Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
της Μαρίας Νάτση
Κάτω από τις εύφορες αγροτικές εκτάσεις της Ολλανδίας κρύβεται ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Το Al Jazeera αφηγείται την ιστορία της πόλης του Χρόνινγκεν, που βρίσκεται ακριβώς πάνω από αυτά τα κοιτάσματα· μιας πόλης η οποία, χρόνο με τον χρόνο, διαλύεται αργά αλλά σταθερά από τους σεισμούς που προκαλεί η συνεχής άντληση από το υπέδαφος.
Όταν ξεκίνησαν οι πρώτοι σεισμοί, οι κάτοικοι στράφηκαν στη δικαιοσύνη, ενώ πολλοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η κατάσταση έγινε τόσο κρίσιμη, ώστε η ολλανδική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να τερματίσει σταδιακά την εκμετάλλευση του κοιτάσματος μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Εκεί γεννήθηκε και ο όρος «ολλανδική ασθένεια», για να περιγράψει τις απρόσμενες συνέπειες ενός φαινομενικού πλούτου.
Μόνο που αυτή η «ασθένεια» δεν αφορά τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αλλά τις οικονομικές. Περιγράφει το παράδοξο φαινόμενο κατά το οποίο ο πλούτος που προέρχεται από τους φυσικούς πόρους, αντί να λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης, τελικά αποδυναμώνει την παραγωγική βάση μιας χώρας και βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες.
Η εξαιρετική εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου (Infowar, 2018) φωτίζει με σαφήνεια αυτό το παράδοξο. Ένα δημοσιογραφικό ντοκουμέντο που, με την απόσταση του χρόνου, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Καθώς νέες εξορύξεις δρομολογούνται στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο, η ιστορία του Χρόνινγκεν παύει να μοιάζει μακρινή αλλά αποκτά ανησυχητική οικειότητα.
Στα πρόθυρα γεωτρήσεων για την ανεύρεση υδρογονανθράκων βρίσκεται η Κέρκυρα, όπου συμμετέχουν η ExxonMobil με 60%, η Energean με 30% και η Helleniq Energy, εταιρεία εν μέρει ελληνικών συμφερόντων, με μόλις 10%. Την ίδια ώρα, στην Κύπρο έχει ήδη δρομολογηθεί η παραγωγή φυσικού αερίου, ενώ οι σχεδιαζόμενες έρευνες στην Ήπειρο προκαλούν έντονες αντιδράσεις, καθώς απειλούν ένα από τα πιο ευαίσθητα και πολύτιμα οικοσυστήματα της χώρας.
Οι εξορύξεις παρουσιάζονται ως υπόσχεση ενεργειακής αυτάρκειας και οικονομικής ανάπτυξης· όμως, πίσω από τη ρητορική της προόδου, κρύβεται το ενδεχόμενο να ξαναζήσουμε την ίδια ιστορία — αυτή της «ολλανδικής ασθένειας».
Ο Άρης Χατζηστεφάνου μίλησε με τον Rick van der Ploeg, πρώην υφυπουργό Πολιτισμού και Μ.Μ.Ε. της Ολλανδίας και ακαδημαϊκό με ειδικότητα στην οικονομία φυσικών πόρων και την περιβαλλοντική οικονομία:
«Πολλές χώρες που πίστεψαν ότι θα πλουτίσουν είδαν τις οικονομίες τους να διαλύονται από τους φυσικούς πόρους που ανακάλυψαν. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι αυτές οι χώρες θα γίνουν πραγματικά πλούσιες και θα κρατήσουν τον πλούτο του φυσικού αερίου, του πετρελαίου ή των διαμαντιών για τις επόμενες γενιές. Δυστυχώς, βλέπουμε ότι αρκετές καταλήγουν με πολύ χειρότερες οικονομικές επιδόσεις, μεγαλύτερη ανισότητα και φτώχεια από ό,τι είχαν πριν τις ανακαλύψεις.»
- Υπάρχουν και χώρες που δεν είχαν αυτές τις συνέπειες;
«Ορισμένες τα καταφέρνουν. Πολλοί αναφέρουν το παράδειγμα της Νορβηγίας για το πώς να το κάνεις σωστά. Εκεί δημιούργησαν ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο, επενδύοντας τα χρήματα στο εξωτερικό και διαμοιράζοντάς τα όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να εξασφαλίσουν πλούτο για τις επόμενες γενιές. Έτσι, όταν η ροή κεφαλαίων από τους φυσικούς πόρους τερματιστεί, θα υπάρχει ακόμα κεφάλαιο για τις επόμενες γενιές.»
- Η ολλανδική ασθένεια παρατηρείται τόσο σε αναπτυγμένες όσο και σε αναπτυσσόμενες χώρες;
«Ναι, και σε αναπτυσσόμενες χώρες, και ειδικά σε όσες έχουν εθνοτικούς διαχωρισμούς, όπως η Νιγηρία, ή προβληματικό Σύνταγμα και κράτος δικαίου, ο πλούτος από το πετρέλαιο και τα μεταλλεύματα οδηγεί σε περισσότερη διαφθορά. Όλοι θέλουν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα του φυσικού αερίου και του πετρελαίου»
Αυτές οι παρατηρήσεις βρίσκουν απήχηση και στην ελληνική και κυπριακή πραγματικότητα καθώς οι εθνοτικές διαφορές στην Κύπρο και η διαφθορά με την έλλειψη κράτους δικαίου στην Ελλάδα αντανακλούν αντίστοιχες παθογένειες.
«Τι θα συμβεί αν βρεθούν σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στη Μεσόγειο;» ρωτούσε ο δημοσιογράφος το 2018, θέτοντας το κρίσιμο ερώτημα για το μέλλον της χώρας.
«Όπως με την Κύπρο και το Ισραήλ, έτσι και η Ελλάδα ίσως πάρει μια γεύση από φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Τι θα συμβεί τότε; Η Ελλάδα θα έχει ξένα έσοδα που θα εισρέουν στη χώρα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα τα κάνει. Αν τα σπαταλήσει, θα έρθει η καταστροφή. Αν τα επενδύσει στην ελληνική οικονομία και όχι σε ένα ταμείο όπως στη Νορβηγία, θα μπορέσει να ανοικοδομήσει την οικονομία μέσω ιδιωτικών έργων, κυρίως για τους νέους, ή να εξασφαλίσει ότι οι νέοι θα παραμείνουν στη χώρα»
Ο οικονομολόγος Rick van der Ploeg δεν προτείνει στην Ελλάδα να αντιγράψει απλώς το νορβηγικό μοντέλο, αλλά να αξιοποιήσει τα έσοδα από τους φυσικούς πόρους για την ανοικοδόμηση της οικονομίας. Για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να υποθέσουμε ότι η διαφθορά, η οποία σε τέτοιες περιπτώσεις τείνει να γιγαντώνεται, έχει περιοριστεί αποτελεσματικά. Ακόμα και αν αντιμετωπιστεί η διαφθορά, παραμένει το κρίσιμο ερώτημα.
- Έχουμε λόγο να πανηγυρίζουμε αν η χώρα συνεχίζει να παραμένει υπό τον έλεγχο των δανειστών;
«Υπάρχει μια κρίσιμη πρόκληση», επισημαίνει ο Van der Ploeg. «Η συμφωνία στην οποία υποχρεώθηκε η Ελλάδα είναι μια χαμένη υπόθεση. Οι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν για πολλές γενιές, και φυσικά θα ήταν τραγικό αν υπάρξουν έσοδα να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της οικονομίας και τελικά να πάνε στους δανειστές. Ίσως η Ελλάδα θα πρέπει να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η συμφωνία για το χρέος που επέβαλαν το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. είναι τόσο κακή που η χώρα δεν θα μπορέσει να την αποπληρώσει ποτέ — κάτι που πλέον αναγνωρίζει ακόμη και το ίδιο το Δ.Ν.Τ.»
Σύμφωνα με τον Van der Ploeg η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πληγεί ήδη από την ολλανδική ασθένεια, καθώς τα δάνεια που χορηγήθηκαν στις «λαμπρές» μέρες της ευρωζώνης είχαν αποτέλεσμα παρόμοιο με την ανακάλυψη πετρελαίου- προσωρινή οικονομική εύνοια χωρίς μετατροπή σε βιώσιμη ανάπτυξη.
«Είναι ενδιαφέρον να δει κανείς το παράδειγμα της Ελλάδας. Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για την ελληνική κρίση. Στην Ευρώπη έχουμε ένα ενιαίο νόμισμα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα είχε χάσει τα νομισματικά όπλα της. Μια μάχη λοιπόν με το ένα χέρι δεμένο στην πλάτη. Ενώ όμως χάσαμε τη νομισματική μας ανεξαρτησία στην ευρωζώνη, συνεχίσαμε να έχουμε ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίου. Επειδή οι Ολλανδοί και οι Γερμανοί είχαν αυτά τα τεράστια πλεονάσματα και η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία είχαν ελλείμματα, αναπόδραστα δημιουργήθηκε ροή κεφαλαίων από τη Γερμανία προς την Ελλάδα. Αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο της Ελλάδας αλλά και της Γερμανίας. Αυτή η ροή κεφαλαίου προς τη νότια Ευρώπη ήταν μια μορφή Ολλανδικής ασθένειας»
Η οικονομία επαναπαύτηκε στη ροή «εύκολου» χρήματος, με αποτέλεσμα πολλοί τομείς της παραγωγής να παρακμάσουν και να οδηγηθούν σε μαρασμό. Όταν όμως, μετά το 2008, αυτή η ροή ζεστού χρήματος διακόπηκε, η γύμνια της οικονομίας φάνηκε καθαρά, αποκαλύπτοντας την ευθραυστότητα του παραγωγικού ιστού.
Η ανακάλυψη φυσικών πόρων δεν είναι πάντοτε ευλογία, αναφέρει ο Άρης Χατζηστεφάνου — και αυτό το γνωρίζουν καλά ακόμη και αναπτυγμένες χώρες, όπως η Ολλανδία.
Όταν ένα κράτος ήδη αντιμετωπίζει φαινόμενα διαφθοράς, αυτά τείνουν να οξυνθούν· αν υπάρχουν εθνοτικές ή κοινωνικές αντιθέσεις, μπορεί να εξελιχθούν σε συγκρούσεις· και αν διαθέτει έστω και μια στοιχειώδη βιομηχανική ή αγροτική παραγωγή, κινδυνεύει να τη χάσει εξαιτίας της λεγόμενης «ολλανδικής ασθένειας».
Και, φυσικά, αν έχει δεσμευθεί να εξοφλεί τους δανειστές του για πολλές γενιές, τότε… συγχαρητήρια!
Μόλις ανακάλυψε φυσικό αέριο για κάποιες ξένες τράπεζες!
Πηγές:
https://info-war.gr/i-katara-toy-petrelaioy-kai-toy-fysikoy-aerioy/
Με αφορμή την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης, ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε στο facebook: «Η εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια νίκη σε αυτοδιοικητικές εκλογές. […] Δείχνει σε όλο τον κόσμο, σε όλους μας, ότι υπάρχει εναλλακτική και είναι στο χέρι μας. […] Η ελπίδα, η αλλαγή, η δικαιοσύνη είναι ο καθένας από μας, οι ίδιοι οι πολίτες, που αποφασίζουν να αντισταθούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Να κάνουν εφικτό αυτό που οι ισχυροί του κόσμου κηρύσσουν ανέφικτο. Μπορούμε!»
Δυστυχώς, όταν δόθηκε στον Αλέξη Τσίπρα να αποδείξει ότι υπάρχει εναλλακτική, έχοντας μάλιστα ένα 62% του λαού να τον στηρίζει, αυτός ανέκρουσε πρύμναν. Ξέχασε τα ανοίγματα διοδίων στα οποία πρωτοστατούσε, ξέχασε τις διαμαρτυρίες στους εν εξελίξει πλειστηριασμούς σπιτιών, ξέχασε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», ξέχασε τα “go back Merkel”, ξέχασε, ξέχασε, ξέχασε, ....
Πολλά ήταν αυτά που ξέχασε ο Αλέξης Τσίπρας - που τώρα προκαλούν σε όσους τα θυμούνται ένα πικρό χαμόγελο - και προτίμησε να υπογράψει ένα τρίτο μνημόνιο. Ας αφήσει λοιπόν ο πρώην πρωθυπουργός τους λεονταρισμούς του facebook και ας ασχοληθεί με το χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς στον οποίο αποφάσισε να εγκατασταθεί και να τον ηγεμονεύσει, διαβλέποντας στο χώρο ένα μεγάλο κενό ηγεσίας. Από τον Μητσοτάκη σίγουρα καλύτερος θα είναι, αλλά μέχρι εκεί. Και για όσους ενδιαφέρονται απλά να φύγει η διεφθαρμένη κυβέρνηση του Μητσοτάκη, μια χαρά επιλογή θα είναι. Εμείς όμως, ακούμε τον ποιητή που μας καλεί «να λέμε πια τα σύκα: σύκα και τη σκάφη: σκάφη» και βαδίζουμε σε άλλα μονοπάτια
Εν αναμονή της κυκλοφορίας του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα με τον τίτλο «Ιθάκη», με το πρόσωπό του στο εξώφυλλο και με επικοινωνιακά τερτίπια που παραπέμπουν σε ακριβό προϊόν πολυτελείας, εμείς θα μιλήσουμε για ένα άλλο βιβλίο που αναφέρεται στα γεγονότα του 2015 και στο ιστορικό δημοψήφισμα του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ. Του δεύτερου μόλις δημοψηφίσματος που έχει διεξαχθεί στη χώρα μας κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης – μετά το δημοψήφισμα του 1974 που αποφάνθηκε υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Και του πρώτου που το αποτέλεσμά του αψηφίστηκε από αυτούς που το διοργάνωσαν
Το βιβλίο αυτό δεν έχει στο εξώφυλλο το πρόσωπο του συγγραφέα του. Αντίθετα, έχει τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα που έγινε μία ημέρα πριν από το Δημοψήφισμα. Και ο συγγραφέας του είναι ένας από εκείνους που πίστεψαν πραγματικά και πάλεψαν μέχρι την τελευταία στιγμή να προωθήσουν την εναλλακτική λύση, χωρίς να τους απασχολεί αν με αυτό τον τρόπο χάνουν την υπουργική και τη βουλευτική τους καρέκλα
Ο Δημήτρης Στρατούλης ήταν υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Ιούλιο του 2015 όταν και διαφώνησε με την αλλαγή πορείας του Αλέξη Τσίπρα και την απόφασή του να υποκύψει στους δανειστές
Σήμερα, ο Δημήτρης Στρατούλης είναι γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας – ένα σχήμα που προέκυψε από 25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όταν αυτοί αποχώρησαν τον Αύγουστο του 2015- το οποίο σήμερα συνεργάζεται εκλογικά με την «Ενωτική Πρωτοβουλία ΜΕΡΑ 25 / Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά»
Πριν από τρία χρόνια, ο Δημήτρης Στρατούλης εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο “8 µήνες που συντάραξαν την Ελλάδα Ιανουάριος – Αύγουστος 2015”.
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας αναφέρεται στα γεγονότα του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και την δραματική κορύφωσή τους με το δημοψήφισμα και την συμφωνία με τους δανειστές που αποτέλεσε την αφορμή για την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και εξηγεί από την πλευρά του «πώς και γιατί αυτά έγιναν, ποιες διεργασίες οδήγησαν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνθηκολόγηση με τους δανειστές».
Όπως αναφέρεται σχετικά «έγραψε την ιστορία αυτής της περιόδου, μέσα στο πλαίσιο των τότε οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παγκοσμίως, από τη σκοπιά των “νικημένων”, δηλαδή της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ του ΣΥΡΙΖΑ και όσων το καλοκαίρι του 2015 είπαν το μεγάλο ΟΧΙ και δεν εκχώρησαν στο σύστημα το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».
Στο βιβλίο του μιλάει και για τη βίαιη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Ως ιστορικό προηγούμενο υπήρχε η συστημική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ μετά το 1981. Αυτή, όμως, διαμορφώθηκε μέσα σε διάστημα αρκετών ετών, ενώ η πολιτική συστημική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ συντελέστηκε σε μία μόλις διετία και ολοκληρώθηκε σε κυβερνητικό επίπεδο μέσα σε ένα μόλις εξάμηνο. Αυτή τη διαδικασία, την οποία συστημικές δυνάμεις εκτός, αλλά δυστυχώς και εντός του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήριζαν ως «βίαιη πολιτική ωρίμανσή» του, η Αριστερή Πλατφόρμα ‒παρά τις μεγάλες, συνεχείς, συνεπείς και απεγνωσμένες προσπάθειές της‒ δεν μπόρεσε να ανακόψει και αποτρέψει».
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου στα Χανιά, ο Δημήτρης Στρατούλης είχε δώσει μία συνέντευξη στα “Xανιώτικα Νέα”. Ας την διαβάσουμε
Η προεκλογική δέσµευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν, τουλάχιστον στα συνεδριακά κείµενά του, «Όχι µε κάθε θυσία στο ευρώ» και ότι, εάν ως κυβέρνηση εµποδιζόταν από τους δανειστές να εφαρµόσει το πρόγραµµά του δεν θα υπέγραφε νέο µνηµόνιο. Εµείς του “Αριστερού Ρεύµατος” του τότε ΣΥΡΙΖΑ αγωνιζόµασταν σε όλα τα κυβερνητικά, κοινοβουλευτικά και κοµµατικά επίπεδα, ώστε, µε βάση τις προγραµµατικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνησή του να πει ΟΧΙ σε 3ο µνηµόνιο, ακόµα και εάν η χώρα έβγαινε από το ευρώ.
Η άποψη της “Λαϊκής Ενότητας”, στην οποία το “Αριστερό Ρεύµα” σήµερα συµµετέχει, είναι ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη, λόγω του χαρακτήρα τους, ως υπερεθνικοί καπιταλιστικοί οργανισµοί, που εξυπηρετούν µε νεοφιλελεύθερες αντικοινωνικές πολιτικές τα συµφέροντα του κεφαλαίου, δεν µπορούν να µεταρρυθµιστούν και να αλλάξουν από τα µέσα. Η Ελλάδα πρέπει για το καλό του εργαζόµενου λαού να αποδεσµευτεί από αυτές. Η Ενωτική Πρωτοβουλία ΜΕΡΑ 25 / Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά έχει διατυπώσει τη θέση για σύγκρουση και ρήξη µε τις πολιτικές που κυριαρχούν στην Ε.Ε. και ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης µεταξύ µίας προοδευτικής φιλολαϊκής εφαρµοζόµενης πολιτικής και των µηχανισµών της ΟΝΕ και Ε.Ε., θα προταχθεί η αποδέσµευση από αυτές.
Ο πιο αποτελεσµατικός τρόπος για την αντιµετώπιση της ΤΙΝΑ και για πραγµατική υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων στη χώρα µας είναι σήµερα η συνεργασία των δυνάµεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η Ενωτική Πρωτοβουλία, συγκροτήθηκε από το ΜΕΡΑ25, την Λαϊκή Ενότητα–Ανυπότακτη Αριστερά, την Ανταγωνιστική Αριστερά, ριζοσπάστες οικολόγους και άλλες αριστερές δυνάµεις και ανένταχτους/ες αγωνιστές ως µία εκλογική συνεργασία ανατροπής και αλλαγής. Εντείνουµε τις προσπάθειες για διεύρυνση αλλά και συνδιαµόρφωση της και µε άλλες δυνάµεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Με βάση ένα εναλλακτικό πρόγραµµα αντιµετώπισης των οξυµένων λαϊκών προβληµάτων (ακρίβεια, στέγη, µισθοί, συντάξεις, κλπ), που θα είναι σε ρήξη µε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις µνηµονιακές δεσµεύσεις της χώρας, µε την ολιγαρχία, που αυτές οι πολιτικές εξυπηρετούν, και µε το καθεστώς βαθιάς εξάρτησης της χώρας µας από τον ευρωατλαντισµό. Γιατί πρέπει και µπορεί, επιτέλους, να συγκροτηθεί, ως αποκούµπι και στήριγµα του εργαζόµενου λαού και της νεολαίας, ένας ισχυρός ενωτικός αριστερός πόλος πραγµατικής αντιπολίτευσης στις αντικοινωνικές κυβερνητικές πολιτικές, στήριξης κοινωνικών και αντιπολεµικών αγώνων, αναγέννησης της ελπίδας ότι υπάρχει εναλλακτική διέξοδος, για την οποία ο λαός και η νεολαία αξίζει να αγωνιστούν!
Ναι, µια πορεία ρήξης µε τους δανειστές είχε ως σοβαρό ενδεχόµενο την έξοδο από το ευρώ, εάν αυτοί επέµεναν στην αδιαλλαξία τους. Η κυβέρνηση δεν έπρεπε να φοβηθεί αυτό το ενδεχόµενο, γιατί µπορούσε να βρει ισχυρά διεθνή στηρίγµατα. Μεγάλες χώρες, που ήταν περιφερειακές δυνάµεις, αλλά και άλλες χώρες του ΟΗΕ µη εξαρτώµενες από τον ευρωατλαντισµό, εάν διαπίστωναν, ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν πραγµατικά αποφασισµένη για ρήξη µε τους δανειστές, µας είχαν διαµηνύσει µε διάφορους τρόπους, που αναφέρω στο βιβλίο µου ότι, παρά τις δυσκολίες, θα έβρισκαν τρόπους να την στηρίξουν. Αυτές, τις υπαρκτές, βιώσιµες και συγκεκριµένες δυνατότητες, η προεδρική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απέρριπταν µε διάφορα προσχήµατα, γιατί είχαν επιλέξει τη συνθηκολόγησή τους µε τους δανειστές.
Το “Αριστερό Ρεύµα” επέλεξε να δώσει τη µάχη µέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, για να τον αποτρέψει να υπογράψει ένα νέο καταστροφικό µνηµόνιο και για να εφαρµόσει τον προεκλογικό πρόγραµµά του και να προωθήσει συγκεκριµένες προτεινόµενες από αυτό εναλλακτικές αντιµνηµονιακές διεξόδους. ∆εν κάλυψε ποτέ, τίποτα και κανέναν, σχετικά µε την αρνητική πορεία, που ακολουθούσε η ηγετική οµάδα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης. Ασκούσε κριτική, συχνά δηµόσια, και παρέµβαινε συνεχώς σε κυβερνητικό, κοµµατικό και κινηµατικό επίπεδο. Μόλις, όµως, η ηγετική οµάδα του ΣΥΡΙΖΑ ακύρωσε, µαζί µε Ν∆, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ, το ηρωικό δηµοψηφισµατικό λαϊκό ΟΧΙ στα µνηµόνια και ψήφισε το 3ο µνηµόνιο, αποχωρήσαµε από την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ και συγκροτήσαµε µαζί µε άλλες αντιµνηµονιακές αριστερές δυνάµεις τη “Λαϊκή Ενότητα”.
Όχι, σε καµία περίπτωση και αυτό αποδεικνύεται από τη σηµερινή εικόνα διάλυσής του. Η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ µείωσε τις προσδοκίες του λαού και διέδωσε την ηττοπαθή αντίληψη, ότι δεν µπορεί να γίνει τίποτε εναλλακτικό και ότι καλύτερα να αποφευχθούν τα χειρότερα που θα έφερνε η επάνοδος Ν∆ και ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Αυτό τον οδήγησε σε εκλογική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και τον Σεπτέµβρη του 2015. Επίσης τα φτωχότερα λαϊκά στρώµατα πίστεψαν το προεκλογικό αφήγηµα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι µια δική του κυβέρνηση θα εφάρµοζε χαλαρότερα το 3ο µνηµόνιο. Όταν, όµως, στη συνέχεια άρχισαν να πέφτουν στις πλάτες τους οι κοινωνικές και οικονοµικές επιπτώσεις της εφαρµογής του, η λαϊκή δυσαρέσκεια γιγαντώθηκε και οδήγησε σε πολιτική αναξιοπιστία, πολλαπλές εκλογικές ήττες, πολυδιασπάσεις και στη σηµερινή εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ.
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, συµπεριλαµβανοµένων νεοφασιστικών δυνάµεων, οφείλεται, κυρίως, στις αντικοινωνικές πολιτικές και στη διάχυση του ρατσιστικού δηλητηρίου από τα συστηµικά κόµµατα (νεοφιλελεύθεροι, ακροκεντρώοι, σοσιαλφιλελεύθεροι).
Η ακροδεξιά, πλέον, δεν αποτελεί περιθωριακή πολιτική δύναµη στο πολιτικό σκηνικό των χωρών – µελών της ΕΕ, αλλά µια εναλλακτική του συστήµατος για το σχηµατισµό κυβερνήσεων (Μελόνι, Λεπέν κ.α.) από δεξιά και ακροδεξιά κόµµατα.
Η αντιµετώπισή της πρέπει να αποτελεί σηµαντική προτεραιότητα για την αριστερά, η οποία, όµως, επιπλέον, πρέπει να απαντήσει, γιατί περιορίζεται η επίδρασή της στα φτωχά λαϊκά στρώµατα, ενώ σε αυτά διεισδύει η ακροδεξιά και, στη βάση αυτή, να αναδιαµορφώσει την πολιτική της στρατηγική. Να ξαναανακαλύψει, µε σύγχρονους όρους, τον ιδρυτικό λόγο της ύπαρξής της, δηλαδή να εκπροσωπεί τα συλλογικά συµφέροντα των εργαζόµενων τάξεων και να εκπέµπει µία ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα ενότητας, αγώνα, συνέπειας αξιοπρέπειας, εναλλακτικού προγράµµατος και οράµατος για µία δίκαιη κοινωνία, τον σοσιαλισµό της εποχής µας.
Πηγές
https://www.haniotika-nea.gr/d-stratoylis-sta-quot-ch-n-quot-oi-8-ines-poy-syntaraxan-tin-ellada/
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει. Για την ακρίβεια, έχει πάψει να μας εκπλήσσει προ πολλού. Από τότε που τον βλέπαμε στα περιθωριακά κανάλια να περιφέρεται ως ιστορικός και να λέει ανοησίες ή ως τηλεπωλητής και να κάνει καραγκιοζιλίκια για να πουλήσει την πραμάτειά του ή ως βουλευτής του ΛΑΟΣ να καθυβρίζει τη Νέα Δημοκρατία, τον Μητσοτάκη, την Μπακογιάννη, τον Σαμαρά – εκεί που τώρα γλείφει δηλαδή
Σήμερα είναι υπουργός - υπουργός Υγείας συγκεκριμένα. Ο λόγος του έχει πλέον βαρύνουσα σημασία – ή θα έπρεπε τουλάχιστον. Και όμως, επιμένει να τοποθετείται επί παντός επιστητού με την ίδια ελαφρότητα που είχε πάντα.
Στο σχετικό βίντεο, λίγες ημέρες μετά το μακελειό στα Βορίζια, θα τον ακούσουμε να υπεραμύνεται του δικαιώματος της οπλοκατοχής. «Είμαι υπέρ του αμερικάνικου μοντέλου οπλοκατοχής», δηλώνει. «Μου αρέσει η ιδέα της αυτοπροστασίας, μου αρέσει οι άνθρωποι να είναι αξιόμαχοι για να υπερασπίζονται την ελευθερία τους»
Στο δεύτερο βίντεο τον βλέπουμε να τοποθετείται και στο θέμα της οπλοκατοχής στην Κρήτη, λέγοντας χαρακτηριστικά πως είναι αστείο να λέμε ότι μπορούμε να αφοπλίσουμε τους Κρητικούς: «Είμαι υπέρ του αμερικανικού μοντέλου εγώ στα όπλα, το έχω πει παρά πολλές φορές. Θυμάμαι κάποτε που θέλαν κάποιοι πολιτικοί να πάμε να πάρουμε τα όπλα από την Κρήτη ας πούμε, σχεδόν... αστείο!»
Στο τρίτο βίντεο, που προέρχεται από την κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 2017, ακούμε δεκάδες πυροβολισμούς να πέφτουν ενώπιον πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Σα να μη συνέβη τίποτα
Ας μην απορούμε λοιπόν γι αυτό που έγινε στα Βορίζια. Από τη μία η επίκληση του «δικαιώματος της οπλοκατοχής» που επικαλείται ο Άδωνις Γεωργιάδης και από την άλλη τα «κλειστά μάτια» της εξουσίας και η συνενοχή της απέναντι σε ένα «παραδοσιακό έθιμο» είναι οι αιτίες
εξώφυλλο της New York Post, ενδεικτικό του αντίκτυπου που προκάλεσε η μεγάλη νίκη του Μουσουλμάνου, μετανάστη, δημοκρατικού σοσιαλιστή Ζόραν Μαμντάνι
"Όποιος καεί απ’το χυλό, φυσάει και το γιαούρτι", λέει μια λαϊκή παροιμία. Κι εμείς που τσουρουφλιστήκαμε από το "χυλό" του Τσίπρα το 2015, έχουμε κάθε λόγο να είμαστε επιφυλακτικοί και καχύποπτοι
Όμως, υπάρχει κάτι στην αύρα αυτού του ανθρώπου και στον τρόπο που μιλάει, που μας κάνει να ελπίζουμε πως -αν μη τι άλλο- θα προσπαθήσει τουλάχιστον για όσα υποσχέθηκε
Και αυτά που υποσχέθηκε δεν ήταν πολλά. Δεν παρουσίασε ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής διακυβέρνησης της Νέας Υόρκης - άσχετα αν η New York Post τον εμφάνισε σήμερα με ένα σφυροδρέπανο στο εξώφυλλό της. Δεν έβγαλε πρόγραμμα με θέσεις επί παντός επιστητού - ένα πρόγραμμα που να τα περιέχει όλα, τόσο γενικά και αφηρημένα που να είναι σαν να μην περιέχει τίποτα
Ο Μαμντάνι μίλησε συγκεκριμένα, για λίγα πράγματα - που όμως είναι πολύ σημαντικά για την αξιοπρεπή διαβίωση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της μεγαλύτερης πόλης των ΗΠΑ
Ο Μαμντάνι νίκησε όχι μόνο τον Τραμπ, μα και το κομματικό κατεστημένο των Δημοκρατικών - ένα κατεστημένο που στη συνείδηση του κόσμου είναι απόλυτα διεφθαρμένο και ανήθικο, πίσω από το χρυσό περιτύλιγμα των ωραίων λέξεων και των ανέξοδων ευχολογίων. Ένα κατεστημένο τόσο απομακρυσμένο από τον απλό κόσμο, που τον έστρεψε στην αγκαλιά του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι χαρακτηριστικό πως από τους επώνυμους Δημοκρατικούς πολιτευτές, μόνο ο αειθαλής Μπέρνι Σάντερς και η Αλεξάντρια Κορτάσιο Κορτές στάθηκαν από την αρχή στο πλευρό του
Ο Μαμντάνι νίκησε γιατί απευθύνθηκε σε ανθρώπους που, κάτω από άλλες συνθήκες, δεν θα πήγαιναν καν να ψηφίσουν. Σε ανθρώπους του περιθωρίου - οικονομικού και κοινωνικού- απογοητευμένους από ένα πολιτικό σύστημα που τους είχε κάνει αόρατους
Ο Μαμντάνι νίκησε γιατί δεν φοβήθηκε τις λέξεις, σε μια χώρα όπου ορισμένες είχαν γίνει σχεδόν απαγορευμένες. Ούτε δίστασε να αυτοπροσδιοριστεί ως «σοσιαλιστής», ούτε ντράπηκε για την ταυτότητά του - αυτή του «μουσουλμάνου μετανάστη». Αντίθετα, δήλωσε με υπερηφάνεια:
«Είμαι νέος παρά τις προσπάθειές μου να μεγαλώσω!
Είμαι Μουσουλμάνος.
Είμαι δημοκράτης σοσιαλιστής
Και το πιο καταδικαστικό απ' όλα, αρνούμαι να ζητήσω συγγνώμη για όλα αυτά»
Και επιτέλους δεν δίστασε να πει τη μεγάλη αλήθεια για αυτή τη χώρα που φτιάχτηκε από εποίκους, οικοδομήθηκε από μετανάστες και τώρα τους δαιμονοποιεί
«Η Νέα Υόρκη θα παραμείνει μια πόλη μεταναστών, μια πόλη χτισμένη από μετανάστες, τροφοδοτούμενη από μετανάστες και -από απόψε- με επικεφαλής έναν μετανάστη!».
Ο Μαμντάνι νίκησε γιατί δεν περίμενε την προβολή και την υποστήριξη των μεγάλων ΜΜΕ, ούτε στηρίχθηκε σε ακριβές διαφημίσεις - εκεί όπου θα έπαιζε στην έδρα των αντιπάλων του και θα έχανε πανηγυρικά. Αντίθετα, αξιοποίησε το Διαδίκτυο με έξυπνες, χαμηλού κόστους λύσεις καθώς ένα τεράστιο δίκτυο 50.000 εθελοντών, που μίλησαν πόρτα-πόρτα με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες
Όλα αυτά αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς θα μπορούσε να πολιτευθεί η Αριστερά στη χώρα μας.
Δυστυχώς, ο πρώτος που έσπευσε να πανηγυρίσει για τη νίκη του Μαντάνι –και να αποκομίσει πολιτικά οφέλη- ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας άνθρωπος , ο οποίος παρότι κυβέρνησε επί πέντε χρόνια ως πρωθυπουργός της Αριστεράς δεν κατάφερε να αφήσει ούτε ένα (!) σημάδι πραγματικά αριστερού έργου.
Και αν σήμερα ο Τσίπρας εμφανίζεται ξανά ως εναλλακτική, η αιτία δεν είναι αυτός, αλλά ο Μητσοτάκης. Δυστυχώς!
Την Τρίτη 4 Νοεμβρίου οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης πρόκειται να αναδείξουν τον επόμενο δήμαρχο της μεγαλύτερης πόλης των ΗΠΑ.
Πριν προχωρήσουμε στην παρουσίαση του μεγάλου φαβορί των εκλογών, είναι χρήσιμο να αναφέρουμε πως ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης έχει αρκετά ευρύτερες αρμοδιότητες σε σχέση με τους περισσότερους δημάρχους ευρωπαϊκών πόλεων. Στην ουσία, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης λειτουργεί είναι κάτι σαν “πρωθυπουργός” της πόλης
Όλα αυτά δείχνουν πως οι εκλογές αυτές είναι πολύ πιο σημαντικές από τις δημοτικές εκλογές σε μια ευρωπαϊκή πόλη
Το μεγάλο φαβορί
Το μεγάλο φαβορί της αναμέτρησης είναι ο Ζόραν Μαμντάνι, υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος και ο πρώτος μουσουλμάνος υποψήφιος για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης.
Γεννήθηκε στην Καμπάλα της Ουγκάντας και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με την οικογένειά του, όταν ήταν επτά ετών. Φοίτησε στο Λύκειο Επιστημών του Μπρονξ και αργότερα απέκτησε πτυχίο στις Σπουδές Αφρικανικών Πολιτισμών από το Bowdoin College, όπου συνέστησε την ομάδα Φοιτητών για Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη.
Η μητέρα του, Μίρα Ναΐρ, είναι μια διάσημη σκηνοθέτιδα ταινιών και ο πατέρας του, καθηγητής Μαχμούντ Μαμντανί, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, δούλεψε ως σύμβουλος στέγασης, βοηθώντας χαμηλόμισθους ιδιοκτήτες σπιτιών στο Κουίνς, οι οποίοι βρίσκονταν αντιμέτωποι με την έξωση.
Η πολιτική ταυτότητα του Μαμντάνι και οι αντίπαλοί του
Ο Μαμντάνι τοποθετείται πολιτικά στο αριστερό άκρο του Δημοκρατικό Κόμματος. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατικός σοσιαλιστής – τοποθετώντας τον εαυτό του πολιτικά δίπλα στον Μπέρνι Σάντερς και στην Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ
Είναι χαρακτηριστικό πως ο Ντόναλντ Τραμπ τον αποκαλεί «κομμουνιστή» και προειδοποιεί πως αν εκλεγεί ο Μαμντάνι, θα διακόψει τη χρηματοδότηση της πόλης.
Ακόμη και μετριοπαθείς Δημοκρατικοί βουλευτές, όπως ο Τζος Γκότχαϊμερ του Νιου Τζέρσεϊ, τον χαρακτηρίζουν «ακραίο» και προειδοποιούν ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα τον παρουσιάσουν ως αριστερό «σκιάχτρο» που θα τρομάξει τους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους
Απέναντι στον Μαμντάνι βρίσκονται οι Άντριου Κουόμο και Κούρτις Σλίουα. Ο Κουόμο υπηρέτησε ως Κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης από το 2011 έως το 2021 και τώρα κατεβαίνει ως ανεξάρτητος υποψήφιος μετά την ήττα του από τον Μαμντάνι στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών. Ο Κουόμο φαίνεται πως είναι ο εκλεκτός της Wall Street και των πλούσιων δωρητών του Προέδρου Τραμπ - ο δισεκατομμυριούχος Bill Ackman είχε πει “όσα λεφτά και να δώσουμε για να σταματήσουμε τον Μαμντάνι θα είναι λίγα, προκειμένου να το πετύχουμε.” , καθώς όπως όλα δείχνουν ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος Σλίουα δεν έχει καμία ελπίδα εκλογής
Το πολιτικό πρόγραμμα
Ο Ζόραν Μαμντάνι παρουσιάζει ένα πρόγραμμα το οποίο στοχεύει σύμφωνα με τον ίδιο στο να «ξανακάνει τη Νέα Υόρκη προσιτή για τους ανθρώπους της». Μεταξύ άλλων, προτείνει αύξηση φόρων στους πιο εύπορους Νεοϋορκέζους και στις μεγάλες εταιρείες, πάγωμα των ενοικίων και ενίσχυση της δημόσιας στέγασης. Το θέμα της στέγασης τον απασχολεί πολύ και όπως ο ίδιος είπε «η ανάπτυξη δεν έχει νόημα όταν οι κάτοικοι δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι τους».
Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει:
«Η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν είναι μόνο να σταθείς απέναντι σε έναν αυταρχικό ηγέτη. Είναι και να εξασφαλίσεις ότι η δημοκρατία προσφέρει στους εργαζόμενους αυτά που χρειάζονται. Αυτό δεν το έχουμε κάνει στη Νέα Υόρκη»
Στο πλευρό της Παλαιστίνης
Η κριτική στάση του του προς το Ισραήλ και η υποστήριξή του στους Παλαιστινίους προκαλεί έντονες αντιδράσεις, ειδικά σε μια πόλη όπως η Νέα Υόρκη που διαθέτει τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα εκτός Ισραήλ.
Αξίζει να σημειωθεί πως περισσότεροι από 1.100 ραβίνοι υπέγραψαν επιστολή που κατηγορεί τον Μαμντάνι ότι «νομιμοποιεί τον αντισιωνισμό»
Οι επιθέσεις εναντίον του Μαμντάνι
Το θρήσκευμά του όπως και η υποστήριξή του προς την Παλαιστίνη ήταν βέβαιο πως θα γεννούσε αντιδράσεις.
Οι υπόγειες επιθέσεις λάσπης που δέχεται στα social media από οργανισμούς τύπου «ομάδας αλήθειας» είναι καθημερινές και δημιουργούν μια καταιγίδα παραπληροφόρησης, συκοφαντίας και ωμού ρατσισμού.: πως θέλει να επιβάλει το νόμο της σαρία, πως είναι τρομοκράτης, πως τρώει με τα χέρια και άλλα πολλά
Ο ίδιος όμως δείχνει να μην πτοείται: «Η αντίσταση είναι δεδομένη … Αυτό που μας έφερε ως εδώ, παρά τα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν εναντίον μας, είναι το μαζικό κίνημα που έχουμε δημιουργήσει».
Ακολουθεί η τελευταία προεκλογική ομιλία του Ζόραν Μαμντάνι που έδωσε στο Forest Hills Stadium, έχοντας στο πλάι του τον Μπέρνι Σάντερς και την Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ (την ομιλία την αλιεύσαμε από την εφημερίδα Εποχή, η οποία έκανε και τη μετάφρασή της)
Η αρχή του κινήματος
Κοιτάζοντας πάνω από 13.000 από εσάς εδώ στο Forest Hills Stadium, είναι δελεαστικό να πιστέψει κανείς ότι αυτή η στιγμή ήταν πάντα προδιαγεγραμμένη. Όμως όταν ξεκινήσαμε αυτή την εκστρατεία στις 23 Οκτωβρίου, πριν ένα χρόνο και τρεις μέρες, δεν υπήρχε ούτε μια τηλεοπτική κάμερα για να την καλύψει.
Όταν ξεκινήσαμε αυτή την εκστρατεία, το όνομά μου ήταν μια στατιστική ανωμαλία σε κάθε δημοσκόπηση. Τέσσερις μήνες αργότερα, ακόμη και τον Φεβρουάριο, η υποστήριξή μας είχε φτάσει στο εξωφρενικό 1%. Ήμασταν ισόπαλοι με τον “κάποιον άλλο” — και πάντα ήξερα ότι θα μπορούσαμε να τον νικήσουμε.
Ο πολιτικός κόσμος δεν μας έδινε προσοχή στην αρχή, γιατί επιδιώκαμε να χτίσουμε ένα κίνημα που να αντανακλά την πόλη όπως πραγματικά είναι, όχι το μοντέλο που οι πολιτικοί σύμβουλοι βλέπουν σε ένα υπολογιστικό φύλλο.
Μας περιγελούσαν ως ανέκδοτο στους διαδρόμους της εξουσίας. Η ιδέα να αλλάξουμε ριζικά ποιον υπηρετεί η κυβέρνηση στην πόλη ήταν αδιανόητη. Ακόμη κι αν αποκτούσαμε ορμή, ρωτούσαν, πώς θα ξεπεράσουμε τα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια επιθέσεων που θα ακολουθούσαν;
Αλλά τότε, όπως και τώρα, ξέραμε κάτι: Η Νέα Υόρκη δεν πωλείται.
Η δύναμη των νέων και των μεταναστών
Καθώς οι νέοι προσήλθαν σε ρεκόρ αριθμών, οι μετανάστες είδαν τον εαυτό τους στην πολιτική της πόλης τους και οι ηλικιωμένοι που ήταν σκεπτικοί ξανατόλμησαν να ονειρευτούν, μιλήσαμε όλοι με μία φωνή: Η Νέα Υόρκη δεν πωλείται.
Δεκατρείς ημέρες μετά την ανακοίνωσή μας, ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε ξανά την προεδρία. Το Μπρονξ και το Κουίνς σημείωσαν μερικές από τις μεγαλύτερες μετατοπίσεις προς τα δεξιά σε ολόκληρη τη χώρα. Ό,τι άρθρο κι αν διάβαζες, ό,τι κανάλι κι αν άνοιγες, η αφήγηση ήταν ίδια: η πόλη μας πήγαινε δεξιά.
Γράφονταν επικήδειοι για την ικανότητα των Δημοκρατικών να προσεγγίσουν Ασιάτες ψηφοφόρους, νέους ψηφοφόρους, άντρες ψηφοφόρους. Συνεχώς μας έλεγαν ότι για να νικήσουμε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, θα έπρεπε να γίνουμε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Ακόμη και ο Άντριου Κούμο είπε ότι χάσαμε όχι επειδή δεν μιλήσαμε για τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αλλά επειδή μιλήσαμε πάρα πολύ για τουαλέτες και αθλητικές ομάδες.
Σε αυτή τη στιγμή, η Νέα Υόρκη είχε μια επιλογή: να υποχωρήσει ή να παλέψει. Εμείς επιλέξαμε να σταματήσουμε να ακούμε τους «ειδικούς» και να αρχίσουμε να ακούμε εσάς.
Κινητοποιώντας την πόλη
Η στρατηγική μας ήταν απλή: να φέρουμε ξανά την πολιτική στον λαό. Αντί για προεκλογικά γκαλά και πολυτελείς εκδηλώσεις, πήγαμε σε καφετέριες, πάρκα, σούπερ μάρκετ και σπίτια. Δεν ζητούσαμε μόνο ψήφους· ζητούσαμε συμμετοχή και δέσμευση.
Η ομάδα μας ήταν νέα και με πολύ μικρά μέσα, αλλά είχε τεράστια αποφασιστικότητα. Κάθε μέρα, δεκάδες εθελοντές δούλευαν ώρες — έκλειναν 12ωρα, χτυπούσαν πόρτες, έκαναν τηλεφωνήματα, έστελναν μηνύματα. Η ενέργεια αυτή ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Το μήνυμά μας ήταν ξεκάθαρο: η πόλη δεν πρέπει να εξυπηρετεί μόνο το κεφάλαιο, τα μεγάλα συμφέροντα ή τις τράπεζες. Πρέπει να υπηρετεί τους ανθρώπους που τη ζουν καθημερινά: εργαζόμενους, μαθητές, μετανάστες, ηλικιωμένους.
Μας είπαν ότι ο Τραμπ υποσχέθηκε να βάλει περισσότερα χρήματα στις τσέπες τους και να μειώσει το κόστος ζωής. Ο Τραμπ τους είπε ψέματα. Σε εμάς έμενε να σκεφτούμε λύσεις για τους εργαζόμενους που τους εγκατέλειψε.
Τους τελευταίους οκτώ μήνες των προκριματικών, είπαμε στους Νεοϋορκέζους πώς σκοπεύαμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση της προσβασιμότητας στη στέγη. Αυτό ήταν ένα κίνημα που τροφοδοτήθηκε από δεκάδες χιλιάδες απλούς Νεοϋορκέζους — άνθρωποι που μπαίναν στην προεκλογική εκστρατεία ανάμεσα σε βάρδιες και δουλειές, άνθρωποι που ποτέ πριν δεν είχαν ψηφίσει και έγιναν αφοσιωμένοι εθελοντές πόρτα- πόρτα. Η κοινότητα σχηματίστηκε.
Καθώς έλιωνε το χιόνι και έφευγε το κρύο, η εκστρατεία μεγάλωσε πιο γρήγορα απ’ ό,τι φανταζόταν κανείς. Τόσοι πολλοί μικρο-χορηγοί συνέβαλαν, που ήμασταν αναγκασμένοι να ζητήσουμε: παρακαλώ, σταματήστε να δίνετε — σταματήστε.
Ανεβήκαμε στις δημοσκοπήσεις πιο γρήγορα απ’ όσο ο Κουόμο μπορούσε να τηλεφωνήσει στον Τραμπ. Ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει να προφέρει το όνομά μου. Και οι δισεκατομμυριούχοι τρόμαξαν. Όπως έγραψαν οι New York Times, «οι Χάμπτονς ήταν βασικά σε ομαδική θεραπεία για τη δημαρχία».
Οι ελίτ αντιστέκονται στη δύναμή μας
Αυτοί οι μεγάλοι χορηγοί και οι ξεπεσμένοι πολιτικοί προσπάθησαν να μας στερήσουν την φιλοδοξία μας, γιατί δεν πιστεύουν ότι αξίζετε μια ζωή αξιοπρέπειας. Ο Κουόμο και οι εταιρικοί του φίλοι έκαναν τα πάντα για να κάνουν την καμπάνια μας καμπάνια του φόβου και της μικρότητας — έβαλαν εκατομμύρια, επιμήκυναν τεχνητά το μούσι μου για να φαίνομαι απειλητικός, ζωγράφισαν την πόλη ως δυστοπικό χάος και δούλεψαν νύχτα-μέρα για να διχάσουν τους Νεοϋορκέζους.
Απέτυχαν.
Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, όταν διέσχισα το Μανχάταν, εκατοντάδες Νεοϋορκέζοι πορεύτηκαν μαζί μου. Και όταν μπήκαμε στην Times Square κάτω από ένα ψηφιακό σήμα που έδειχνε τις στοιχηματικές πιθανότητες του Κουόμο σχεδόν στο 80%, ξέραμε ότι οι «ειδικοί» θα έκαναν πάλι λάθος.
Ο Κουόμο θεωρείτο “αναπόφευκτο”. Και τότε, στις 24 Ιουνίου, σπάσαμε αυτό το αναπόφευκτο. Κερδίσαμε με 13 ποσοστιαίες μονάδες, με τις περισσότερες ψήφους στην ιστορία προκριματικών στην πόλη. Μερικοί από αυτούς είχαν ψηφίσει Τραμπ. Πολλοί άλλοι δεν είχαν ψηφίσει ποτέ πριν. Όταν ο Κουόμο με πήρε τηλέφωνο στις 10:15 το βράδυ για να παραδεχτεί την ήττα, είπε ότι είχαμε δημιουργήσει μια τεράστια δύναμη.
Όταν επιμένεις να χτίσεις έναν συνασπισμό με χώρο για κάθε Νεοϋορκέζο, αυτό ακριβώς δημιουργείς: μια τεράστια δύναμη. Αυτή η δύναμη έχει μεγαλώσει — τώρα έχουμε πάνω από 90.000 εθελοντές. Έχουμε μιλήσει σε εκατομμύρια Νεοϋορκέζους. Έχουμε προτείνει σχέδια για το πώς θα κυβερνήσουμε: χιλιάδες επιπλέον δάσκαλοι, αντιμετωπίζοντας τους συμβούλους και τις συμβάσεις στη δημοτική διοίκηση και νικώντας τον «τελικό αφέντη» της υποδομής της Νέας Υόρκης: τις σκαλωσιές.
Η ισλαμοφοβική επίθεση και η απάντησή μας
Τις τελευταίες εβδομάδες της εκστρατείας, είδαμε επιδείξεις ισλαμοφοβίας που σοκάρουν τις συνειδήσεις μας. Ο Κουόμο, ο Έρικ Άνταμς και ο Κέρτις Σλίβα δεν έχουν πρόγραμμα για το μέλλον· έχουν μόνο το playbook του παρελθόντος. Θέλησαν αυτή η εκλογική αναμέτρηση να μην είναι για την κρίση του κόστους ζωής, αλλά για τη θρησκεία στην οποία ανήκω και το μίσος που προσπαθούν να νομιμοποιήσουν.
Δουλέψαμε μήνες για να πείσουμε ότι οι Νεοϋορκέζοι έχουν δικαίωμα να αντέξουν οικονομικά την πόλη που αγαπούν. Τώρα μας υποχρεώνουν να υπερασπιστούμε την ιδέα ότι ένας Μουσουλμάνος έχει το δικαίωμα να ηγηθεί.
Οι ίδιοι μεγάλοι χορηγοί και ξεπεσμένοι πολιτικοί προσπάθησαν να μας στερήσουν τη φιλοδοξία μας, γιατί δεν πιστεύουν πως μας αξίζει η ομορφιά μιας αξιοπρεπούς ζωής. Ξανά και ξανά μας ενθάρρυναν να φανταστούμε λιγότερα, επειδή ξέρουν ότι μια επανασχεδιασμένη Νέα Υόρκη χτυπάει το κέρδος τους. Πιστεύω ότι αυτή η πόλη είναι σαν το σύμπαν, διαρκώς επεκτεινόμενη.
Αξίζουμε μια κυβέρνηση τόσο φιλόδοξη όσο οι εργαζόμενοι που κάνουν αυτήν την πόλη την καλύτερη στον κόσμο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποιον άλλον. Δεν μας παραχωρείται το προνόμιο της αναμονής. Στις 4 Νοεμβρίου θα επαναφέρουμε την πορεία της πόλης προς όπου ανήκει.
Σε ποιόν ανήκει η Ελευθερία;
Και με αυτό, θα απαντήσουμε σε ένα ερώτημα που η χώρα μας παλεύει από την αυγή της ίδρυσής της: Ποιος δικαιούται να είναι ελεύθερος;
Κάποιοι γνωρίζουν την απάντηση χωρίς δισταγμό: οι ολιγάρχες που συγκέντρωσαν τεράστιο πλούτο από την εργασία των άλλων. Αυτοί οι «άρπαγες» πιστεύουν ότι τα χρήματά τους τους δίνουν περισσότερο δικαίωμα στη λέξη «ελευθερία» από ό,τι εμάς. Δεν μιλάω μόνο για ονόματα όπως ο Bill Ackman ή ο Ken Langone· μιλάω για αυτούς που συνεισφέρουν σε super PACs περισσότερο απ’ όσο θα τους φορολογούσαμε ποτέ και που πανηγυρίζουν όταν τα PACs τους γεμίζουν τις αεροδιαφημίσεις με τη φράση «global jihad» πάνω στη φάτσα μου.
Η ελευθερία τους δεν έρχεται μόνο σε βάρος της αξιοπρέπειας και της αλήθειας. Έρχεται σε βάρος των ελευθεριών των άλλων. Είναι οι αυταρχικοί που θέλουν να μας κρατούν κάτω, διότι ξέρουν ότι μόλις απελευθερωθούμε ε, ποτέ πια δεν θα μπρούν να μας κρατήσουν.
Όλοι αυτοί νομίζουν ότι η Νέα Υόρκη είναι προς πώληση. Για πολύ καιρό, φίλοι μου, η ελευθερία ανήκε μόνο σε αυτούς που μπορούσαν να τη πληρώσουν. Οι ολιγάρχες της Νέας Υόρκης είναι οι πλουσιότεροι σε μια πόλη που υπήρξε πάντα η πλουσιότερη· δεν θέλουν αυτή την εξίσωση να αλλάξει και θα κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν το σφίξιμο της λαβής τους.
Αλλά η αλήθεια είναι απλή και μη διαπραγματεύσιμη: όλοι μας δικαιούμαστε την ελευθερία. Κάθε ένας από εμάς — οι εργαζόμενοι της πόλης, οι οδηγοί ταξί, οι μάγειρες, οι νοσοκόμοι — όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια, όχι στη ζωή που καθοδηγείται από τη λαιμαργία.
Τι σχεδιάζουμε και πως θα δράσουμε
Στις 4 Νοεμβρίου, χάρη στην εργασία πάνω από 90.000 εθελοντών σε κάθε γωνιά της πόλης, αυτό ακριβώς θα πούμε στον κόσμο. Ενώ οι δισεκατομμυριούχοι νομίζουν ότι μπορούν να αγοράσουν τις εκλογές, εμείς έχουμε ένα κίνημα μαζών. Είμαστε ένα κίνημα που δεν φοβάται αυτά που πιστεύει — και το πιστεύουμε εδώ και καιρό.
Όσοι ανησυχούν για το τι θα μοιάζει αυτό το κίνημα την 1η Ιανουαρίου, είναι οι ίδιοι που ανησυχούσαν την 23η Οκτωβρίου για το πως θα μοιάζει το απόγευμα εκείνης της ημέρας. Ο σκοπός μας δεν άλλαξε, ούτε και οι υποσχέσεις μας.
Όπως είπα όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά μου: η δουλειά της κυβέρνησης είναι να βελτιώσει πραγματικά τις ζωές μας. Και με τα ίδια λόγια:
Μαζί, Νέα Υόρκη, θα παγώσουμε το ενοίκιο.
Μαζί, Νέα Υόρκη, θα κάνουμε τα λεωφορεία γρήγορα και δωρεάν.
Μαζί, Νέα Υόρκη, θα παρέχουμε καθολική παιδική φροντίδα.
Θα κάνουμε την πόλη μας τόπο όπου κάθε κάτοικος μπορεί να ζει μια αξιοπρεπή ζωή. Κανένας Νεοϋορκέζος δεν πρέπει να τιμολογείται εκτός από ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσει. Και πιστεύουμε — τότε, τώρα, και αύριο — ότι είναι δουλειά της κυβέρνησης να αποδώσει αυτήν την αξιοπρέπεια.
Και η αξιοπρέπεια φίλοι μου είναι ένας άλλο τρόπος για να λέμε ελευθερία.
Τι διακυβεύεται ιστορικά
Στέκομαι μπροστά σας και αντλώ δύναμη από όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία στην Αμερική — εκείνους που αρνήθηκαν να δεχτούν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει όσα απαιτούν οι στιγμές κρίσης. Όταν η δύναμη του λαού υπερνικά την επιρροή των ισχυρών, δεν υπάρχει κρίση που η κυβέρνηση να μην μπορεί να αντιμετωπίσει.
Η κυβέρνηση του New Deal έβγαλε μια γενιά από τη φτώχεια, δημιούργησε δημόσια αγαθά και καθιέρωσε το δικαίωμα του συνδικαλισμού και της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Η εποχή της κυβέρνησης που θεωρεί κάποιο ζήτημα πολύ μικρό ή κάποια κρίση πολύ μεγάλη πρέπει να τελειώσει. Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση τόσο φιλόδοξη όσο και οι αντίπαλοί μας — μια κυβέρνηση που αρνείται τις πραγματικότητες που δεν θα δεχτούμε και διαμορφώνει το μέλλον που αξίζουμε.
Μια κυβέρνηση,
Ξανά και ξανά, η χώρα μας κρέμεται στο χείλος της απελπισίας. Τώρα είναι μια από αυτές τις στιγμές. Αλλά σε κάθε τέτοια στιγμή, οι εργαζόμενοι άπλωσαν το χέρι και αναδιαμόρφωσαν τη δημοκρατία μας.
Πλέον δεν θα αφήσουμε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα να είναι το κόμμα της φιλοδοξίας.
Πλέον δεν θα χρειάζεται να ανοίγουμε βιβλία ιστορίας για να διαβάσουμε ότι οι Δημοκρατικοί πρωτοστάτησαν με μεγάλες ιδέες.
Ο κόσμος αλλάζει — δεν είναι ερώτηση αν θα αλλάξει, αλλά ποιοι θα τον αλλάξουν. Έχουμε μια ευκαιρία που λίγοι έχουν λάβει και ακόμη λιγότεροι έχουν αρπάξει: την ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο τι σημαίνει να κερδίζεις την ελευθερία.
Δεν επιλέγουμε το μέγεθος της κρίσης· επιλέγουμε πώς θα ανταποκριθούμε.
Η κλήση για δράση ως το τέλος
Ας κερδίσουμε σε μια δημαρχειακή θητεία που θα δουλεύει για όσους παλεύουν να αγοράσουν λαχανικά, όχι για όσους παλεύουν να αγοράσουν τη δημοκρατία μας. Και ας κοιτάξουμε την 1η Ιανουαρίου, όταν θα αρχίσει η σκληρή δουλειά της διακυβέρνησης.
Εκείνοι στην εξουσία θα ήθελαν να παρουσιάσουν τις πολιτικές μας σαν ψευδαισθήσεις που θα εξαφανιστούν μόλις προσεγγίσουμε το δημαρχείο. Ας τους δείξουμε ότι είναι επικλήσεις για το μέλλον που θα κερδίσουμε. Ας αποδείξουμε σε κάθε Νεοϋορκέζο ότι μια επεκτατική πολιτική δεν είναι φαντασίωση αλλά απαιτεί υλοποίηση. Μπορούμε να κάνουμε το δημαρχείο τόπο όπου οι Νεοϋορκέζοι αναμένουν το μέλλον, όχι την αποτυχία.
Αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη εκεί. Όπως θεωρήθηκε αναπόφευκτη η νίκη του Κουόμο στις προκριματικές, το ίδιο αφήγημα αρχίζει να σχηματίζεται και τώρα γύρω μας. Όταν διαβάζετε άρθρα που περιγράφουν μια μετεκλογική ιστορία νίκης ενώ εμείς βρισκόμαστε ακόμα στην πρώιμη ψηφοφορία, όταν βλέπετε τις πιθανότητες που μας βάζουν στο 90% της νίκης, να ξέρετε: διαβάζετε τα ίδια πράγματα που ο Κουόμο διάβαζε όταν κοιμόταν τον Ιούνιο, πιστεύοντας πως η νίκη του ήταν βεβαιωμένη.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την εφησυχασμό να διεισδύσει στο κίνημά μας.
Για τις εννέα τελευταίες ημέρες, σας ζητώ ένα πράγμα: περισσότερα.
Ξέρω ότι είστε κουρασμένοι — και για αυτό σας προτείνω λίγο Adeni τσάι. Αλλά σας ζητώ περισσότερα. Ξέρω ότι οι επιθέσεις έχουν ενταθεί, ότι ένα ζεστό κρεβάτι φαίνεται πιο ελκυστικό από μια εξαόροφη αναρρίχηση σε δουλειά πόρτα- πόρτα. Ξέρω ότι μια ακόμη βραδιά χτυπήματος πορτών μετά από μια κουραστική μέρα δουλειάς φαίνεται δύσκολη. Κι όμως, σας ζητώ περισσότερα. Σας ζητώ περισσότερα γιατί αυτή είναι η μόνη οδός για να κερδίσουμε ένα μέλλον που σημαίνει περισσότερα.
Αν μπορείτε, σας καλώ, φίλοι μου: σηκωθείτε. Αν έχετε χτυπήσει μια πόρτα, ανάψτε το φακό σας. [το κοινό αρχίζει να ανάβει τα φλας των κινητών] Αν θα χτυπήσετε μια πόρτα, ανάψτε το φακό σας. Αν έχετε περισσότερο να δώσετε, ανάψτε το φακό σας. Μαζί, ας φτιάξουμε ένα φως αρκετά φωτεινό ώστε να διώξει οποιοδήποτε σκοτάδι.
Σε αυτές τις τελευταίες εννέα μέρες και στους επόμενους μήνες και χρόνια, οι εξουσίες θα ρίξουν τα πάντα εναντίον πάνω μας. Θα ξοδέψουν εκατομμύρια ακόμη. Θα μας επιτεθούν από κάθε γωνία. Αλλά δεν θα υποκύψουμε. Δεν θα τρέμουμε. Θα νικήσουμε τους ολιγάρχες και θα επιστρέψουμε την αξιοπρέπεια στις ζωές μας.
Σχεδόν 89 χρόνια πριν, ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ μίλησε στο Madison Square Garden: «Θα ήθελα να λεχθεί για την πρώτη μου θητεία ότι σ’ αυτή οι δυνάμεις της εγωπάθειας και της δίψας για εξουσία βρήκαν τον αντίπαλό τους…» Φίλοι μου, θα ήθελα να λεχθεί για την καμπάνια μας ότι σ’ αυτή οι δυνάμεις της ιδιοτέλειας και της δίψας για εξουσία βρήκαν τον αντίπαλό τους. Και θα ήθελα να λεχθεί για τη δημαρχειακή μας θητεία ότι εκεί, αυτές οι δυνάμεις, βρήκαν τον κύριό τους.
Νέα Υόρκη, η δουλειά μας μόλις άρχισε. Στις 4 Νοεμβρίου, απελευθερωνόμαστε.
Πηγές
https://epohi.gr/articles/i-istoriki-omilia-toy-zoran-mamntani-ligo-prin-ti-niki-toy-sti-nea-yorki/
της Μαρίας Νάτση
«Τι θα κάνατε αν σας κρατούσαν για χρόνια αποκλεισμένους σε ένα δωμάτιο; Αν δεν σας επέτρεπαν να βγείτε, αν αποφάσιζαν άλλοι πότε και τι θα φάτε, αν κάθε σας κίνηση περνούσε από έλεγχο; Δεν θα αντιδρούσατε; »
Με αυτόν τον παραλληλισμό ο Σεχάντε Αντνάν -Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και εκπρόσωπος της Παλαιστινιακής Κοινότητας στην Αθήνα-περιγράφει τη ζωή στη Λωρίδα της Γάζας, όπου η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε διαρκή αγώνα επιβίωσης και η κανονικότητα μοιάζει προνόμιο των άλλων.
Περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζούσαν μέχρι την έναρξη της γενοκτονίας στην αποκλεισμένη Γάζα, άλλα 2,5 εκατομμύρια στη Δυτική Όχθη, 1 εκατομμύριο στο κράτος του Ισραήλ, ενώ 3 έως 4 εκατομμύρια βρίσκονται διασκορπισμένοι στις γειτονικές χώρες. Όλοι τους διεκδικούν κάτι απλό: το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθεροι σε μια γη όση περίπου ένας ελληνικός νομός, όπως η Αιτωλοακαρνανία.
«Δεν έχουμε άλλη γη. Αυτή είναι η γη μας. Για αυτήν υποφέρουμε», λέει μια Παλαιστίνια γυναίκα από τη Δυτική Όχθη στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ No Other Land, που καταγράφει με ωμό ρεαλισμό την καθημερινότητα κάτω από την κατοχή.
Τα ισραηλινά στρατεύματα ισοπεδώνουν με μπουλντόζες τα σπίτια τους, ξεριζώνουν τις ελιές, σκοτώνουν ή κλέβουν τα κοπάδια τους. Τίποτα δεν τους ανήκει — ούτε καν η ζωή τους.
Σε αυτό το μικρό κομμάτι γης η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα, αλλά ένα όνειρο που ματώνει.
Από την εξορία στην «επιστροφή». Ποια γη ανήκει σε ποιον;
Ύστερα από είκοσι αιώνες, η ιστορία της περιοχής μοιάζει να ξαναγράφεται με το ίδιο μελάνι: αίμα και διεκδίκηση.
Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Αβραάμ θεωρείται ο ιδρυτής του εβραϊκού έθνους και εγκαταστάθηκε στη Χαναάν — δηλαδή στη σημερινή Παλαιστίνη/Ισραήλ — γύρω στο 1200 π.Χ. Οι “Peleset”, οι γνωστοί βιβλικοί Φιλισταίοι, εγκαταστάθηκαν στην παράκτια Χαναάν και έγιναν οι αρχετυπικοί εχθροί των Ισραηλιτών που κατοικούσαν στην ενδοχώρα.
Αιώνες αργότερα, μετά τις ρωμαϊκές καταστροφές της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) και της Ιουδαίας (135 μ.Χ.), η πλειονότητα των Εβραίων εκδιώχθηκε και διασκορπίστηκε σε όλη την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Ύστερα από διαδοχικές κατοχές της περιοχής — Οθωμανική και στη συνέχεια Βρετανική — οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν, με τη γνωστή τους «δεξιοτεχνία» στο να σπέρνουν διχασμούς πριν αποχωρήσουν, την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στην ίδια περιοχή.
Έτσι, μετά από είκοσι αιώνες απουσίας, Εβραίοι από κάθε γωνιά του κόσμου, κυνηγημένοι και βασανισμένοι — από τα πογκρόμ έως τη Νύχτα των Κρυστάλλων και τα κρεματόρια των Ναζί — επέστρεψαν για να διεκδικήσουν τη γη που θεωρούν δική τους. Το επιχείρημα ήταν σαφές: τους ανήκει ιστορικά, αφού οι πρόγονοί τους ζούσαν εκεί πριν από δύο χιλιετίες, παραγνωρίζοντας όμως την ταυτόχρονη τότε παρουσία των Pelestet/ Παλαιστινίων.
Αυτό το ιστορικό αφήγημα σκοντάφτει σε πολλά σημεία της λογικής και μας οδηγεί σε ένα αδιέξοδο σχεδόν παιδαριώδες σκεπτικό: μήπως να φτάσουμε να αναρωτηθούμε ποιοι ζούσαν εκεί πριν από το 1200 π.Χ. και αν αυτοί είναι οι πραγματικοί νόμιμοι κάτοχοι;
Κι αν δεχτούμε ότι η «ιστορική παρουσία» αρκεί για τη διεκδίκηση μιας γης, τότε δεν θα έπρεπε και οι Πόντιοι να ζητήσουν την επιστροφή στις πατρίδες όπου είχαν αδιάλειπτη — όχι απουσία, αλλά παρουσία — 2.500 ετών μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923;
Ποια ιστορική αδικία έχει, τελικά, «δικαίωμα» να αποκατασταθεί — και ποια όχι;
Οι αιώνες εκτοπισμών των Εβραίων και η δαιμονοποίησή τους, η συστηματική αρπαγή της περιουσίας τους, οι βασανισμοί και οι μαζικές δολοφονίες δημιούργησαν έναν λαό που δεν θέλει ποτέ ξανά να βρεθεί στη θέση του αδυνάτου.
Το Ισραήλ παρουσιάζει μια εντυπωσιακή ανομοιογένεια — όχι μόνο λόγω της παρουσίας σημαντικού ποσοστού αραβικού πληθυσμού (μουσουλμάνοι, χριστιανοί, Δρούζοι, απόγονοι όσων παρέμειναν εντός των συνόρων του κράτους το 1948), αλλά και λόγω της εθνοτικής και θρησκευτικής ετερογένειας του εβραϊκού πληθυσμού: Ασκενάζι ευρωπαϊκής καταγωγής, Σεφαραδίτες και Μιζραχίμ από την Ιβηρική χερσόνησο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, Αιθίοπες Φαλάσα, Ρώσοι Εβραίοι, ορθόδοξοι και υπερορθόδοξοι (Χαρεντίμ), παραδοσιακοί και κοσμικοί (Χιλόνι).
Κι όμως, μέσα σε αυτή την ποικιλία, παρουσιάζει και μια εντυπωσιακή ενότητα.
Τι είναι αυτό που ενώνει το Ισραήλ;
Ίσως η ματωμένη ιστορική μνήμη αιώνων καταδίωξης και το αίσθημα ότι όλοι οι Εβραίοι βρίσκονται «στο ίδιο καράβι». Η ενοποιητική δύναμη του σιωνισμού λειτουργεί ως κεντρικός ιδεολογικός δεσμός, δημιουργώντας ένα πλαίσιο εθνικής ταυτότητας. Η αφήγηση της «επιστροφής στη γη των προγόνων» λειτουργεί ως συμβολικό νήμα ενότητας. Η μακροχρόνια στρατιωτική θητεία — ένας ιδιότυπος «στρατιωτικός εκδημοκρατισμός» — ενισχύει την αίσθηση συλλογικής ευθύνης και ταύτισης με το κράτος, ενώ η νεκρανάσταση της εβραϊκής γλώσσας, της Hebrew, γίνεται πολιτισμικό εργαλείο συνοχής.
Πολλοί κοινωνιολόγοι επισημαίνουν ότι το τραύμα του Ολοκαυτώματος και οι μεταγενέστεροι πόλεμοι επιβίωσης διαμόρφωσαν μια συλλογική συνείδηση απειλής.
Έτσι φτάσαμε στο σήμερα: το κράτος του Ισραήλ έχει μετατραπεί σε μια αδίστακτη πολεμική μηχανή, που εφαρμόζει νέες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης πάνω στην παλαιστινιακή γη για να τις διαθέσει ύστερα στις διεθνείς αγορές.
Πλέον ισχυρό, υπερεξοπλισμένο και απρόσβλητο από το διεθνές δίκαιο, δεν διστάζει να πλήξει πλοία ανθρωπιστικής βοήθειας ακόμη και στα ανοιχτά της Μάλτας, να καταδικάζει έναν ολόκληρο λαό στη λιμοκτονία, να μετατρέπει πολίτες σε φονιάδες άμαχων πληθυσμών και βασανιστές κρατουμένων.
Ο πολιτισμός του έχει ταυτιστεί με τη στρατιωτική τεχνολογία· ο στόχος του, το «Μεγάλο Ισραήλ», επεκτείνεται στις γειτονικές χώρες, με στρατηγικό ενδιαφέρον και για την Κύπρο, όπου τα τελευταία χρόνια αγοράζονται εκτεταμένες εκτάσεις γης.
Η κοινοτοπία του Κακού
Και όμως, μέσα σε αυτή τη βαρβαρότητα, ανάβουν μικρές φλόγες ανθρωπιάς. Ισραηλινοί που υψώνουν πανό με τη λέξη ειρήνη, νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν στον στρατό, διανοούμενοι και επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος που καταγγέλλουν το καθεστώς της κατοχής με τίμημα την ίδια τους την ασφάλεια. Θυμίζουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από τα όπλα, αλλά και από τις φωνές που αντιστέκονται στην παράνοια του μίσους.
Αυτό αξίζει σε έναν λαό που πέρασε μέσα από τη φωτιά και κατόρθωσε να επιβιώσει; Να μείνει στην Ιστορία με την ταυτότητα του γενοκτόνου, μέσα στη συνένοχη σιωπή της διεθνούς κοινότητας;
Όμως το Ισραήλ δεν πρέπει να ξεχνά ότι η ίδια σιωπή των ανθρώπων υπήρξε και στο Ολοκαύτωμα. Άνθρωποι απλοί, κοινοί συμμέτοχοι στο κακό λόγω αδιαφορίας, έλλειψης σκέψης και συμμόρφωσης σε συστήματα εξουσίας
«Η θλιβερή αλήθεια», έγραψε η Χάνα Άρεντ μελετώντας τη δίκη ενός Ναζί και εισάγοντας την έννοια της κοινοτοπίας του κακού, «είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος του κακού γίνεται από ανθρώπους που ποτέ δεν αποφασίζουν να είναι ή να κάνουν είτε κακό είτε καλό»
Δίκαιο του Ισχυρού
Κι όσο οι κυβερνήσεις μετρούν συμφέροντα, οι λαοί μετρούν νεκρούς.
Η νομιμοποίηση της καταπάτησης του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου του Πολέμου ανοίγει τον δρόμο για νέες παραβιάσεις — στην Κύπρο και οπουδήποτε υπάρχει αδύναμος λαός. Πλέον, νομιμοποιείται το «δίκαιο του ισχυρού»· και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο προηγούμενο για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Η φράση «Δεν έχουμε άλλη γη» δεν είναι μόνο κραυγή των Παλαιστινίων· είναι υπενθύμιση για όλους μας. Γιατί όσο αυτή η γη ματώνει, κανείς δεν μπορεί να λέει πως ζει ελεύθερος.
Η δικαιοσύνη δεν είναι υπόθεση γεωγραφικών συνόρων , είναι το μέτρο του ίδιου του ανθρώπου.
"Οδυσσέας και Σειρήνες", Χαρακτικό του 17ου αιώνα, του Ολλανδού καλλιτε΄χνη Theoddor van Thulden
Όσοι είναι κοντά στο χώρο της εκπαίδευσης γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα κενά των καθηγητών που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε δημόσιο σχολείο της χώρας. Όπως συμβαίνει με δημόσια δομή στη χώρα, έτσι και το δημόσιο σχολείο υποστελεχώνεται συστηματικά και απαξιώνεται μεθοδικά. Η λογική της εξουσίας παραμένει σταθερή και αμετακίνητη και επιχειρεί, έστω και έμμεσα, να την επιβάλλει στους πολίτες: Όποιος έχει λεφτά, ας πάει σε ιδιωτικό σχολείο και ιδιωτικό νοσοκομείο. Όποιος δεν έχει … ας πρόσεχε!
Ειδικά ο κλάδος των εκπαιδευτικών έχει αντιμετωπιστεί – εδώ και δεκαετίες - με τρόπο άδικο και υποτιμητικό με τις μεθόδους διορισμού να αλλάζουν συνεχώς. Παλαιότερα είχαμε την επετηρίδα, στη συνέχεια τον γραπτό διαγωνισμό και σήμερα το σύστημα μοριοδότησης. Ένα σύστημα που αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς να κυνηγούν μεταπτυχιακά, διδακτορικά και πιστοποιήσεις ξένων γλωσσών, προκειμένου να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα μόρια για μια προσωρινή θέση αναπληρωτή – συχνά το Νοέμβρη ή το Δεκέμβρη ή και ακόμη πιο αργά - σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή, χωρίς ούτε καν επιδότηση ενοικίου
Και όλα αυτά για ένα μισθό των 1000 ευρώ το μήνα, με τη λήξη της σύμβασης τον Ιούνιο και την αβεβαιότητα της νέας χρονιάς να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά
Και με όλα αυτά, φτάνουμε στο Νοέμβριο με πλήθος κενών σε κάθε σχολείο της χώρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη είδηση πως στο νησί της Ιθάκης δεν υπάρχει φιλόλογος και – όπως ανέφεραν με πικρή ειρωνεία πολλοί σχολιαστές – στο νησί του Οδυσσέα, οι μαθητές δεν μπορούν να διδαχθούν την Οδύσσεια!
Ανάμεσα στα σχόλια που συνόδευσαν την είδηση, ξεχωρίσαμε εκείνο της Βούλας Κοκκολάκη, η οποία –παραφράζοντας την “Ιθάκη” του Καβάφη- περιγράφει με σκωπτικό τρόπο την Οδύσσεια ενός εκπαιδευτικού που περιφέρεται ανά την επικράτεια, έχοντας δηλώσει –μεταξύ άλλων περιοχών- και την Ιθάκη – ή, όπως την αναφέρει η γραφειοκρατική γλώσσα του Υπουργείου Παιδείας, Β ’Κεφαλληνίας
ΙΘΑΚΗ (Β’ Κεφαλληνίας)
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη (Β' Κεφαλληνίας),
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος αιτήσεις, γεμάτος γνώσεις.
Τα ανορθολογικά κριτήρια του Υπουργείου Παιδείας,
και τον υπερκορεσμό στον κλάδο των φιλολόγων,
κουτοπόνηρους φιλολόγους-στρίβειν-δια-της-Ειδικής-Αγωγής μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ το mindset σου υψηλό, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τα κοινωνικά κριτήρια και τους ημιμαθείς-φιλολόγους,
Τα πληρωμένα μεταπτυχιακά και διδακτορικά δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τα κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν το attitude σου δεν είναι τέτοιο.
Να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο πίνακας.
Πολλές οι καλοκαιρινές αναμονές να είναι
που με τί ευχαρίστησι, με τί χαρά
θα παίρνεις το sms το πρωτοϊδωμένο·
να σταματήσεις σε φροντιστήρια ξένων γλωσσών,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
επιμορφώσεις και μεταπτυχιακό, δεύτερο προπτυχιακό και δεύτερο μεταπτυχιακό,
και διδακτορικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά προσόντα·
σε πόλεις ελληνικές δυσπρόσιτες αναπληρώτρια πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους αποσπασμένους.
Πάντα στον νου σου να ’χεις την Ιθάκη (Β’ Κεφαλληνίας).
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεσαι στον πίνακα διόλου.
Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γραία πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσια με όσα μόρια κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη,
700 ως 1.000 ευρώ ως μισθό θα παίρνεις.
Ο ΑΣΕΠ σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτόν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική σε έκαμε με τόσα χρήματα που επένδυσες για να σπουδάσεις, η Ιθάκη (Β’ Κεφαλληνίας) δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφή που έγινες, με τόση μπίρα,
ήδη θα το κατάλαβες αιτήσεις στον ΟΠΣΥΔ τί σημαίνουν.
Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #116 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής - πλούσια και εικονογραφημένη, όπως πάντα
ΡΙΦΙΦΙ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ: Σάλο έχει προκαλέσει παγκοσμίως η προσπάθεια ριφιφί που έγινε στο Δημαρχείο της Ραφ Τάουν. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι επίδοξοι ληστές σκόπευαν να κλέψουν την εικόνα του πρώην Σερίφη που βρίσκεται στο χώρο συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου και να την πουλήσουν στο Dark Web. Επειδή η μέθοδος προσομοίαζε με αυτή των ληστών του Λούβρου, εκλήθη επειγόντως από το Παρίσι ο επιθεωρητής Κλουζώ. Στο έργο του θα τον συνδράμουν ο πρώην Σερίφης και ο Ζαν Πωλ Μπατάλ, ειδικός επί του αλλοδαπού εγκλήματος
ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας. Διαβάστε το και τραγουδήστε το
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Στο σημερινό τεύχος, μπορείτε να δείτε τον Σπύρο-Άδωνι να παρελαύνει περήφανος και κορδωμένος μαζί με τα αδέλφια του. Φωτογραφίες εντός
TA COMICS ΤΗΣ RAF TOWN: Νέοι ήρωες έρχονται να πλαισιώσουν τη νεραϊδο-Τσιμεντούλα και να εμπλουτίσουν την ηρωϊκή ομάδα που θα φέρει την ανάπτυξη στην πόλη. Μαζί με τη νεραϊδο-Τσιμεντούλα και τον Πυρότουβλο, έρχεται και ο Σταυροφόρος που θα σώσει τη Ραφ Τάουν από την Ισλαμική απειλή
ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΠΟΥΖΙΟΥ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ: Τελικά δεν είναι και τόσο αθώο το αγαπητό σε όλους φρούτο. Όπως δείχνουν σχετικές έρευνες, το καρπούζι, αν καταναλωθεί την 28η Οκτωβρίου, μπορεί να κάνει τους μπατριώτες να βγουν από τα ρούχα τους και να χάσκουν με το στόμα ανοιχτό σαν ροφοί. Φωτογραφίες εντός
ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ: Φάτε αυγά άφοβα. Όπως εξηγεί ο κύριος Μάκης, η εδραιωμένη εδώ και δεκαετίες πεποίθηση ότι τα αυγά αυξάνουν τη χοληστερίνη είναι ένας μύθος. Μας συνιστά λοιπόν να τα τρώμε άφοβα. Βραστά, τηγανητά ή ακόμη και ωμά. Ημερήσια συνιστώμενη δόση: 2 καρτέλες
Διαβάστε σήμερα, 1/11, τη RAF WEST Journal
Το παρακράτος δείχνει για μια ακόμη φορά τα δόντια του. Είτε νιώθει σίγουρο για την ατιμωρησία του είτε νιώθει πανικό.
Το μόνο σίγουρο είναι αυτό που καταγράφουν ως αδιάψευστοι μάρτυρες οι κάμερες των παιδιών: Τους πραιτωριανούς του παρακράτους να ορμούν και να χτυπούν αναίτια, τυφλά και δολοφονικά μια πορεία. Να μπαίνουν στους δρόμους των Εξαρχείων σαν να πρόκειται για κατακτητες σε μια κατεχόμενη χώρα, να ρίχνουν χημικά και οβίδες κρότου-λάμψης και να χτυπούν ανυποψίαστους πελάτες και γυναίκες - ακόμη και ανάπηρο με τεχνητό μέλος έριξαν κάτω από την καρέκλα του και τον έσερναν στο δρόμο
Είναι βέβαιο πως τα ανθρωπόμορφα κτήνη θα μείνουν για μια ακόμη φορά ατιμώρητα. Όσο θα μένουν ατιμώρητα και τα μέλη της εγκληματικής συμμορίας που κυβερνά αυτή τη χώρα και την έχει λεηλατήσει από άκρη σε άκρη. Για όσο διάστημα θα μπορεί ο Βορίδης και τα υπόλοιπα μέλη να λυμαίνονται τη χώρα και να μας λένε "γλυκά" και ατιμώρητα πως "το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας"
Την ίδια στιγμή η κρατική “δικαιοσύνη” ρίχνει 14 μήνες χωρίς αναστολή σε έναν φοιτητή για ένα σύνθημα για την Παλαιστίνη που έγραψε στον τοίχο του Πανεπιστημίου. Την ίδια πάλι στιγμή η κρατική "δικαιοσύνη" ρίχνει δέκα χρόνια φυλάκιση (!) σε κάποιον με μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο πως κατέθεσε χρήματα στο λογαριασμό κάποιου που κατηγορήθηκε για τρομοκρατία. Να μην ξεχνάμε πως ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται στη φυλακή εδώ ένα χρόνο χωρίς δίκη, για ένα αποτύπωμα που βρέθηκε σε μια πλαστική σακούλα. Αποτύπωμα που θα μπορούσε κάλλιστα να τοποθετηθεί από οποιονδήποτε
Η Δίκη του Κάφκα είναι εδώ, μπροστά μας. Και εμείς είμαστε όλοι ένοχοι. Και μη ρωτάτε γιατί. Αρκεί που δεν είμαστε μαζί τους
Ξηλώνονται με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτρας πινακίδες με τα λογότυπα τεσσάρων τραπεζών που είχαν τοποθετηθεί σε 8 σχολεία της πόλης και οι οποίες διαφημίζουν τις συγκεκριμένες τράπεζες ως «ευεργέτες» και «χορηγούς» στο πρόγραμμα “Μαριέτα Γιαννάκου”
«Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό», λέει ο λαός μας. Και έτσι θα έπρεπε να είναι. Όχι όμως για τα τοκογλυφικά κοράκια που ενώ στάθηκαν στα πόδια τους μέσω της οικονομικής αιμορραγίας του λαού, έρχονται από την πίσω πόρτα για να παραστήσουν τους ευεργέτες
«Τι σόι ευεργέτες είναι αυτοί που αρπάζουν σπίτια και πετάνε φτωχούς ανθρώπους στο δρόμο; Τι τους θέλουμε τέτοιους ευεργέτες;»' αναρωτήθηκε ο Δήμαρχος. Πατρέων Κώστας Πελετίδης
«Εμείς, ως δήμος - είπε ο Πελετίδης - έχουμε επισκευάσει 230 σχολεία. Ματώσαμε μέχρι να φέρουμε τα σχολεία μας σ΄ ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Δεν βάλαμε όμως πουθενά ούτε μία πινακίδα για να πουλήσουμε μούρη
… δεν θα ανεχτούμε αυτή την απρέπεια. Δεν θέλουμε στα παιδιά μας να περάσουν το μήνυμα ότι βρέθηκαν κάποιοι ''καλοί άνθρωποι'' να καλλωπίσουν το σχολείο τους γιατί το κράτος δεν μπορεί»
Ήδη, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Πελετίδης είχε απευθύνει κάλεσμα στην ΚΕΔΕ και όλους τους Δήμους της χώρας, εκ μέρους της “Λαϊκής Συσπείρωσης”, να πάρουν θέση για την προβολή της «ευεργεσίας» των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας μέσω του προγράμματος “Μαριέττας Γιαννάκου”, ακόμη και με την τοποθέτηση σχετικών διαφημιστικών πινακίδων σε σχολικά συγκροτήματα
Στο κάλεσμα αυτό, ο δήμαρχος Πατρέων αναφέρει:
«Η κυβέρνηση φροντίζει σε κάθε ευκαιρία να μας υπενθυμίζει ποιους υπηρετεί και ποια είναι τα ινδάλματά της. Όσοι συγκεντρώνουν τον πλούτο αυτού του τόπου, τα κοράκια που στέκουν πάνω από τη λαϊκή οικογένεια, αυτούς προβάλει ως σωτήρες και θέλει να τους θαυμάζει και η νέα γενιά.
Σ’ όλα τα σχολεία που αναβαθμίστηκαν με το πρόγραμμα “Μαριέττα Γιαννάκου” τοποθετήθηκε πλακέτα που αναγράφει ότι πραγματοποιήθηκε με τη “Δωρεά των τραπεζών” και ακολουθούν οι ονομασίες τους!
Πώς να δοξάσουμε ως ευεργέτες αυτούς που ο ελληνικός λαός υποχρεώθηκε να διασώσει δίνοντας 50,2 δισεκατομμύρια ευρώ;
Το 2012-2013 δόθηκαν 25,5 δισεκατομμύρια ευρώ μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, Το 2014 δόθηκαν 8,3 δισ. και το 2015 δόθηκαν 5,4 δισ. ευρώ!
Πώς να δεχτούμε αρωγούς του σχολείου αυτούς που με τις ευλογίες των Κυβερνήσεων λεηλάτησαν τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων, κάνοντας πλιάτσικο στις εισφορές των εργαζομένων που συγκεντρώνονταν επί δεκαετίες;
Πώς να ξεχάσουμε ότι όλες αυτές οι τράπεζες στήθηκαν στα πόδια τους με την θαλπωρή των κυβερνήσεων τους και την οικονομική αιμορραγία του λαού και σήμερα επανήρθαν στη μεγάλη κερδοφορία τους με 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ καθαρά κέρδη για το 2024, και συνεχή άνοδο το 2025;
Πώς θα αναγνωρίσουμε φίλους αυτούς που κούρνιασαν σαν κοράκια πάνω στον ελληνικό λαό, διασφάλισαν την ευτυχία τους παίρνοντας τα σπίτια, την ίδια τη ζωή του λαού μας.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, αντί να φορολογεί τα κέρδη τους για να γεμίσει τις σχολικές επιτροπές, παρουσιάζει τις τράπεζες ως ανιδιοτελείς χορηγούς και προσφέρει τα παιδιά μας ως ακροατήριό τους!
Φως στην αλήθεια
Τα 400 εκατομμύρια ευρώ του προγράμματος “Μαριέττα Γιαννάκου” αποτελούν:
– Το 0,8% του συνολικού κόστους στήριξης του τραπεζών (50,2 δισ.).
– Το 3,3% των απωλειών των Ασφαλιστικών Ταμείων από το PSI (12 δισ.).
– Το 9% των κερδών μιας χρονιάς (4,4 δις το 2024).
– Το 8,5% των αναμενόμενων κερδών του 2025 (4,7 δισ.).
Ο μόνος πραγματικός ευεργέτης αυτού του τόπου είναι ο ελληνικός λαός που με το μυαλό και τα χέρια του μπορεί να πάει μπροστά αυτόν τον τόπο. Οι τράπεζες μας χρωστούν, δεν τους χρωστάμε.
Η δόξα πρέπει να απονέμεται στον λαό και σ’ αυτούς που ζουν από αυτόν. Γι’ αυτό η Δημοτική Αρχή, 11 χρόνια τώρα, δεν έβαλε ούτε μία επιγραφές σε κάποιο από τα 230 σχολεία που αναβαθμίστηκαν από τον Δήμο ή στα εκατοντάδες έργα που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη για να την “δοξάσουν” οι συμπολίτες μας.
Χαρακτηριστική επιγραφή που κοσμεί το νέο Δημαρχείο της Πάτρας, δείχνει τους “θεούς” που πιστεύουμε:
Τιμή στον Άγνωστο Εργάτη του χεριού και του πνεύματος, τον δημιουργό όλων των ανθρώπινων αγαθών. Αυτός ο “άγνωστος”, είναι πολύ γνωστός, είναι όλοι οι εργαζόμενοι που δούλεψαν αρχικά για να οικοδομηθεί το κτήριο τη δεκαετία του 1930 και από το 2016 για να ανακατασκευαστεί προκειμένου να στεγάσει το Δημαρχείο της πόλης μας.
Τους αξίζει ιδιαίτερη τιμή, γι αυτό το κόσμημα αλλά και εκατοντάδες άλλα. Οι εργαζόμενοι του Δήμου μας, της πόλης μας και όχι μόνο, αποδεικνύουν στην πράξη πώς δένεται το ατσάλι της ζωής.
Επιβεβαιώνουν αυτό που έγραψε ο Κωστής Παλαμάς:
“…Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας
ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί·
πιο δυνατά κι απ’ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας,
και μ’ όλο το αλυσόδεμα, σκάφτουν και η γη πλουτεί…”
Καλούμε όλα τα Δημοτικά Συμβούλια της χώρας να πάρουν αποφάσεις και δίπλα στα σύμβολα που ”δοξάζουν” αυτούς που εκμεταλλεύονται τον λαό, να μπει η αλήθεια, για να μπορεί η νέα γενιά να κρίνει και να πορεύεται με αυτή».
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
