(η φωτογραφία είναι από το Υπουργείο Πολιτισμού και προέρχεται από τις ανασκαφές στις όχθες του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας)

του IRafina-Dimotis

Το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας — πηγή ζωής για την Ανατολική Αττική επί χιλιάδες χρόνια — μετατρέπεται σταδιακά σε οχετό, με την ανοχή και τη συνευθύνη της πρώην και της νυν δημοτικής αρχής. Ένα φυσικό και ιστορικό τοπίο εξαφανίζεται, όχι από άγνοια, αλλά από συνειδητές επιλογές.

Τα είχαμε γράψει εγκαίρως: https://tinyurl.com/h8nbsxxc και https://tinyurl.com/mptbdnye

Όπως συνήθως, ελάχιστοι έδωσαν σημασία.

Σήμερα έρχεται το CNN.gr να υπενθυμίσει το προφανές: «Σημαντική ανασκαφή στη Ραφήνα: Στο φως ταφή σε πίθο που χρονολογείται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού ...Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την αποκάλυψη από τον Δημήτριο Θεοχάρη των οικισμών της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού στην περιοχή του παλαιού λιμένα (πλατεία Ελ. Βενιζέλου) και στη χερσόνησο του Ασκηταριού, τα πρόσφατα ευρήματα στις όχθες του ρέματος προσφέρουν νέα δεδομένα για την κοινωνική οργάνωση και τις μεταθανάτιες αντιλήψεις των κοινοτήτων της Ραφήνας »

Μαζί με το Μεγάλο Ρέμα καταστρέφονται αρχαιολογικά ευρήματα μοναδικής αξίας. Η πολιτιστική μας κληρονομιά χάνεται μπροστά στα μάτια μας, χωρίς ουσιαστική αντίδραση, χωρίς συλλογική απαίτηση προστασίας.

Και αυτό δεν είναι κάτι νέο. Το ίδιο συνέβη και την εποχή του μεγάλου αρχαιολόγου Δημήτρη Θεοχάρη, όταν πραγματοποιούσε τις πρώτες σημαντικές ανασκαφές στη Ραφήνα: https://tinyurl.com/2k7p4czf & https://tinyurl.com/28pyjfu7

Αντί η περιοχή να αγκαλιάσει την ιστορία της, επέλεξε — με ελάχιστες εξαιρέσεις — την αδιαφορία. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όχι γιατί δεν ξέραμε. Αλλά γιατί δεν θελήσαμε να ξέρουμε

Η καταστροφή του Μεγάλου Ρέματος δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο. Είναι μια πράξη διαγραφής μνήμης.

Και η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα — είναι στάση. Και μάλιστα πολιτική.