Κάποτε, στο Πολεμικό Ναυτικό, μας έλεγαν χαριτολογώντας πως "ό,τι κινείται (πλοίο) το χαιρετάμε και ό,τι είναι ακίνητο το βάφουμε"

Ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης δημιούργησε μια παραλλαγή του ρητού, προσαρμοσμένη στη δική του πραγματικότητα: "Όποιος διαμαρτύρεται θα τρώει ξύλο από τα ΜΑΤ και όποιος μιλάει στο διαδίκτυο θα τρώει μήνυση"

Όπως πληροφορούμαστε, από ανακοίνωση του Υπουργείου Προστασίας και -σε πολλές περιπτώσεις- Ξυλοδαρμού του Πολίτη, σχηματίστηκε από τη Διεύθυνση Δίωξης Κυβερνοεγκλήματος (ο George Orwell σίγουρα κάπου θα χαμογελάει) δικογραφία σε βάρος 34χρονου ημεδαπού (τι ωραία λέξη κι αυτή!) για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης μέσω διαδικτύου σε βάρος του υπουργού Υγείας, Σπύρου-Άδωνι Γεωργιάδη

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς είπε ο 34χρονος.

Μήπως ότι ο Υπουργός Υγείας είναι ένα γελοίο υποκείμενο;

Μήπως ότι είναι ακροδεξιός και φασίστας; Μήπως ότι είναι πνευματικό παιδί του Κωνσταντίνου Πλεύρη και του Στυλιανού Παττακού;

Μήπως ότι έχουν βρεθεί στους τραπεζικούς του λογαριασμούς αδιευκρίνιστης προέλευσης ποσά;

Μήπως ότι είναι κωλοτούμπας ολυμπιακών διαστάσεων; Μήπως ότι τώρα γλείφει εκεί που κάποτε έφτυνε; Μήπως από εκεί που έβριζε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, τώρα είναι μαντρόσκυλο του Κυριάκου και θεματοφύλακας των αξιών της παρατάξεως; Μήπως ότι από πωλητής βιβλίων που αρνούνταν το Ολοκαύτωμα, τώρα θαυμάζει τον "ξεχωριστό" εβραϊκό λαό;

Μήπως ότι τον κρατάνε οι Ισραηλινοί από τα αχαμνά;

Μήπως ότι χωρίς προστασία από την αστυνομία δεν θα μπορεί να πάει ούτε στο απέναντι περίπτερο;

Δυστυχώς, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποια από τις παραπάνω συκοφαντίες εκτόξευσε ο 34χρονος ημεδαπός και πλήγωσε βαριά τον Υπουργό μας

Ας θυμίσουμε ότι ο Σπύρος-Άδωνις Γεωργιάδης μήνυσε και τον Λάκη Λαζόπουλο και ας απολαύσουμε το συκοφαντικό βίντεο που αποτέλεσε και την αιτία της μήνυσης

Σπύρο-Άδωνι Γεωργιάδη, είμαστε μαζί σου! Άνοιξε κι άλλες φυλακές να μπαίνουν οι εχθροί σου!

της Μαρίας Νάτση

Σε όλη τη ιστορία της ζωής στη γη, τα είδη εξαφανίζονταν από φυσικές καταστροφές ή από την αργή εξελικτική δαρβινική διαδικασία. Ο άνθρωπος όμως είναι το πρώτο είδος που απέκτησε την ικανότητα να αφανίσει τον ίδιο του τον εαυτό. Για πρώτη φορά, η μοίρα ενός είδους, βρίσκεται στα χέρια του ίδιου του είδους.

Ο Homo sapiens κατάφερε να επικρατήσει ως μοναδικό ανθρώπινο είδος στη γη μετά από μια περίοδο συνύπαρξης περίπου 5.000 ετών με τον Homo Neanderthalensis (oι άνθρωποι εκτός Αφρικής εξακολουθούν να διατηρούν  ένα μικρό ποσοστό 1-2% DNA Neanderthal).  Ο τελευταίος, μυώδης, δυνατότερος, με συμπαγές σώμα, μεγαλύτερο εγκέφαλο και διαφορετικό τρόπο σκέψης είχε πιο άμεση και αισθητηριακή αντίληψη του κόσμου. Ο Homo Sapiens, πιο αδύναμος και  με μικρότερο εγκέφαλο, αλλά διαφορετικό τρόπο λειτουργίας του, απέκτησε σταδιακά αφαιρετική σκέψη, συμβολική γλώσσα και φαντασία.

Έτσι σταδιακά η βιολογική δύναμη ηττήθηκε από την πολιτιστική δύναμη και τη γνωστική επανάσταση.  40.000 χρόνια έχουν περάσει από τότε και πλέον φαίνεται να υπερισχύει  η τεχνολογική -όχι απλά δύναμη- αλλά παντοδυναμία. Οι ανθρωπολόγοι συχνά μας ξαφνιάζουν με τα ονόματα που επιλέγουν να δώσουν στις διάφορες γεωλογικές περιόδους προσπαθώντας όχι μόνο να τοποθετήσουν την εξέλιξη της ζωής και του ανθρώπου στο χρόνο, αλλά να δώσουν την  ταυτότητα της εκάστοτε περιόδου. Έτσι από το Πλειστόκαινο και το Ολόκαινο φτάσαμε στο Ανθρωπόκαινο δηλαδή στην εποχή του ανθρώπου. Για πρώτη φορά στην ιστορία της γης, ένα βιολογικό είδος απέκτησε ισχύ να μεταβάλει το κλίμα, τα  οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα, τη χημεία της ατμόσφαιρας , τις ίδιες τις συνθήκες ζωής στον πλανήτη.

Ο Homo Sapiens απέκτησε τεχνολογική ισχύ η οποία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της εξελικτικής του ωριμότητας.

Ο οικονομολόγος Robin Hanson εισήγαγε την θεωρία του great filter (μεγάλου φίλτρου), δηλαδή ένα εξαιρετικά δύσκολο στάδιο που σχεδόν κανένας  πολιτισμός δεν καταφέρνει να περάσει γιατί καθώς αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη τεχνολογική δύναμη, φτάνει σε ένα σημείο που καταρρέει, καταστρέφοντας τον εαυτό του προτού καταφέρει να εξαπλωθεί στο διάστημα. Αυτή η θεωρία κάνει τους αισιόδοξους Homo Sapiens να αναρωτιούνται αν αυτό το ‘’φίλτρο’’ το έχουμε ήδη περάσει και τους απαισιόδοξους εάν βρίσκεται μπροστά μας, μαζί με την επικείμενη συντριβή.

Επειδή όμως με τις λέξεις -όπως είπε ο Πλάτωνας- αποκαλύπτουμε και συγκροτούμε την πραγματικότητα, ένας άλλος όρος πολιτικά και κοινωνιολογικά φορτισμένος έρχεται να συμπληρώσει την Εποχή του ανθρώπου-Αnthropocene …το Capitalocene. Κι αν με τον πρώτο όρο περιγράφουμε απλά τον κόσμο μας, ο δεύτερος μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι τον διαμορφώνει και ποιος φέρει την ευθύνη.

Σε ποια βάση έχει αλήθεια  χτίσει τον πολιτισμό της εποχής του  Capitalocene  ο Homo Sapiens; Γιατί όσο πιο σαθρά τα θεμέλια ενός οικοδομήματος, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να καταρρεύσει . Όσο δε περισσότερο γιγαντώνεται αυτό το οικοδόμημα , αυτή η πιθανότητα γίνεται πλέον  βεβαιότητα. Κι αν σας ακούγομαι απαισιόδοξη,  θα σας πω ότι έχετε δίκιο .

Ο ιστορικός περιβάλλοντος Moore αναλύοντας την εποχή μας, τονίζει ότι βιώνουμε μία κρίση του καπιταλισμού και όχι κρίση του πλανήτη. Το πέρασμα στην αποικιοκρατία, έπειτα στη βιομηχανική επανάσταση και τέλος στην καπιταλιστική παγκοσμιοποιημένη οικονομία, οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, της εργατικής δύναμης αλλά και των οικοσυστημάτων. Ακόμα και οι δημοκρατικοί θεσμοί ακολουθούν  τους νόμους της εποχής Capitalocene. Τα πολιτικά κέντρα εξουσίας μετατοπίζονται  σε ολιγάριθμα οικονομικά κέντρα, ενώ η ζωή του Homo Sapiens είναι παραδομένη σε έναν φρενήρη καταναλωτικό ρυθμό ύλης και πληροφορίας. Ο Homo Sapiens ακολουθεί ηγέτες που έχουν τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής - ρηχούς, υπερφίαλους, άπληστους, αδίστακτους, ψυχικά διαταραγμένους, αποκομμένους από ο,τιδήποτε πνευματικό και εν τέλει επικίνδυνους. 

Το είδος μας, επιλέγει συνειδητά τον πόλεμο, την απληστία, την εκμετάλλευση, την ασέβεια στη φύση και σε όλα τα είδη του πλανήτη. Πλέον ο εγκέφαλός του μπορεί να εφευρίσκει πάμπολλες δικαιολογίες για αυτές τις επιλογές, ενώ ταυτόχρονα βαυκαλίζεται με θρησκείες ώστε να δημιουργήσει ένα επιτυχημένο ψευτοπροκάλυμμα λογικής και ηθικής.

Ο Homo Sapiens μετά από μια εντυπωσιακή πορεία 300.000 ετών έχει αποκτήσει  τεράστια τεχνολογική ισχύ χωρίς το αντίστοιχο ηθικό αντίβαρο, ανέτοιμος να ξεπεράσει το “μεγάλο φίλτρο” μόλις το συναντήσει.

Αυτό το οριακό σημείο, μου θυμίζει το τέλος της ταινίας Βουγόνια, του Γιώργου Λάνθιμου . Ο δημιουργός κοιτά θλιμμένος από ψηλά τον κόσμο και ακούγεται: το πείραμα απέτυχε. Τερματισμός πειράματος.

Είμαστε ένα πείραμα επιτυχημένο στο κατ’εικόνα και απόλυτα αποτυχημένο στο καθ’ομοίωσιν  και ίσως όσο πιο γρήγορα τερματιστούμε, τόσο καλύτερα θα είναι για τον πλανήτη. Κσι αν αυτά φαίνονται λιγάκι δύσκολα, ας ακούσουμε τον απλό λόγο του φύλαρχου των νησιών Τιαβέα του Ειρηνικού που μιλά για τον… Παπαλάνγκι (=σύγχρονος άνθρωπος).

«… όπου ο άνθρωπος χρειάζεται πολλά πράγματα, υπάρχει πολλή φτώχεια, γιατί έτσι δείχνει ότι του λείπουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος. Ο Παπαλάνγκι είναι  φτωχός  γιατί εξουσιάζεται από τα πράγματα.

“Λάου” στη γλώσσα μας σημαίνει δικό μου αλλά και δικό σου, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Στη γλώσσα  όμως  του Παπαλάνγκι, δεν υπάρχει σχεδόν άλλη λέξη που να σημαίνει δύο πιο διαφορετικά πράγματα  από αυτό το “δικό μου” και το “δικό σου”. Και πρέπει να κάνει  νόμους και να έχει φύλακες για τα πολλά “δικά του” ώστε εκείνοι που έχουν λίγο ή καθόλου “δικό μου”  να μην παίρνουν τίποτα  από το δικό του “δικό μου” .

Οι περισσότεροι κατακλέβουν το Θεό χωρίς ντροπή. Δεν ξέρουν να κάνουν και διαφορετικά. Συχνά ούτε καν ξέρουν ότι κάνουν κάτι κακό, αφού όλοι συμπεριφέρονται έτσι, μη βρίσκοντας τίποτα κακό σ’ αυτό και μη νιώθοντας καμιά ντροπή. Αν σκεφτόταν σωστά, θα’πρεπε κι αυτός να ξέρει ότι δε μας ανήκει τίποτα από αυτά που δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε. Ότι στην ουσία, τίποτα δεν μπορούμε να κρατήσουμε. Και τότε θα καταλάβαινε κι αυτός ότι ο Θεός έδωσε το μεγάλο του σπίτι, για να έχουν εκεί μέσα όλοι θέση και να το χαίρονται... Κι όμως είναι τόσοι που ψάχνουν μάταια για την μικρή γωνίτσα που έχει αφήσει ελεύθερη για αυτούς.

Ο Παπαλάνγκι σπάνια θυμάται το Θεό. Μόνο όταν τον χτυπήσει κάποια καταιγίδα ή όταν η φλόγα της ζωής του κινδυνεύει να σβήσει, θυμάται ότι υπάρχουν δυνάμεις που είναι υπεράνω του .

Ο Παπαλάνγκι ονομάζει τον εαυτό του χριστιανό. Να είσαι χριστιανός θα πει να έχεις αγάπη για το μεγάλο Θεό και για τα αδέρφια σου και κατόπιν για τον εαυτό σου. Η αγάπη αυτή, να κάνεις το καλό- πρέπει να είναι σαν το αίμα μέσα μας .

Όμως ο Παπαλάνγκι έχει τη λέξη Θεός και αγάπη στο στόμα του μόνο. Χτυπάει με τη γλώσσα του πάνω τους και κάνει πολύ θόρυβο με αυτές. Η καρδιά του όμως δεν προσκυνά το Θεό αλλά τα πράγματα και έχει περισσότερα είδωλα από όσα έχουμε εμείς.

Ο Παπαλάνγκι, έκανε το Θεό φτωχό»

Πέρασε ο καιρός και έφυγε και ο Γιώργος Μαρίνος. Τον αποχαιρετούμε με αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου που είχε την τύχη να ερμηνευθεί από τον Γιώργο Μαρίνο

Εικόνα του 1792 που απεικονίζει τον πλοίαρχο ενός δουλεμπορικού πλοίου, να τιμωρεί μια 15χρονη Νιγηριανή σκλάβα μέχρι θανάτου. Το γεγονός είναι πραγματικό,  ο πλοίαρχος κατηγορήθηκε για φόνο , αλλά αθωώθηκε

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Χρήστου Ράμμου που έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και σήμερα είναι πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών 

--------------------------------------------------

Για όσους ισχυρίζονται ότι η θέση μας σε αυτή την εξελίξει επικίνδυνη σύγκρουση είναι - για λόγους αρχής-  με την Δύση και όχι με τους "υπανάπτυκτους" "βάρβαρους" εχθρούς της [το τελευταίο δεν λέγεται  πάντα έτσι ωμά δημόσια, αλλά αυτό υπονοείται]:

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι η Δύση από μόνη της δεν είναι αυταξία. Και είναι μεν αληθές ότι  στην Δύση άνθησε ο Διαφωτισμός  χωρίς όμως  αυτό να σημαίνει ότι έχει και ιδιοκτησιακές σχέσεις μαζί του.  Δεν πρέπει δε ποτέ να ξεχνάμε ότι ταυτόχρονα σε  δυτικά  εδάφη  γεννήθηκαν και άνθησαν  και η Ιερά Εξέταση, ο  φασισμός, ο ναζισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία και ο πιο αδηφάγος ιμπεριαλισμός. Η Δύση εξόντωσε εκατομμύρια ιθαγενείς στην αμερικανική ήπειρο μετά την κατάκτηση της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η Δύση [για την ακρίβεια ο Λεοπόλδος του  'πολιτισμένου" Βελγίου] έκανε μια πραγματική γενοκτονία στο πρώην Βελγικό Κονγκό. Η Δύση [Αγγλία] προκάλεσε σφαγές και βασανιστήρια στο Αμριτσάρ στην Ινδία το 1919, στην Αλγερία κατά την περίοδο 1954-1959 [Γαλλία] , στην Κύπρο το 1955-1959, στην Αιθιοπία το 1936-1937 [η μουσολινική Ιταλία], στο Ιράκ το 2003, στο Βιετνάμ το 1965-1975  στην Κίνα [κατά την διάρκεια των πολέμων του οπίου] και πάει λέγοντας. Δεν είναι λοιπόν η αμόλυντη παρθένα που έχει πάντα δίκιο, μόνο και μόνο επειδή είναι  η ένδοξη Δύση,  την οποία πρέπει άκριτα να θαυμάζουμε και να ακολουθούμε με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας  και επαρχιωτισμού σε ό,τι κάνει.

Για να το πω αλλιώς: αν η Δύση παύει να είναι "Δύση" και γίνεται μια βάρβαρη πολεμική μηχανή εξόντωσης των ''βαρβάρων'' την οποία έχει εξαπολύσει ένας παράφρων και ο υπόδικος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο σύμμαχος του, είναι πιο "δυτικό" να στέκεται κάποιος κριτικά απέναντι της και να διαχωρίζει την θέση του από αυτήν. Όταν η Δύση έχει προδώσει με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τις αξίες και αρχές  της [μια βασική από τις οποίες είναι το Διεθνές Δίκαιο] για τις οποίες τόσο πολύ υπερηφανεύεται [κάτι που έχει  εξάλλου κάνει άπειρες φορές]  οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε  τις αξίες και αρχές και όχι την γεωπολιτική  Δύση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση με αυτούς με τους οποίους συγκρούεται. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο και πρέπει να αποκτήσουμε τη ικανότητα να βλέπουμε την πολυπλοκότητα των καταστάσεων και όχι αυτό που μας βολεύει συναισθηματικά.

Τέλος, ο ίδιος ο Τραμπ διαψεύδει όσες "ευγενείς ψυχές" πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι μεταξύ δημοκρατικής Δύσης και βάρβαρης Ανατολής. Ενδιαφέρεται μόνο για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Περσικού Κόλπου και είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τα υπολείμματα των καθεστώτων των χωρών των περιοχών αυτών αν του δώσουν αυτά που αδηφάγα ζητάει. Εξ άλλου δεν έχει κανένα πρόβλημα να διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με ένα καθεστώς  ακόμη πιο δεσποτικό και μισογυνικό από αυτό του Ιράν. Αναφέρομαι στην Σαουδική Αραβία και τα διάφορα σεϊχάτα και εμιράτα του Περισικού Κόλπου, με τα οποία διαπλέκεται στα συμφέροντα του.

Τουλάχιστον ας παραδεχτούν ανοικτά όσοι παρ' ημίν υπερασπίζονται τις συγκεκριμένες επιλογές της Αμερικής και του Ισραήλ, ότι το πράττουν για συμφεροντολογικούς λόγους και ας αφήσουν στην άκρη τις ηθικές διδαχές και το κούνημα του δακτύλου στον Σάντσεθ και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Θα είναι και αυτό τουλάχιστον ένα κέρδος για να ξέρουμε τι λέμε και ποιοι είμαστε. Καθαρές κουβέντες και νισάφι με την υποκρισία και το βόλεμα.

Ένας μαύρος καπνός σκέπασε το απόγευμα του Σαββάτου τον ουρανό του Πικερμίου και μια ασφυκτική δυσοσμία ΟΠΕΚΕ διαχύθηκε στην ατμόσφαιρα της περιοχής

Αιτία ήταν η πολιτική εκδήλωση του Μάκη Βορίδη, μια εκδήλωση που η μεγάλη συμμετοχή σε αυτήν έδωσε την ευκαιρία στον Μάκη να δηλώσει πως “Η παρουσία σας σήμερα δεν είναι απλώς τιμητική, είναι η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσουμε το έργο μας με ακόμα μεγαλύτερη ένταση”.

Σκοπεύει λοιπόν να συνεχίσει το έργο του ο Μάκης, που καλό είναι να μην ξεχνάμε πως ήταν πνευματικό τέκνο του Γεωργίου Παπαδόπουλου και διορισμένος από αυτόν στη νεολαία της ΕΠΕΝ για έξι χρόνια, στη θέση του Νίκου Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής.  Γνωστός ακόμη και ως τσεκουροφόρος ή ροπαλοφόρος από την πολύ γνωστή φωτογραφία που τον έδειχνε να κατεβαίνει την οδό Κιάφας κρατώντας ένα αυτοσχέδιο τσεκούρι μαζί με άλλα μέλη της χουντικής ΕΠΕΝ με συνθήματα όπως «Ο Μάλλιος ζει, αυτός μας οδηγεί» και «Πινοσέτ - Πινοσέτ»

Να μην ξεχνάμε επίσης πως ο συγκεκριμένος πολιτικός, εκτός από το δεδηλωμένο ακροδεξιό και φιλοχουντικό παρελθόν του με στοιχεία υψηλής παραβατικότητας, βρίσκεται ελεγχόμενος για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ένα σκάνδαλο τεραστίου μεγέθους. Το "όσο είναι ο Μάκης πάνω, μη φοβάσαι τίποτα" έχει καταγραφεί για πάντα στη συνείδηση των πολιτών - όσων διαθέτουν τέτοιο πράγμα τέλος πάντων. "Ποιος είναι ο Μάκης" ερωτούνταν οι μάρτυρες στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής και απάντηση δεν έδιναν – τόσο που έγινε πλέον ανέκδοτο

Είναι βέβαιο πως οι περισσότεροι από τους παριστάμενους δεν έχουν τέτοιου είδους προβληματισμούς – αν είχαν, δεν θα πήγαιναν άλλωστε.  Η ανάγκη για συμμετοχή στη νομή της εξουσίας και στη λαφυραγώγηση του κράτους έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια στη Νέα Δημοκρατία μια τέτοια λείανση συνειδήσεων, που δεν επιτρέπει στα μέλη της να κατανοήσουν τη διάκριση μεταξύ ενός δεξιού και ενός φασίστα.

Η παρουσία τους στην εκδήλωση του Βορίδη ήταν απλά μια υπενθύμιση προς τον Μάκη πως είναι παρόντες και τον στηρίζουν, ώστε την επόμενη ημέρα να έχουν το θάρρος να τον πάρουν ένα τηλέφωνο και να ζητήσουν το κατιτίς τους. Έτσι προχωράει αυτός ο κόσμος. Αυτά βέβαια, όσο ο Μάκης στέκεται όρθιος. Γιατί αν πέσει, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», όλοι αυτοί θα τον έχουν εγκαταλείψει, έχοντας ταυτόχρονα πέσει από τα σύννεφα

Και ερχόμαστε τώρα στο πιο σημαντικό θέμα για εμάς – τη συμμετοχή των αιρετών της περιοχής στη συγκεκριμένη εκδήλωση πολιτικής στήριξης του Μάκη Βορίδη. Όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες,  στην εκδήλωση του πρώην προέδρου της νεολαίας ΕΠΕΝ και νυν ελεγχόμενου για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, συμμετείχαν εκπρόσωποι των τριών πρώτων σε ψήφους δημοτικών παρατάξεων Ραφήνας-Πικερμίου. Μόνο η «Γη και Ελευθερία» και η «Λαϊκή Συσπείρωση» δεν συμμετείχαν στο ξέπλυμα του Μάκη Βορίδη

Πιο συγκεκριμένα, συμμετείχαν η νυν δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου Δήμητρα Τσεβά, επικεφαλής της  «ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΑΦΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΚΕΡΜΙ» μαζί με τον αντιδήμαρχο Βασίλη Μπουρνιά, ο πρώην δήμαρχος και νυν δημοτικός σύμβουλος Ευάγγελος Μπουρνούς, επικεφαλής της «Σύγχρονης Πολιτείας - Συνεργασίας Ενεργών Πολιτών» και ο Ανδρέας Βασιλόπουλος, δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της «Δύναμης Ανάπτυξης» . Μαζί τους, παρευρίσκονταν πλήθος δημοτικών συμβούλων των παρατάξεων αυτών

Αυτές οι τρεις παρατάξεις , στις προηγούμενες εκλογές, είχαν συγκεντρώσει σχεδόν το 90% των ψήφων. Αυτό το 90% είναι σύμφωνο με την παρουσία τους σε τέτοιες εκδηλώσεις; Αν ναι , υπάρχει υπαρξιακό θέμα για το υπόλοιπο 10%. Αν όχι – που είναι και το πιθανότερο – υπάρχει θέμα με την αυθαίρετη επιλογή των εκπροσώπων τους

Γιατί αυτοί με το ειδικό πολιτικό βάρος που διαθέτουν, νομιμοποιούν ισχυρά με την παρουσία τους και κανονικοποιούν πολιτικούς τύπου Βορίδη και γίνονται έχοντες- άκοντες (;) ηθικοί συναυτουργοί τους.

Θα έχουν δε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτές οι φωτογραφίες εάν κάποια στιγμή αποφασίσει η δικαιοσύνη να επιτελέσει το έργο της και αποφασίσει να μάθει τελικά ποιος είναι αυτός ο Μάκης

Ακολουθούν κάποιες χαρακτηριστικές φωτογραφίες που παραπέμπουν στο γνωστό τραγουδάκι μιας άλλης εποχής  "Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;". Μιας εποχής που είναι βέβαιο ότι νοσταλγεί και ονειρεύεται ο Μάκης Βορίδης -  και ίσως πολλοί από τους παριστάμενους

της Μαρίας Νάτση

Το ισχύον Ελληνικό Σύνταγμα είναι τέκνο της βαθιά πληγωμένης Μεταπολίτευσης· μιας εποχής που, παρότι έφερε ακόμη τα σημάδια της δικτατορίας και του διχασμού, κατόρθωσε να γεννήσει έναν θεσμικό κορμό υγιή, δυνατό και ανθεκτικό στον χρόνο.

«Με τη σημερινή υπογραφή του Συντάγματος αποκαθίσταται επί βάσεων υγιών η δημοκρατία που τόσο δοκιμάστηκε στο παρελθόν», διακήρυξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Υπό τη σταθερή καθοδήγησή του, οι πρωτεργάτες Κωνσταντίνος Τσάτσος και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου διαμόρφωσαν τα 120 άρθρα του νέου καταστατικού χάρτη, πολλά από τα οποία υπήρξαν τολμηρά και πρωτοποριακά για την εποχή τους. Στο ίδιο πνεύμα εντάχθηκε και η ριζοσπαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ο Καραμανλής, υπό την καθοδήγηση αλλά και την πίεση του Κ. Τσάτσου, με υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων τον Γ. Ράλλη, και με τον καταλυτικό συμβουλευτικό ρόλο του Ε. Παπανούτσου, προχώρησε σε βαθιές τομές. Η μεταρρύθμιση αυτή στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις εισηγήσεις που είχε καταθέσει ο Παπανούτσος το 1964 και οι οποίες δεν είχαν προλάβει να υλοποιηθούν λόγω της αποστασίας.

Ο Καραμανλής δήλωσε " έχει λεχθεί σωστά ότι Δημοκρατία χωρίς παιδεία είναι Υποκρισία χωρίς όρια, αλλά είναι εξίσου σωστό ότι Παιδεία χωρίς Δημοκρατία, είναι εμπαιγμός" .

Έτσι, παρά τις έντονες αντιδράσεις μεγάλου μέρους του κόμματός του και ιδίως της δεξιάς πτέρυγας, εισήχθη η δημοτική γλώσσα και κατοχυρώθηκε ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της Παιδείας. Το άρθρο 16 του Συντάγματος συνδέθηκε άρρηκτα με τη θωράκιση της δημοκρατίας μετά τη δικτατορία, την αποφυγή ιδιωτικών «ελεγχόμενων» πανεπιστημίων και τη διασφάλιση της ισότητας στην πρόσβαση. Αποτέλεσε θεσμική δήλωση για το μοντέλο κοινωνικού κράτους που υιοθέτησε η Μεταπολίτευση και, για πολλούς, συνιστά διαχρονικό κοινωνικό κεκτημένο. Αυτός ο καρπός συλλογικής προσπάθειας επιχειρήθηκε στο παρελθόν να τροποποιηθεί, χωρίς επιτυχία. Σήμερα, ωστόσο, τίθεται εκ νέου στο επίκεντρο της αναθεωρητικής συζήτησης, καθώς έχει δοθεί το πράσινο φως για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, διαμορφώνοντας μια νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα που, κατά πολλούς, επιβλήθηκε προτού καν ολοκληρωθεί η θεσμική της κατοχύρωση. Είναι βέβαιο ότι, πενήντα ένα χρόνια μετά, το εκπαιδευτικό τοπίο έχει μεταβληθεί ριζικά. Η τηλεκπαίδευση, τα πτυχία ξένων πανεπιστημίων, το ανοικτό πανεπιστήμιο, η εδραιωμένη παραπαιδεία, τα ιδιωτικά σχολεία και, πολύ σύντομα, η τεχνητή νοημοσύνη, διεκδικούν τον χώρο τους. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε σε αυτό το νέο περιβάλλον με έναν παλιό χάρτη· όμως δεν μπορούμε και να χάσουμε τον προσανατολισμό μας. Και αυτός δεν είναι άλλος από μια ισχυρή και υγιή Δημόσια Παιδεία.

Λέγεται ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε σχεδόν εμμονή με το Σύνταγμα. Στο παρελθόν είχε εισηγηθεί μια πρόταση αναθεώρησης, την οποία ονόμασε «βαθιά τομή», χωρίς όμως να υλοποιηθεί τότε. Πολλές από τις ιδέες του ενσωματώθηκαν τελικά στον νέο καταστατικό χάρτη της χώρας, ο οποίος προέβλεπε αυξημένες αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας — αρμοδιότητες που από αρκετούς χαρακτηρίστηκαν υπερεξουσίες. Ο Πρόεδρος μπορούσε, μεταξύ άλλων, να διαλύει τη Βουλή και να προκηρύσσει εκλογές όταν η κυβερνητική πολιτική δεν ανταποκρινόταν στη λαϊκή βούληση ή όταν έκρινε ότι η κυβέρνηση κινδύνευε να οδηγηθεί σε αυθαιρεσία και εκτροπή. Αν ωστόσο, ο λαός επιβεβαίωνε με την ψήφο του την εμπιστοσύνη του προς τον Πρωθυπουργό, ο Πρόεδρος όφειλε να παραιτηθεί. Επιπλέον, μπορούσε σε έκτακτες περιστάσεις να συγκαλεί το Υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του και να προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμο εθνικό θέμα. Η εκλογή του Προέδρου απαιτούσε ευρεία συναίνεση και όχι απλώς κυβερνητική πλειοψηφία. Η αντιπολίτευση αντέδρασε σφοδρά στις εξουσίες του Προέδρου και τελικά αποχώρησε από την ψηφοφορία. Ο Νίκος Αλιβιζάτος-Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου- εξηγεί ότι η αντίδραση εκείνης της περιόδου ήταν έντονα επηρεασμένη από την εμπειρία των βασιλικών παρεμβάσεων και δεν επέτρεψε την αναζήτηση μιας μέσης λύσης: «Κοντολογίς, ιδωμένη εκ των υστέρων, η αντιμετώπιση του Προέδρου της Δημοκρατίας από την τότε αντιπολίτευση ως ενός “εκκολαπτόμενου Γλυξβούργου” θα μπορούσε ίσως συναισθηματικά να εξηγηθεί, ιστορικά όμως ήταν αδικαιολόγητη».

Παρά τις σκέψεις ορισμένων ότι οι αυξημένες αρμοδιότητες στόχευαν στο να προετοιμάσουν τον ίδιο τον Καραμανλή για τη θέση του Προέδρου, ο ίδιος υποστήριζε πως δεν επρόκειτο για υπερεξουσίες αλλά για αναγκαίες δικλείδες ασφαλείας απέναντι σε κάθε ενδεχόμενη κυβερνητική αυθαιρεσία ή εκτροπή. Ελεγε συγκεκριμενα "ας αποφασίσει ο λαός". Ο αντίλογος, βεβαίως, υποστηρίζει ότι οι αυξημένες εξουσίες του Προέδρου λειτουργούσαν ως παράγοντας πολιτικής αστάθειας, καθώς μπορούσαν να οδηγήσουν σε προκήρυξη εκλογών σε κρίσιμες στιγμές, ενώ —κατά την άποψη ορισμένων— σε κάποιες περιπτώσεις έγινε καταχρηστική επίκλησή τους. Το 1986, επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, πραγματοποιήθηκε η πιο κρίσιμη τροποποίηση, η οποία περιόρισε σημαντικά τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας και ενίσχυσε τον πρωθυπουργοκεντρικό χαρακτήρα του πολιτεύματος.

Κρίνοντας εκ των υστέρων, ίσως δικαιώσουμε -παρά τις όποιες αστοχίες—-την αρχική επιλογή του Κ. Καραμανλή. Διότι σήμερα βλέπουμε τη δημοκρατία να λειτουργεί μέσα σε ένα έντονα συγκεντρωτικό πλαίσιο, με αυστηρό πρωθυπουργοκεντρικό έλεγχο. Όταν η εξουσία δεν ελέγχεται επαρκώς, όταν δεν λογοδοτεί ουσιαστικά, όταν τα λάθη δεν αναχαιτίζονται και οι αποφάσεις δεν ανατρέπονται, τότε η θεσμική ισορροπία αποδυναμώνεται. Είναι, επομένως, αδήριτη ανάγκη η επαναδημιουργία ισχυρών μηχανισμών ελέγχου — είτε μέσω της ουσιαστικής αξιοποίησης των ήδη υπαρχόντων θεσμών, όπως εκείνου του Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε ακόμη και με τη δημιουργία νέων θεσμικών οργάνων εποπτείας του κυβερνητικού έργου. Όσο πιο συγκεντρωτική γίνεται η εξουσία, τόσο πιο εύθραυστη καθίσταται η δημοκρατία.

Η τρέχουσα αναθεώρηση αγγίζει και το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, το οποίο ο Νίκος Αλιβιζάτος  έχει χαρακτηρίσει «ανήθικο προνόμιο». Ενώ αποτελούμε όπως είπε μια "δακτυλοδεικτούμενη εξαίρεση", καθώς "σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν εξαρτάται η κίνηση της διαδικασίας άρσης ασυλίας αποκλειστικά από τη Βουλή ." Στην πράξη, η άρση της βουλευτικής ασυλίας εξαρτάται από την κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία συχνά εμφανίζεται να «διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλον»: να προστατεύει βουλευτές της από σοβαρές κατηγορίες, ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, και ταυτόχρονα να συναινεί στην άρση ασυλίας βουλευτών της αντιπολίτευσης για επουσιώδεις λόγους. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούνται διαφορετικά μοντέλα. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, η Δικαιοσύνη ενεργεί χωρίς την προϋπόθεση κοινοβουλευτικής έγκρισης, ενώ στη Γαλλία εφαρμόζεται μικτό σύστημα, το οποίο δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την Ολομέλεια της Βουλής. Η σύγκριση δεν αναδεικνύει απλώς μια θεσμική ιδιομορφία, αλλά ένα ζήτημα δημοκρατικής αξιοπιστίας.

Προς αναθεώρηση τίθεται και το άρθρο 103 του Συντάγματος της Ελλάδας, που κατοχυρώνει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Η κατάργηση της μονιμότητας φαντάζει, εκ πρώτης όψεως, εύλογη μεταρρύθμιση, καθώς υπόσχεται ενίσχυση της αξιοκρατίας, μείωση φαινομένων αδράνειας και βελτίωση της ποιότητας των δημοσίων υπηρεσιών. Όλα αυτά, όμως, θα μπορούσαν να ισχύσουν σε μια κοινωνία που λειτουργεί με σταθερούς αξιοκρατικούς όρους. Στη δική μας πραγματικότητα, όπου η ανατολίτικη λέξη ρουσφέτι εξακολουθεί να ευδοκιμεί και η πολιτική αυθαιρεσία να βρίσκει πρόσφορο έδαφος, το πιθανότερο σενάριο είναι διαφορετικό: η μη μονιμότητα να μετατραπεί σε εργαλείο πίεσης συνδικαλιστών, σε μέσο φίμωσης εργαζομένων που εκφράζουν δημόσια αντίλογο ή καταγγέλλουν αυθαιρεσίες, σε μηχανισμό θήρευσης ψήφων ή ακόμη και σε έμμεσο εκβιασμό δημοσίων υπαλλήλων ώστε να προβούν σε μη σύννομες πράξεις και αποφάσεις. Παράλληλα, δημιουργείται ένα περιβάλλον αποτρεπτικό για ικανά και ανεξάρτητα στελέχη. Στη χρόνια υποστελέχωση και στις χαμηλές αμοιβές προστίθεται πλέον και η θεσμική ανασφάλεια. Το άρθρο 103 της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν κατοχυρώνει ένα ατομικό προνόμιο· κατοχυρώνει την πολιτική ουδετερότητα και τη σταθερότητα της δημόσιας διοίκησης.

Το Σύνταγμα του 1975, αποτέλεσε το σταθερό θεμέλιο της μακροβιότερης περιόδου δημοκρατικής ομαλότητας στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα σε μεταβατικές και δύσκολες πολιτικές περιόδους. Το Σύνταγμα, όμως, δεν είναι στατικό. Η αναθεώρησή του, σύμφωνα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, «δεν είναι πράξη πολιτικής συγκυρίας αλλά διαδικασία θεσμικής εγγύησης και συνέχειας του κράτους». Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων, καθώς —όπως αναφέρει ο Κ.Τσάτσος— «το Σύνταγμα είναι η οργανωμένη έκφραση των θεμελιωδών αξιών της πολιτείας» και χωρίς σεβασμό στους θεσμούς «η ελευθερία μετατρέπεται σε αυθαιρεσία και η εξουσία σε γυμνή δύναμη». Ο Αριστόβουλος Μάνεσης, διακεκριμένος καθηγητής συνταγματικού δικαίου, αναφέρει ότι η δύναμη του Συντάγματος είναι '' η εγγύηση της ελευθερίας αλλά και «μέτρο της πολιτικής και όριο της εξουσίας''. Η συγκεκριμένη αναθεώρηση αποτελεί έναν κρίσιμο σταθμό για τη Δημοκρατία. Είναι πράξη υψίστης πολιτικής σημασίας που απαιτεί ευρεία κοινωνική συναίνεση και ουσιαστική συμμετοχή. Κάθε αναθεώρηση δεν μεταβάλλει απλώς διατάξεις· μετατοπίζει ισορροπίες, αναδιατάσσει σχέσεις εξουσίας και επανακαθορίζει τον ίδιο τον χαρακτήρα του πολιτεύματος. Σήμερα, πενήντα ένα χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι απλώς αν χρειάζεται αναθεώρηση, αλλά προς ποια κατεύθυνση. Προς περισσότερη λογοδοσία ή προς μεγαλύτερη συγκέντρωση; Προς ενίσχυση των αντιβάρων ή προς περαιτέρω αποδυνάμωσή τους;

Ο Α. Μάνεσης είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: «Το Σύνταγμα δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων». Διότι δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση, ούτε σε κάποια συγκυριακή πλειοψηφία αλλά στη δημοκρατική συνέχεια του τόπου. Και αν πράγματι βρισκόμαστε στο τέλος του μεταπολιτευτικού συνταγματικού κύκλου, τότε το ερώτημα δεν είναι απλώς τι αλλάζουμε. Το ερώτημα είναι τι παραδίδουμε στην επόμενη εποχή: ένα Σύνταγμα λιγότερο ή βαθύτερα δημοκρατικό;

O Νικόλας Κοσματόπουλος είναι καθηγητής Πολιτικών Σπουδών και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού

Ο Νίκος Ευαγγελάτος είναι δημοσιογράφος. Έτσι τουλάχιστον λένε τα χαρτιά του – αν και έχει διαγραφεί προσωρινά έξι φορές από την ΕΣΗΕΑ για παραβιάσεις δημοσιογραφικής δεοντολογίας και για απεργοσπασία. Όπως και να έχει, όποιος έχει στοιχειώδη νου και έχει παρακολουθήσει την πολυκύμαντη καριέρα του, μόνο γέλια μπορεί να του προκαλέσει η παράθεση της ιδιότητας του δημοσιογράφου δίπλα στο όνομα του συγκεκριμένου

Και όμως, ο Νίκος Ευαγγελάτος έχει τιμηθεί με βραβείο από το «Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση». Η τελετή απονομής του βραβείου έγινε στις 26 Μαΐου του 2022 στο Ζάππειο Μέγαρο και το βραβείο παρέδωσε η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ο ξεπεσμός, ως γνωστό, τους παρασέρνει όλους

Πριν από λίγες ημέρες, ο Νίκος Ευαγγελάτος είχε ως καλεσμένο τον Νικόλα Κοσματόπουλο και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία από τις ελάχιστες φορές που ένας καλεσμένος ξεμπρόστιασε και αφόπλισε  κυριολεκτικά έναν από τους πάμπολλους δημοσιολογούντες της ελληνικής τηλεόρασης που, χωρίς καν να έχουν τις στοιχειώδεις γνώσεις και χωρίς να ενδιαφέρονται για την αλήθεια, επιδίδονται σε μια εμετική και ξεδιάντροπη προπαγάνδα μονίμως υπέρ των ισχυρών και σταθερά εναντίον των αδυνάτων

Όποιος δεν έχει δει το σχετικό βίντεο, αξίζει να το δει ολόκληρο για να διαπιστώσει πόσο φτηνός και έωλος είναι ο λόγος του Ευαγγελάτου και πόσο εύκολα μπορεί να ισοπεδωθεί από κάποιον που έχει γνώσεις και –ίσως βασικότερο – δεν έχει εξαρτήσεις από το κύκλωμα των ελληνικών media

O Ευαγγελάτος, αφού έβαλε στον καθηγητή την ταμπέλα του “υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος”  προσπαθώντας από την αρχή να προκαταλάβει το ακροατήριό του για τις θέσεις του συνομιλητή του – κάτι που ο καθηγητής αρνιόταν έντονα και κατηγορηματικά -  άλλαξε το θέμα της συζήτησης από το Λίβανο, για τον οποίο τον είχε καλέσει, στα δικαιώματα των γυναικών του Ιράν.

Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης δε, επικαλούμενος τη βαρβαρότητα του ιρανικού καθεστώτος, προσπαθούσε να δικαιολογήσει την αμερικανική και ισραηλινή επιδρομή. Παραβλέποντας τόσο τους χιλιάδες νεκρούς αμάχους που έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής, όσο και το πού οδήγησαν όλες οι προηγούμενες επιθέσεις της Δύσης που έγιναν σε άλλες χώρες με πρόσχημα πάλι τα “ανθρώπινα δικαιώματα” των πολιτών

Ο καθηγητής, που ζει και εργάζεται στη Βηρυτό και γνωρίζει από πρώτο χέρι την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της περιοχής, κατάφερε να αποδομήσει σε ζωντανό  τηλεοπτικό χρόνο ολόκληρη τη μεθοδολογία της επιχειρηματολογίας, αλλά  και την προπαγανδιστική ρητορική που αναπαράγεται συστηματικά στα ελληνικά τηλεοπτικά πάνελ.

Ζήτησε στοιχεία από τον Ευαγγελάτο για τις “πληροφορίες” που παρουσίαζε ως δεδομένα, μίλησε για τον βρώμικο ρόλο της προπαγάνδας στη στοχοποίηση λαών και κρατών και χαρακτήρισε ηθικούς αυτουργούς – στο βαθμό που τους αναλογεί ΄- όλους όσοι κατασκευάζουν τέτοιου είδους τηλεοπτικά στερεότυπα.

Όπως ήταν φυσικό, η αντιπαράθεση αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις - και από τις δύο πλευρές. Την επόμενη ημέρα ο Νικόλας Κοσματόπουλος , σε ανάρτησή του, ανέφερε τα εξής:

“Ευχαριστώ από καρδιάς για τα πάμπολλα μηνύματα συμπαράστασης και στήριξης μετά το σημερινό Ροντέο με τον Ευαγγελάτο (ελπίζω να μπορέσω να τα απαντήσω όλα κάποια στιγμή).

Έχω πολλά και διάφορα συναισθήματα για αυτό που έγινε ειδικά την ώρα που ο Λίβανος δέχεται εισβολή από το γενοκτονικό κράτος και η κυβέρνηση του σπρώχνει την χώρα στον εμφύλιο.

Θα προσπαθήσω μόνο να καταγράψω μερικά πράγματα εν βρασμώ.

Αυτός ο .... δημοσιογράφος έκανε μια σειρά από προσβλητικές ενέργειες τόσο απέναντι στο κοινό του, το λειτούργημα και στον καλεσμένο.

Καταρχάς με παρουσίασε ως "Έλληνας καθηγητής που στηρίζει το ιρανικό καθεστώς" - κάτι που ουδέποτε είπα. Αυτή η "ιδιότητα" επίσης απλουστεύει την κατάσταση και με στοχοποιεί τόσο επαγγελματικά όσο και φυσικά. Είναι επικίνδυνη πρακτική και πρέπει να καταδικαστεί.

Θέλησε προφανώς να φανατίσει το κοινό του και να με πετάξει στα λιοντάρια.

Δεν είπα ποτέ ότι είμαι υπέρμαχος του καθεστώτος γιατί δεν μου πέφτει λόγος. Αυτό που είπα είναι ότι είμαι εναντίον του πολέμου, ότι ο πόλεμος είναι παράνομος, ότι το Ιράν έχει δικαίωμα να αμυνθεί κι ότι το Ισραήλ πρέπει να ηττηθεί.

Ξαναλέω η στάση μου είναι ότι δεν μου πέφτει λόγος για το καθεστώς στο Ιράν αλλά σίγουρα δεν πέφτει σε εκείνον.

Αλλά πέρα από αυτό. Ο άνθρωπος αυτός νοιάζεται για τους απανταχού Έλληνες μας λέει. Πονάει η καρδούλα για την διασπορά και την ομογένεια.

Έτσι συμπεριφέρεται στον μοναδικό Έλληνα καθηγητή πολιτικής σε όλη την αραβόφωνη μέση ανατολή? Μήπως είναι ενδεικτικό ποιον τελικά υποστηρίζει?

Έπειτα, είναι δημοσιογράφος. Έχει μπροστά του έναν ερευνητή σε αραβικό πανεπιστήμιο που μιλάει ελληνικά (κι αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά - συγγνώμη για το φλεξινγκ), ζει για χρόνια και διδάσκει στο κορυφαίο πανεπιστήμιο της μέσης ανατολής, με πολυετή έρευνα, επιστημονικά άρθρα κι ένα βιβλίο για τον Λίβανο σε αμερικανικό εκδοτικό πανεπιστημιακό οίκο..

Αντί να κάνει ερωτήσεις γνώσης κι ενημέρωσης για το κοινό σε ένα τόσο σημαντικό και σοβαρό θέμα, εξαπολύει καταμέτωπο επίθεση δολοφονίας χαρακτήρα.

Έχω μείνει σοκαρισμένος εδώ και ώρες. Ήξερα ότι δεν είναι "δημοσιογράφος" αλλά τέτοιο βαθμό εξαθλίωσης δεν περίμενα ούτε από τον Ευαγγελάτο»

Όπως ήταν αναμενόμενο, η παρέμβαση του Κοσματόπουλου δεν θα άφηνε αδιάφορη την ιστοσελίδα Ελλάδα 24 και τον διαδικτυακό λογαριασμό «Ομάδα Αλήθειας» – που θεωρείται ότι συντονίζονται από το ίδιο επικοινωνιακό κέντρο και αποτελούν μακριά χέρια της κυβερνητικής προπαγάνδας. Και οι δύο αναρτήσεις παρουσίαζαν τον καθηγητή ως “υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος”

Ο καθηγητής αντέδρασε άμεσα, ζητώντας την αποκατάσταση της αλήθειας, απειλώντας δε προσφυγή στα δικαστήρια. Όπως έγραφε στην εξώδικη επιστολή του:

«Επειδή η ψευδής και συκοφαντική αναφορά που περιλαμβάνεται στην ως άνω ανάρτησή σας συνιστά σαφή παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είχε ως αποτέλεσμα να υποστώ και να υφίσταμαι ακόμη σημαντική ηθική βλάβη.

Επειδή κατόπιν τούτων και σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου μόνου του Ν. 1178/81, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 2 του άρθρ. 37 του Ν. 4356/2015, σας καλώ όπως:

α) αποκαταστήσετε τη βαρύτατη σε βάρος μου προσβολή, με την άμεση και εντός δέκα (10) ημερών δημοσίευση στους ανωτέρω ιστοτόπους και λογαριασμούς σας στο facebook και στο Χ,

β) να αναρτήσετε το ακόλουθο κείμενο αποκατάστασης, το οποίο θα αναγράφει:

«Με την παρούσα επιστολή, θα θέλαμε να αποκαταστήσουμε την ηθική βλάβη του καθηγητή Νίκου Κοσματόπουλου. Με την από 5.3.2026 ανάρτησή μας, καθώς και το δημοσίευμα μας ήταν ψευδής και συκοφαντική ως προς το πρόσωπό του. Η απόδοση σε αυτόν του χαρακτηρισμού “ο καθηγητής που υποστηρίζει το ιρανικό καθεστώς” δεν προέκυψε από τις δηλώσεις του ιδίου, αλλά από τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο προσεγγίσαμε την πολιτική πραγματικότητα, όταν αποσπάσαμε κατά το μέρος που θέλαμε απόσπασμα από τη συνέντευξή του προς τους κρατικούς και άλλους φορείς. Ζητούμε συγγνώμη από τον καθηγητή Νίκο Κοσματόπουλο και αναρτούμε την παρούσα δήλωση στο λογαριασμό μας»

Τέλος, σας ενημερώνω ότι σε περίπτωση που δεν αποκατασταθεί η βλάβη της προσωπικότητάς μου, θα προσφύγω στα αρμόδια αστικά και ποινικά δικαστήρια καθώς και σε κάθε αρμόδια αρχή, για την αποκατάσταση της προσβολής που υπέστην»

Μετά την επίδοση του εξώδικου οι σχετικές αναρτήσεις εξαφανίστηκαν, χωρίς καμία εξήγηση και φυσικά χωρίς καμία συγγνώμη – κάτι που αποδεικνύει και την “αξιοπιστία” των συγκεκριμένων μέσων "ενημέρωσης". Ο καθηγητής επιμένει όμως για αποκατάσταση προσωπικότητάς του και επιφυλάσσεται για περαιτέρω ενέργειες

Εμείς κλείνουμε το άρθρο με τα λόγια του καθηγητή: 'Δεν υπάρχει λόγος να συναγελάζεσαι με το τέρας. Ενα πράγμα πρέπει. Πρέπει να το πολεμήσεις όχι να το πείσεις. Το πολεμάς χτιζοντας απτές εγκάρδιες, αλληλέγγυες συλλογικοτητες, όχι διαδικτυακούς δον κιχώτες"

''Για όσους δε με ξέρουν, ή με ξέρουν και δε με θυμούνται, θα πω τούτο μόνο: Χρήστος...Το πιο παλιό κουρέλι της παρέας.''

... από την ταινία "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα"

Έφυγε προχθές από τη ζωή ο αγαπημένος ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης, αφήνοντας πίσω του ένα πλουσιότατο έργο στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο ενώ είχε εκδώσει έως τώρα τρεις ποιητικές συλλογές

Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα του ήταν ίσως η βράβευσή του με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1979, για την ερμηνεία του στην εμβληματική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»

Μεγάλη ήταν η επιτυχία που σημείωσε ως Κώστας Χατζηγιώργης στους "Αυθαίρετους", ίσως την πιο εμβληματική σειρά της ελληνικής τηλεόρασης

Χαρακτηριστικός επίσης ήταν και ο ρόλος του στη σπουδαία ταινία «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περράκη, όπου υποδύεται τον ταγματάρχη Καραβίδη, υπεύθυνο για το γραφείο Α2/πληροφοριών  (κοινώς φακελώματος των φρονημάτων των στρατιωτών)

Το Flix.gr ανέβασε, τιμώντας τον σπουδαίο ηθοποιό, ένα απόσπασμα από αυτή την ταινία η οποία αναφέρεται σε τραγελαφικές καταστάσεις σε μια στρατιωτική μονάδα κατά τη διάρκεια της χούντας

 Αποχαιρετούμε κι εμείς με τη σειρά μας το Χρήστο Βαλαβανίδη. Όμως, με την ευκαιρία του τελευταίου αποσπάσματος, το μυαλό μας έκανε περίεργους συνειρμούς καθώς θυμηθήκαμε πως πριν από πενήντα χρόνια στην Ελλάδα είχαμε ένα στρατοκρατικό καθεστώς που είχε επιβληθεί με τη βία, είχε καταργήσει τις εκλογές, είχε σκοτώσει δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους, είχε ρίξει στις φυλακές και στα ξερονήσια χιλιάδες και είχε αναγάγει τα βασανιστήρια σε μία επιστημονική μέθοδο εκφοβισμού, τιμωρίας και απόσπασης πληροφοριών

Και δεν γίνεται, ακούγοντας όλους αυτούς που δικαιολογούν την επίθεση των Αμερικανών και των Ισραηλινών στο Ιράν επικαλούμενοι τη βαρβαρότητα του ιρανικού καθεστώτος όπως ο Νίκος Ευαγγελάτος ή ο Δημήτρης Οικονόμου ή ο Άρης Πορτοσάλτε, να μην σκεφτούμε ότι με την ίδια δικαιολογία θα μπορούσε κάποιο ξένο κράτος εκείνη την εποχή να ισοπεδώσει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων αμάχων και αθώων, να βομβαρδίσει σχολεία σκοτώνοντας μικρά παιδιά, να καταστρέψει τις υποδομές της χώρας.

Αλλά και πως θα βρίσκονταν Έλληνες στο εξωτερικό να πανηγυρίζουν με αυτό , όπως έκαναν  κάποιοι θλιβεροί Ιρανοί – μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού - στο κέντρο της Αθήνας

του Πιτσιρίκου

Ο στίχος «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια» δεν είναι συμβουλή από κάποιον εργολάβο. Είναι το σύμπαν που σου φωνάζει «Μην είσαι αλαζόνας».

Ντουμπάι και όλο το “παρεάκι” του Κόλπου: Άμπου Ντάμπι, Ντόχα, Ριάντ. Πόλεις-μακέτες, φορολογικοί παράδεισοι που ξεφύτρωσαν στην έρημο σαν μνημεία μιας εποχής που πίστεψε ότι με την πιστωτική κάρτα αγοράζεις τα πάντα: το κλίμα, τη γεωγραφία, την Ιστορία, ακόμα και το φόβο.

Τι είχαν; Άμμο και πετρέλαιο

Τι έφτιαξαν; Disneyland για ενήλικα παιδιά με λογαριασμούς με πολλά μηδενικά στην τράπεζα.

Νερό δεν έχουν. Οπότε, αφαλάτωση.

Πρωτογενής τομέας; Εισάγουν μέχρι και το μαρούλι.

Εργάτες; Είχαν “εισαγόμενους” εργάτες και δούλους από την Ινδία και το Πακιστάν, που έχτιζαν 80ώροφα χρυσά κλουβιά κάτω από τον ήλιο που λιώνει μπετόν. Αυτοί, βέβαια, δεν υπάρχουν στις σέλφι των influencers. Άλλωστε, πολλοί σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηροι, ενώ έχτιζαν τη Ντίσνεϊλαντ.

Στη βιτρίνα, το πάρτι δεν σταματούσε ποτέ. Influencers, υπερπλούσιοι και συνοδοί πολυτελείας με duckface σε infinity pools, χρυσά brunch και μια βιομηχανία εικόνας που έλεγε «Εδώ δεν μας αγγίζει τίποτα. Έχουμε την “ομπρέλα” των ΗΠΑ. Επενδύστε, καταναλώστε, βγάλτε σέλφι· ο θείος Σαμ μας προστατεύει»

Ένα διαρκές πάρτι δίπλα στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτά συμβαίνουν στους “άλλους”. Στους “κατώτερους”.

Ώσπου οι πύραυλοι και τα drones από το αμυνόμενο Ιράν έσκισαν τον ουρανό και το αφήγημα διαλύθηκε αμέσως.

Εκεί αποκαλύφθηκε η μεγάλη αλήθεια: η γεωπολιτική δεν είναι υπηρεσία να την παραγγείλεις στο room service. Και η “ασφάλεια” από τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ ήταν κι αυτή διακοσμητική.

Μόλις έσκασε ο πρώτος πύραυλος, το lifestyle πήγε περίπατο.

Ο παράδεισος έγινε ξαφνικά μια πολύ ακριβή ποντικοπαγίδα.

Οι υπερπλούσιοι που είχαν επιλέξει το Ντουμπάι ως “ασφαλές καταφύγιο” άρχισαν να αναζητούν έξοδο, και ζητούσαν ανθρωπιά και συμπόνια για το δράμα που ζούσαν, αλλά κατάφεραν να γίνουν ανέκδοτα και μιμίδια στα social media.

Ιδιωτικά τζετ ναυλώθηκαν με αστρονομικά ποσά· σε ορισμένες περιπτώσεις εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για μία θέση διαφυγής. Η διαδρομή προς το Μουσκάτ έγινε δημοφιλής, με πολύωρες αναμονές στα σύνορα. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν λόγω έλλειψης διαθέσιμων αεροσκαφών και φόβων για την ασφάλεια πτήσεων.

Ξένες κυβερνήσεις οργάνωσαν απομακρύνσεις υπηκόων μέσω Ομάν. Όσοι είχαν χρήματα, βρήκαν εναλλακτικές: ιδιωτικά τζετ, οδηγοί, διαδρομές μέσω Σαουδικής Αραβίας. Όσοι δεν είχαν, έψαχναν απεγνωσμένα εμπορικές πτήσεις με εξωφρενικές τιμές και ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις.

Οι εργάτες και οι δούλοι έμειναν εκεί. Χωρίς τζετ, χωρίς βίζες, χωρίς διαφυγή. Το “θαύμα” είχε από την αρχή ταξική αρχιτεκτονική: οι πλούσιοι φεύγουν, οι φτωχοί μένουν να φυλάνε την άμμο.

Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά και η “ανάπτυξη”. Είναι η ύβρις. Η ιδέα ότι επειδή έχτισες τεχνητά νησιά σε σχήμα φοίνικα, έγινες και Θεός.

Στην άμμο μπορείς να χτίσεις παλάτια. Αλλά όταν πιστέψεις ότι το χρήμα σε έβγαλε από τη γεωγραφία και την Ιστορία και έγινες θεός της ερήμου, η έρημος βρίσκει τρόπο να σου θυμίσει πως είσαι απλά θνητός και περαστικός.

(Είναι πολύ διδακτικό αυτό που συνέβη στο Ντουμπάι και στους άλλους τεχνητούς παραδείσους του Κόλπου, μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Και είναι διδακτικό όχι μόνο για τους θαυμαστές του κάθε Ντουμπάι αλλά και για όλους μας. Βέβαια, νομίζω πως τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων έχουν καεί εντελώς και δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια και, βέβαια, “Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο”. Ή με πύραυλο)

(Ξέρετε και κάτι άλλο που είναι πολύ κακό και μεγάλη ντροπή; Να είσαι άνθρωπος, να είσαι Έλληνας, να μην έχεις πρόβλημα επιβίωσης, να είσαι πλούσιος, και να πηγαίνεις να δουλέψεις στο Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία εκεί δίπλα σου, για να πάρεις εκατομμύρια. Και μετά, μόλις σκάσει η πρώτη βόμβα -επειδή η κωλοχώρα ψυχοπαθών στην οποία πήγες και πούλησες την ψυχή σου θέλει να ξεπαστρέψει τους πάντες-, να κάνεις και το θύμα. Σιχαίνομαι)

του Άρη Χατζηστεφάνου - από το Infowar

Παρακολουθώ εδώ και μια εβδομάδα, ώρα με την ώρα, τον τρόπο με τον οποίο καλύπτουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προφανώς απέχει έτη φωτός από το να είναι άρτια, σοβαρή ή «αντικειμενική», με όποιον τρόπο και αν ορίσει κανείς την αντικειμενικότητα.

Παρόλα αυτά ακόμη και στη χώρα που πραγματοποιεί τον πόλεμο δεν βλέπεις τα επίπεδα σκληρής και χυδαίας προπαγάνδας που παρακολουθούμε καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση και σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται σκληρές ερωτήσεις ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις συνεντεύξεις του Λευκού Οίκου – ακόμη και αν οι πολιτικοί απαντούν με ψεύδη και υπεκφυγές.

Προφανώς η δημοσιογραφική κριτική είναι πάντα καλουπαρισμένη στα γραμμή του συστήματος – δεν αμφισβητούμε το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να εισβάλλουν σε όποια χώρα θέλουν και να δολοφονούν τους ηγέτες της αλλά ασκούμε κριτική στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πόλεμος και στην έλλειψη συγκεκριμένων στόχων από τον Τραμπ.

Ακόμη και έτσι όμως αυτή η κριτική είναι αδυσώπητη και συχνά αντικατοπτρίζει τις θέσεις των δυο τρίτων της αμερικανικής κοινωνίας που ζητούν τερματισμό του πολέμου.

Την ίδια ώρα στο εσωτερικό της MAGA παράταξης το χάσμα διευρύνεται με τον Τραμπ να επιτίθεται πλέον ανοιχτά σε πρώην στενούς υποστηρικτές του, όπως ο ακροδεξιός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος καταδικάζει για δικούς του λόγους την επίθεση στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα.

Πώς γίνεται λοιπόν η στάση των πιο προβεβλημένων Ελλήνων δημοσιογράφων να είναι πιο φιλοπόλεμη από αυτούς που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο;

Πώς γίνεται όταν σου λένε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ σκότωσαν πάνω από 150 κορίτσια σε ένα και μόνο χτύπημα να απαντάς «ναι αλλά τα μαλλιά τους δεν ανέμιζαν ελεύθερα στον αέρα με το καθεστώς των μουλάδων»;

Πόσες φορές πρέπει να εξηγήσουμε σε Έλληνες δημοσιογράφους ότι για να ανεμίζουν τα μαλλάκια σου πρέπει να έχεις ένα κεφάλι το οποίο δεν θα έχει πολτοποιηθεί από αμερικανικές βόμβες;

Πόσα ακόμη ρεπορτάζ θα δούμε για τις μίνι φούστες που φορούσαν οι κοπέλες στο Ιράν πριν από το 1979 από δημοσιογράφους που συνειδητά αποκρύπτουν τα φρικτά βασανιστήρια τα οποία πραγματοποιούσε το καθεστώς του Σάχη την ίδια περίοδο;

Πόσο θα ανεχόμαστε Έλληνες φιλοχουντικούς δημοσιογράφους που θέλουν να μας πουν ότι τα προβλήματα της χώρας (και το μίσος για τις ΗΠΑ) ξεκίνησαν με την ιρανική επανάσταση του 1979 και όχι με το αμερικανικό πραξικόπημα του 1953 για την ανατροπή του Μοσάντεκ; Πόσες ακόμη όμορφες υποστηρίκτριες του Παχλαβί θα βρουν να βγάλουν στην τηλεόραση;

Σκεφτείτε οι δημοσιογράφοι μιας ξένης χώρας να αναφέρονταν στην Ελλάδα μόνο με δηλώσεις ανθρώπων που αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών – να δίνουν το λόγο μόνο στους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σκαλούμπακες, σαν να μην ζει κανένας άλλος στη χώρα.

Αν όμως η γραμμή της κυρίαρχης ελληνικής δημοσιογραφίας δεν αντικατοπτρίζει αυτή των ΗΠΑ, θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως καθορίζεται αποκλειστικά από το Τελ Αβίβ.

Ύστερα από δυο χρόνια καθημερινής στήριξης της γενοκτονίας στη Γάζα οι ίδιοι δημοσιογράφοι (που έλεγαν ότι έχουν δει βίντεο βιασμών από Παλαιστίνιους που δεν υπήρξαν ποτέ) τώρα ανέλαβαν να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν το θάνατο χιλιάδων Ιρανών και Λιβανέζων αμάχων.

Προφανώς ένα μεγάλο τμήμα αυτών των δημοσιογράφων απλώς αναπαράγει τη γραμμή της υποτελούς κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία είναι δέσμια της υπόθεσης υποκλοπών και παίζει το παιχνίδι των μεγάλων βιομηχανιών όπλων.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Ένας τηλεοπτικός σταθμός που θα παρουσίαζε σήμερα μια ριζικά διαφορετική γραμμή εναντίον του πολέμου θα σάρωνε σε τηλεθέαση (από προσωπική εμπειρία να σας πούμε ότι ο σέρβερ του infowar παραλίγο να πέσει χτες όταν ανεβάσαμε τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου στον Ευαγγελάτο -μια από τις ελάχιστες αντιπολεμικές φωνές που κατάφεραν να περάσουν τα σκληρά φίλτρα των καναλιών).

Αυτή την εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη δίκτυο Ισραηλινών «σχολιαστών» που προωθούσαν τη γραμμή του Τελ Αβίβ (και όπως εξηγώ αυτό το Σάββατο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύφθηκε γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση «ξέχασε» να τους πληρώσει και αυτοί προσέφυγαν στη δικαιοσύνη).

Στις ΗΠΑ γνωρίζουμε για πακτωλούς χρημάτων από το Ισραηλινό λόμπι που καταλήγουν σε γραφεία πολιτικών και σε ΜΜΕ και για συγκεκριμένους δημοσιογράφους που «φυτεύονται» σε μεγάλα ΜΜΕ για να προωθούν τις θέσεις του Ισραήλ.

Ισραηλινά ΜΜΕ όπως η Haaretz αποκάλυψαν ότι πίσω από την ιντερνετική και μιντιακή προώθηση του πολιτικά ανύπαρκτου Παχλαβί βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και στήνουν την εικόνα του στα διεθνή ΜΜΕ.

Πώς γίνεται τα ελληνικά ΜΜΕ να αναπολούν το καθεστώς της μοναρχίας στο Ιράν, όταν ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ άδειασε τον Παχλαβί σε πρόσφατες δηλώσεις του;

Οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις και από τη στιγμή που δεν επιζητούν έσοδα από την τηλεθέαση σημαίνει ότι προσδοκούν κέρδη από άλλες πηγές.

Πρέπει να τις εντοπίσουμε.

Αν τα κανάλια μας σπρώχνουν στον πόλεμο για τα συμφέροντα άλλων χωρών είναι θέμα επιβίωσης να ανατρέψουμε την προπαγάνδα τους.