόμα νίκη του κινήματος μποϊκοτάζ της Eurovision λόγω της συμμετοχής του γενοκτόνου Ισραήλ!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεόρασης (EBU - European Broadcasting Union) ανακοίνωσε την ακύρωση της ευρωπαϊκής περιοδείας Eurovision Live Tour 2026, μιας σειράς ζωντανών συναυλιών που συνδέονταν με τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και είχαν προγραμματιστεί για τον εορτασμό της εβδομηκοστής επετείου του διαγωνισμού. Συναυλίες είχαν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν σε αρκετές μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2026, μετά την ολοκλήρωση της κύριας έκδοσης του διαγωνισμού στη Βιέννη τον Μάιο του ίδιου έτους.

H απόφαση ακύρωσης ελήφθη εν μέσω κλιμακούμενης πίεσης και εκστρατειών μποϊκοτάζ λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ, το οποίο εξακολουθεί να διαπράττει γενοκτονία και εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη, ισχυροποιεί το καθεστώς απαρτχάιντ και προχωρά στην προσάρτηση της Δυτικής όχθης εκτοπίζοντας με άγρια βία τον Παλαιστινιακό λαό.

Η ατιμωρησία και η στήριξη από τις ΗΠΑ και άλλα δυτικά κράτη που νομιμοποίησαν την προσχηματική “εκεχειρία” εξαχρειώνει όλο και περισσότερο τη δολοφονική μηχανή του Ισραήλ. Όμως το κίνημα μποϊκοτάζ δυναμώνει και σημειώνει νέες νίκες που συμβάλλουν στο διεθνές κίνημα για δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη! ?

Πέντε ευρωπαϊκές χώρες αποχώρησαν φέτος από την Eurovision: Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Σλοβενία και Ισλανδία. Εκατοντάδες καλλιτέχνες και σωματεία παίρνουν θέση υπέρ του μποϊκοτάζ. Το Nemo επέστρεψε το βραβείο που πήρε το 2024. Πληθαίνουν οι φωνές για τον αποκλεισμό του Ισραήλ. Στην Ελλάδα στις 15.02.26 πραγματοποιήθηκε μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το χώρο διεξαγωγής του τελικού διαγωνισμού. Στον απόηχο όλων αυτών είχαμε την ακύρωση του Eurovision Live Tour 2026.

Συνεχίζουμε δυναμικά!

Κανένα τραγούδι για τη γενοκτονία — με την Παλαιστίνη ως την ελευθερία!

Εδώ και τώρα μποϊκοτάζ, κυρώσεις — έξω το Ισραήλ απ’ τις διοργανώσεις!

Συνεχίζουμε τη συλλογή υπογραφών για την αποβολή του Ισραήλ από τη Eurovision https://shorturl.at/Ilhys

Η Κοινότητα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας μας χρειάζεται για την υλοποίηση ενός αυτοοργανωμένου και αυτοχρηματοδοτούμενου πλάνου συντήρησης και αποκατάστασης των κτηρίων των Προσφυγικών .

Για το σκοπό αυτό διοργανώνουν καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης και καλούν όσους πιστεύουν σε αυτό το εγχείρημα συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης να βοηθήσουν. Όποιος ενδιαφέρεται και μπορεί να βοηθήσει, μπορεί να μπει στον παρακάτω σύνδεσμο και να δώσει την προσφορά του. Στο σύνδεσμο αυτό μπορεί να δει χρήσιμες πληροφ ορίες για τις δομές βοήθειας που λειτουργούν στα κτήρια των Προσφυγικών

Όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση η Κοινότητα:

Η Κοινότητα γίνεται όλο και πιο δυνατή, αλλά το ίδιο ισχύει και για την κατάσταση καταστολής. Τα εταιρικά «megaprojects» και ο εξευγενισμός που πολιορκούν την Αθήνα έχουν θέσει τη γειτονιά στο επίκεντρο μιας ολοκληρωτικής επίθεσης που εξαπέλυσε το κράτος και το κεφάλαιο εναντίον της κοινωνίας στο σύνολό της. Το καλοκαίρι του 2025, η περιφέρεια ξεκίνησε κρυφά, μέσω σύμβασης, το σχέδιο εκκένωσης των τεσσάρων πρώτων μπλοκ της κοινότητας και ανακαίνισής τους στο πλαίσιο εξευγενισμού της περιοχής.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο η Κοινότητα μαζί με την επιτροπή #saveprosfygika και την ομάδα αλληλέγγυων μηχανικών και αρχιτεκτόνων που έχει συσταθεί σχεδιάζει και υλοποιεί  το δικό μας αυτοοργανωμένο και αυτοχρηματοδοτούμενα πλάνο συντήρησης και αποκατάστασης των κτηρίων των Προσφυγικών.

Βήμα προς βήμα, η αποκατάσταση θα καταστεί δυνατή με τη βοήθεια και την υποστήριξη όλων μας.

Με αυτήν την καμπάνια στοχεύουμε να συγκεντρώσουμε 20.000 ευρώ, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν στις άμεσες επερχόμενες εργασίες αποκατάστασης, οι οποίες αποτελούν το πρώτο μέρος της συνολικής ανακαίνισης.

Στα σχόλια το λινκ αν θέλετε να μας ενισχύσετε.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

#saveprosfygika

Ο Τάκης Πολίτης είναι Καθηγητής, πρώην Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Εδώ και πέντε μήνες ο Τάκης Πολίτης ζει στην Κούβα και εργάζεται στο πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα.

Στο παρακάτω κείμενο αναφέρει μερικά μόνο από τα πράγματα διεθνιστικής ανθρωπιστικής αλληλεγγύης που έχει επιδείξει κατά καιρούς αυτή η μικρή, αλλά τόσο περήφανη χώρα

Ως αντάλλαγμα, αυτή τη στιγμή το νησί της Κούβας βρίσκεται κυριολεκτικά περικυκλωμένο από αμερικανικά πολεμικά πλοία που εμποδίζουν την παροχή πετρελαίου στη χώρα, προσπαθώντας να την στραγγαλίσουν ενεργειακά

Αλήθεια, πού είναι το φιλότιμο και η αλληλεγγύη της Ιταλίας που τόσο πρόθυμα δέχτηκε τη γενναιόδωρη κουβανική βοήθεια όταν πληττόταν από τον Covid και τώρα αδιαφορεί εντελώς για τη θηλειά που έχουν βάλει οι Αμερικανοί στο λαιμό της χώρας;

Ακολουθεί το κείμενο του Τάκη Πολίτη 

--------------------------------------------------

2014-Έμπολα: Όταν ο Έμπολα εμφανίστηκε, και πολύ γρήγορα άρχισε να εξαπλώνεται στις χώρες της Δυτικής Αφρικής θερίζοντας καθημερινά δεκάδες ανθρώπους, όταν οι ισχυρές και προηγμένες χώρες του κόσμου εξαντλούσαν την συνεισφορά τους σε αποστολή ιατρικού και υγειονομικού υλικού, εκείνη την κρίσιμη πρώτη περίοδο της θανατηφόρας επιδημίας, η Κούβα πήρε μια απόφαση που καμία άλλη χώρα δεν τόλμησε να πάρει. Έστειλε πρώτη και την μεγαλύτερη κρατική ιατρική αποστολή.

Εκατοντάδες Κουβανοί και Κουβανές γιατροί και νοσηλευτές, στο πλαίσιο της Ταξιαρχίας Henry Reeve -μια εξειδικευμένη ομάδα ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας που ίδρυσε το 2005 ο Φιντέλ Κάστρο- έφτασαν εθελοντικά στη Γουινέα, τη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία για να σώσουν συνανθρώπους μας. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από τον ιό, όμως πολλαπλάσιες χιλιάδες άλλοι σώθηκαν από τις υπηρεσίες των Κουβανών γιατρών που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γύρισαν ποτέ στο νησί.

Σήμερα, στις τρεις προαναφερόμενες αφρικανικές χώρες, κλινικές έχουν πάρει ονόματα Κουβανών γιατρών που πέθαναν εκεί προσβεβλημένοι από τον ιό, προσφέροντας έμπρακτα και ανιδιοτελώς την αλληλεγγύη τους, θυσιάζοντας χωρίς κανένα δισταγμό την ίδια τους τη ζωή, βάζοντας την ανθρωπιά πάνω από όλα.

2020-Covid: Τον Μάρτιο ο Covid εμφανίστηκε στην Ευρώπη, το Μπέργκαμο έγινε η πόλη-αναφορά της σφοδρότητας της αρχικής φάσης της πανδημίας. Τον ίδιο μήνα κατέφθασαν στην Ιταλία -πριν από κάθε άλλη διεθνή αποστολή βοήθειας- δεκάδες Κουβανοί γιατροί εντατικολόγοι, λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι και εξειδικευμένοι νοσηλευτές μονάδων εντατικής θεραπείας της Ταξιαρχίας Henry Reeve. Επί μήνες έμειναν στο Μπέργκαμο προσφέροντας τις υπηρεσίες τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές μαζί με τους Ιταλούς συναδέλφους τους.

Τον ίδιο μήνα, τον Μάρτιο του 2020, το βρετανικό κρουαζιερόπλοιο MS Braemar, με 1000 περίπου επιβαίνοντες, βρισκόταν στην Καραϊβική με επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid. Καμιά χώρα δεν δεχόταν τον ελλιμενισμό του πλοίου και την ιατρική περίθαλψη των προσβληθέντων. Το έκανε μια χώρα που δεν ήταν καν στη διαδρομή του πλοίου, η Κούβα. Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι του Mariel, δυτικά της Αβάνα, ιατρική ομάδα με υψηλά πρωτόκολλα ασφαλείας παρέλαβε και περιέθαλψε σε πρώτο χρόνο τους ασθενείς πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 2021, όταν ο Covid έπληξε και το νησί, η χώρα -παρόλο που είχε ήδη αναπτύξει τα δικά της εμβόλια- αντιμετώπισε το πιο θανατηφόρο κύμα της πανδημίας λόγω έλλειψης συρίγγων εξ αιτίας του αμερικανικού εμπάργκο.

2026: Αυτήν την μικρή μοναδική χώρα, με την τεράστια ηθική αξία, με το μοναδικό της παράδειγμα ανιδιοτέλειας, με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που επανειλημμένα έχουν δείξει έμπρακτα ότι ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη δεν γνωρίζουν σύνορα, δεν επιλέγουν φυλή, θρησκεία και χρώμα, αλληλεγγύη που προσφέρουν απλόχερα στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, αυτό τον υπερήφανο λαό, προσπαθεί σήμερα η αμερικανική κυβέρνηση να στραγγαλίσει.

Στους δρόμους της Αβάνα και της Σάντα Κλάρα που περπατάω, στις κουβέντες που ανοίγω με απλούς ανθρώπους, η εικόνα αντοχής και αξιοπρέπειας αυτού του λαού είναι ξεκάθαρη στα μάτια μου.

Αλλά, πέρα από τις αντοχές του κουβανικού λαού, η δική μας υποχρέωση, η υποχρέωση όλων εμάς των δυτικών που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως δημοκράτες, είναι να βρούμε τρόπους να σταματήσουμε το σφίξιμο της θηλειάς γύρω από το λαιμό του κουβανικού λαού.

Όταν η Κούβα ασφυκτιά, μαζί της ασφυκτιά και η ανθρωπιά. Και την ανθρωπιά αυτού του κόσμου οφείλουμε να την σώσουμε.

Αριστερά: Δ.Ζιαζιάς, γιατρός παθολόγος στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας

Δεξιά: Α.Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας και πωλητής νανογιλέκων

Ο Δημήτρης Αλικάκος είναι αρχισυντάκτης των "Ellinika Ηoaxes". Τη φιλοκυβερνητική του θέση δεν την κρύβει – άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος της αποχώρησης του γνωστού συγγραφέα και μεταφραστή Νίκου Σαραντάκου από τη θέση του επιστημονικού συμβούλου των Ellinika Hoaxes,

Όπως είχε δηλώσει τότε ο Νίκος Σαραντάκος «όταν είσαι επικεφαλής μιας προσπάθειας που στόχο έχει τη διασφάλιση της αντικειμενικότητας, δεν μπορείς να εκφράζεσαι εναντίον πολιτικών δυνάμεων [σ.σ του ΣΥΡΙΖΑ] και μάλιστα με μεγάλη οξύτητα».

Αυτός όμως ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο η άποψή του Δημήτρη Αλικάκου για τον Άδωνι Γεωργιάδη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε μια μακροσκελή ανάρτηση στο fb, ο αρχισυντάκτης των Hellenic Hoaxes, αποδομεί την πολιτική πρακτική του Άδωνι Γεωργιάδη , μια πρακτική που στηρίζεται – όπως αναφέρει – στον τοξικό λόγο και στην παραπληροφόρηση. Μιλάει επίσης και για την απάτη με τα "θαυματουργά" νανογιλέκα που πουλούσε ο Γεωργιάδης στο μεσοδιάστημα μεταξύ των θητειών του ως Υπουργός Υγείας, αλλά και για τη στοχοποίηση εκ μέρους του αθώων ανθρώπων

Της ανάρτησης αυτής είχε προηγηθεί άρθρο στα Hellenic Hoaxes που καταρρίπτει τους ισχυρισμούς του Γεωργιάδη πως ο γιατρός Δ. Ζιαζιάς τον γρονθοκόπησε

Ακολουθεί το κείμενο του Δημήτρη Αλικάκου 

-------------------------------------------------------

Παρακολουθώ το φαινόμενο Γεωργιάδης χρόνια. Ο Άδωνις κάνει ό,τι μπορεί για να προκαλεί τους πολιτικούς αντιπάλους του με λόγο τοξικό και συχνά παραπληροφορώντας. Το κάνει τόσο συγκροτημένα και με τόση συνέπεια που είναι να απορεί κανείς: Γιατί το κάνει;

Γιατί αναπαράγει κάθε μπούρδα που βρίσκει μπροστά του; Γιατί, εν τέλει, φτάνει στο σημείο να στοχοποιεί ανθρώπους (αυτό για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό από το να σηκώσει μια fake φωτογραφία ή βίντεο -έχει δημοσιεύσει κάμποσα).

Αυτό το τελευταίο ήταν και ο λόγος να δουλέψαμε Κυριακή μαζί με την εξαιρετική δημοσιογράφο και fact checker Elena Vatala που έγραψε το άρθρο. https://www.ellinikahoaxes.gr/.../analysi-vinteo-den.../

Επανέρχομαι: Γιατί όμως το κάνει;

Η απάντηση είναι απλή και μου την έδωσε κάποτε ο ίδιος με κυνικό τρόπο όταν τον ρώτησα σχετικά, τη μία και μοναδική φορά που τον συνάντησα: «Δεν με νοιάζει. Εγώ επικοινωνώ με τους ψηφοφόρους μου με δεκάδες τουίτ την ημέρα. Αν τώρα κάποια από αυτά είναι fake τι να κάνουμε, δεν μπορώ να τα ελέγχω χάνοντας χρόνο. Ανεβάζω ό,τι βλέπω και συνολικά είμαι κερδισμένος»

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι είναι λάθος αυτή η στρατηγική επικοινωνίας (γιατί περί αυτού πρόκειται), αλλά τίποτα. Δεν ήθελε να καταλάβει.

Προσοχή. Δεν είναι αφελής, δεν πιστεύει απαραίτητα όλα αυτά που αναπαράγει. Απλά δεν τον νοιάζει αν είναι αλήθεια. Σημασία έχει να "γίνεται δουλειά" με τις συνεχείς αναρτήσεις του και να εξυπηρετείται ο στόχος της αποδόμησης του αντιπάλου στο ακροατήριο της λαϊκής δεξιάς στο οποίο απευθύνεται και επιθυμεί να συσπειρώνει.

Έλα όμως, που εκτός από σχετικά ανώδυνες fake ειδήσεις (φωτο και βίντεο που σηκώνει) βάζει στόχο και απλούς ανθρώπους. Και δεν είναι η πρώτη φορά τώρα με τον γιατρό που υποτίθεται τον γρονθοκόπησε.

Θυμάμαι μια ακόμα οδυνηρή στοχοποίηση ανθρώπου τον Σεπτέμβριο του 2017 (ναυάγιο του πλοίου “Αγία Ζώνη ΙΙ), όταν ο κ. Γεωργιάδης κατηγόρησε έναν χαμηλόμισθο απλό υπάλληλο της ναυτιλιακής εταιρίας ως «μέλος της ομάδας διαχείρισης του πλοίου», και έπεσε η μισή Ελλάδα να τον "φάει", χαρακτηρίζοντάς τον: «Στέλεχος-μέλος του Σύριζα» (τότε έψαχναν όλοι ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι της τεράστιας ρύπανσης στο Σαρωνικό)

Στην έρευνα, που έκανα ο ίδιος, δεν βρήκα καμία απόδειξη για τους παραπάνω ισχυρισμούς. Σε αυτό το άρθρο αποκαταστήσαμε την αλήθεια https://www.ellinikahoaxes.gr/.../09/17/navagio-agia-zoni-2/ με αποτέλεσμα ο Άδωνις να του ζητήσει δημόσια συγγνώμη. (Όσο για το θύμα που πέρασε έναν "εφιάλτη" (δική του λέξη), τον κ. Μάνθος Γ. δεν με ξεχνάει ποτέ και αυτό με συγκινεί)

Για τα Ελληνικά Hoaxes, και μένα προσωπικά που έχω την ευθύνη της ομάδας, η σπίλωση ανθρώπων, όπου κι αν ανήκουν, συνιστά ανήθικη πράξη και αιτία να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε εκείνη τη στιγμή και να ασχοληθούμε με αυτή.

Το ίδιο ανήθικη ήταν και η εκμετάλλευση συμπολιτών μας με τα περίφημα νανογιλέκα. Και σε αυτή την περίπτωση, με εξαντλητική έρευνα που κάναμε για τα γιλέκα-απάτη, το 2017, του τελειώσαμε τη μπίζνα. https://www.ellinikahoaxes.gr/2017/11/15/georgiadis-gileko/

Όσοι λοιπόν πέφτουν απ’ τα σύννεφα, έχοντας μνήμη χρυσόψαρου ή πιπιλώντας την καραμέλα της ακροδεξιάς και της ασόβαρης αριστεράς, λέγοντας «βρε μέχρι και τα κυβερνητικά HOAXES τον κατέρριψαν», προτείνω την φράση:

«Βρε ΜΟΝΟ τα Ελληνικά Hoaxes τον καταρρίπτουν σε μόνιμη βάση»

Αυτή είναι η αλήθεια.

Οι περισσότεροι τους αποκαλούν λαθρομετανάστες και θεωρούν ότι είναι εισβολείς. Κάποιοι άλλοι τους συμπονούν μεν, αλλά τους θεωρούν θύματα των διακινητών που εκμεταλλεύονται την ανάγκη τους και πλουτίζουν από αυτό.

Ενοχλημένοι ιδιαίτερα είναι οι κάτοικοι των νησιών που βρίσκονται απέναντι από τις τουρκικές ακτές. Γιατί το σημερινό δρομολόγιο προσφυγιάς είναι Τουρκία - Ελλάδα. Κάποτε όμως ήταν το ακριβώς αντίθετο. Από την Ελλάδα στην Τουρκία, με διακινητές, βάρκες, απωθήσεις, ναυάγια, πείνα και θάνατο

Οι αναλογίες είναι συγκλονιστικές και φέρνουν στην επιφάνεια μια ιστορική πραγματικότητα άγνωστη εν πολλοίς. Πως η προνομιακή θέση των νησιών που βρίσκονταν απέναντι από την ουδέτερη τότε Τουρκία σε σχέση με την ολοκληρωτικά ναζιστοκρατούμενη Ευρώπη έδινε την ευκαιρία σε πολλούς Έλληνες να αποτολμήσουν ένα –ακατανόητο για όσους δεν έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση - ταξίδι στο άγνωστο για να γλιτώσουν από την πείνα και τον πόλεμο. Ακριβώς σαν κι αυτό που κάνουν τώρα οι σημερινοί “λαθρομετανάστες”

Ο Σταύρος Τζίμας από την Καθημερινή, σε ένα άρθρο  του από το 2016, περιγράφει ένα τέτοιο ταξίδι, θυμίζοντας ότι η Ιστορία κάνει κύκλους. Κάποτε ήμασταν εμείς που βρεθήκαμε στην ανάγκη, τώρα είναι κάποιοι άλλοι και τίποτα δεν αποκλείει ότι θα ξαναβρεθούμε σε αυτή τη θέση – και θα πληρώνουμε διακινητές, θα δεχόμαστε δολοφονικές απωθήσεις, θα πνιγόμαστε στη θάλασσα.

Δυστυχώς, το μοναδικό πράγμα που φαίνεται πως μας διδάσκει η Ιστορία είναι πως εμείς οι άνθρωποι δεν διδασκόμαστε τίποτα από αυτήν

--------------------------------------

Η κηδεία έγινε καταμεσής του πελάγους. «Ένα παιδάκι από τα Καρδάμυλα ξεψύχησε. Ένας παπάς που ήταν πάνω στο καράβι τού διάβασε μια νεκρώσιμη ευχή και κατόπιν το πτώμα του ρίχθηκε στη θάλασσα…»

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη, 2 Απριλίου 1942, όταν μια μεγάλη ομάδα Χιωτών έφυγε νύχτα για την Τουρκία με βάρκες. Ο πόλεμος και η πείνα τούς εξώθησαν σε φυγή «απέναντι» και από εκεί για τη Μέση Ανατολή.

Φθάνοντας στις τουρκικές ακτές στη Σμύρνη, οι τουρκικές αρχές τούς έβαλαν σε ένα λαθρεμπορικό καράβι με προορισμό την Κύπρο. Τριακόσια άτομα για πέντε ολόκληρα μερόνυχτα έπλεαν κάτω από δύσκολες συνθήκες προς το νησί της Αφροδίτης.

Πόσα άλλα παιδιά και πόσοι μεγαλύτεροι πέθαναν ή πνίγηκαν σε τέτοια ταξίδια απελπισίας;

Εβδομήντα χρόνια και πλέον μετά, σαν να μην άλλαξε τίποτα. Οι μαρτυρίες Ελλήνων οι οποίοι βίωσαν το δράμα της προσφυγιάς, καθώς αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για να σωθούν, δεν διαφέρουν από αυτά που ζούμε, αντιστρόφως σήμερα, στις ίδιες θάλασσες, με θύματα πρόσφυγες και μετανάστες από περιοχές που την εποχή εκείνη βρέθηκαν σε ρόλο «οικοδεσπότη», όπως η Ελλάδα τώρα.

Αφηγήσεις που κατέγραψαν ντόπιοι ερευνητές, καταθέσεις κάποιων από τους ελάχιστους εν ζωή προσφύγων τότε στην «Κ», αλλά και αποκαλυπτικές εκθέσεις διπλωματικών υπηρεσιών που καταχωρίζονται, μεταξύ άλλων, στο υπό έκδοση βιβλίο με τίτλο «Τα παιδιά του Οδυσσέα» (Ψυχογιός) του αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ κ. Ιάκωβου Μιχαηλίδη, συνθέτουν την εικόνα μιας τραγωδίας, με βάρκες, λαθρεμπόρους, μπαξίσια, ναυάγια, πείνα και θάνατο, πολύ θάνατο.   

Ο Γιώργος Μαραβέλης από την Καλλιμασιά της Χίου περιέγραψε αργότερα την περιπέτειά του.

«Ξεκινήσαμε από το Βότοπο με τα τρία παιδιά και τη γυναίκα μου. Η βάρκα του Μπελλέ ήταν γεμάτη. Για εισιτήρια του έδωκα τα σπαρμένα χωράφια που κρατούσα.

Μόλις βγήκαμε στην Τουρκία σ’ ένα παραθαλάσσιο σημείο, ήρθαν άλλες τρεις βάρκες με κόσμο. Εκεί μας πήραν μυρωδιά οι Τούρκοι. Φώναξαν τους βαρκάρηδες, τους έβγαλαν τα παπούτσια και τους χτυπούσαν στις πατούσες (σ.σ. φάλαγγα ). “Φτάνει πια”, φώναζαν οι βαρκάρηδες. Τους ακούγαμε. Οι Τούρκοι μάς ξανάβαλαν στις βάρκες για να γυρίσουμε πίσω. Ευτυχώς εκείνη τη νύχτα ήταν μπουνάτσα. Το νερό ήταν τέσσερα δάχτυλα κάτω απ’ τη βάρκα. Και λίγο κύμα να ‘χε θα πνιγόμαστε. Εβγήκαμε πίσω στο νησί, βρεγμένοι έως τα μπούνια και ήρθαμε με τα πόδια στο χωριό. Η πείνα όμως ήταν αβάσταγη. Γι’ αυτό έκαμα και δεύτερη απόπειρα. Επλέρωσα το βαρκάρη και του ‘πα “να με πας να με ‘φήκεις, όσο πιο μακριά μπορείς”. Νύχτα πάλι φτάσαμε σ’ ένα μέρος. Μισοκολύμπησα, έβαλα στον ώμο έναν έναν τους άλλους και τους ήβγαλα στη στεριά. Το πρωί μας βρήκαν οι Τούρκοι, άλλα αυτή τη φορά δεν μας έστειλαν πίσω. Μείναμε έξι μήνες στην Τουρκία και από εκεί πήγαμε στη Συρία και στη συνέχεια στο Κονγκό»

Ο κ. Δημήτρης Μελαχροινούδης, από τη Χίο, που έχει καταγράψει σε βιβλίο αφηγήσεις συγχωριανών του, λέει στην «Κ» πως «οι άνθρωποι τότε πέθαιναν από την πείνα, αναγκάζονταν να φύγουν για την απέναντι στεριά αναζητώντας κάτι καλύτερο. Η διακίνηση γινόταν με βάρκες και, για να φύγουν, έπρεπε να πληρώσουν κάποιο ποσό. Έδιναν ό,τι μπορούσαν, ένας έδωσε το χωράφι που καλλιεργούσε. Μερικοί ντόπιοι αγόραζαν βάρκες γι’ αυτή τη δουλειά».

Καθώς οι τουρκικές αρχές έστελναν πίσω ψαροκάικα και βάρκες με πρόσφυγες, ανάμεσά τους Άγγλοι και Έλληνες αξιωματικοί που έφευγαν για τη Μέση Ανατολή, η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα προέβαινε σε διαβήματα προς την τουρκική κυβέρνηση, ενώ επιδίωκε τη συνδρομή της  Intelligence Service, αλλά και… τη βοήθεια Τούρκων λαθρεμπόρων. Σε έκθεσή του προς το υπουργείο Στρατιωτικών στην Αθήνα, στις 8 Δεκεμβρίου 1941, με αριθμό πρωτοκόλλου 361, ο τότε στρατιωτικός ακόλουθος Βασίλειος Αποκορίτης ανέφερε ότι συναντήθηκε ο ίδιος με Τούρκους λαθρεμπόρους, οι οποίοι τον βοήθησαν να καταστρώσει ένα σχέδιο διαφυγής. Σύμφωνα με το σχέδιο, θα ναυλώνονταν από τις ελληνικές αρχές πλοία έως πενήντα τόνων, με τουρκική σημαία και πλοιάρχους Τούρκους λαθρέμπορους, οι οποίοι θα φρόντιζαν για την ασφαλή μεταφορά των προσφύγων από τα ελληνικά νησιά, ιδιαίτερα τη Χίο και τη Σάμο, στην Κύπρο.

Τα πλοία θα ταξίδευαν με κανονικά έγγραφα για την εκτέλεση δήθεν εμπορίου μεταξύ Σμύρνης και Μερσίνας. Ως εκ τούτου, θα αναχωρούσαν από τη Σμύρνη και, αντί να κατευθυνθούν στη Μερσίνα, θα πήγαιναν αρχικά στη Σάμο και τη Χίο, όπου θα επιβίβαζαν όσους ήθελαν να διαφύγουν. Ακολούθως θα κατευθύνονταν στην Κύπρο, όπου θα τους περίμεναν οι αγγλικές αρχές. Η συγκεκριμένη «εμπορική» δραστηριότητα θα απέφερε στους λαθρεμπόρους και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως αντίτιμο της συμμετοχής τους στην όλη επιχείρηση.

Ο Χρήστος Κάργας από τα Θυμιανά της Χίου αφηγήθηκε την τραγική ιστορία της οικογένειάς του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι γονείς του και τα δυο μικρά του αδέλφια από τη Σμύρνη, όπου είχαν καταφύγει με βάρκες, πλήρωσαν και μπήκαν σε ένα καράβι με προορισμό την Κύπρο. Όμως το καράβι προσέκρουσε σε ξέρα και βυθίστηκε, με αποτέλεσμα να πνιγούν και τα τέσσερα μέλη της οικογένειάς του. Μαζί τους επέβαιναν και πάνω από εκατό άλλοι πρόσφυγες. Οι γερμανικές αρχές κρατούσαν ακινητοποιημένες τη νύχτα τις βάρκες, όμως οι διακινητές είχαν κάποιες εφεδρικές κρυμμένες, και έτσι μετέφεραν κόσμο.

«Φύγαμε νύχτα με τους γονείς μου, τους θείους μου και άλλους συντοπίτες με βάρκα που κινούνταν με ενάμιση κουπί. Βγήκαμε στην ακτή, ανάψαμε φωτιά και την άλλη μέρα οι Τούρκοι μάς πήγαν σ’ ένα σπίτι. Φοβόμουν πολύ, είχε κύμα, ευτυχώς γλιτώσαμε», αφηγείται στην «Κ» η κ. Μαριάνθη Ανδρεάδη. Τότε ήταν έξι ετών… 

Βρισκόμαστε μία εβδομάδα πριν από την τραγική επέτειο των Τεμπών. Και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε, ας θυμηθούμε την συγκλονιστική μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την σύγκρουση, μέσα από μια συνέντευξη που έδωσε πριν από ένα χρόνο στην Deutcshe Welle και τη Μαρία Ρηγούτσου

-------------------------------------------------------------------

Η συνάντηση με την κυρία Βασιλική Κόκκαλη έγινε στο σπίτι της κόρης της σε ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης. Χειμαρρώδης και οργισμένη, με έναν λόγο σαφή και δομημένο. «Κανείς δεν μπορεί να με κοροϊδέψει εμένα, γιατί τα έζησα», λέει και συμπληρώνει με πικρία πως «μου στέρησαν μια μεγάλη χαρά που είχα: το διάβασμα».

Η Βασιλική Κόκκαλη έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά την όρασή της. Ακόμα, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με τα πόδια της και τη σπονδυλική στήλη, ενώ καταστράφηκε το διάφραγμα στη μύτη.

Παρόλο που βρισκόταν στο βαγόνι 3 την ώρα του δυστυχήματος και είδε και έζησε όσα τραγικά συνέβησαν εκείνο το βράδυ, δεν την κάλεσαν για κατάθεση. Παίρνοντας η ίδια την πρωτοβουλία και μέσω του δικηγόρου της ανάγκασε τις αρχές τελικά να την καλέσουν για κατάθεση.

Είμαι η Βασιλική Κόκκαλη, συνταξιούχος. Είμαι μία εκ των επιζώντων. Βρισκόμουν στο τρίτο βαγόνι. Ταξίδευα. Δεν καθόμουνα στη θέση στην οποία έγραφε το εισιτήριό μου. Είχα πάει λίγο πιο πίσω, γιατί βρήκα πρίζα για να φορτίσω το κινητό μου. Δεν πρόλαβα στην ουσία να καθίσω στο κάθισμά μου, έβγαλα το παλτό μου και ετοιμαζόμουν να πάρω την κόρη μου τηλέφωνο για να της πω ότι θα καθυστερήσουμε. Με το που ξεκινάει το τρένο, σε πολύ λίγο χρόνο, φεύγω με δύναμη στο απέναντι κάθισμα. «Τι είναι αυτό;», σκέφτηκα. Επανέρχομαι στη θέση μου. Δεν προλαβαίνω να ακουμπήσω την πλάτη μου. Έρχεται δεύτερο φρενάρισμα. Ξανά φεύγω πάλι μπροστά. Επανέρχομαι. Και τρίτο φρενάρισμα. Στο τρίτο φρενάρισμα έφυγα με το κεφάλι και βρέθηκα έξω στο χώμα, εγκλωβισμένη. Ήμουνα ανάσκελα, έβλεπα το βαγόνι που καιγόταν με τα παιδιά. Εγώ παρέμεινα εγκλωβισμένη εκεί, αλλά και άλλοι. Ήταν η Ιφιγένεια Μήτσκα, το κοριτσάκι από τα Γιαννιτσά. Κάποια στιγμή με ρώτησε «Θα βγούμε;». Λέω «κοριτσάκι μου, θα βγούμε, θα έρθει βοήθεια. Δεν μπορεί σε ένα τέτοιο δυστύχημα να μην εμφανιστεί βοήθεια». Εμένα ήρθαν δύο φοιτητές και με βοηθήσανε, τράβηξαν πράγματα, αυτοί με σήκωσαν. Άρχισα να ψάχνω το κινητό μου, γιατί ήταν σκοτάδι. Το βαγόνι είχε διαλυθεί εντελώς. Δεν υπήρχε. Στην ουσία δεν μπορούσες να περπατήσεις. Έφευγες με την κλίση που είχε πάρει, έφευγες κάτω… Έβαλα έναν φοιτητή και έσπασε το παράθυρο, το μικρό που είναι τελευταίο στο βαγόνι πίσω-πίσω και λέω θα τους βγάζουμε από δω, θα μείνω κι εγώ, δεν θα κατέβω, θα βοηθάω με τον φακό μου, κάτι άλλο δεν μπορώ να κάνω.

Πότε ήρθαν τα σωστικά συνεργεία;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ήρθαν. Πρέπει να έμεινα 35 με 40 λεπτά μέσα στο βαγόνι. Μέσα στο βαγόνι δεν μπορούσες να πάρεις αναπνοή. Ήταν απίστευτη η οσμή. Δεν ήτανε μυρωδιά φωτιάς, δεν είχε να κάνει αυτό με τη συνηθισμένη φωτιά, με βαλίτσες που καίγονται, με πλαστικά, με καλώδια. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν χημικό, δηλαδή ένιωθες να καίγεται το εσωτερικό σου. Ήταν απίστευτο. Κι επειδή εγώ έχω ήδη πρόβλημα με αλλεργίες στο αναπνευστικό από παιδί, έμεινα και έβγαζα το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο για να βοηθήσω με τον φακό. Έπαιρνα αναπνοή και το ξαναέβαζα μέσα. Δεν άντεχα άλλο. Κάποια στιγμή είπα: «Παιδιά εγώ τέλος, αν παραμείνω άλλα πέντε λεπτά, θα μείνω κι εγώ με τους υπόλοιπους εδώ μέσα»

Κάποια στιγμή όμως ήρθαν σωστικά συνεργεία, σωστά;

Όταν κατέβηκα εγώ, μετά από 40 λεπτά περίπου, κάτω από το βαγόνι, γιατί δεν άντεχα άλλο μέσα, με πλησίασε ένας ο οποίος φορούσε ένα παντελόνι με διακριτικά κάτω, φωσφοριζέ μπλε, μπλε με κίτρινο. Δεν είχε τίποτε μαζί του. Ούτε φορεία, ούτε εξοπλισμό. Τίποτε. Ένας. Αυτός λοιπόν ήρθε λες και πήγαινε εκδρομή, ας πούμε. Μου λέει «Να σας βοηθήσω να ανεβείτε στον δρόμο;». Λέω «Εμένα; Όχι». «Εγώ», λέω, «βγήκα, μπείτε μέσα. Μέσα υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δύο, το λιγότερο τρεις επιζώντες, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι». Και το παράπονό μου ακόμη και σήμερα είναι ότι δεν υπήρξε βοήθεια. Εγώ μπορώ να δεχτώ, ας πούμε, ότι το δυστύχημα ήταν ανθρώπινο λάθος, να το πω κι έτσι, που δεν ήταν ανθρώπινο λάθος με όλες αυτές τις παραλείψεις, έτσι; Αλλά ας πούμε ότι αυτό ήταν ανθρώπινο λάθος, η συνέχεια; Αυτό το δυστύχημα ήταν ένα συνεχόμενο έγκλημα.

Και θέλω να πω και κάτι ακόμα πάνω σε αυτό. Έβγαιναν οι επιζώντες για να ανέβουν στον δρόμο από τη μεριά που ήταν οι γραμμές - κάποιοι βγήκανε και από την άλλη πλευρά από τα χωράφια - και οι διασώστες δεν κατέβαιναν να τους βοηθήσουν, τους πετάγανε σκοινιά να σκαρφαλώσουν. Μάλιστα κάποιος μου είπε ότι τους δίνανε και φορεία-σκαφάκια για να βάλουν πάνω τραυματίες. Τραγικό. Δηλαδή δεν κατέβαιναν αυτοί που έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους και κάνανε τη δουλειά τη δική τους οι φοιτητές. Δηλαδή τον ρόλο του διασώστη τον είχαν οι φοιτητές.

Εργασίες διάσωσης στο σημείο της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη.Εικόνα: George Kidonas/InTime News/AP/picture alliance

Κάνοντας τον απολογισμό τώρα, δύο χρόνια μετά, τι θα λέγατε; Πώς το βιώσατε αυτά τα δύο χρόνια;

Πάρα πολύ δύσκολα. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε, με την έννοια του ότι άφησαν ανθρώπους να πεθάνουν αβοήθητοι. Αυτή η κοπέλα που ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη.

Γιατί το λέτε αυτό;

Θα σας πω. Αυτή η κοπέλα η οποία ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη, η Ιφιγένεια, και θα έχω και θα το λέω και θα το φωνάζω μέχρι να πεθάνω. Η κοπέλα ζούσε. Μπήκε ο φίλος της με ένα παιδί του Εμπορικού Ναυτικού και την απεγκλώβισαν από το σημείο που ήταν εγκλωβισμένη. Τράβηξαν λαμαρίνες. Το βγάλανε το κορίτσι και το πήγανε στα παράθυρα, εκεί που κατεβαίναμε εμείς. Αλλά επειδή ήταν πολύ μεγάλο το ύψος και η κοπέλα είχε χάσει τις αισθήσεις της, τη βάλανε δίπλα στα παράθυρα και ζήτησαν βοήθεια. Βγήκαν έξω και ζήτησαν βοήθεια για να την απεγκλωβίσουν. Μόνο που δεν πήγανε ποτέ. Η κοπέλα βρέθηκε δύο μέρες μετά. Γιατί να βρεθεί δύο μέρες μετά; Έπρεπε να πάει ειδική μονάδα. Πώς να βγάλεις ένα κορίτσι, το οποίο δεν έχει τις αισθήσεις του, από ένα παραθυράκι χωρίς εξοπλισμό, χωρίς τίποτε. Τέσσερα μέτρα ύψος από το σημείο που είχε γείρει το βαγόνι, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βγεις από την άλλη μεριά του βαγονιού 3.

Από εκεί και πέρα το κράτος πώς σας βοήθησε; Είχατε ψυχολογική υποστήριξη; Είχατε οικονομική υποστήριξη;

Δεν είχαμε. Δεν είχαμε βοήθεια. Και όχι μόνο δεν είχαμε βοήθεια. Μας έχουν δημιουργήσει και ένα σωρό εμπόδια και προβλήματα. Γιατί δηλαδή εγώ προσπαθώ μήνες τώρα να πάρω γνωματεύσεις, να τις δώσω στον ανακριτή μήνες τώρα. Γνωματεύσεις για τον τραυματισμό μου. Προσπαθώ να πάρω γνωμάτευση από την ομάδα ψυχοθεραπείας που είχαμε. Εκείνο το βράδυ μας βλέπανε οι ειδικευόμενοι. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι είχα χτυπήσει στο κεφάλι και πολλά άλλα. Στα πόδια, στη σπονδυλική στήλη.

Ψυχολογική υποστήριξη δεν είχατε;

Είχαμε τους πρώτους μήνες. Αυτό, και έκριναν κάποια στιγμή στους πέντε μήνες, δεν θυμάμαι τώρα πέντε, πεντέμισι μήνες, ότι πλέον λήγει το πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται άλλο αυτό και το σταματήσανε. Μετά ο καθένας μόνος του αν μπορεί να πληρώνει ψυχολόγο. Του δικαιολογούν μέχρι 200 ευρώ τον μήνα. Αλλά ρωτάνε αν έχουμε να τα δώσουμε, με τόσες υποχρεώσεις;

Ας πάμε τώρα στο κομμάτι το πιο νομικό. Πόσον καιρό μετά σας κάλεσαν για κατάθεση;

Δεν μας κάλεσαν ποτέ για κατάθεση. Είχαν καλέσει δύο μόνο από τους επιζώντες, με τους οποίους τύγχανε να είμαστε στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας, αυτούς τους δύο. Και τέλος. Και ειδικά ας πούμε από το βαγόνι 3, που ήταν από τα πρώτα βαγόνια που θα μπορούσαν να πάρουν αξιόλογες μαρτυρίες, δεν καλέσανε κανέναν.

Πώς ξέρετε ότι δεν τους καλέσανε;

Οι δικηγόροι βλέπουν τις δικογραφίες, δεν τους καλέσανε. Εγώ έμαθα ότι πάει να κλείσει εσπευσμένα ο φάκελος της προανακριτικής. Και 12 η ώρα τη νύχτα είπα στον δικηγόρο μου ότι εγώ θα δώσω κατάθεση. Όπως και να έχει δηλαδή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην δώσω κατάθεση. Δεν πήγα να τους πω ότι θέλω να καταθέσω. Πήγα σε ένα ίντερνετ-καφέ, γιατί δεν είχα ίντερνετ. Έκανα μία υπεύθυνη δήλωση, πώς το λένε, μέσω gov.gr, που θεωρείται επίσημο έγγραφο. Την έστειλα με e-mail το ίδιο βράδυ στον δικηγόρο και την επόμενη μέρα την πήγε ο δικηγόρος στον εφέτη ανακριτή, οπότε αναγκάστηκε μετά να με καλέσει.

Δηλαδή ήταν δική σας η πρωτοβουλία;

Ναι, ναι, ναι, όπως πρωτοβουλία ήταν και άλλων παιδιών, τα οποία ακόμη δεν τα έχει καλέσει για κατάθεση.

Γιατί; Πού το αποδίδετε αυτό;

Είναι αδιαφορία. Στο ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι. Ναι, το πιθανότερο είναι ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι.

Τι νομίζετε ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν;

Δεν υπάρχει περίπτωση μια τέτοια έκρηξη, μια τέτοια φωτιά να οφείλεται ούτε σε λαδάκια που λένε αυτοί, ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Και γιατί το λέω; Γιατί όταν κατέβηκα εγώ από το βαγόνι, τριάντα πέντε λεπτά μετά, ήρθε ένα παλικάρι, από το μπροστινό μέρος του τρένου. Το παλικάρι αποδείχτηκε ότι πέθανε μετά, στην πορεία. Γλίτωσε τις συγκρούσεις, γλίτωσε την πρώτη φωτιά. Έτρεχε από τα πρώτα βαγόνια προς το 3 πανικόβλητος και ζητούσε βοήθεια για το κορίτσι του. Έλεγε «Η κοπέλα μου έχει χτυπήσει σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με, δεν είχε έρθει διασώστης», έλεγε. Δεν είχε έρθει διασώστης, δεν είχε έρθει κανείς. Γύρισε ξανά το παιδί πίσω τρέχοντας. Δεν είχε κάτι. Δεν φαινόταν να είναι τραυματισμένος.

Βγήκανε κι από το βαγόνι 2, βγήκανε κι από το βαγόνι 1, γλίτωσαν. Βγήκανε πάρα πολλοί άνθρωποι, γιατί άνοιξε τρύπα και πέρασαν από κάτω. Δηλαδή με τη σύγκρουση και με την έκρηξη που έγινε άνοιξε τρύπα κάτω στο πάτωμα και πέρναγαν από κάτω, και από το κυλικείο γλίτωσαν.

Αλλά αυτό που λέω τώρα είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήρθε, ζήτησε βοήθεια που απαιτεί κάποιον χρόνο αυτό για να διασχίσεις την απόσταση από τα πρώτα βαγόνια, να έρθεις πίσω. Ήρθε τρέχοντας και ζήτησε βοήθεια. Έφυγε, γύρισε πίσω. Επίσης τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να βλέπω, δεν ήθελα να ανοίγω τηλεόραση, δεν ήθελα να έχω επαφή με το αντικείμενο και περίπου 10 μέρες μετά άνοιξα τηλεόραση και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τον άνθρωπο αυτόν στους νεκρούς, και μάλιστα απανθρακωμένο. Και λέω, «Δεν γίνεται ρε παιδιά», λέω στην κόρη μου, «όχι, όχι, όχι», της λέω. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάηκε, και αυτός τελικά βρέθηκε έξω από το τρένο μετά την έκρηξη.

Το καταθέσατε αυτό;

Όταν το είπα στον εφέτη ανακριτή, μου λέει «Όχι, τι είναι αυτά, είστε σίγουρη;». Όπως μου είπε και «με την Ιφιγένεια μιλούσες μαζί της, αλλά αυτή πέθανε», μου λέει «από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα». «Όχι, δεν πέθανε από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα», του λέω. «Τώρα, βγάλτε μου την ιατροδικαστική έκθεση της κοπέλας και πείτε μου από τι πέθανε; Έχω δικαίωμα να μάθω». Και όταν έβγαλε την ιατροδικαστική, μετά από μεγάλη πίεση, γυρίζει και μου λέει ότι πέθανε «από εσωτερική αιμορραγία». «Μπράβο», λέω, «την αφήσανε να πεθάνει; Τα θερμά μου συγχαρητήρια». «Εγώ», λέω, «ξέρω από τι πέθανε η κοπέλα». Δεν ήξερα τα αίτια, αλλά ξέρω σίγουρα ότι δεν πέθανε ακαριαία. Ξέρω σίγουρα ότι ζούσε δύο ώρες μετά. Και αν υπήρχε άμεση επέμβαση των σωστικών συνεργείων, η κοπέλα ίσως να ζούσε.

Μου είπατε κάποια στιγμή, εκτός ηχογράφησης, ότι τα συμπεράσματά σας βασίζονται στην κοινή λογική

Ποια είναι αυτή η κοινή λογική; Ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος που λέγαμε προηγουμένως πως ήρθε να ζητήσει βοήθεια για την κοπέλα του και ήταν ζωντανός και ο οποίος βγήκε από το τρένο, να βρεθεί απανθρακωμένος έξω από το τρένο ώρα μετά. Ναι, σίγουρα υπήρξε αναζωπύρωση, αλλά αυτή δεν μπορεί να την δημιουργήσουν τα έλαια σιλικόνης. Η λογική αυτό λέει.

Δύο χρόνια ταλαιπωρείστε αφάνταστα. Πού βρίσκετε αυτή τη δύναμη να μιλάτε και να παλεύετε έτσι;

Μαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα ΤέμπηΜαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη

Εγώ προσωπικά είμαι θυμωμένη. Απίστευτα θυμωμένη. Δεν μου έχει φύγει ο θυμός ούτε για πέντε λεπτά και δεν θέλω να μου φύγει. Θέλω κάποιος να πληρώσει γι' αυτό. Δεν γίνεται δηλαδή να γίνεται κάτι τόσο τραγικό και να βγαίνουν να μας κοροϊδεύουν - γιατί μας κοροϊδεύουν. Ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί; Δεν γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βγαίνουν στην τηλεόραση και να με κοροϊδεύουν, γιατί ήμουν εκεί, τα είδα, τα έζησα. Δεν μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει.

Πώς σας κοροϊδεύουν;

Αυτό που μου κακοφαίνεται πιο πολύ είναι το γεγονός που λένε ότι δεν υπήρξε κανένα περίεργο υλικό. Είχε μια μυρωδιά ο χώρος. Τι να πω τώρα, πώς ήταν τα παλιά καθαριστήρια που έμπαινες μέσα και μύριζαν. Ναι, αυτό το πράγμα 100-200 φορές πάνω. Δηλαδή πνιγόμουν, δεν μπορούσες να ανασάνεις.  Επίσης ένα σημάδι που έχω εδώ και άλλο ένα μεγάλο που έχω στην κοιλιακή δεν ήταν εγκαύματα φωτιάς γιατί τα ρούχα μου ήταν άθικτα. Τα ρούχα μου δεν είχαν πάθει κάτι.

Σας έκαψε δηλαδή το δέρμα και όχι τα ρούχα;

Ναι. Ήταν κάτω από το ρούχο. Και να φανταστείς ότι φορούσα φανελάκι, πουλοβεράκι. Ήταν χειμώνας...  Τα ρούχα μου ήταν άθικτα και είχα αυτό το σημάδι εδώ πάνω, το οποίο υποχώρησε κάπως γιατί μου έκανε τελικά μια θεραπεία μια δερματολόγος στο Παπανικολάου. Αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα. Είχε ασπρίσει όλο και ήταν σκληρό από πάνω και ήταν ενοχλητικό. Δεν πόναγε. Στην ουσία ποτέ δεν με πόνεσε αυτό το πράγμα. Ήταν περίεργο απλά, αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα.

Υπάρχει κάτι που θέλετε ιδιαιτέρως να ακουστεί μέσω της συνέντευξής σας;

Κάποια στιγμή, αν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει όλο αυτό, δηλαδή να υπάρξουν ασφαλείς συγκοινωνίες, να υπάρξει καλή κοινωνική ασφάλιση, οι επόμενοι θα είμαστε εμείς, ίσως τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε άλλο. Και ειλικρινά κάτι που είχα πει μετά το δυστύχημα και συνεχίζω και το λέω ακόμη είναι ότι ντρέπομαι. Ντρέπομαι, γιατί ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που επιτρέψαμε σε όλους αυτούς να κάνουν τέτοια έκτροπα. Ντρέπομαι. Δεν κάναμε τίποτε. Δυστυχώς, δεν κάναμε τίποτε να προλάβουμε. Επαναπαυθήκαμε. Καθίσαμε στον καναπέ μας. Ωραίοι, άνετοι όλοι, κι εγώ μέσα. Αυτή την Ελλάδα θα κληροδοτήσουμε.

Ένα από τα μέτρα για τα οποία επαίρεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ότι διέγραψε 300.000 περίπου μη ενεργούς φοιτητές από τα Μητρώα των Σχολών τους. Σαν αυτοί οι φοιτητές να επιβάρυναν με οποιονδήποτε τρόπο τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις διάφορες δυσκολίες που μπορεί να τύχουν στη ζωή ενός φοιτητή και να τον κάνουν να διακόψει για ένα μικρό ή και μεγάλο διάστημα τις σπουδές του

Ένα τέτοιο παράδειγμα φοιτητή είναι αυτό του Άδωνι Γεωργιάδη, του σημερινού Υπουργού Υγείας, ο οποίος αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ το 2003, δηλαδή 13 χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο

Το πώς γίνεται να είναι Υπουργός Υγείας ένας απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας ο οποίος επιπλέον διαφήμιζε και πουλούσε νανογιλέκα, είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Ίσως να θέλει η κυβέρνηση να μας δείξει ότι σε λίγο η Δημόσια Υγεία θα είναι Ιστορία μακρινή και αντικείμενο Αρχαιολόγων και πως καλό θα είναι να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας – έστω και placebo

Ας αφήσουμε όμως τις αυθαίρετες ερμηνείες και ας επικεντρωθούμε στο θέμα μας. Στο ότι δηλαδή ο άνθρωπος αυτός πήρε πτυχίο μετά από 13 ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτησή του από το Λύκειο – υπήρξε δηλαδή και αυτός ένας αιώνιος φοιτητής, ο οποίος με το σημερινό νόμο θα διαγραφόταν από τη Σχολή του και δεν θα έπαιρνε ποτέ πτυχίο.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο ήταν δεκαετής και ότι η καθυστέρηση στη λήψη του πτυχίου οφείλεται στο θάνατο των γονιών του. Σεβόμαστε το γεγονός, αλλά αυτός ακριβώς θα έπρεπε να είναι και ο λόγος ο συγκεκριμένος άνθρωπος –εάν είχε το στοιχειώδες φιλότιμο – να εναντιωθεί στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης και να μην ψηφίσει τη διαγραφή των μακροχρόνιων φοιτητών

Αν όμως περιμένουμε φιλότιμο και τσίπα από τον Άδωνι Γεωργιάδη είμαστε άξιοι της μοίρας μας

Υποστηρίζει επίσης πως, όταν βρήκε χρόνο, πέρασε 35 μαθήματα μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα, το πώς γίνεται τεχνικά να συμβεί αυτό, είναι ένα άλλο θέμα, δείγμα της αμετροέπειας και της ελαφρότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η συγκινητική επιστολή μιας φοιτήτριας – από αυτές που διαγράφηκαν με τον πρόσφατο νόμο της κυβέρνησης. Από μια φοιτήτρια που έπαψε να είναι φοιτήτρια γιατί  διαγράφηκε από το Μητρώο Φοιτητών της Σχολής της "λόγω υπέρβασης της ανώτατης διάρκειας φοίτησης"! - και ας αναλογιστούμε πόσες άλλες τέτοιες τέτοιες ιστορίες υπάρχουν και την ίδια στιγμή συναντούν απέναντί τους ένα ανάλγητο και διεφθαρμένο κράτος ημετέρων 

Γράφει η Λίτσα Ρέππα

"Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι βάρος ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ποτέ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες, που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Γιατί για το Κράτος τότε σημασία δεν είχαν τα κριτήρια που τα είχα όλα: χωρίς πατέρα, με μάνα βαριά άρρωστη και εισόδημα πείνας…

Για το Κράτος τότε είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο…

Έθαψα τη στεναχώρια, τον θυμό και την οργή μαζί με τ’ όνειρό μου και συνέχισα τη ζωή μου, έχοντάς το για πάντα παράπονο και δίκαιο απωθημένο, το μόνο μου απωθημένο…

Γιατί ό,τι άλλο ονειρεύτηκα και δεν εξαρτιόταν, ευτυχώς, από το Κράτος αν θα το βρω αλλά από εμένα, το βρήκα…

Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…

Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…

Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο. Ό,τι δεν μου έδωσε το Κράτος, το έχτισα με ιδρώτα, πόνο και πείσμα.

Δεν ήμουν ποτέ σε μητρώα με Χασάπηδες και Φραπέδες.

 Κι αν κάποτε ένα όνειρό μου περίμενε να ανοίξει μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σήμερα ξέρω πως έμαθα να στέκομαι όρθια, γκρεμίζοντας εμπόδια και χτίζοντας τη ζωή μου με αξιοπρέπεια και περηφάνια.

Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αριθμός. Ήμουν και είμαι μια ζωή που δεν λύγισε.

Και είμαι πολύ μα πάρα πολύ περήφανη για όσα κατάφερα να ξεπεράσω κόντρα σε ότι μου προδιέγραφαν οι "συνθήκες".

Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει..."