Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
του Κυκλοθυμικού
Υπάρχει μια ατάκα από μια παλιά ελληνική ταινία που έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Λογικά Τσιφόρος πρέπει να είναι. «Μα καλά στην Αθήνα έχει τόσες χιλιάδες κορόιδα και δε μπορούν να ταΐσουν δυο έξυπνους;»
Όποιος κατάλαβε την αναφορά, θα του χρωστάω χάρη να την προσθέσει στα σχόλια.
Δε θα τσουβαλιάσω. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, προφανώς δεν οδηγεί ντετερμινιστικά μια καταγωγή σε μια νοοτροπία, σε μια κουλτούρα. Είναι πολυπαραγοντικά αυτά τα παιχνίδια. Αλλά σίγουρα υπάρχουν διάφορα ρεύματα σε αυτό το παζάρι της κοινής συμβίωσης, άλλα πιο ισχυρά, άλλα πιο αδύναμα.
Με βάση αυτά τα ισχυρά ρεύματα σκέφτομαι ότι αν κάποιος ήθελε να ξεκινήσει καριέρα απατεώνα στην Ελλάδα και με ρωτούσε τι πρέπει να κάνει θα του έδινα 3 βασικές συμβουλές:
Αν τα κάνεις αυτά αδερφάκι μου θα φας πολύ χρήμα, θα περάσεις ζωή χαρισάμενη. Μπέης. Και δεν είναι που θα τους ξεβρακώσεις όλους, θα σε έχουν για Θεό. Θα τους τρως τα λεφτά και τα ίδια τα θύματα θα μπαίνουν μπροστά να σε υπερασπιστούν. Δε θα τολμάει να σε ακουμπήσει κανείς. Ό,τι κι αν έχεις κάνει.
Κάποιος σατανάς -ανωμαλάρα κατά τα άλλα- αν θυμάστε είχε ντυθεί καλόγερος και πήγαινε στα λεωφορεία στην Θεσσαλονίκη και τον έπαιζε. Τα κορίτσια είχαν τρομάξει, είχαν σιχαθεί. Τι φωτογραφίες έβγαζαν, τι βίντεο. Ανένδοτος ο κόσμος. Εσείς οι ξετσίπωτες φταίτε που πάτε και κολάζετε άγιο άνθρωπο. Μέχρι που αποδείχτηκε ότι πουλούσε… παπά. Τέτοια ψυχεδέλεια.
Και δεν υπάρχει μόνο ένας χώρος. Μπορείς να πετύχεις παντού. Από μικρομάγαζο κι ελεύθερος επαγγελματίας μέχρι βλαχοδήμαρχος και τοπικός βουλευτής, από τηλεπλασιέ βιβλίων και θαυματουργών αλοιφών μέχρι σκηνοθέτης, ηθοποιός, τραγουδιστής, από γιατρός μέχρι αρχηγός πολιτικού φορέα, από αστρολόγος και χαρτορίχτρα μέχρι καθηγητής πανεπιστημίου, από παρουσιαστής κι ινφλουένσερ μέχρι πρωθυπουργός, αρχιεπίσκοπος ανώτατος δικαστικός, φραπές και χασάπης.
Είναι το χάπι που κάνει για όλα. Είναι το πυρηνικό όπλο του μάρκετινγκ στην Ελλάδα. Είναι η απόλυτη εγγύηση επιτυχίας. Κάτσε σπούδασε εσύ και βγάλε τα μάτια σου μετά.
Κι ισχύει κι από την άλλη. Δείτε πχ τι έπαθε ο Μάνος Χατζιδάκις που έκανε ακριβώς τα αντίθετα από τα προαναφερθέντα, που έβαζε τσιφτετέλια την 25η Μαρτίου, που χλεύαζε τον αυριανισμό, που μιλούσε για το μυαλό της κότας κι έβαζε τα παιδιά κάτω στον κάμπο να κυνηγάνε τον παπά. Πόσες φορές εκτελέστηκε ζωντανός αυτός ο άνθρωπος, πόσο μίσος εισέπραξε, πόση χλεύη, πόση χυδαιότητα πετάχτηκε στο παραθύρι του, πόσο πικραμένος έφυγε και πόσο απομακρυσμένος ήθελε να ζήσει από όλους κι από όλα. Μα κι αυτός. Εντόπισε την παθογένεια κι είπε να πάει κόντρα της, αντί να χώσει το δάκτυλο στο μέλι να τον είχαν κάνει βασιλιά, δικτάτορα, Θεό και παντοκράτορα κι ας μην καταλάβαιναν λέξη από τα τραγούδια του.
Στο άλλο άκρο είναι ο Σμαραγδής. Δεν είχα καταλάβει τι έχει συμβεί μέχρι το χτεσινό ποστ. Πλέον έχει ταυτιστεί με τον Καποδίστρια, την Παναγία, τον Κολοκοτρώνη, τα ιερά και τα όσια. Δεν υπάρχει καν η λογική γραμμή διάκρισης έργου από τον καλλιτέχνη. Όχι. Αν τον ακουμπήσεις, αν κάνεις κριτική, αν κάνεις πλάκα είναι σα να βλαστήμησες τη χειρότερη βλαστήμια. Όχι μάνες, αδερφές, παναγίες και τον Σμαραγδή. Και μασουλάει τις κρατικές επιχορηγήσεις για να σας λέει τι τρομερός λαός που είστε και τι άγιοι οι πρόγονοί μας και πως η Παναγία όρισε τα ιστορικά γεγονότα σα να ήταν ο Βαρουφάκης στο Eurogroup –εκεί πάλι δεν υπάρχει καμία βλασφημία.
Μια συμβουλή –περισσότερο παρατήρηση- για το τέλος. Όποιος θέλει την κρατά, όποιος θέλει την πετά. Κανείς άνθρωπος που είναι καλός σε κάτι, που έχει αυτοπεποίθηση, που αντικειμενικά τα καταφέρνει, δεν ανέχεται την κολακεία. Του φαίνεται ανούσια φλυαρία. Feedback, θετικό ή αρνητικό, ναι. Γλείψιμο, ποτέ. Το γλείψιμο είναι για τους ανασφαλείς, για όσους ξέρουν κατά βάθος πως υπολείπονται. Κι αν δεις κάποιον να σε κολακεύει συνέχεια, κράτησε τον μακριά, δεν υπάρχει μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να μη θέλει να σε εκμεταλλευτεί, να μη θέλει να σου αρπάξει κάτι. Κανείς δεν γλείφει από θαυμασμό, από συμφέρον γλείφουν όλοι.
Αναδημοσίευση από το News247. Οι φωτογραφίες του κειμένου έχουν αλιευθεί από αναρτήσεις του facebook
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τη λογοκρισία που δέχτηκε η Banda Entopica από τον δήμαρχο Φλώρινας κατά τη διάρκεια εμφάνισής τους στην περιοχή στις 22/12 επειδή τραγούδησαν τραγούδια στα μακεδονικά, έχει ξεκινήσει μία μεγάλη συζήτηση περί ντόπιων, ιδιωμάτων, και σλαβικής γλώσσας ή διαλέκτου.
Το NEWS 24/7 επικοινώνησε με τον καθηγητή Πολιτειολογίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και Κοσμήτορα της Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Δημήτρη Χριστόπουλο, για να γίνει μία προσπάθεια να αποσαφηνιστεί γιατί υπάρχει αυτή η… δυσανεξία όσον αφορά τη μακεδονική γλώσσα.
Όπως λέει ο κ. Χριστόπουλος, οι λέξεις έχουν βαρύ ιστορικό φορτίο και όταν αυτό το φορτίο είναι πόλεμος, αίμα, προσφυγιά και εθνοκάθαρση τότε οι λέξεις θέλουν να κρύβονται από όλους, ακόμα και από τους ανθρώπους που είναι οι ίδιοι οι φορείς αυτών των πολιτισμών.
Η μακεδονική γλώσσα απαγορεύτηκε στην Ελλάδα από τα χρόνια του Μεταξά και μετά τον Εμφύλιο ρητά έως και τη δεκαετία του ΄80. Είναι η μόνη μειονοτική γλώσσα που έχει πραγματικά απαγορευτεί. Όλες οι άλλες ήταν σε καθεστώς καταφρόνιας ή απαξίωσης αλλά δεν είχαν απαγορευτεί. Όπως γράφουν στο δοκίμιό τους με τίτλο “10+1 Ερωτήσεις & απαντήσεις για το Μακεδονικό” οι Κωστής Καρπόζηλος και Δημήτρης Χριστόπουλος, «η εξαφάνιση της γλώσσας θεωρήθηκε στην Ελλάδα πως ήταν ο κατεξοχήν τρόπος για την εξαφάνιση της εθνοτικής ετερότητας, του “μιάσματος”, όπως την αποκαλούσαν ως την πρώιμη Μεταπολίτευση»
«Μετά τη δεκαετία του ’80 υπάρχει ένας εκδημοκρατισμός: έχουμε την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων, όχι όμως των Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων (άρα ακόμα και η καθεαυτή πράξη του εκδημοκρατισμού που αφορά την αναγνώριση ότι και οι ηττημένοι του Εμφυλίου ήταν Έλληνες, αυτό δεν αφορούσε τους Σλαβομακεδόνες) και η γλώσσα δεν επανήλθε, μεν, αλλά άρχισε να ψιθυρίζεται λίγο πιο δυνατά από όσο πριν»
Να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι το 1943, στη Φλώρινα και στην Καστοριά, ιδρύθηκε μια μειονοτική αντιστασιακή οργάνωση, το ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η οργάνωση αυτή συνδέθηκε με το ΕΑΜ και οι μαχητές της συνεργάστηκαν με τα ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ. Στα χρόνια του Εμφυλίου οι μαχητές του ΝΟΦ (διάδοχου σχήματος του ΣΝΟΦ) πολέμησαν στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και μοιράστηκαν την κοινή τύχη της στρατιωτικής του ήττας.
Η εμπειρία του Εμφυλίου υπήρξε πολλαπλά τραυματική για την περιοχή και, ειδικότερα, για τη σχέση του ελληνικού κράτους με τους μειονοτικούς πληθυσμούς. Η συνεργασία της μειονότητας με το ΚΚΕ εμπέδωσε την πεποίθηση του κρατικού μηχανισμού ότι η παρουσία της αποτελούσε έναν διαρκή κίνδυνο για την ελληνική εδαφική κυριαρχία. Απέναντι στην απειλή αυτή το ελληνικό κράτος-νικητής έχει έτοιμη τη λύση: στέρηση της ελληνικής ιθαγένειας από τους αλλογενείς, δηλαδή τους μειονοτικούς Έλληνες.
Μετά, περνάμε στη δεκαετία του ‘90, που ήταν μία αρκετά κρίσιμη δεκαετία καθώς η κατάσταση πολώθηκε γύρω από τη διένεξη σχετικά με το όνομα της Βόρειας Μακεδονίας και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Μακεδονικό να αποκτήσει μία νέα υπόσταση η οποία πλέον δεν αφορούσε τη χρήση της γλώσσας στην Ελλάδα αλλά το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας.
Η ουσία, κατά τον κ. Χριστόπουλο, είναι πως πίσω από την ελληνική δυσανεξία σχετικά με τη χρήση του ονόματος Μακεδονία δεν είναι η χρήση από ένα ξένο κράτος αλλά γύρω από την αναμόχλευση ενός μειονοτικού ζητήματος, το οποίο η Ελλάδα κατάφερε με πάρα πολλή βία να το κλείσει.
«Η Ελλάδα άσκησε πολλή πίεση για να σταματήσουν οι άνθρωποι αυτοί να μιλάνε τη γλώσσα τους. Ο πρώτος νομός της Ελλάδας που φτιάχτηκαν παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία ήταν η Φλώρινα, για να μην ομιλείται η τοπική γλώσσα. Άρα, ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα έχει αυτή τη μανία με τη χρήση των μακεδόνικων είναι ότι αυτή η γλώσσα θεωρήθηκε ιστορικά στην Ελλάδα ότι ήταν το όχημα του μακεδονισμού, της εθνικής ιδεολογίας μίας μακεδονικής εθνικής μειονότητας», συμπληρώνει.
Ισχύει, όμως, ολικά; Η απάντηση, σύμφωνα με τον κ. Χριστόπουλο, είναι αρνητική καθώς δεν υπάρχει μία ενιαία ομογενής μειονότητα αλλά υπάρχουν:
Τα πανηγύρια ως φορέας του πολιτισμού
Από το 2000 και ύστερα αρχίζουν τα πανηγύρια στην περιοχή να είναι ο φορέας του πολιτισμού, ο χώρος μέσα στον οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά με μαζικό τρόπο η γλώσσα. «Όταν αναφερόμαστε στα χάλκινα εννοούμε τη μουσική χωρίς λόγια γιατί η γλώσσα ήταν απαγορευμένη. Άρα πήγαινες στα πανηγύρια της Φλώρινας και των χωριών και έβλεπες τον κόσμο να χορεύει και να μην έχουν λόγια τα τραγούδια», μας λέει ο καθηγητής.
Τα δημοτικά, άλλωστε, είναι τραγούδια στίχων πρωτίστως και δευτερευόντως μουσικής.
Αυτό που γινόταν εκεί ήταν πως οι ντόπιοι ρυθμοί έγιναν τελικά το ίδιον μίας διαφορετικής ταυτότητας. Εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον τα πανηγύρια έχουν ανέβει ξανά. Εκεί πηγαίνουν οι νέοι, τραγουδούν και χορεύουν και έτσι έχουν γίνει ο χώρος στον οποίο ασκείται ελεύθερα η αυτοδιάθεση του ανήκειν, χωρίς να έχει εθνικά χαρακτηριστικά.
«Υπάρχουν και κάποια τραγούδια τα οποία έχουν αλυτρωτικό περιεχόμενο αλλά είναι λίγα. Ακόμα και αυτά τραγουδιούνται, όπου τραγουδιούνται, και χορεύονται, ως απάντηση όλων αυτών των απαγορεύσεων και της καταστολής που βίωσαν», σημειώνει ο ίδιος.
Στα τραγούδια περισσότερο σημασία έχει η γλώσσα παρά το αν είναι αλυτρωτικό ή όχι το περιεχόμενο.
“Ντόπια”, “εντόπικα” και αυτολογοκρισία – Πού ομιλούνται
Κατά τον κ. Χριστόπουλο, ακόμα και ο όρος ντόπια ή εντόπικα είναι προϊόν μίας αυτολογοκρισίας. «Η αυτολογοκρισία είναι ίδιον των ανθρώπων που έχουν λογοκριθεί. Οι γιαγιάδες και παππούδες, όταν βλέπουν τα εγγόνια να βγαίνουν και να χορεύουν, νιώθουν ανασφάλεια τις περισσότερες φορές. Οι καινούργιες γενιές έχουν ζήσει σε μία δημοκρατική χώρα και τους φαίνεται αδιανόητο να μην τους αφήνουν να τραγουδάνε στη γλώσσα τους», σχολιάζει ο κ. Χριστόπουλος.
Τα μακεδόνικα είναι μία γλώσσα που κανονικοποιήθηκε το 1944 και είναι μία νοτιοσλαβική γλώσσα. Στην Ελλάδα ομιλούνταν και ομιλούνται από τα όρια των χωριών του Γράμμου, στον νομό Καστοριάς, κυρίως στους νομούς Φλώρινας και Πέλλας, αρκετά στα Γιαννιτσά και φτάνουν μέχρι και την περιοχή της Γουμένισσας, πάνω από το Κιλκίς.
Το τραγούδι “Σόφκα”, που τραγουδήθηκε και από τους Banda Entopica είναι τραγούδι της περιοχής της Γουμέννισας.
Πάντως, όπως λέει και ίδιος, το να λέμε “σλαβική γλώσσα” είναι σαν να λέμε αντί για γαλλικά ή ισπανικά ή πορτογαλέζικα “λατινική γλώσσα” διότι στη λατινική οικογένεια ανήκουν αυτές οι γλώσσες. Ακόμη περισσότερο: το να κάνουμε λόγο για “σλαβική διάλεκτο” και όχι γλώσσα είναι διπλά προβληματικό διότι απαξιώνει σε τέτοιο βαθμό την γλώσσα μη θεωρώντας την καν τέτοια αλλά “διάλεκτο”. «Αλήθεια, “διάλεκτο” ποιας γλώσσας; Με τον ίδιο τρόπο παλιότερα στην περιοχή κάνανε λόγο για “ιδίωμα” υποβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο την γλώσσα των ανθρώπων αυτών», προσθέτει.
«Με τους Βούλγαρους δεν υπάρχει ζήτημα μειονότητας διότι η Ελλάδα είχε ανταλλάξει με τη Βουλγαρία τους μειονοτικούς της πληθυσμούς το 1919 και υπάρχει μία εκατέρωθεν αναγνώριση ότι δεν υπάρχουν μειονότητες. Αυτό, όμως, δεν συνέβη με το μακεδονικό. Είναι ένα μειονοτικό ζήτημα που η Ελλάδα προσπάθησε να το περιορίσει και το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να το περιορίσει με την καταστολή της γλώσσας και αυτό που έχει μείνει ενοχλεί πολύ», σχολιάζει.
Ο κ. Χριστόπουλος επισημαίνει πως πρόκειται για ένα σύνθετο πολιτικό ζήτημα με βαθιές αλλά και ζωντανές μαζί ρίζες. Η επίγνωση – και όχι η συσκότιση αυτής της ιστορικότητας είναι απαραίτητη για την διαύγαση του αλλά και την υπέρβαση του κρατικού αυταρχισμού.
Δεν μπορεί κανείς να μην έχει αντιληφθεί την τάση που τείνει τα μετατρέψει τα κόμματα από συλλογικά όργανα λήψης αποφάσεων σε προσωποπαγείς σχηματισμούς που ποντάρουν πάνω από όλα στην «ικανότητα» του ηγέτη και τη «χαρισματικότητά» του
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό και πάνω από όλα δείχνει αδυναμία παραγωγής - αλλά και πρόσληψης - πολιτικής σκέψης
Αυτή τη στιγμή υπάρχει στην ελληνική πολιτική σκηνή μία πλειάδα κομμάτων που προσδιορίζονται κυρίως από τον ηγέτη τους.
Είναι το κόμμα του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου που αντικειμενικά τοποθετούνται στην λαϊκιστική δεξιά και στην ακροδεξιά
Είναι το κόμμα της Κωνσταντοπούλου που – σύμφωνα με δική της δήλωση – δεν τοποθετείται ούτε αριστερά ούτε δεξιά
Είναι το κόμμα του Κασσελάκη που δεν τοποθετείται πουθενά – είναι το πιο θολό μόρφωμα και γι αυτό το λόγο ίσως και το πιο πιθανό να διαλυθεί μέσα στο προσεχές διάστημα
Είναι το κόμμα του Βαρουφάκη που τοποθετείται στη ριζοσπαστική Αριστερά – αν και φαίνεται να αδικείται κάπως από το τσουβάλιασμά του με τα παραπάνω προσωποπαγή κόμματα, καθώς βρίσκεται σε συνεχή ιδεολογικό διάλογο και εκλογική-κινηματική συνεργασία με διάφορα τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Όπως και να έχει πάντως, η προσωπικότητα Βαρουφάκη είναιο αυτή που δίνει το βασικό στίγμα – αυτή τη στιγμή τουλάχιστον
Είναι το υπό διαμόρφωση κόμμα Τσίπρα, που προσπαθεί με μασημένα λόγια να κινηθεί στον λεγόμενο κεντροαριστερό χώρο του «πολιτικού ρεαλισμού» αποφεύγοντας να χρησιμοποιεί πολύ τη λέξη «Αριστερά»– κινούμενο πιο πολύ με ένα πρόταγμα ενάντια στη «διαφθορά του καθεστώτος Μητσοτάκη»
Είναι το πιθανό κόμμα της Καρυστιανού – που δεν τοποθετείται πουθενά πολιτικά και κινείται κυρίως με ένα πρόταγμα για απόδοση «δικαιοσύνης»
Διαβάσαμε ένα άρθρο πάνω σε αυτό το φαινόμενο, από την ενδιαφέρουσα εφημερίδα της Αριστεράς «Εποχή». Βέβαια το άρθρο αυτό επικεντρώνεται μόνο στα προσωποπαγή κόμματα της Αριστεράς – που είτε προήλθαν από την Αριστερά είτε αναφέρονται σε αυτήν
Το βρίσκουμε ενδιαφέρον και το αναδημοσιεύουμε – χωρίς αναγκαία να συμφωνούμε σε όλες τις διαπιστώσεις του. Θεωρούμε ότι τέτοια άρθρα είναι απαραίτητα, ιδίως αυτή την εποχή της γενικότερης πολιτικής αφασίας και της αδράνειας της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που από τη μια αδυνατεί να παράγει σύγχρονο αριστερό πολιτικό λόγο και από την άλλη εμφανίζεται αδύναμη να τον υπερασπιστεί όποτε χρειαστεί. Κάτι που είδαμε με το δημοψήφισμα του ’15 - με δραματικό κόστος για την Αριστερά
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πώς γεννιούνται τα προσωποπαγή κόμματα σήμερα;
του Βασίλη Γλέζου, εφημερίδα Εποχή
Ο Ούλριχ Μπεκ, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, περιέγραψε μια ιστορική μετάβαση που ακόμη δεν έχουμε πλήρως συνειδητοποιήσει. Οι σύγχρονες κοινωνίες, υποστήριζε, παύουν να οργανώνονται γύρω από την παραγωγή και την αναδιανομή του πλούτου και συγκροτούνται πλέον γύρω από την παραγωγή και τη διαχείριση κινδύνων. Κινδύνων που δεν προέρχονται κυρίως από τη φύση, αλλά παράγονται από τον ίδιο τον άνθρωπο: τεχνολογικών, περιβαλλοντικών, υγειονομικών, γεωπολιτικών. Σε αυτή τη συνθήκη, η πολιτική μετατοπίζεται από τη σύγκρουση συμφερόντων στη διαχείριση φόβων.
Αν σκεφτούμε το πολιτικό σύστημα ως ένα κάστρο, στο εσωτερικό του οποίου βρίσκονται οι πολιτικοί παίχτες, στην εσωτερική πλευρά των τειχών όσοι προσπαθούν να το υπερασπιστούν, στην εξωτερική πλευρά όσοι επιχειρούν να εισέλθουν και, πιο μακριά, όσοι παραμένουν αδιάφοροι, τότε μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Το σχήμα αυτό δεν λειτουργεί απλώς ως μέτρηση πολιτικής συμμετοχής, αλλά ως χαρτογράφηση πολιτικής αυτοαντίληψης. Πού αισθάνεται ο πολίτης ότι βρίσκεται; Μέσα στο κάστρο και αποφασίζει; Στα τείχη και αμύνεται; Έξω και προσπαθεί να μπει; Ή εκτός, παντελώς αδιάφορος;
Αν συνδυάσουμε αυτή την εικόνα με την ιδέα ότι η πολιτική μοιάζει με θεατρική σκηνή, όπου το φως ανάβει επιλεκτικά και φωτίζει τους παίχτες ανάλογα με τη δυναμική της στιγμής, τότε γίνεται σαφές ότι η σημερινή πολιτική κρίση δεν αφορά μόνο τις ιδέες ή τα προγράμματα, αλλά πρωτίστως τη σκηνοθεσία του πολιτικού.
Στην κοινωνία της διακινδύνευσης, το φως της σκηνής δεν πέφτει πια σε συλλογικά υποκείμενα, κόμματα ή κοινωνικές τάξεις. Πέφτει σε πρόσωπα. Ο λόγος είναι απλός: ο κίνδυνος βιώνεται ατομικά, ακόμη κι όταν είναι αντικειμενικά συλλογικός. Ο φόβος δεν οργανώνεται εύκολα σε πρόγραμμα· αναζητά φορέα, φωνή, πρόσωπο. Έναν ηθοποιό που να υπόσχεται έλεγχο, νόημα και κατεύθυνση – έστω και προσωρινά.
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το δομικό πρόβλημα της σύγχρονης Αριστεράς. Η Αριστερά ηττάται όχι μόνο εκλογικά αλλά, κυρίως, ερμηνευτικά, καθώς αδυνατεί να αναγνωρίσει και να αρθρώσει τον φόβο όσων βρίσκονται εκτός των τειχών. Η σχέση της με την εργατική τάξη έχει πάψει προ πολλού να είναι οργανική· δεν συγκροτείται μέσα από κοινές εμπειρίες, πρακτικές και συγκρούσεις, αλλά αντιμετωπίζεται συχνά ως αφηρημένη κατηγορία, ως υπόθεση εργασίας ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος. Αυτή η αποσύνδεση παράγει πολιτική αδράνεια, εσωτερίκευση της ήττας και μια διαρκή, σχεδόν μελαγχολική, προσπάθεια «να σωθεί ό,τι σώζεται», με την ελπίδα ότι κάποια μελλοντική συγκυρία θα επιτρέψει την ανασυγκρότηση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτή η διαδικασία απαιτεί χρόνο, που δεν υπάρχει σε μια κοινωνία φοβισμένη, επισφαλή και βαθιά απογοητευμένη από τους θεσμούς και το κράτος.
Σε αυτό το κενό αναδύονται τα προσωποπαγή πολιτικά μορφώματα. Όχι ως ανωμαλία, αλλά ως κανονικότητα της νέας συνθήκης. Ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου, ο Κασσελάκης –και ενδεχομένως μορφές που ακόμη διαμορφώνονται όπως η Καρυστιανού– λειτουργούν ως διαφορετικές απαντήσεις στο ίδιο υπαρξιακό πολιτικό ερώτημα: ποιος μπορεί να μιλήσει εκ μέρους εκείνων που νιώθουν ότι βρίσκονται έξω από το κάστρο;
Ο Τσίπρας ενσάρκωσε την υπόσχεση της εισόδου: την αίσθηση ότι οι «εκτός» μπορούν να μπουν μέσα και να κυβερνήσουν. Ο Βαρουφάκης εμφανίζεται ως ο παίχτης των τειχών: τεχνοκρατικός και συγκρουσιακός, σε διαρκή ρήξη με τη λογική του κάστρου, αλλά πάντοτε σε διάλογο μαζί της. Η Κωνσταντοπούλου εκφράζει τη μόνιμη πολιορκία, την άρνηση της νομιμοποίησης του ίδιου του κάστρου. Ο Κασσελάκης, τέλος, προβάλλεται ως ο «εσωτερικός ξένος»: κάποιος που υπόσχεται ότι μπορεί να κινηθεί εντός χωρίς να ανήκει πραγματικά στους παλιούς ενοίκους.
Το κοινό τους στοιχείο δεν είναι η ιδεολογία, αλλά η θεατρική τους λειτουργία. Σε μια κοινωνία όπου ο φόβος έχει αντικαταστήσει την ελπίδα ως κινητήρια δύναμη, το φως της πολιτικής σκηνής πέφτει αναπόφευκτα σε πρόσωπα που υπόσχονται άμεσο νόημα και έναν στοιχειώδη έλεγχο του κινδύνου.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αυτά τα μορφώματα θα συνεχίσουν να εμφανίζονται – αυτό είναι σχεδόν βέβαιο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν κάποια στιγμή θα αλλάξει η σκηνοθεσία: αν ο φόβος θα μπορέσει ξανά να μετατραπεί σε συλλογικό πολιτικό λόγο και όχι σε ατομική προσδοκία σωτηρίας. Μέχρι τότε, το κάστρο θα παραμένει φωτισμένο επιλεκτικά – και οι θεατές ανήσυχοι, έξω από τα τείχη.
Και ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται έξω από το κάστρο, αλλά ότι αρχίζουν να αμφιβάλλουν αν αξίζει καν να μπουν. Όπως θα έλεγε ο Ούλριχ Μπεκ, σε μια κοινωνία της διακινδύνευσης ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η ίδια η απειλή, αλλά η απώλεια της ικανότητας των κοινωνιών να τη νοηματοδοτούν συλλογικά. Όταν η πολιτική παύει να υπόσχεται κοινό έλεγχο του κινδύνου και περιορίζεται στη διαχείριση φόβου μέσω προσώπων, η δημοκρατία μετατρέπεται σε θέαμα επιβίωσης. Σε αυτή τη σκηνή, οι προσωποπαγείς μορφές δεν είναι οι πρωταγωνιστές του προβλήματος, αλλά το σύμπτωμά του. Το ερώτημα που απομένει δεν είναι ποιος θα είναι ο επόμενος που θα φωτιστεί από τους προβολείς, αλλά αν η κοινωνία θα βρει ξανά τον τρόπο να ανάψει το φως μόνη της – πριν το κάστρο μείνει όρθιο, άδειο και αδιάφορο για όσους στέκονται απ’ έξω.
Κυκλοφορεί σήμερα το φύλλο #124 της RAF WEST Journal, της Νο2 εφημερίδας της ανατολικής Αττικής – με μία έμφαση στα πανελλαδικά θέματα αυτή τη φορά, καθώς η RAF TOWN έχει περιέλθει σε βαθιά ύπνωση αυτό τον καιρό, περιμένοντας τον Άι Βασίλη
ΙΣΤΟΡΙΑ: Κατά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου Μπένιαμιν (Μπίμπι για τους φίλους) Νετανιάχου, ο Έλληνας πρωθυπουργός θύμισε στον Ισραηλινό ομόλογό του τη βαθιά σχέση της οικογένειάς του με το Ισραήλ. Μια σχέση που πηγαίνει 2000 χρόνια πίσω, όταν ένας μακρινός πρόγονος του Κυριάκου (του αρχαιοκαπηλικού Οίκου των Μητσοταρχίδηδων) είχε επισκεφθεί τον βασιλιά της Ιουδαίας, Ηρώδη τον Μέγα, για να τον συγχαρεί για τη σφαγή των νηπίων και την πάταξη της παιδικής τρομοκρατίας. Είχε μείνει δε μέχρι το βράδυ στο παλάτι του Ηρώδη, προκειμένου να παρακολουθήσει τον αποκεφαλισμό ενός τρομοκράτη που παρίστανε τον προφήτη. (Δεν είχε ακόμη εφευρεθεί το Champions League)
ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Η μόνιμη στήλη της RAF WEST δημοσιεύει το τετράστιχο της εβδομάδας. Διαβάστε το και τραγουδήστε το
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ: Σουβλάκια χοιρινά θα ψήνει κατά τη διάρκεια των εορτών η Αφροδίτη Λατινοπούλου στην πλατεία Συντάγματος. Τη φιλεύσπλαχνη Χριστιανή Ελληνίδα θα πλαισιώνει διμοιρία των ΜΑΤ, ώστε όποιος δεν τρώει σουβλάκια, να τρώει ξύλο
ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: O Άδωνις Γεωργιάδης στο ρόλο του γερο-Σκρουτζ αναρωτιέται γιατί τον μισούν όλοι
ΚΑΛΑΝΤΑ: Τα παραδοσιακά κάλαντα είπαν σήμερα δύο διμοιρίες των ΜΑΤ σττον υπουργό της Υγείας τους, Άδωνι Γεωργιάδη. Ιδού ένα μικρό δείγμα, ενδεικτικό του ταλέντου αυτών των παιδιών που στον κενό τους χρόνο, ανάμεσα από δύο ξυλοδαρμούς, δείχνουν την τρυφερότητα και την ευαισθησία τους, τιμώντας την παράδοση: “Καρατζαφέρη ορφανό / μα και του Παττακού τεκνό / ήηηταν – ήταν κι αντισημίτης / μα κυρί – μα κυρίως είναι γλείφτης”. Τα υπόλοιπα στιχάκια θα τα βρείτε στις εσωτερικές σελίδες της εφημερίδας (μην τα θέλετε όλα στο πιάτο)
TA COMICS ΤΗΣ RAF TOWN: Ο Βαγγέλης ξυλοκόπος
Διαβάστε σήμερα, 27/12/2025, τη RAF WEST Journal
της Μαρίας Νάτση
Στο ιστορικό χωριό Κοσμάς Αρκαδίας, όπου τα επτά υπεραιωνόβια πλατάνια στέκουν ακοίμητα από το 1883, ανάμεσα στο φαράγγι του Δαφνώνα - τόπος Natura 2000- με σπάνια χλωρίδα και τέσσερα ενδημικά είδη που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού, και το εκτεταμένο δάσος καστανιάς, -από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας- οι κάτοικοι αντιδρούν στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών.
Στον Πάρνωνα έχουν ήδη αδειοδοτηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία αδειοδότησης δεκάδες ανεμογεννήτριες - 66 μόνο στη Βόρεια πλευρά του— ένας αριθμός ψυχρός για έναν τόπο τόσο ζωντανό.
Οι κάτοικοι αφήνουν τα σπίτια τους τα Χριστούγεννα και στήνουν μπλόκα εμποδίζοντας τις μπουλντόζες να διέλθουν.
Στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2024 λειτουργούσαν ήδη 3.008 ανεμογεννήτριες στη χώρα. Τι γίνεται όμως με το πλεονάζον ρεύμα της πράσινης ενέργειας; Φυσικά δεν μπορεί να αποθηκευτεί λόγω έλλειψης υποδομών και έτσι εξάγεται στο εξωτερικό και αποφέρει κέρδος.
Και εδώ έχουμε άλλο ένα colpo grosso : δεν προσμετρούν το πλεονάζον πράσινο ρεύμα στο ποσό της συνολικής παραγόμενης ενέργειας. Έτσι φτιάχνουν ένα πλασματικό ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης, όπου η προσφορά φαίνεται μειωμένη. Για αυτό οι καταναλωτές βλέπουν τις ανεμογεννήτριες να αυξάνονται - και τον λογαριασμό τους επίσης
Ολοένα και περισσότερες κινήσεις πολιτών για προστασία των βουνών γεννιούνται. Κάνουν πορείες, διαμαρτύρονται, κινούνται νομικά. Γιατί άραγε βάζουν τον εαυτό τους σε τόση ταλαιπωρία αυτοί οι πολίτες;
Αρχικά, το περιβαλλοντικό αποτύπωμα μιας ανεμογεννήτριας δεν είναι και τόσο...πράσινο. Η πλατεία εγκατάστασης μιας ανεμογεννήτριας έχει έκταση περί τα 4 στρέμματα. Έτσι αν φανταστούμε ένα μικρό πάρκο με 5 ανεμογεννήτριες, καταλαμβάνει 4Χ5 στρέμματα = 20 στρέμματα για τις πλατείες. Και αν υπολογίσουμε και τον δρόμο που τις συνδέει, και ότι η απόσταση μεταξύ των ανεμογεννητριών είναι περίπου 300μ., τότε μιλάμε συνολικά για 26 στρέμματα. Φυσικά δεν έχουμε υπολογίσει το δρόμο πρόσβασης προς το πάρκο, με πλάτος όπως προβλέπεται 5 μέτρων και μήκος που εξαρτάται από την θέση του αιολικού πάρκου.
Υπάρχει όμως και ένα πλήθος αυθαιρεσιών που προκαλούν καχυποψία, οργή και αντιδράσεις:
Θέλουμε κι άλλα για να πειστούμε πως κάτι δεν πάει καλά στο πολυδιαφημιζόμενο “πρόγραμμα μετάβασης στην πράσινη ενέργεια”;
Αν τα συνοψίσουμε θα λέγαμε ότι ο πολίτης δεν έχει πια εμπιστοσύνη στο κράτος. Στα πρόσωπα των εκλεκτών της εξουσίας βλέπει αδίστακτους μεταπράτες, εκποιητές της δημόσιας γης, υβριστές της φύσης, οργανωτές μηχανισμών λεηλασίας και αρχιτέκτονες μιας σιωπηλής βίας πάνω στο τοπίο, στις τοπικές κοινωνίες και το μέλλον τους.
Ο τόπος γεμίζει ταχύτατα χιλιάδες ανεμογεννήτριες χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό και δρόμοι ανοίγονται μέσα σε απάτητες ελατοσκέπαστες περιοχές, για να φτάσουν σε κορυφές που ήταν ανέκαθεν ιερές κι ανέγγιχτες.
Με τον τρόπο που πραγματοποιείται δεν πρόκειται για ανάπτυξη. Πρόκειται για απώλεια.
Και το ερώτημα μένει ανοιχτό: ποιος τελικά κερδίζει όταν ένας τόπος χάνει τον εαυτό του;
Όπως πολύ εύστοχα έγραψε κάποιος στο facebook, ευχαριστούμε τον δήμαρχο Φλώρινας και όλο το απαίδευτο και ημιμαθές ακροδεξιό κοπάδι που μας έκανε να γνωρίσουμε την πολύ όμορφη μπάντα των Banda Entopica
Και όχι μόνο αυτό, θα συμπληρώναμε εμείς. Τον ευχαριστούμε που μας έδωσε την αφορμή για να φέρουμε ξανά στην επιφάνεια την καλά θαμμένη ιστορία αυτών των αόρατων ανθρώπων με την απαγορευμένη γλώσσα. Των ανθρώπων που κυνηγήθηκαν, που αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα ονόματά τους, που τους απαγορεύτηκε να μιλάνε δημόσια τη μητρική τους γλώσσα
Μια γλώσσα που κάποιοι την αποκαλούν “διάλεκτο” για να τη μειώσουν. Και η οποία όμως - σε πείσμα όσων προσπάθησαν να την εξαφανίσουν – μένει ακόμα ζωντανή
Το θέμα θα το παρακολουθήσουμε στενά. Προς το παρόν, δημοσιεύουμε τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε στις τάξεις των ανθρώπων που ασχολούνται με τη μουσική, η απαράδεκτη ενέργεια του δήμαρχου Φλώρινας να διακόψει τη συναυλία των Banda Entopica, επειδή τραγούδησαν ένα τραγούδι γραμμένο στα "εντόπικα” – αυτή τη γλώσσα που κάποιοι τη λένε “σλαβομακεδονική” ή “βορειομακεδονική” ή “σκοπιανή”. Αυτοί που την μιλάνε πάντως, τη λένε μακεδονική
Θα ακούσουμε την άποψη των ίδιων των Banda Entopica, του γνωστού ραδιοφωνικού παραγωγού και δημοσιογράφου Μιχάλη Γελασάκη καθώς και του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδας
Banda Entopica: Η μουσική μας είναι για να ενώνει όλον τον κόσμο
Χρόνια πολλά σε όλους! Υγεία, αγάπη, ενότητα και μουσική ελεύθερη για όλους!
Επειδή βλέπουμε ότι το θέμα έχει αρχίσει να παίρνει μεγάλη έκταση, θα θέλαμε να σας πούμε τα πράγματα ως έχουν.
Όσοι έχουν βρεθεί σε συναυλίες μας θα έχουν παρατηρήσει ότι τραγουδάμε σε διάφορες γλώσσες: Ελληνικά, Σλάβικα, Βουλγάρικα, Τούρκικα, Σέρβικα και Τσιγγάνικα.
Παίζουμε τραγούδια από διάφορες ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ της Βαλκανικής χερσονήσου. Αυτό που σίγουρα δεν παίζουμε είναι τραγούδια μίσους, διχασμού ή «εθνικιστικά» οποιουδήποτε λαού.
Όπως είπαμε και στη συναυλία μας στη Φλώρινα μετά το συμβάν, θα επαναλάβουμε ακριβώς τα ίδια λόγια:
«Η μουσική μας είναι για να ενώνει όλον τον κόσμο. Είμαστε εδώ άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, πόλεις και χωριά για να γλεντήσουμε, να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να ενώσουμε και να γεμίσουμε αυτή την πλατεία με τα πιο όμορφα χαμόγελα, τα δικά σας».
Και αυτό έγινε!
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την παρέα Φωτιά Χαμάμ για την πρόσκληση και τη διοργάνωση της συναυλίας μας και να ξεκαθαρίσουμε ότι ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ του δημάρχου.
Δυστυχώς, δεχτήκαμε επιθέσεις και απειλές.
Συγκεκριμένα, ο δήμαρχος επενέβη την ώρα της εργασίας μας, προσβάλλοντας και φωνάζοντας στα μέλη της μπάντας. Παράλληλα, άτομο από το κοινό ανέβηκε στη σκηνή σπρώχνοντας τον τρομπετίστα μας, ενώ απειλούσε ότι θα καλέσει το 100.
Φράσεις όπως «εγώ σας πληρώνω», «στην πόλη μου δεν θα τραγουδάτε τέτοια τραγούδια», «ποιος σας άφησε να τραγουδήσετε Σλάβικα;», που ειπώθηκαν από τον δήμαρχο, είναι απαράδεκτες και κατακριτέες.
Θεωρούμε απαραίτητο να διευκρινίσουμε ότι από τα περίπου 2.000 άτομα, μόνο μια δεκαριά αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο. Οι υπόλοιποι ήταν εκεί για αυτό που κάνουμε όλοι μαζί: μουσική, γλέντι, ενότητα.
Και κάτι ακόμη, που θεωρούμε θεμελιώδες:
Όλα αυτά συνέβησαν την ώρα της εργασίας μας και το λιγότερο που μπορεί να ζητήσει κάθε εργαζόμενος είναι αδιαπραγμάτευτα σεβασμός στην αξιοπρέπεια , στην τέχνη και στον κόπο του!
Και για να είμαστε ξεκάθαροι:
«Εμείς, τα εντόπικα, θα τα τραγουδάμε.
Άλλωστε, το λέει και το όνομά μας»
Με αγάπη και σεβασμό,
Banda Entopica
Μιχάλης Γελασάκης: Ωμή λογοκρισία στο όνομα μιας κατώτατου επιπέδου, αμαθούς, επικίνδυνης και ανέμπνευστης υποσταθμικής εθνικοφροσύνης
Ως ραδιοφωνικός παραγωγός και δημοσιογράφος, αλλά κυρίως ως πολίτης αυτής της χώρας νιώθω αποτροπιασμό για όσα έγιναν στη Φλώρινα και μάλιστα από τον Δήμαρχο που ασκεί δημόσια εξουσία ξεδιάντροπα. Ούτε δικαίωμα έχει, ούτε αρμοδιότητα να διακόψει μία συναυλία γιατί το τραγούδι που ακούγεται εκείνη την ώρα δεν του αρέσει! Αυτά συνέβαιναν σε άλλες δεκαετίες και έχουν κριθεί.
Η ακροδεξιάς στροφής ρητορική και συμπεριφορά δεν μπορεί να είναι ανεκτή ούτε από τους πολίτες, ούτε από τους φορείς. Η ωμή λογοκρισία στο όνομα μιας κατώτατου επιπέδου, αμαθούς, επικίνδυνης και ανέμπνευστης υποσταθμικής εθνικοφροσύνης ανήκει στην σκοτεινή ιστορία του τόπου. Ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον του. Τη συζήτηση περί σλαβικής γλώσσας και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες την έχουν κλείσει σοβαροί άνθρωποι που γνωρίζουν καλύτερα και την ιστορία και τη γλώσσα.
Για τις φράσεις τύπου "Εγώ σας πληρώνω" θα έπρεπε να υπάρχει και πειθαρχική επίπτωση. (Ποιος είσαι ρε που μας πληρώνεις με χρήματα των πολιτών;)
Τις βλέπουμε όλο και συχνότερα αυτές τις νοοτροπίες. Έχουν ακουστεί αντίστοιχες εκφράσεις και από πιο μεγάλα κέντρα εξουσίας και πάλι στον πολιτισμό, πρόσφατα. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι πορτοφόλι κανενός.
H Banda Entopica είναι ένα καλό συγκρότημα που ανακατεύει την παράδοση και τις παραδόσεις με γνώση και τρόπο καλλιτεχνικό και ουσιαστικό και είμαι σίγουρος πως θα εξακολουθήσουν να το κάνουν ελεύθερα και δυναμικά, γιατί η Τέχνη έτσι κι αλλιώς είναι συχνά η φωτεινή απάντηση στο σκοτάδι.
Υ.Γ.: Είναι πραγματικά παρήγορη η μεγάλη στήριξη στο συγκρότημα από συναδέλφους τους, από τον σύλλογο μουσικών βορείου Ελλάδος και από πλήθος κόσμου σε αντιδιαστολή με τα οργανωμένα τρολ σελίδων τύπου "ΕΛΛΑΣ η ΘΑΝΑΤΟΣ" κλπ.
Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος: Τα σύνορα που έχουν χαραχθεί, μπορεί να όρισαν τα σύνορα των κρατών, αλλά ποτέ δεν θα ορίσουν τα σύνορα της μουσικής και του πολιτισμού των ανθρώπων, ούτε των ηθών και εθίμων.
Είναι απαράδεκτο στις ημέρες μας, να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσβάλλουν μουσικούς με χυδαία λόγια, διακόπτουν συναυλίες και προπηλακίζουν μουσικούς, με το νταηλίκι του “εγώ πληρώνω”. Αυτή η νοοτροπία δεν υπάρχει ούτε στα χειρότερα σκυλάδικα και παραπέμπει στο παρακράτος της δεκαετίας του ’60…
Η γελοία αιτιολογία ότι τραγουδούσαν στα σλάβικα αλυτρωτικά τραγούδια, αποδεικνύει την παντελή έλλειψη ιστορικής γνώσης και πολιτιστικού επιπέδου του εν λόγω δημάρχου και της κουστωδίας του…
Η μουσική μόνο ενώνει!
Τα σύνορα που έχουν χαραχθεί από τις διακρατικές συνθήκες μετά από τους πολέμους, μπορεί να όρισαν τα σύνορα των κρατών, αλλά ποτέ δεν θα ορίσουν τα σύνορα της μουσικής και του πολιτισμού των ανθρώπων, ούτε των ηθών και εθίμων.
Ίδια μουσική παίζεται στην Θράκη και στις δύο όχθες του Έβρου, κλαρίνα ακούνε και τσάμικα χορεύουν και στην Ήπειρο και στην Αλβανία. Το ίδιο συμβαίνει και στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία και την Βουλγαρία, το ίδιο συμβαίνει σε όλον τον πλανήτη…
“Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ειδικά μέσα από την Τέχνη, αποτελεί αναφαίρετο και αδιαπραγμάτευτο ανθρώπινο δικαίωμα”
Είμαστε ξεκάθαρα στο πλευρό των “Banda Entopica” και στην διάθεσή τους για οποιαδήποτε θεσμική ή νομική στήριξη.
Καλούμε το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Φλώρινας να πάρει θέση και να ζητήσει άμεσα δημόσια συγγνώμη από τους μουσικούς της μπάντας
Ο δικός μου Χριστός
Γεννήθηκε στη Δραπετσώνα
Μεγάλωσε στην Κοκκινιά
Περιπλανήθηκε στην Ευριπίδου
Στην Ομόνοια, στην Πειραιώς,
Πωλούσε κουλούρια στην οδό Αθηνάς,
κάστανα στην πλατεία Θεάτρου
Αντάμωσε συντρόφους του στα Εξάρχεια
Έκλαψε στον τοίχο της Καισσαριανής
Κατέθεσε ένα γαρύφαλλο στην πύλη του Πολυτεχνείου
Μάζεψε βαμβάκι στη Θεσσαλία
και καπνά στη Θράκη
Πολέμησε στην Πίνδο
Εξορίστηκε στα ξερονήσια
Ψάρεψε στα νησιά
Προσευχήθηκε σε ξωκλήσια στις Κυκλάδες
Χόρεψε στην Κρήτη
Τραγούδησε στη Ζάκυνθο
Ερωτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη
Μετανάστευσε στη Γερμανία
Επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα
Πλήρης
και νικητής του φόβου
(του Giorgos Kalogirou)
Αν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε “πνεύμα των Χριστουγέννων”, είναι βέβαιο ότι ένα μέρος του έχει αποτυπωθεί στο έργο του Κύπριου εικαστικού Γιώργου Γαβριήλ.
Ο καλλιτέχνης αντλεί στοιχεία από την ιστορία της τέχνης και προσπαθεί να τα επικαιροποιήσει. Αγαπημένα θέματα του Γιώργου Γαβριήλ είναι πρόσωπα από τη βυζαντινή εικονογραφία - και ιδίως τα πρόσωπα του Ιησού και της Παναγίας, Στα πρόσωπά τους βλέπει σύγχρονα ανθρώπινα δράματα. Δράματα που πολλές φορές προκαλούνται από ανθρώπους που παριστάνουν τους χριστιανούς
Ο Γιώργος Γαβριήλ είδε τον Ιησού πρόσφυγα, πίσω από τα κάγκελα ενός κέντρου κράτησης. Είδε την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά το παιδάκι της μέσα σε μια θαλασσοδαρμένη βάρκα – από αυτές που εμβολίζει το ελληνικό Λιμενικό Σώμα. Την είδε να θρηνεί το νεκρό παιδί της – νεκρό από κάποιον βομβαρδισμό, ίσως στη Γάζα, ίσως κάπου αλλού, δεν έχει σημασία. Την είδε να βομβαρδίζεται στη φάτνη από Ισραηλινά αεροπλάνα
Όπως ήταν φυσικό, οι κλειδοκράτορες της πίστης – οι σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι – αντέδρασαν έντονα και η έκθεση που διοργάνωσε σε γκαλερί στην Πάφο κατέβηκε έπειτα από αντιδράσεις και απαίτηση δεξιών, ακροδεξιών και νεοναζιστικών στοιχείων.
Ακολούθησε μάλιστα, μετά από μερικές ημέρες, επίθεση με εκρηκτικά, στο σπίτι του, ενώ βρισκόταν εκεί με την οικογένειά του!
Από τις πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου, αυτές που αντέδρασαν στο έργο του Γαβριήλ ήταν το κεντροδεξιό Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ), ο δεξιός Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ), και το ακροδεξιό – και κατά δική δήλωση κατά την εμφάνισή του - Χρυσαυγίτικο Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ), υποστηρίζοντας ότι μέσα από τα έργα “βεβηλώνονται” ο Χριστός, η Παναγία και ιερά σύμβολα της Ορθόδοξης πίστης.
Δεν είναι βέβαιο εάν ο Χριστός υπήρξε ποτέ. Είναι όμως βέβαιο πως αν κάποτε υπήρξε και αν κάποια στιγμή ξαναεμφανιστεί, οι πρώτοι που θα τον σταυρώσουν θα είναι που μιλούν στο όνομά του
Αυτοί, που το “Αγαπάτε Αλλήλους” το έχουν μετατρέψει σε “Σταύρωσον Αυτόν”.
Και αυτοί που δίνουν το χέρι στο σύγχρονο Ηρώδη, γιατί έτσι νομίζουν ότι τους συμφέρει
ο πίνακας είναι του Πολωνού καλλιτέχνη Zdzislaw Beksinski και
το κείμενο είναι της Φραγκίσκας Μεγαλούδη
ο τίτλος του άρθρου είναι ένα απόφθεγμα από τον "Ιούλιο Καίσαρα" του Σαίξπηρ
Τον τελευταίο καιρό, σε μια προσπάθεια να γεμίσω το κενό της ζωής μου στη Γερμανία, άρχισα να διαβάζω την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα γεγονότα λίγο-πολύ τα ξέρουμε όλοι. Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε, όμως, ηταν κυρίως όσα έγιναν -ή δεν έγιναν- στις διαπραγματεύσεις, η κυνικότητα των αρχιτεκτόνων του πολέμου και η βαθιά τους περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή.
Νιώθω ότι, σε έναν βαθμό, ξαναζούμε αυτον τον κυνισμο και την περιφρόνηση σήμερα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια ψυχοπαθολογική εξήγηση για να ερμηνεύσει κανείς την εμμονή των «ηγετών» της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον πόλεμο. Σίγουρα, όμως, υπάρχουν πολιτικοοικονομικές εξηγήσεις.
Το να ακούμε από τον Rutte ή τον Bauer ότι «δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό που έρχεται σε 4–5 χρόνια» ή ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για σενάρια πολέμου, μπορεί κανείς να το δει ως… αναπτυξιακή στρατηγική του ΝΑΤΟ - άλλωστε αυτός είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του. Το να ακούς όμως Ευρωπαίους πολιτικούς να μιλούν για θυσίες και ρυθμούς πολέμου στο όνομα της “προστασίας των ευρωπαϊκών αξιών”, εκτός από σχιζοφρενικό παραλήρημα, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το ονομάσω.
Ή μάλλον ξέρω.
Ένας πόλεμος -ακόμα κι αν δεν εξελιχθεί ποτέ σε πόλεμο με την παραδοσιακή του μορφή αλλά παραμείνει σε εκείνη την υβριδική κατάσταση της μόνιμης απειλής και της έκτακτης ανάγκης - θα επιτρέψει στους αποτυχημένους ηγέτες της ακόμα πιο αποτυχημένης ΕΕ να επιβιώσουν. Όπως τότε με τον Covid — μόνο που τώρα δεν θα λέγεται Covid, αλλά Ρωσία. Και έτσι θα υπάρχει η τέλεια δικαιολογία για την ακρίβεια, την ενεργειακή φτώχεια, την εξαθλίωση, τις περικοπές σε υγεία, παιδεία και κοινωνικές δαπάνες. Γιατί μόνο αν τα χάσουμε όλα αυτά θα «προστατεύσουμε τις αξίες της Ευρώπης». Και έτσι η ΕΕ μετατρέπει την αποτυχία της σε κάθε επίπεδο σε μια “ιστορική αποστολή”: να «απελευθερώσει» την Ουκρανία -μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, φυσικά.
Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε και τη μανιώδη προσπάθεια κατάσχεσης των ρωσικών assets: ως μια πρόβα για έναν κόσμο αποπαγκοσμιοποίησης, όπου η ΕΕ θα μπορεί να χρηματοδοτεί πολέμους χωρίς φορολογία, να μεταφέρει το κόστος σε «εχθρούς» και να παρακάμπτει κοινοβούλια. Έτσι, τα σκυλιά του πολέμου δίνουν το φιλί της ζωής σε μια ξεπεσμένη και ξεπουλημένη Ευρώπη που έχει χάσει παραγωγικότητα, βιομηχανία, τεχνολογία και κάθε γεωπολιτικό βάρος. Αναβάλλει τη χρεοκοπία της μέχρι την επόμενη κρίση.
Η Ουκρανία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια buffer zone μεταξύ Ρωσίας και δυτικού μπλοκ. Είναι ζώνη σύγκρουσης αυτοκρατοριών σε καθυστέρηση. Ένας χώρος φθοράς της Ρωσίας, χωρίς άμεση σύγκρουση ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Ένα πειραματικό πεδίο για όπλα, logistics και πόλεμο πληροφοριών, αλλά και μια τεράστια δεξαμενή χρήματος, όπου επιτρέπονται ανεξέλεγκτοι εξοπλισμοί και δαπάνες που συγκεντρώνονται στα χέρια συγκεκριμένων εταιρειών, κρυμμένων πίσω από τις «ευρωπαϊκές αξίες».
Γι’ αυτό και η Ουκρανία δεν έχει κανέναν έλεγχο πάνω στην έξοδο από τον πόλεμο. Ο Ζελένσκι μπορεί να περιφέρεται στα ευρωπαϊκά σαλόνια με το στρατιωτικό αμπέχονο παριστάνοντας τον μπαρουτοκαπνισμένο στρατιώτη, αλλά το μόνο που ελέγχει είναι πόσες χρηματοδοτήσεις μπορεί να αποσπάσει από τους Ευρωπαίους. Όπως τα πρόσφατα 90 δισ., από τα οποία κάποια θα καταλήξουν σε όπλα αγορασμένα από τις ΗΠΑ και κάποια χρυσές λεκάνες σε βίλες.
Πολλά μπορεί να πει κανείς ακόμη για τα τεράστια κέρδη των ΗΠΑ, για την πολεμική βιομηχανία, για τις εταιρείες τεχνολογίας, για τη Ρωσία. Όμως τίποτα από αυτά δεν αλλάζει το κυρίαρχο αφήγημα: η ΕΕ προσπαθεί να στηρίξει ένα σύστημα που τελειώνει. Όταν ένα σύστημα δεν μπορεί πια να υποσχεθεί ανάπτυξη, κοινωνική άνοδο και ασφάλεια, αλλάζει στόχο. Δεν προσπαθεί να πάει μπροστά· προσπαθεί να μη διαλυθεί. Εκεί μπαίνει ο πόλεμος.
Μόνο που ο πόλεμος ποτέ δεν αφορά αυτούς που τον σχεδιάζουν, αλλά τους άλλους. Και πάντα θα βρίσκουν τους δουλοπρεπείς υποτακτικούς τους να τους στηρίζουν - είτε γιατί θα κερδίσουν από τα ψίχουλα των μεγάλων είτε γιατί απλώς είναι, εκ φύσεως, δούλοι.
Και έτσι το μόνο που μπορώ πλέον να σκεφτώ είναι να φωνάξω κι εγώ την περίφημη φράση του Σαιξπηρ στον Ιουλίο Καίσαρα: “Cry ‘Havoc!’ and let slip the dogs of war.”
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης (πιο νέος και πιο αδύνατος), δίπλα από τον Γιώργο Παπανδρέου, χειροκροτεί τον Σημίτη
Έχω προλάβει την εποχή που κάποιες συνοικίες της Αθήνας είχαν ακόμη βόθρους. Εκείνες τις εποχές μάλιστα, τα βοθρατζίδικα έφεραν πάνω τους ευφάνταστους τίτλους που έχουν αφήσει ιστορία. Ένας από αυτούς που επιχειρούσε στη γειτονιά μου ήταν ο περίφημος «Πρόθυμος»
Αυτόν μου θύμισε ο Πιερρακάκης – τον Πρόθυμο βόθρο. Γιατί κι αυτός είναι πρόθυμος για να κάνει τη βρώμικη δουλειά - με το αζημίωτο φυσικά. Όπως όλοι οι κατά καιρούς οσφυοκάμπτες γυμνοσάλιαγκες πρόθυμοι
Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Νίκος Σβέρκος: «Για να επιβιώσεις πολιτικά πρέπει να έχεις τρία βασικά στοιχεία. τρεις πολύτιμες ικανότητες: Να διαβλέπεις τις “ευκαιρίες”. Να είσαι διατεθειμένος να προσκολληθείς σε κάποιον ισχυρό. Να μην έχεις ιδεολογική και πολιτική “ραχοκοκαλιά”. Ο Κυριάκος τα είχε και τα τρία»
Ας αφήσουμε όμως το λόγο του Νίκου Σβέρκου να μας ταξιδέψει σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στο “σοφό παιδί” – που διετέλεσε στο πλάι του Σημίτη, του Παπανδρέου, του Βενιζέλου και εσχάτως του Μητσοτάκη. Αλλάζοντας καράβι συνεχώς σαν τα ποντίκια
-------------------------------------------------------------------------
Η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup μου ξύπνησε μνήμες. Μην πάει ο νους σας στα προφανή, δηλαδή στις δύσκολες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες το 2015, τις μαραθώνιες συνεδριάσεις του οργάνου που καλύψαμε με ακριβούς συναδέλφους ή τις σφαλιάρες και τις απειλές που έτρωγαν όλοι οι Έλληνες Υπουργοί Οικονομικών από τους προέδρους του στα οκτώ χρόνια της “ελληνικής κρίσης”
Οι μνήμες αφορούν προσωπικά τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τον οποίο τυγχάνει να γνωρίζω από πάρα πολύ παλιά. Γι αυτό συγχωρήστε το μακρόν του κειμένου ή το ασαφές των ημερομηνιών και των χρονολογιών. Ελπίζω όταν φτάσετε στο τέλος να καταλάβετε και το λόγο της ανασκόπησης.
Μαθητής
Τον Πιερρακάκη τον γνώρισα πρώτη φορά περίπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 μέσω γνωριμίας με συγγενή μου. Ακριβή χρονιά δεν θυμάμαι, αλλά πηγαίναμε σχολείο. Παρά την μικρή του ηλικία ο Κυριάκος ασχολείτο με την πολιτική, πηγαίνοντας όμως από τότε ένα βήμα παραπέρα από το ενδιαφέρον που μας κληροδοτούσε ένα πολιτικά συνειδητοποιημένο σπίτι. Με απλά λόγια, στα σπίτια μας συζητούσαμε πάντα για την πολιτική αντιπαράθεση, οι γονείς μας μάς τροφοδοτούσαν με σαφή άποψη, αλλά ο Κυριάκος -όποτε αραιά τον ξανάβλεπα- φαινόταν να ξεπερνά τις αγνές διαχωριστικές γραμμές και να εισέρχεται με ορμή στο κομματικό σύστημα και τα τερτίπια του.
Ύστερα από λίγα χρόνια ήρθε η ώρα του Πανεπιστημίου. Οι κοινοί μας άνθρωποι μου είπαν ότι στην Πληροφορική της ΑΣΟΕΕ σπουδάζει ήδη και ο Κυριάκος. Τον είδα μια από τις πρώτες μέρες στη σχολή, όταν ΠΑΣΠίτης πια είχε δραστηριοποιηθεί στα συνδικαλιστικά. Προσπάθησε να με προσεγγίσει, αλλά για λίγο καθώς γρήγορα με ”τράβηξε” η Αριστερά.
Φοιτητής
Την επόμενη χρονιά η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ πέρασε μια μεγάλη κρίση. Ο Κυριάκος διεγράφη με συνοπτικές διαδικασίες από την παράταξη, καθώς κατηγορήθηκε πως οργάνωσε φράξια για να πάρει την ηγεσία και να την “πάει” στο σημιτικό μπλοκ. Μαζί του διεγράφησαν και οι ΠΑΣΠίτες ακόμα δυόμισι τμημάτων, με αποτέλεσμα τότε εκλογικά η παράταξη να υποστεί μεγάλη φθορά. Ναι, μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν περίεργα, αλλά η ΠΑΣΠ του πανεπιστημίου μου ήταν μαζική, σκληρή οργάνωση και σχετικά αυτονομημένη από την υπόλοιπη ΠΑΣΠ. Θεωρητικά ήταν και πιο αριστερή, αλλά την κατάληξή της σήμερα την ξέρουμε, οπότε δεν θα ασχοληθώ άλλο εδώ.
Ο Κυριάκος εξαφανίστηκε από τη σχολή εν μια νυκτί. Για να το πω πιο συγκεκριμένα, εξαφανίστηκε από το υπόγειο της σχολής, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά του φοιτητικού συνδικαλισμού. Και τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ δεν πήγαιναν αντίστοιχα καλά. Η οκταετία του Σημίτη πήγαινε προς τη δύση της και λίγο πριν τις εκλογές αποφάσισε να δώσει το “δαχτυλίδι” στον Γιώργο Παπανδρέου. Η επίσημη παράδοση της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Φεβρουάριο του 2004, σε έκτακτο συνέδριο του κόμματος.
Στο πλάι του Παπανδρέου
Στην εξέδρα του γυμναστηρίου της Νίκαιας καθόταν ο Γιώργος Παπανδρέου πλαισιωμένος από νέους και νέες. Δίπλα του καθόταν ένα ψηλό παιδί με γυαλιά, που σηκώθηκε και χειροκρότησε τον νέο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ήταν ο Κυριάκος. (στην φωτό μπορείτε να τον διακρίνετε)
Οι φήμες που ακούγονταν πως «ο Κυριάκος πήγε στο γραφείο του Γιώργου» επιβεβαιώνονταν.
Αλλά ο Κυριάκος ξαναχάθηκε. Οι φήμες έλεγαν πως πήρε συστατική από τον μετέπειτα πρωθυπουργό για να πάει να σπουδάσει στην Αμερική. Πέρασε πρωτοφανώς γρήγορα τα μπόλικα μαθήματα που του είχαν μείνει και πράγματι πήγε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου έκανε δύο μεταπτυχιακά.
Εκλεκτός του Βενιζέλου
Έξι χρόνια αφού αποφοίτησε από την Αμερική, το 2013, “συνάντησα” τον Κυριάκο μακριά πια από τα παιδικά δωμάτια, τα φοιτητικά αμφιθέατρα ή τα κομματικά συνέδρια. Εκείνος ήταν πλέον πολιτικός κι εγώ δημοσιογραφούσα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αντιπρόεδρος πλέον της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αναθέτει στον Χρήστο Πρωτόπαπα και τον Πιερρακάκη να εκπροσωπούν την Χαριλάου Τρικούπη στο άτυπο δικομματικό όργανο, όπου λύνονταν διάφορες μικροκομματικές “διευθετήσεις” με τη Νέα Δημοκρατία.
Μαζί άρχισαν και τα επαινετικά δημοσιεύματα στον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Θυμόμουν ένα που μου είχε εντυπωθεί, χωρίς να γνωρίζω τα παιχνίδια που παίζει η ζωή. Το “σοφό παιδί” του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τον Μιχάλη Τσιντσίνη των Νέων, βάπτισε τον σκύλο του Βίτο «επειδή έχει κάτι από το μαφιόζικο ταμπεραμέντο του Δον Βίτο Κορλεόνε». Ο ίδιος έλεγε, δε, πως διαβάζει «το βιβλίο του δημοσιογράφου του "Guardian" Luke Harding για το πώς ο Σνόουντεν έφερε στο φως τα μυστικά των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών»
Η πτώση των άλλων
Το ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε στις εκλογές του 2015 και ο Κυριάκος έψαξε αλλού την τύχη του. Ανέλαβε το ερευνητικό κέντρο «διαΝέοσις» που τότε ήταν το think tank των αντιλαϊκιστών (δηλαδή αντιαριστερών). Αρκετές φορές μέχρι τότε έπεφτα πάνω του σε κουβέντες με διαφόρων ειδών “παράγοντες”. Θυμάμαι έναν πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ, από τους πλέον αποτυχημένους, να λέει ότι ο Πιερρακάκης θα γίνει κάποτε πρωθυπουργός. Ακουγόταν επίσης πως ο Κυριάκος ήταν έμμισθος σε ισχυρούς επιχειρηματίες που ήθελαν να παίξουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα στην περίοδο της κρίσης.
Μια έκπληξη ήρθε όμως το 2017, αν θυμάμαι καλά. Βρίσκομαι σε φιλικό μου σπίτι και ακούω από συνδαιτυμόνες πως ο Κυριάκος σε άλλο τραπέζωμα έχει συμφωνήσει με τον άλλον Κυριάκο, τον Μητσοτάκη, πως θα γίνει υπουργός στην κυβέρνησή του. Μου φάνηκαν αδιανόητα δύο πράγματα. Αφενός η ευκολία που ο “πασόκος” Κυριάκος έγινε κολλητός ενός Μητσοτάκη. Και αφετέρου πως ο ίδιος διαφήμιζε την μελλοντική υπουργοποίησή του, αν και -παρά τις ευχές των “μενουμευρωπαίων”- η κυβέρνηση Τσίπρα φαινόταν πως δεν θα εγκατέλειπε την κυβέρνηση πριν το 2019.
Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη
Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η έκπληξή του 2019 όταν επιβεβαιώθηκε το σχέδιο που είχα ακούσει σε εκείνο το σπίτι δυόμισι χρόνια νωρίτερα. Τα κατάφερε ο Κυριάκος, σκέφτηκα, σκεπτόμενος την θαυμαστή πορεία που διέγραψε μέσα σε δέκα χρόνια δίπλα σε τρεις πολιτικούς αρχηγούς και διαπλέοντας τα αγριεμένα νερά δύο σκληρών κομμάτων.
Ο Κυριάκος, όμως, κατάφερε να τιθασεύσει και άλλα αγριεμένα νερά επί υπουργίας του, παρά το γεγονός πως βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα σε πολύ κρίσιμες στιγμές. Δεν αναφέρομαι στις πληροφορίες που τον έφεραν να είναι ο “τροχονόμος” του Σχεδίου “Ελλάδα 2.0” για τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης - αυτά του προσέδιδαν κύρος και ισχύ. Αναφέρομαι στα όσα αφορούσαν τον ίδιο και το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης του οποίου προΐστατο.
Οι δουλειές
Τα θυμίζω τηλεγραφικά: Ο Πιερρακάκης ήταν κουμπάρος με τον Γρηγόρη Δημητριάδη και ταυτόχρονα κουμπάρος και με τον Γιάννη Λαβράνο της Krikel των υποκλοπών (τον τελευταίο τον είχε επισκεφθεί και στο γραφείο του). Επί υπουργίας του λειτουργούσε το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator στον ελληνικό χώρο (μην σας μπλέξω με τα τεχνικά), ενώ πόροι από το Ταμείο Ανάκαμψης είχαν διατεθεί για την ίδρυση και λειτουργία του ΚΕΤΥΑΚ που είχε σύμβαση με την Krikel. Ο Πιερρακάκης και ο Λαβράνος, δε, συνέχιζαν σύμφωνα με δημοσιεύματα να έχουν επαφές και να ενημερώνονται για τα όσα έλεγε το τότε στέλεχος της Meta και παρακολουθούμενη, Άρτεμις Σίφορντ.
Η δυστοπία
Ο Πιερρακάκης, όμως, βρέθηκε στο επίκεντρο και για άλλες υποθέσεις. Θα θυμίσω την κατ' εμέ πιο τρομακτική. Ήταν ο υπουργός που επί πανδημίας σύναψε σύμβαση με την Palantir για λογαριασμό της κυβέρνησης. Δεν μάθαμε ποτέ τι αφορούσε ακριβώς αυτή η σύμβαση. Μόνο ότι ήταν σχετική με την παρακολούθηση της κίνησης των πολιτών. Σημειωτέον, η Palantir θεωρείται από διεθνή μέσα ως η «πιο τρομακτική εταιρία στη Δύση»
Ο Κυριάκος από την μέρα που πήγε στο Υπουργείο Οικονομικών δεν εγκατέλειψε το ενδιαφέρον του για την δυστοπία. Σε πολλές από τις τελευταίες του ομιλίες αναφέρει πως πρέπει η Ελλάδα να επενδύσει στην "silver economy". Μην πάει ο νους σας στο καλό. ο υπουργός Οικονομικών θεωρεί τεράστια αναπτυξιακή ευκαιρία την εργασία των σημερινών συνταξιούχων ως απάντηση στην γήρανση του πληθυσμού.
Το συμπέρασμα
Μετά από αυτήν την αναδρομή, καταλήγω και πάλι στο εξής συμπέρασμα. Για να επιβιώσεις πολιτικά πρέπει να έχεις τρία βασικά στοιχεία. τρεις πολύτιμες ικανότητες: Να διαβλέπεις τις «ευκαιρίες». Να είσαι διατεθειμένος να προσκολληθείς σε κάποιον ισχυρό. Να μην έχεις ιδεολογική και πολιτική «ραχοκοκαλιά».
Ο Κυριάκος τα είχε και τα τρία
«Για ποιάν Ιθάκη και ποιο τέρμα μου μιλάς.
Ό,τι ονειρεύτηκες ποτέ δεν το πουλάς.
Για ό,τι αγωνίστηκες θα το `βρεις στα χαλάσματα.
Καινούργιος κόσμος θα `ναι μόνο τα φαντάσματα
Ετοιμαζόταν από χρόνια το Κακό.
Κανείς δεν είδε κάτι το σημαδιακό.
Όσοι μιλούσανε σωστά τους κοροϊδεύανε.
Γίνανε στόχος των ληστών. Τους σημαδεύανε.
Κι εσύ μιλάς για μιαν Ιθάκη ουτοπία.
Κουφέτα γάμου, τα γαλάζια της τοπία…»
Μάνος Ελευθερίου, από το δίσκο του Σταύρου Ξαρχάκου “7 Ελεγείες και Σάτυρες” (2017)
Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να επιστρέψει στο 2015. Όχι για να κάνει αυτοκριτική, αλλά για να κάνει κριτική σε όλους τους υπόλοιπους
Ας επιστρέψουμε κι εμείς λοιπόν. Σχεδόν χωρίς κρίσεις – μόνο με ημερολογιακή παράθεση γεγονότων. Εμείς θα πάμε και λίγο πιο πίσω. Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καβαλήσει το κύμα που ξεσήκωσε η λαϊκή οργή και φσινόταν ως η σίγουρη εναλλακτική απέναντι στα δύο κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα και φτωχοποίησαν το λαό της
Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε πολλά - για τα οποία δεν έκανε την αυτοκριτική του
Νοέμβριος του 2012 - Με ένα νόμο, σε ένα άρθρο
Αλέξης Τσίπρας: "Το πρόγραμμα δεν βγαίνει και το χρέος δεν είναι βιώσιμο"
Αλέξης Τσίπρας: " Η μόνη ρεαλιστική και σωτήρια εναλλακτική πρόταση είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας"
Απρίλιος του 2014: Go back κυρία Μέρκελ
Πρωθυπουργός είναι ο Aντώνης Σαμαράς και η Άνγκελα Μέρκελ επισκέπτεται τη χώρα μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προ των πυλών της κυβερνητικής εξουσίας, ο Αλέξης Τσίπρας πρωτοστατεί σε διαδηλώσεις και δηλώσεις
Από τη Μυτιλήνη, όπου βρίσκεται εκείνες τις ημέρες, εκτοξεύει την περίφημη φράση: «Go back κυρία Μέρκελ, go back κύριε Σόιμπλε, Go back κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης. Go back κύριοι της τρόικας. Η Ελλάδα δεν είναι πειραματόζωο»
Δεκέμβριος του 2014: Νταούλια και ζουρνάδες
Σε προεκλογική συγκέντρωση στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι αυτός θα βαράει το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν στο ρυθμό του
«Μας λένε ότι οι αγορές θα τιμωρήσουν τους Έλληνες αν δεν ψηφίσουν αυτό που οι ίδιες επιθυμούν. Μας λένε ότι θα μας τιμωρήσει επίσης η Ευρώπη. Οι αγορές κάνουν τη δουλειά τους. Δουλειά τους είναι να κερδίζουν κι εμείς κάνουμε τη δουλειά μας. Δουλειά μας είναι να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού …
«Εμείς θα παίζουμε το ζουρνά κι αυτοί θα χορεύουν. Κι επειδή είμαστε στην Κρήτη, θα παίζουμε τη λύρα και θα χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές»
25 Ιανουαρίου 2015: Ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται κυβέρνηση
:Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται πρώτο κόμμα με 36,34% και 149 έδρες και σχηματίζει κυβέρνηση συνεργασίας με το κόμμα «Ανεξάρτητοι Έλληνες» του Πάνου Καμμένου που συγκέντρωσε 4,75% και 13 έδρες. Την πρωθυπουργία αναλαμβάνει ο Αλέξης Τσίπρας. Κεντρική δέσμευση η αλλαγή της πολιτική λιτότητας και αναδιαπραγμάτευση χρέους/μνημονίου
26 Ιανουαρίου: Καισαριανή
Ο Αλέξης Τσίπρας ορκίζεται πρωθυπουργός με πολιτικό όρκο – για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία - και την ίδια ημέρα πηγαίνει στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής για να αποτίσει φόρο τιμής στους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές του 1944
30 Ιανουαρίου 2015: Μόλις σκότωσες την τρόικα
Ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης συναντά στην Αθήνα τον τότε επικεφαλής του Eurogroup και υπουργό Οικονομικών της Ολλανδίας, Γερούν Ντάισελμπλουμ και δηλώνει πως η ελληνική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να μη συνεχίσει την εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής στρατηγικής και να μη συνεργαστεί με τη “σαθρά δομημένη επιτροπή” της τρόικα. Ο Ντάισελμπλουμ αιφνιδιάζεται δυσάρεστα και αποχωρώντας λέει στον έλληνα ομόλογό του: “Mόλις σκότωσες την τρόικα”
Ο Γιάνης Βαρουφάκης, με την αντισυμβατική του στάση, γίνεται παγκόσμιος σταρ. Ακόμη και τραγούδια ενέπνευσε σε Γερμανούς - όπως τα παρακάτω που σατιρίζουν όλες τις πλευρές και εν πάσει περιπτώσει αποτυπώνουν το κλίμα της εποχής
16 Φεβρουαρίου 2015: Ο Αλέξης Τσίπρας απολογείται για μια γελοιογραφία
Ο Σόιμπλε μπαίνει στο στόχαστρο των γελοιογράφων και ο Αλέξης Τσίπρας νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί. Μιλώντας στην Κ.Ο, αναφέρεται σε ένα σκίτσο του Τάσου Αναστασίου, γελοιογράφου της Αυγής, ασκώντας του κριτική. Η γελοιογραφία είχε σαν κεντρικό ήρωά της τον Β.Σόιμπλε
«Δεν μας χωρίζει τίποτα με τον γερμανικό λαό και δεν βοηθά ένα εκατέρωθεν κλίμα αντιπαράθεσης που κάποιοι διαμορφώνουν. Όπως δεν βοηθά και δεν μας εκφράζει το προκλητικό πολιτικό μήνυμα που εξέπεμψε μια ατυχής γελοιογραφία που απεικόνιζε τον Σόιμπλε με στολή ναζί. Ήταν μια ατυχέστατη στιγμή που δεν εκφράζει σε καμία περίπτωση την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό».
20 Φεβρουαρίου 2015: Παράταση της δανειακής σύμβασης
Ύστερα από συνεχείς διαπραγματεύσεις, επιτυγχάνεται προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και δανειστών. Αφορά τετράμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης, με την ελληνική κυβέρνηση να αναλαμβάνει την υποχρέωση υποβολής λίστας μεταρρυθμίσεων ώστε να εγκριθεί η καταβολή της τελευταίας δόσης, να επαναλαμβάνει τη δέσμευση αποπληρωμής προς όλους τους πιστωτές και να παραιτείται από “μονομερείς ενέργειες”
25 Φεβρουαρίου 2015: Η Τρόικα πιέζει
H ελληνική κυβέρνηση στέλνει λίστα μεταρρυθμίσεων στο Eurogroup. Στους επόμενους μήνες η Τρόικα είτε θα ζητά αλλαγή μέτρων είτε επιβολή νέων, με την ελληνική πλευρά να υποχωρεί διαρκώς
6 Μαρτίου 2015: Αποπληρωμή δόσης στο ΔΝΤ
Aποπληρώνεται η δόση των 310 εκ. ευρώ προς το ΔΝΤ
18 Μαρτίου 2015: Η Τρόικα δεν ανέχεται "μονομερείς ενέργειες"
Το EuroWorking Group χαρακτηρίζει μονομερή ενέργεια την ψήφιση του νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση και για τις 100 δόσεις και ζητά από την κυβέρνηση Τσίπρα να το αποσύρει. Αν και τελικά ψηφίζεται από τη Βουλή, ύστερα από διευκρινιστικές δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων ότι το ζήτημα θα έπρεπε πρώτα να συζητηθεί με τους “θεσμούς”, το μήνυμα που στέλνεται στην ελληνική κυβέρνηση είναι “δεν θα κάνετε ό,τι θέλετε”
25 Μαρτίου 2015: Νέες πιέσεις από την Τρόικα
Από το EuroWorking Group τίθεται ξανά η απαίτηση για κατάθεση νέας λίστας μέτρων ώστε να εκταμιευτεί το ποσό των 1,2 δις ευρώ από τον ESM
5 Απριλίου 2015: Φήμες για παρεμβάσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων
Σε άρθρο των Financial Times αναφέρεται πως Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ζητούν την αποπομπή από τον ΣΥΡΙΖΑ της “άκρας Αριστεράς” του και σχηματισμό κυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι για την επίτευξη συμφωνίας
8 Απριλίου 2015: Επίσκεψη στη Μόσχα
Ο Τσίπρας - μαζί με μεγάλη αντιπροσωπεία - επισκέπτεται τη Μόσχα, προβαίνοντας σε μια κίνηση που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι την εκλαμβάνουν ως επιθετική πρώτον γιατί οι σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας δεν είναι καλές (έχουν ξεκινήσει οι κυρώσεις λόγω Κριμαίας) και δεύτερον – και σημαντικότερο - μια πιθανή συμφωνία για οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία ανεξάρτητα από την Τρόϊκα δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτή. Η συνάντηση καταλήγει σε συμφωνία για τα ενεργειακά και ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων
9 Απριλίου 2015: Αποπληρωμή δόσης στο ΔΝΤ
Η ελληνική κυβέρνηση προχωρά στην αποπληρωμή μιας ακόμα δόσης στο ΔΝΤ χωρίς να έχει επιτευχθεί συμφωνία
24 Απριλίου 2015: Σύνοδος της Ρίγα
Στο Eurogroup που συγκαλείται στη Ρίγα της Λετονίας το κλίμα είναι συγκρουσιακό. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια για την "αργή πρόοδο". Η Τρόικα αναφέρει πως η ελληνική πρόταση είναι ανεπαρκής και ο Γιάνης Βαρουφάκης βρίσκεται στο στόχαστρο των δανειστών
Κατόπιν αυτού, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να αποσύρεοι τον Γιάννη Βαρουφ'άκη από την κεντρική διαπραγμάτευση - παρόλο που εξακολουθεί να είναι υπουργός Οικονομικών - και τη θέση του στις διαπραγματεύσεις παίρνει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος
Υπερψηφίζεται στη Βουλή η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) για τη μεταφορά των ταμειακών διαθέσιμων των Φορέων της Γενικής Κυβέρνησης στην Τράπεζα της Ελλάδας. Δημιουργείται έτσι τεχνητή ρευστότητα με εσωτερικό δανεισμό για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
29 Απριλίου 2015: Πρώτη νύξη για δημοψήφισμα
Στο κεντρικό άρθρο της η Αυγή, “προειδοποιεί” ότι αν δεν επέλθει ένας έντιμος συμβιβασμός, το λόγο θα λάβει ο λαός με δημοψήφισμα
7 Μαΐου 2015: Η ελληνική πλευρά εκφράζει αισιοδοξία
Σε συνέντευξή του στον Guardian, ο Γιάννης Δραγασάκης δηλώνει την αισιοδοξία του για συμφωνία στο ερχόμενο Eurogroup. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Βαρουφάκης δηλώνει στο BBC ότι “η συμφωνία θα κλειστεί εντός 2 εβδομάδων”
11 Μαΐου 2015: Αποπληρωμή δόσης στο ΔΝΤ
Η ελληνική κυβέρνηση προχωρά στην αποπληρωμή 750 εκ ευρώ δανείου σε ΔΝΤ. O ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει βολές στον Στουρνάρα της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) για υπονόμευση του έργου της κυβέρνησης. Παράλληλα, η ΚΕΔΕ αρνείται να εφαρμόσει την ΠΝΠ και να μεταβιβάσει τα αποθεματικά της στην ΤτΕ. Ακόμη μία συνεδρίαση του Eurogroup καταλήγει χωρίς συμφωνία
24 Μαΐου 2015: "Οι άνθρωποι είναι πάνω από το χρέος"
Συνεδριάζει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Στην απόφασή της σημειώνεται: “Αν συνεχιστεί η πιστωτική ασφυξία και τα πράγματα οδηγηθούν σε οριακό σημείο, ας μην έχει κανείς αμφιβολία ότι η πληρωμή μισθών και συντάξεων έχει απόλυτη προτεραιότητα έναντι των δόσεων των δανείων. Οι άνθρωποι είναι πάνω από το χρέος”
28 Μαΐου 2015: Το ΔΝΤ ζητά την απόλυση των επαναπροσληφθεισών καθαριστριών
Το ΔΝΤ ζητάει να παρθεί πίσω η επαναπρόσληψη των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών. Η Τρόικα διαρκώς πιέζει για επίτευξη συμφωνίας, ενώ διαρκώς ζητάει αλλαγές σε επιμέρους μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για Grexit
2 Ιουνίου: Απόρριψη νέου ελληνικού σχεδίου
Η ελληνική κυβέρνηση καταθέτει νέο σχέδιο. Οι δανειστές αντιπροτείνουν κατάργηση ΕΚΑΣ, μείωση συντάξεων και αύξηση ΦΠΑ στο ρεύμα - προτάσεις που δεν γίνονται δεκτές από την ελληνική πλευρά
5 Ιουνίου 2015: Αποπληρωμή δόσης 1,2 δις στο ΔΝΤ
Αποπληρώνεται δόση 1,2 δισ ευρώ στο ΔΝΤ
8 Ιουνίου 2015: Ανησυχία στη σύνοδο των G7
Το ελληνικό ζήτημα συζητιέται εκτός ατζέντας στη Σύνοδο των G7. Οι ΗΠΑ διατυπώνουν την ανησυχία τους για τυχόν αποσταθεροποίηση της Ευρωπαϊκής οικονομίας, η οποία θα συμπαρασύρει και την παγκόσμια οικονομία
14 Ιουνίου 2015: Απόρριψη των ελληνικών συμπληρωματικών προτάσεων
Η ελληνική αντιπροσωπεία καταθέτει συμπληρωματικές προτάσεις, τις οποίες απορρίπτουν οι “θεσμοί”, διακόπτοντας τις διαπραγματεύσεις και επιμένοντας στις δικές τους προτάσεις αύξησης του ΦΠΑ και μειώσεων στις συντάξεις
18 Ιουνίου 2015: Αδιέξοδο στο Eurogroup
Το Eurogroup για ακόμη μια φορά δεν καταλήγει σε συμφωνία
Οι ελληνικές αρχές δηλώνουν ότι οι προτάσεις τους είναι βιώσιμες και ζητούν θετική πολιτική βούληση από την απέναντι μεριά
Το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του ζητά μονομερή διαγραφή του χρέους, ρήξη με την ΕΕ και το κεφάλαιο.
Συγκέντρωση στην Αθήνα των “Μένουμε Ευρώπη”
19 Ιουνίου 2015: Ανησυχία στο NATO
Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, διατυπώνεται η άποψη ότι πιθανό Grexit θα είναι κίνδυνος ασφάλειας για το ΝΑΤΟ
Ο Αλέξης Τσίπρας, στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγ. Πετρούπολης, τοποθετεί το πρόβλημα της Ελλάδας ως ευρωπαϊκό πρόβλημα
24 Ιουνίου 2015: Τελεσίγραφο της Τρόικα
Το βράδυ της 24ης Ιουνίου, στο έκτακτο Eurogroup, η Τρόικα, με μορφή τελεσιγράφου, δίνει προθεσμία στην ελληνική κυβέρνηση να αποδεχτεί τη συμφωνία που της προτείνει μέχρι το μεσημέρι της επομένης, Πέμπτης 25 Ιουνίου
25 Ιουνίου 2015: Η εληνική αντιπροσωπεία αποχωρεί από το Eurogroup
Η πρόταση που καταθέτουν η ΕΚΤ, η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν γίνεται δεκτή από την ελληνική αντιπροσωπεία η οποία αποχωρεί
26 Ιουνίου 2015: Ανακοινώνεται το δημοψήφισμα
Συγκαλείται υπουργικό συμβούλιο και το ίδιο βράδυ, χαράματα προς 27η Ιουνίου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει, αιφνιδιαστικά, την απόφασή του να γίνει δημοψήφισμα, καλώντας τους Ελληνες πολίτες να τοποθετηθούν στο ερώτημα:
«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους;
Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» («Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού») και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» («Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»)
Όσοι από τους πολίτες της χώρας απορρίπτουν την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΟΧΙ
Όσοι από τους πολίτες της χώρας συμφωνούν με την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΝΑΙ»
Το Eurogroup σε νέα συνεδρίαση του αποφασίζει τη μη παράταση του προγράμματος στήριξης στην Ελλάδα πέραν της 30/6
27 Ιουνίου 2015: H ελληνική Βουλή εγκρίνει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος
27/6/2015: To Σάββατο 27 Ιουνίου προς Κυριακή 28 Ιουνίου, στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξάγεται στη Βουλή, 178 βουλευτές ψηφίζουν υπέρ της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος και 120 κατά, ενώ δύο βουλευτές δεν ψηφίζουν
Υπέρ της διεξαγωγής ψηφίζουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ καθώς και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Η Νέα Δημοκρατία μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ψηφίζουν κατά, ενώ το ΚΚΕ τάχθηκε συνολικά κατά, ζητώντας να συμπεριληφθεί στο δημοψήφισμα η πρότασή του για αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και για κατάργηση όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, ωστόσο η πρόταση αυτή απορρίπτεται
28 Ιουνίου 2015: Capital controls
Ύστερα από την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να μην αυξήσει το ποσό της ρευστότητας που χορηγούσε στις ελληνικές τράπεζες μέσω ELA (Μηχανισμός Επείγουσας Παροχής Ρευστότητας) το υπουργικό συμβούλιο στην Αθήνα κηρύσσει “τραπεζική αργία” το διάστημα έως και την επομένη του δημοψηφίσματος, στις 6 Ιουλίου, επιβάλλοντας τα λεγόμενα “capital controls”
Πιο συγκεκριμένα, ανακοινώνεται ότι από το πρωί της επομένης, Δευτέρας 29 Ιουνίου: «οι τράπεζες θα παραμείνουν κλειστές μέχρι και τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, σύμφωνα με την σχετική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. (…) Από το μεσημέρι της 29 Ιουνίου θα λειτουργούν τα ATM με ημερήσιο όριο ανάληψης 60€ ανά κάρτα, που αντιστοιχούν σε 1.800€ το μήνα»
29 Ιουνίου 2015: Ουρές στις τράπεζες και ανησυχία
Οι τράπεζες είναι κλειστές και έξω από αυτές χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα, μη εξοικειωμένοι με τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, περιμένουν στην ουρά των ΑΤΜ για να κάνουν ανάληψη μετρητών
Αναταραχή στα χρηματιστήρια
Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Σούλτς δηλώνει ότι θα κάνει εκστρατεία υπέρ του ΝΑΙ, ενώ ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δήλωσε ότι «στο δημοψήφισμα οι Έλληνες πολίτες καλούνται να απαντήσουν αν θα παραμείνουν στο Ευρώ ή θα επιστρέψουν στην δραχμή», μια άποψη που συμμερίστηκαν οι κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας
30 Ιουνίου 2015: Λήγει το πρόγραμμα στήριξης
Λήγει το πρόγραμμα στήριξης. Το αίτημα Τσίπρα για ανανέωση απορρίπτεται από το Eurogroup και η δόση προς το ΔΝΤ που λήγει την ίδια μέρα δεν αποπληρώνεται
2 Ιουλίου 2015: Τα ΜΜΕ συντάσσονται υπέρ του ΝΑΙ
Οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν τη νίκη του ΝΑΙ. Υπέρ του ΝΑΙ συντάσσονται επίσης Τα συστημικά μέσα συντάσσονται αναφανδόν υπέρ του ΝΑΙ. Χαρακτηριστική έχει μείνει η αμίμητη φράση της δημοσιογράφου Σαράφογλου στο συνομιλητή της ηθοποιό Κλέωνα Γρηγοριάδη στο MEGA: “Τι φταίμε εμείς που όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι με το ΝΑΙ;”
Χαρακτηριστικές είναι οι αήθεις επιθέσεις -σε σημείο αισχρής προπαγάνδας - που δέχονται από τα συστημικά ΜΜΕ τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίζονται "αδιάλλακτα"
3 Ιουλίου 2015: Διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα και συγκεντρώσεις
Διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα , με το οποίο καλεί τους πολίτες να ψηφίσουν υπέρ του ΟΧΙ
Τεράστια συγκέντρωση πραγματοποιείται στην πλατεία Συντάγματος υπέρ του ΟΧΙ, πολλαπλάσια της αντίστοιχης υπέρ του ΝΑΙ που πραγματοποιείται την ίδια ώρα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Τα Μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ως ισοδύναμες τις συγκεντρώσεις.
Οι εικόνες προδίδουν την εμφανή διαφοροποίηση των δύο κοινών
Όλες οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν, ακόμη και την τελευταία στιγμή, έστω και μικρή επικράτηση του ΝΑΙ
5 Ιουλίου 2015: Μεγάλη νίκη του ΟΧΙ
Με συμμετοχή που αγγίζει το 62%, προσέρχονται στις κάλπες περίπου 6 εκατομμύρια πολίτες. Το 61,31% αυτών ψηφίζει υπέρ του «ΟΧΙ» και 38,69% ψηφίζει υπέρ του «ΝΑΙ»
Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ χαρακτηρίζει απογοητευτικό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει πως είναι επιλογή των Ελλήνων να μη θέλουν να συνεχίσουν εντός Ευρωζώνης.
Ο Αντώνης Σαμαράς γνωστοποιεί την παραίτησή του από την ηγεσία της Ν.Δ και ορίζεται μεταβατικός πρόεδρος της ΝΔ ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο οποίος δηλώνει απειλητικά “οι πολίτες της αστικής τάξης περιμένουμε τον κ. Τσίπρα να φέρει την συμφωνία εντός 48 ωρών”
Στην πλατεία Συντάγματος και άλλα κεντρικά σημεία της χώρας στήνονται χοροί σε πανηγυρικό κλίμα, χωρίς να γνωρίζουν αυτά που πρόκειται να συμβούν μέσα σε λίγες μόλις ώρες
Ο Αλέξης Τσίπρας, σε διάγγελμά του, δηλώνει πως ερμηνεύει το “ΟΧΙ” ως εντολή του ελληνικού λαού για επίτευξη συμφωνίας και όχι ρήξης, παγώνοντας τα χαμόγελα στα χείλη των μελών στα κατά τόπους γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ
Ο Γιάνης Βαρουφάκης, με έντονα καταγγελτικό λόγο για τη στάση των δανειστών, αλλά και με αιχμές κατά του Αλέξη Τσίπρα, που δήλωσε πως η αποχώρηση Βαρουφάκη ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας, παραιτείται από υπουργός Οικονομικών και τη θέση του παίρνει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.
Όσοι έχουν πολιτικό αισθητήριο αντιλαμβάνονται για το τι θα επακολουθήσει – όπως και το ότι όλα είχαν προαποφασιστεί άσχετα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος
6 Ιουλίου 2015: Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών
Συγκαλείται συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, στο οποίο συμμετέχουν οι: Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ), Βαγγέλης Μεϊμαράκης (Νέα Δημοκρατία), Σταύρος Θεοδωράκης (Ποτάμι), Δημήτρης Κουτσούμπας (ΚΚΕ), Πάνος Καμμένος (Ανεξάρτητοι Έλληνες), Φώφη Γεννηματά (ΠΑΣΟΚ). Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, πλην του Δημήτρη Κουτσούμπα, υπογράφουν κοινή δήλωση σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν αποτελεί λαϊκή εντολή για ρήξη.
Ξεκινά νέος κύκλος πολυήμερων διαπραγματεύσεων μεταξύ δανειστών και ελληνικής κυβέρνησης.
13 Ιουλίου 2015: Συμφωνία με τους δανειστές
Ύστερα από 17 ώρες διαπραγματεύσεων, το πρωί της 13ης Ιουλίου, h ελληνική κυβέρνηση και oi δανειστές φτάνουν σε συμφωνία, η οποία επικυρώνεται από την ελληνική βουλή στις 15 προς 16 Ιουλίου, με 229 «ναι», 64 «όχι» και 6 «παρών». Παρά την αποδοχή της συμφωνίας με μεγάλο ποσοστό, το κλίμα στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ιδαίτερα βαρύ, καθώς 32 βουλευτές του ψήφισαν «ΟΧΙ», 6 δήλωσαν «παρών» και είχε και μία απουσία.
Παρόλα αυτά, η κυβερνητική συνοχή δεν κατέβηκε κάτω από τους 120 βουλευτές (110+13 των ΑΝΕΛ του Καμμένου) - ένα όριο που είχαν θέσει για να μην παραιτηθεί η κυβέρνηση
Λίγες ανεξάρτητες φωνές αντιδρούν και απορούν
13 προς 14 Αυγούστου 2015: Εγκρίνεται το τρίτο Μνημόνιο
H ελληνική βουλή εγκρίνει το τρίτο Μνημόνιο με 222 ΝΑΙ, 64 ΟΧΙ και 11 ΠΑΡΩΝ. Τη συμφωνία ψήφισαν ομόφωνα η Ν.Δ., το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ και οι ΑΝΕΛ. Ως ειρωνεία, ειπώθηκε κατόπιν ότι "το αριστερό μνημόνιο είναι ισχυρότερο των άλλων προηγούμενων δύο, αφού ψηφίστηκε με 229 βουλευτές, ενώ το πρώτο μνημόνιο με 172 και το δεύτερο 199 βουλευτές"
Αξίζει να τονιστεί ιδιαίτερα πως η κυβερνητική συνοχή έπεσε κάτω και από το φραγμα των 120 εδρών. Από τους 149 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το τρίτο Μνημόνιο ψήφισαν ΜΟΝΟΝ οι 106, καθώς 32 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος ψήφισαν ΌΧΙ και 11 δήλωσαν «παρών». ήταν πλέον σαφές ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν μπορούσε να συνεχίσει κάτω από αυτές τις συνθήκες
20 Αυγούστου: Εκλογές ξανά
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με διάγγελμά του, προκηρύσσει πρόωρες εθνικές εκλογές.
Στις 21 Αυγούστου 2015, 25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ανεξαρτητοποιούνται και σχηματίζουν το αντιμνημονιακό κόμμα «Λαϊκή Ενότητα». Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης και σύμφωνα με το Σύνταγμα δόθηκαν διερευνητικές εντολές για το σχηματισμό της κυβέρνησης και εφόσον δεν κατέληξαν, σχηματίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου, ώστε να οδηγηθεί η χώρα στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.
20 Σεπτεμβρίου: Και πάλι νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται και πάλι πρώτο κόμμα με 35,46% και 145 έδρες και σχηματίζει κυβέρνηση συνεργασίας με το κόμμα του Πάνου Κάμμενου, «Ανεξάρτητοι Έλληνες»
Το τρίτο Μνημόνιο είναι γεγονός. Για πρώτη φορά Αριστερό
".. ο νέος Ουίνστον κοίταξε το τεράστιο πρόσωπο. Του χρειάστηκαν πάνω από σαράντα χρόνια για να μάθει τι είδους χαμόγελο κρυβόταν πίσω από το μαύρο μουστάκι. Ω σκληρή, ανώφελη παρεξήγηση! Ω πεισματάρη που εξορίστηκες με τη θέλησή σου από την πατρική αγκαλιά! Δυο δάκρυα που μύριζαν τζιν κύλησαν στα πλάγια της μύτης του. Αλλά όλα ήταν εντάξει, όλα πήγαιναν καλά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Είχε κερδίσει τη μάχη με τον εαυτό του. ΑΓΑΠΟΥΣΕ το Μεγάλο Αδελφό."
Πηγές:
https://www.antapocrisis.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82/
https://www.tovima.gr/2025/07/05/istoriko-arxeio/xronologio-gia-to-dimopsifisma-tou-2015-ti-proigithike-ti-akolouthise/
https://www.kathimerini.gr/politics/563111539/9-chronia-apo-to-dimopsifisma-toy-2015-ta-gegonota-mesa-apo-to-istoriko-archeio-tis-k/
https://www.tovima.gr/2015/07/16/politics/psifistike-apo-perissoteroys-boyleytes-to-aristero-mnimonio/
https://www.in.gr/2019/07/04/politics/kyvernisi/5-iouliou-2015-xroniko-enos-diapseysthentos-dimopsifismatos/
https://www.news247.gr/ekloges/o-tsipras-prothipourgos-proti-fora-politikos-orkos-kai-episkepsi-sto-skopeftirio-tis-kaisarianis/
https://www.protothema.gr/blogs/bas-anastasopoylos/article/854586/go-back-madame-merkel/
https://www.iefimerida.gr/news/182613/o-syriza-tha-varaei-ntaoyli-kai-oi-agores-tha-horeyoyn
http://mavrioxia.blogspot.com/2015/07/blog-post_25.html#more
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
